Hey, it's kind of long story

ตอนที่ 6 : Scene 4 | Cursed [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 ส.ค. 57


| 4 |

Cursed

ต้องคำสาป

  

            ฉันเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับผู้หญิงผมน้ำเงินเข้มคนหนึ่ง เฮ้อ โชคดีที่มีคนอยู่ด้วย ไม่งั้นฉันต้องขาอ่อนแน่ๆ หลอนชะมัด

            “เธอ”

            ”หืม..”

            “มีคนฝากนี่มาให้” ฉันรับกระดาษ Post-it สีชมพูดในมือ อย่างงงๆ

           

            ‘คำสาป’

           

            ติ๊ง!

 

            “เดี๋ยวๆ หมายความว่าไง” ก่อนที่ฉันจะถามยัยนั่นให้เข้าใจ เธอก็หายไปสะแล้ว

 

            นี่มันอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจ  โอ๊ย

 

           

 

            ผลัก!

            “เป็นอะไรปะเนี่ย” ฉันเสียหลักล้มพร้อมกับชนคนด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่เขาช่วจับเอวฉันไว้ทัน ไม่งั้นคงได้กลิ้งนอนอยู่บนพื้นแน่ๆ

            “ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันค่อยๆ ประคองตัวเองขึ้นมา ทว่าพอหันไปมองผู้ชายตรงหน้า “นี่..นาย!”

            “เอ่้าๆ ทำไมเจอหน้าฉันทำต้องหงุดหงิดด้วย”

            “อะไร พอลับหลังพอลไม่เห็นจะพูดเพราะเหมือนอยู่ในรถเลย” ฉันผลักเขาออกและแบะปากใส่เขาอย่งหมั่นใส้

            “หึ อยากให้พูดเพราะๆ ด้วยก็บอกสิครับ” เขาว่าแล้วแสะยิ้มให้

            “ฉันไม่คุยกับนายแล้ว หลบไป” ฉันพูดอย่างโมโหแล้วพลักเขาจากทางฉัน

            “เดี๋ยวๆ ดิ อย่าพึ่งไป เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

            “ฉัน ? ฉันจะเป็นอะไรยังไง เกี่ยวกับนายด้วยเหรอ” ฉันหันขวับไปบอกคนด้านหลังด้วยใบหน้าไร้ความอยู่สึก

            “เกี่ยวสิ” เขาตอบทันที คนตรงน้าสบตาฉันนิ่ง แต่ว่ามันกลับทำให้ฉันนึกถึงภาพเมื่อเช้า ฉันหลบตาคู่นั้นและรีบเดินหนีโจเซฟที่เดินตามาติดๆ

            เมื่อไรพอลจะมาเนี่ย!

            “แล้วจะไปไหนเนี่ย”

            “ไม่เกี่ยวกับนาย”

            “ทำไมชอบหนีฉันจังหะ โอเค มันไม่เกี่ยวกับฉัน แต่มันเกี่ยวกับพี่เธอ” โจเซฟว่าแล้วกระชากมือฉันให้หยุดเดิน และดึงฉันเข้าไปประชิดกับตัวเขาอย่างรวดเร็ว

            “พี่ฉัน ? แล้วเกี่ยวอะไรกับนาย” ฉันว่าแล้วผลักเขาออก

            “พี่เธอให้ฉันมารับ เห็นว่าเธอส่งข้อความให้เขา”

            พอลนะพอล! -_-

            “ไม่มีอะไรหรอก นายกลับไปเถอะ ฉันกลับเองได้”

            “มันให้ฉันมารับเธอ ถ้าเธอไม่กลับกับฉันไอ้พอลได้เล่นงานฉันแน่” เขาตอบกลับหน้านิ่วคิ้วขมวดพร้อมกับเดินเอาตัวเข้ามาขวาง

            “ไม่ใช่เรื่องของฉัน” นี่ฉันเริ่มจะมีน้ำโหแล้วนะ

            “ก็แค่กลับกับฉัน เธอจะเล่นตัวทำซากไรเนี่ย” 

            “เอ๊ะ ก็บอกไม่กลับด้วยไม่ได้เล่นตัว ดูปากฉัน ฉัน-ไม่-กลับ!” ฉันสะบับบ๊อบใส่นายนั่นและเดินหนี

             หวังว่จะเข้าใจนะยะ

            “สงสัยจะต้องใช้ไม้แข็ง”

            งึมงัมอะไรของเขา

            “วะ..ว๊าย~”

            จู่ๆ นายนั่นี่อยู่ด้านหลังก็เข้ามากระชากฉันอย่างแรงจนตัวลอย มิหนำซำยังถือวิสาษะยกตัวฉันเข้าไปอยู่อ้อมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

            “ไอ้บ้า! ปล่อยฉันนะ” ฉันตะโกนโหวกเหวกโวยวายและพยายามจะบับเขาออก ทว่าอ้อมแขนเขาแข็งแรงมาจนทำให้ฉันไม่สามารถขยับตัวได้เลย

            “อยู่นิ่งๆ ได้ป่ะ เธอบังคับให้ฉันต้องใช้วิธีนี้นะ” โจเซฟว่าแล้วหันหน้ามาดุฉันที่อยู่ในอ้อมแขนเขา

            คิดว่ากลัวเหรอยะ!

            “ปล่อยๆๆ” ฉันทุบที่อกเขาอย่างเต็มแรง แต่ว่าหมอนั่นกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร มิหนำซำยังเดินไปที่รถอย่างไม่สนใจคนรบข้างที่มองเราด้วย เขายังคงแบกฉันผ่านสายคนในคณะไปเรื่อยๆ  ฉันเข้าใจเลยล่ะว่าทำไมนางเอกในหนังถึงตีพระเอก ไม่ใช่เพราะจริดจระก้านหรอกนะ แต่เป็นปล่อยฉันลงเหอะ ฉันอายแทบบ้า ไม่รู้ว่จะเอาหน้าไปแทรกแผ่นดินที่ไหน ฉันพยายามไม่สบตากับคนรอบข้างที่มองเราเป็นตาเดียว

             เหนื่อยนะ แต่เขาก็ไม่มีท่าทีที่จะปล่อยจะฉันลงเลย T_T

            “นี่นายปล่อยนะ” ฉันบอกเขาที่ยังดินดุ่มๆ อย่างไม่สนใจ ทุบไปก็ไม่มีประโยชน์ เหนื่อยก็เหนื่อย คนบ้าอะไรตัวแข็งอย่างกับหิน พอเห็นฉันหมดแรงและยั้งมือ เขาก็กลับหัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วก้มลงมองฉันที่อยู่ต่ำกว่า

            “หมดฤทธิแล้วเหรอ”

            “ยังย่ะ แต่อย่างนายน่ะ ฉันแรงด้วยคงจะไม่เป็นผล สงสัยต้องใช้มารยาหญิง”

            “มาๆ เอาสิ” เขาว่าแล้วเลิกคิ้วราวกับท้าทาย

            โอ้ยทำไมเขาถึง กวน กวน กวน ได้ขนาดนี้!

            ไม่ทงไม่ทำมันละ มันคงจะเข้าทางเขาสินะ!

            “นี่ปล่อยฉันนะ ฉันอายคนจะบ้าตายอยู่แล้วนะ” ฉันแผดเสียงหน่ายๆ ออกมาอย่างลืมอาย

            “นี่อะเหรอ มารยาหญิงของเธอ ไม่ได้เรื่องเลย”

            “นี่! ฉันจริงจังนะ นายมีความสุขมาเหรอไง ที่เป็นจุดเด่นให้คนอื่นมองกันแบบนี้อ่ะ นายไม่อาย แต่ฉันอายเป็นนะ”

            “นี่เธอคิดว่าฉันไม่อายเหรอ แบกเธอเนี่ยแขนจะหักอยู่แล้ว วันๆ กินอะไร” โจเซฟก้มมองอย่างที่อยู่ด้านล่างเป็นครั้งที่สอง แต่ครั้งนี้เขาก็ใช้สายตามองเรือนร่างฉัน จนฉันรู้โหวงที่ท้องแปลกๆ

            หนอย! อะ..ไอบ้า! หาว่าฉันอ้วนงั้นหรอก!

            “นี่ๆๆ! ไอ้ผู้ชายหยบคาย นิสัยไม่ดี หยุดมองเลยนะ” ฉันทุบหน้าอคนตรงหน้าอย่างเต็มแรง ไม่เจ็บก็ให้รู้ไป

            “โอ๊ยๆ เธอนี่มันดื้อจริงๆ เลยว่ะ”

            “ปล่อยฉัน!!!!”

 

                    อัก!

           

            ฉันช้อนตามองหน้ามองไอ้ผู้ชายโหดร้ายที่ปล่อยฉันลงบนกระโปรงรถเขาอย่างไม่ใยดี จะวางดีๆ ไม่ได้หรือไงยะ เจ็บก้นจะตาย คิดว่ากระโปงรถมันนุ่มมากหรือยังไง โจเซฟถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยราวกับทำกิจกรรมอะไรมา และนั่นมันก็ทำให็ฉันนึกถึงเรื่องนี่นั่น

            ปี๊ดดดดดด ////

            เขามองหน้าฉันนิ่งๆ จากนั้นก็ดึงฉันเข้าไปในรถเขาทันที

            “เออ เงียบไปสะก็ดี” โจเซฟว่าเเล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ฉันที่ตอนนี้กลับกลายเป็นฝ่ายเงียบ รู้สึกว่าตัวเองร้อนๆ แปลกๆ แต่ว่าจะมาย้อมแพ้เขาแบบนี้ไม่ได้ นี่มันไม่ใช่ฉันเอาเสียเลย

            “อย่าคิดว่าจะเปิดประตูได้นะ รถฉันล็อกอัตโนมัต ถ้าจะเปิดได้ก็มีแต่ฉันคนเดียว” เขากระตุกยิ้มที่มุนปากเหมือนคนรู้ทัน เมื่อฉันทำท่าจะปลดล็อกประตูข้างๆ

            หึ้ย! พอลนะพอล ปล่อยฉันอยู่กับผู้ชายร้านกาจอย่างนี้ได้ยังไง!

            “เอ้า เงียบเลยแหะ” โจเซฟหันมาแหย่ฉันแล้วค่อยขับรถออกไป

            เออฉันเหนื่อย และขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับคนอย่างเขา  

            สักพักใหญ่โจเซฟก็เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

            “ถ้าเธอไม่ดื้อ ฉันก็คงไม่ต้องให้ทำตัวด้านๆ หรอก”

            “ฉันว่านายมันด้านตั้งแต่เกิดต่างหาก”

            “ฮ่ะๆ ยังมีแรงด่าด้วยแหะ” เขาเห็นว่าฉันเป็นตัวตลกเหรอไง เห๊อะ!

            “ใส่เข็มขัดด้วยดิ” เขาเอ่ยขึ้นมา ฉันทำเป็นหูทวนลมและเมินสิ่งที่เขาพูดออกมา สักพักกมินั่นเริ่มทำเสียง ’จิ๊’ อย่างไม่พอใจ

            และจู่ๆ เขาก็จอดรถและหันหน้ามาหาฉันอย่างเอาเรื่อง

            “ทำไม ก็ไม่อยากคาดอ่ะ” ฉันบอกอย่าเอาเรื่อง จนเขาทำท่าไม่พอใจ

            “เออ อยากตายก็บอกดิ”

            กรี้ด! ไอ้ผู้ชายปากร้าย! ฉันถลึงตาใส่เขาอย่างทนไม่ไหว จนเขาหลุดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อย่างพอใจ เมื่อเขาทำให้ฉันโมโหขึ้นมาแทนได้

             จากนั้นก็ค่อยๆ โน้มตัวลงมาใกล้ๆ ใกล้ และใกล้อีก

            “ทะ..ทำอะไร..”

            ใกล้จนริมฝีปาดฉันสำผัสกับแก้มของผู้ชายตรงหน้า ในขณะที่เขาเอี้ยวตัวมาไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยที่อยู่อีกฝากมาคาดให้ฉันอย่างเบามือ ฉันกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความตกใจ และยังไม่ทันเตรียมใจ ฉัน ฉัน ไปหอมแก้มเขาทำไมเนี่ยยยยยย!

             “หึ”

            “นะ..นี่ ออกไปห่างๆ เลยนะ”

            กรี้ด ทำไมฉันถึงรู้สึกประหม่าขนาดนี้ ////

            “อะไรกัน จุ๊บ แก้มคนอื่นเขา จะไม่รับผิดชอบเลยเหรอ”

            “อย่ามาทำตัวเพลบอยกับฉัน มันไม่ได้ผลหรอกนะ ฉันจะฟ้องพอลว่านายลวนลามฉัน!” ฉันผลักคนตรงหน้าออกพร้อมกับขู่เขาฟ่อ

            โจเซฟยกมือขึ้นยอกข้างขึ้นราวกับว่าเขายอมแพ้ แล้วเหยียดยิ้มอย่างกวนประสาท

            “แกล้งนิดเดียวอเอง จริงจังอ่ะ”

            “ชิ!”

             ฉันสบทและเสมองหน้าไปทางอื่น ฉันไม่อยากไปยุ่งกับผู้ชายแบบนี้อีก การอยู่เฉยๆ ถือเป็นวิธีการที่ดีที่สุด ไม่งั้นฉันคงโดนหมอนี่กวนประสาทไม่หยุดแน่ๆ

             เราเงียบไปกันสักพักใหญ่ ระหว่างที่เขาขับรถนั้นฉันก็แอบสังเกตุรถนี้เขารอบๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ด้านหน้ารถก็กลับดูสะอาดสะอ้าน ไมมีแฝุ่นเกาะสักนิด รวมถึงการจัดระเบียบของในรถก็จะเรียบร้อยผิดปกติ ฉันเดาว่าคงไม่ใช่ฝีมือเขาหรอก ทว่าผ้าสีชมพูดที่ติดอยู่กับกระจกพับด้านหน้าบนหัว ทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่ามันคืออะไร และด้วยความบังเอิญผ้านั่นก็หล่นออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

           

            เดี๋ยวๆ นี่มัน จีสตริงปะ????

            “กรี๊ดดดดด! fkfgo*&^%$#”

            “ฮะเฮ้ยไปหยิบมาทำไมเล่า” เขาว่าแล้วระเบิดหัวเราะออกมา ไม่ลืมที่จะฉกจีสะติงตัวจิ๋วในมือฉันออกไป

            “นายมันทุเรส สกปรกที่สุด!”

            “นั่นมันไม่ใช่ของฉันนะ คิคิ”

            “ฉันรู้ย่ะ!”

            “แหมๆ ก็รู้ๆ กันอยู่ๆ” พอเขาพูดขึ้นมามันทำให้ฉันนึกถึงภาพนั้นทันที นี่ อย่าบอกว่าเป็นรถคั้นนี้

            “อี๋ๆ นายเอามันออกไป ไกลๆ ไอ้คนทุเรศ”

            “ฮ่าๆ เรื่องธรรมดาหน่า”

            “ธรรมดากับผีิสิ”

            กรี้ด เขามันเป็นผู้ชายที่สกปรกที่สุดในสามโลกเลย! 

           

           

#ถึงบ้าน

 

            “เฮ้ย ไอ้แอนดี้แกเป็นอะไรรปะ ทำไมเธอส่งข้อความฉุกเฉินมาให้ฉัน” พอฉันลงจากรถพอลก็วิ่งเข้ามาหาทันที

            “อา..ไม่มีอะไรหรอก”

            “จะไม่มีอะไรได้ไง ฉันตกใจแถบบ้านะเว้ย”

            “นั่นดิ เธอดูแปลกๆ ตอนที่ฉันเจอเธอด้วย” โจเซฟพูดเสริมขึ้นมา ฉันเหลือบตาไปมองเขา 

‘ไม่แส่สักเรื่องจะเป็นอะไรมั้ยคะ’

            แต่แล้วเขาก็ขยิบตาให้

            “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ว่าแต่คืนนี้มีอะไรกันรถเยอะแยะเลยพอล” ฉันแสร้งทำเป็นเรื่องพลางมองรอบๆ อย่างสนใจ อีกอย่างเพราะรถของเพือนเขามากมายที่เรียงรายกันอยู่ ทำให้ฉันต้องถมขึ้นมา

            “ฉันว่าจะจัดปาร์ตี้หน่อยนะ”

            “ปาร์ตี้อีกแล้ว นายไม่เบื่อหรือยังไงหะ” ฉันหรี่ตามองพอลด้านหน้า           

            “โอ้ย~ บ่นเป็นแม่อีกแล้ว แกดูดิเซฟ” พอลว่าพลางทำหน้าบู้

            “นี่ถ้าป้าแมรี่อยู่ นายไม่ได้ทำอะไรแบบนี้หรอกนะ ไอ้พี่บ้า”

            “หน่า แกก็ชวนเพื่อนแกมาด้วยดิ วีโอล่าอะ”

            “อืมๆ เห็นว่านานๆ ทีนะ”

            “เย๊! มาทำอาหารให้พวกเค้าด้วยน้าคร้าบ~ ” พอลว่าแล้วเข้ามาอ้อนฉัน นี่ตกลงฉันพี่เขา หรือเขาเป็นพี่ฉันกันแน่!

 

 

            #เวลา9:30 PM

 

            วีโอล่ากับฉันช่วยกันทำอาหารให้พวกเพื่อนๆ พอล ตอนนี้ห้องนั่งเล่นถูกเนรมิตเป็นฟลอเต้นรำมินิ ไปโดยปริยาย แถมขนมมและอาหารว่างฉันก็วางเตรียมไว้บนโต้ะให้เรียบร้อย ส่วนพอลไม่รู้ว่าเอาไฟเธคเลเซอร์ที่อยู่ในคลับที่ไหนไม่รู้มาใส่ทำให้ตอนนี้ห้องนั่งเล่นของเราเต็มไปด้วยแสงไฟเขียวเหลืองแดง ให้ตายสิ นี่ผับดีๆ นี่เอง แต่ดีที่ว่าส่วนใหญ่เพื่อนทีเขาชวนมาจะเป็นเพื่อนสนิดเท่านั้นและหนึ่งในนั้นก็มีลีโอนาด

            “บ้านแกเจ๋งไปเลยว่ะ ไอ้พอล น้องสาวก็น่ารัก เพื่อนน้องสาวแกก็น่ารักด้วย” เพื่อนคนหนึ่งของพอลมองฉันกับวีโอล่าอย่างตาแป๋ว นี่เริ่มเมากันหรือเปล่าเนี่ย

            “ใช่ๆ วันหลังขอแบบนี้บ่อยนะครับเพื่อน” เพื่อนพอลอีกคนตักสลัดผักในจานไปเคี้ยวอย่างหน้าตาเฉยแลพกระดกแก้วเบียร์ที่อยู่ในมือไปด้วย ส่วนฉันกับวีโอลาก็นั่งจิบสองสามอึกคุยเล่นกับเพื่อนพอลตรงโซฟา

            “แอนดี้นี่เพื่อนฉัน ไอ้วิิลโล่ ไอ้ฟิลลิป เป็นเพื่อนที่คณะเดียวกัน”

            “สวัสดีค่ะ” ฉันยิ้มให้เขาทั้งคู่และยื่นแก้วไปชนเบาๆ

            ทำไมเพื่อนพอลแต่ละคนถึงดูดีขนาดนี้ พวกเขาหล่อๆ มากๆ ถึงขั้นกับไปเป็นนายแบบได้เลยล่ะ วิลโล่นี่ก็สูงยาวเข่าดี กล้ามเป็นตั้นๆ เลย ส่วนฟิลลิปก็เป็นผู้ชายออกแนวแบบหลุดมาจากรายการกีฬาอะไรทำนองนั้น ผิมคล้ำสไตลนักกีฬาของเขาดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด นี่พวกเขาทั้งหมดเล่นกล้ามที่เดียวกันหรือไงนะ

            “เฮ้ยๆ นี่น้องฉันนะเว้ย ห้ามยุ่งเด็ดขาด แต่ถ้าเพื่อนยัยนี้เชิญเลย” พอลปาม เพื่อนเขาแต่กลับหยอกวีโอล่าที่อยู่ข้างๆ ฉันเอง

            “นี่พอล ฉันก็เปรียบเสมือนน้องสาวนายนะ!” วีโอล่าเบ้ปาก ที่ผลักใสเธอให้กับเพื่อนเขา

            “ล้อเล่นหน่า” พอลหลุดหัวเราะล่าแล้วผลักหัววีโอล่าเบาๆ อย่างอินดู

            พอลแนะนำให้รู้จักเพื่อนของเขาอีกสองสามคน หนึ่งในสองนั้นก็คือ ลีโอนาด กับนายโจเซฟนั่น แต่ลีโอนาดอยุ่ได้ไม่นานเขาก็กลับไป

            แต่เอ.. ทำไมฉนถึงรู้สึกผิดหวังชอบกล นี่ฉันคงไมไ่ด้หวังให้เขาอยู่ในปร์ตี้นี้นานๆ หรอกนะ

            ฉันพาวีโอาขึ้นไปนอนด้านบนเพราะเธอรู้สึกมึนนิดๆ วีโอล่าเป็นพวกเมาง่ายน่ะ ส่วนฉันอะเหรือแตกต่างกับเธอสิ้นเชิง ฉันเลยปล่อยยัยนั่นไปนอนและลงมาอัพบล็อกที่ฟากของบ้าน ซึ่งตรงข้ามกับห้องนั่งเล่นพี่พอลกำลังปาร์ตี้ 

            ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองธรรมดาและปล่อยผมที่ยาวกลางหลังสบายๆ และนั่งอยู่บนโซฟาสีขาวตัวยาว พร้อมกับหยิบกระดาษ Post-it ในกระเป๋าที่ได้จากคนปริศนาที่อยู่ในลิฟต์ ฉันจำใบหน้าเธอได้
ถ้าเจออีกครั้งไม่พลาดแน่ๆ แต่กระดาศที่เปื้อนของเหลวสีแดงที่คล้ายกับเลือดนิสิ นี่มันเกี่ยวกันยังไง ตั้งแต่ฉันมาอยู่ UML ฉันก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับใคร แล้วไอ่คำว่า..

           

            ‘คำสาป’

           

 

            มันเกี่ยวอะไรยังไง กับของเหลวสีแดงนี้ มันทำให้ฉันฉุกนึกย้อนไปถึงยัยนั่นเมื่อวันแรกของเปิดเทอม ถ้าหากฉันไม่หยุดยุ่งกับรุ่นพี่ตามที่ยัยหน้าจืดนั่นบอก ฉันก็จะโดนคำสาปงั้นเหรอ.. แต่ว่าเรื่องทั้งหมดมันใช่เพราะคำสาปหรอกฉันมั่นใจ ยังไงก็ต้องมีคนบงการเรื่องนี้..

To be continued..

 

________________________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

145 ความคิดเห็น

  1. #120 Cheshire♥. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 20:11
    รู้สึกว่่าเคยมาอานและเม้น แต่ใครบางคนไม่ยอมอัพต่อเชอะ -3-
    #120
    0
  2. #118 FTanyaa (: (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2555 / 15:32
     i love this <3
    #118
    0
  3. #117 idiotpwx♥. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 14:30
    รอติดตามนะคะ :)
    #117
    0
  4. #115 nothing• (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2554 / 12:44
     ชอบบบ อ๊ายยยยยย 
    #115
    0
  5. #114 `คุณหญิงเลอร์แมน | (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2554 / 21:50
     อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ' เสร็จฉัน '
     บอกแล้วว่าตูอยากเป็นแอนดี้ !
    #114
    0
  6. #113 .simpson (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 22:53


    55555555555555555555555




    #113
    0
  7. #112 ' Fuckinbestϟ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 02:20
     ว้าคคคค คคคคค lml
    ไม่ไหวแล้ว อยากอ่านต่อ5555555
    ลงไวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ><
    #112
    0