สวัสดีทุกคน เท่าที่จำได้ไม่ได้เข้ามาไอดีค่อนข้างนาน แล้ววันนี้เรากลับมาแบบเงียบๆ คือไม่มีใครอยู่สักคน เหงาชิบ ตอนนี้เรากำลังอยู่ช่วงปิดเทอม เป็นอะไรที่น่าเบื่อมากๆ เลยแบบอ้เที่ยวก็เที่ยวนะ แต่พอมาอยู่คนเดียวทีไรรู้สึกแปลกๆ ทุกที ปกติ แล้วเราเป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวมาก คนยิ่งน้อยเท่าไร ยิ่งดี.. มีแต่คนหาว่าเราแปลก เพื่อนเกือบทุกคน เออตอนนี้เราบย้ายไปอยู่คอนโดเพื่อนแล้วนะฮะ สาเหตุบ้านไกล แบบปีหนึ่งต้องเรียนเยอะ นั่นไม่ใช่ประเด็น เคยรู้สึกแบบอยากอยู่ในโลกคนนี้คนเดียวบ้างมั้ย? แบบอยากปิดทุกอย่างให้เงียบที่สุด ตัดตัวเองจากโลกภาพนอก เพราะไม่อยากตอบไลน์ ทวิตเตอร์ เฟสบุค หรือ ถ้ามีใครโทรมาก็อยากทิ้งไว้เฉยๆ ตรงนั้น.. เคยมั้ย? เราอยากบอกเราเป็นบ่อยแบบบ่อยมาก จะบอกว่าเราเป็นคนมีโรคส่นตัวสูงมาก ไม่เว้นแต่แฟนหรืออะไร บางครั้งถ้าเราไม่อยากคุยก็ปล่อยไว้ตรงนั้นเฉยๆ ตอนนี้เราไม่รู้สึกว่ามีความรักหรืออะไรทั้งนั้น รู้สึกแค่ว่า เฉยๆ อยู่คนเดียว เท่านั้น มีความสุขที่สุด เรารู้นั้นแปลกแต่ว่าไม่รู้สิ เราแค่ไม่มีความรู้สึก ตอนนี้เราไม่ได้คุยกับคนๆ หนึ่งมาเป็นเดือนแล้ว แล้วก็ยังปล่อยเขาไว้แบบนั้น เราว่าเราเป็นคนหวังอะไรด้วยไม่ได้ เคยบอกเขาไปแล้วว่า ถ้าใครคนอื่นก็ตามสบายนะ ไม่รู้ว่าเขารู้สึกไงแต่ว่า เรารู้ไม่รู็สึกอะไรเลย ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เราเคบยรักคนๆ หนึ่ง มันให้รู้สึกเหมือนว่าเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว แต่พอนึกถึงคนนั้น เรารู้สึกอยากอ้วกขึ้นมาทันที เขาทำเราเสียใจมากจนกลับไปรักไม่ได้แต่ว่า ภายในใจมันก็ยังอยากเจอหน้า หรือพูดคุยด้วยทั้งวันทั้นคืน เราแอบคิดถึงพี่ชายที่อยู่ไกลแสนไกล ถ้าเกิดว่าสลับกันอยู่บ้านคงจะดี ปีนี้เราไม่ได้ออกนอกประเทศเลย เหตุผลเพราะว่ากิจกรรมที่มหาวิยาลัยเราเยอะมาก อีกอย่างเพราะว่าเป็นปีแรก เย็นวันนี้ไปหาเพื่อนคนหนึ่งที่คอนโดแถวลาดกระบังมา มันเป็นต่อมทอลซิมอักแสบแต่ก็แบบแดกเหล้ากันอยู่ได้ ทำไมคนเราชอบทรมารตัวเองนักหล่ะ ไม่รู้ทำไมเราเอาเพื่อนเป็นต่อมทอลซิมอักแสบมาเขียน..เราชอบเขียนหนังสือนะแต่ว่าบางครั้งมันก็ต้องใจจิตใจหรืออารมณ์ในการขยับปลายนิ้วกดลงที่แป้นพิมพ์ ในชีวิตนี้เราว่าเราลองอะไรมากหลายอย่างมากมาย ถ้าพูดถึงเรื่องโตมาเราอยากเป็นอะไร บอกเลยว่าไม่มี มันว่างเปล่า ถ้าถามว่าชอบอะไร ก็ตอบว่าไม่มีเหมือนกัน แต่ว่าถ้าพูดถึงว่าอยากทำอะไรบ่อยๆ อืม... เราเคยคิดจะเป็นแบบ draughtsman อ่าเรียกว่าไรนะภาษาไทย เราไม่ได้กระแดะนะแต่ว่าบางครั้งสมองเรามันก็จำอะไร แค่ด้านเดียวฝั่งเดียว แบบพอพูดอังกฤษมากๆ เราก็จะลืมภาษาไทยเลย โ่ง่อะอยากบอก เออเรามีชื่อจาดประเทศฟินแลนด์ด้วยนะ ชื่อ Anniki ได้มาจากเพื่อนคนหนึ่งที่รู้จัก เธอมาจากฟินแลนด์ เออเป็นสาเหตุหนึ่งเหมือนกันที่เรามาเขียนนิยาย จะบอกว่ารู้เราไมรู้อะไรเกี่ยวกับประเทศนั้นเลยก็ได้แต่ว่า เราถามเพื่อนได้ใช่มั้ยหล่ะ คงไม่ต่างอะไร ตอนนี้เราชอบสีชมพูมาก ไม่รู้ทำไม แต่มันเป็รสีที่น่ารักมากเลยหล่ะ ปกติแล้วเราชอบสีเขียว สีแดง ไม่ที่ไอดีเราน่ารักคิคุ เออเรามีเพื่อนเป็นคนญี่ปุ่น เรารู้สึกว่าพวกเจแปนนิสแปลกคือแบบ มีคนหนึ่งที่รู็จักตอนนั้นไปเยี่ยมพ่อที่ออสแบบหลายเดือนเลยเจอคนนี้ คืออยู่กับโฮสละแบบ ช่วงแรกเราเจอชีแบบแต่หน้าเป้ะ หนามากแต่ว่าพอมาวันหนึ่ง ชีแบบซึมๆ อะ แล้วยังร้องได้อีก เออเท้าความคือเราไปเรียนภาษาอังกฤษ มันเป็น รร สอนภาษาพ่อกลัวเราไม่เก่ง ละแบบเออชีร้องได้พอไปเรื่องราวก็รู้ว่าโดนพโฮสลวนลามไง เราก็เลยแนะนำว่าให้ย้ายออก แต่วาชีแบบบอกว่าไม่อยากย้ายเพราะรักโฮสแม่ เออเราก็ไม่ได้ว่าไรแต่ว่า เพื่อนญี่ปุ่นก็แอบมาซุบซิบบอกว่า นานากะเนี่ย คนที่ร้องไห้อะ อารมณ์ตอแหลอยากอยากเรียกร้องความสนใจ ละคือญี่ปุ่นนั่นก็แบบพูดถูกทุกอย่างไรงี้ แต่เราก็ไม่ได้ปักใจเชื่อ ทว่าพอเราได้คุยกับคนญี่ปุ่นอีกคน ชีก็บอกอิอ้วน จำชื่อไมได้ละ แบบเป็นคนขี้อิจฉาเออ เราก็ไม่รู้ว่าฝั่งไหนพูดจริงไม่จริง แบบมาถึงนอนนี้ก็ยังไม่รู็ ช่วงนี้โทรมมากเลย นอนดึกสิวเลยขึ้น T.T
ความคิดเห็น