RRPG • มหาสงครามครองมิติ

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 92,581 Views

  • 848 Comments

  • 4,213 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,180

    Overall
    92,581

ตอนที่ 94 : Before Third Wave ทางด้านของเด็กสาวในโลกใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

            เคยมีคนสงสัยบ้างไหมว่าตัวเองนั้นเกิดมาบนโลกเพราะอะไร

            เพื่อเอาชนะ เพื่อพบเจอคนรัก เพื่อทำบางสิ่งบางอย่าง

            หรือว่าเกิดขึ้นมาเพื่อทุกข์ทรมาน?

            สำหรับฉันแล้วมันอาจจะเป็นอย่างสุดท้ายก็ว่าได้

            ไม่สิ มันจะต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน

            ฉันเกิดมาเพื่อพบกับความโชคร้าย เกิดมาเพื่อพบพานกับความสูญเสียและโศกเศร้า ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความเหน็บหนาวและเจ็บปวด ...ไร้ซึ่งแสงสว่างและความอบอุ่น

            มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน

            ถ้าอย่างนั้น วันที่ฉันตายก็คงจะเป็นวันที่ฉันจะถูกปลดปล่อยออกจากโลกอันโหดร้ายแห่งนี้สินะ

            “นังหนู! แกมัวแต่ยืดยาดอยู่ทำไมรีบออกไปได้แล้ว” เสียงตะคอกของชายวัยกลางคนดังขึ้นพร้อมกับใช้แส้หนังในมือเหวี่ยงเข้าใส่ร่างกายของเด็กน้อยที่นอนคุดคู้อยู่ในกรง

            ความเจ็บปวดแทรกเข้ามาในร่างกายจนเด็กสาวสะดุ้งตัว ถึงแม่ว่าเธอจะคุ้นชินกับความเจ็บปวดอยู่แล้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่รู้สึกเจ็บปวด เด็กสาวใช้สองมือที่ถูกล่ามเอาไว้ดันร่างขึ้นจากพื้น

            เสียงของโซ่ที่ล่ามมือและเท้าของเธอเอาไว้ส่งเสียงกระทบดังก้องในห้องมืดที่เย็นชื้น

            ร่างของเด็กสาวมอมแมมไปด้วยเลือดและคราบสกปรกค่อย ๆ ลุกขึ้นมาโดยใช้กำแพงเป็นตัวช่วย

            “บอกให้เร็ว ๆ ไงเล่า ไอ้เด็กเวรนี่!!” ชายคนเดิมสะบัดแส้ในมือเข้าใส่ร่างของเด็กสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ทำให้เธอตกใจอีกแล้ว ถึงแม้จะเจ็บปวดเธอก็ไม่ปล่อยให้ความเจ็บปวดนั้นฉุดรั้งเธอ จนในที่สุดร่างของเด็กสาวก็ลุกขึ้นมายืนได้สำเร็จ

            “รีบออกมาได้แล้ว อย่าให้ลูกค้าต้องรอนาน” เมื่อว่าจับชายคนเดิมก็หันหลังกลับ เดินตรงไปยังอีกห้องขังหนึ่งและเริ่มทำแบบเดียวกันกับที่เขาทำกับเธอเมื่อครู่

            เด็กสาวรู้หน้าที่ของตัวเองดีว่าต้องทำอะไร เธอค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องคุมขังของตัวเองเองและเดินไปตามทางเดิน ระหว่างทางนั้นมีผู้คนมากมายในสภาพเดียวกับเธอเดินมุ่งหน้าไปในทางเดียวกัน ผู้ที่ร่วมทางนั้นมีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็กสาว เด็กชายหลากหลายสายพันธุ์

            ซึ่งสิ่งที่พวกเขาและเธอเหมือนกันก็มีแค่เรื่องสภาพที่อ่อนแรงและไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์

            ถูกต้องแล้ว คนที่อยู่ที่นี่มในฐานะทาสนั้นคือเหล่าอมนุษย์ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นวอร์บีสท์(ครึ่งคนครึ่งสัตว์) ดวอฟว์(คนแคระ) ลิซาร์ดแมน(มนุษย์กิ้งก่า)

            ทุกคนล้วนแต่อยู่ในสถานะทาสทั้งสิ้น

            หากไม่ถูกขายมา ก็ถูกล่ามา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็แล้วแต่พวกเขาและเธอที่อยู่ที่นี่ต่างก็อยู่ในฐานะทาสของมนุษย์ทั้งสิ้น

            ในโลกแห่งนี้นั้นมนุษย์คือเผ่าพันธุ์ที่มีอำนาจสูงสุด นอกเหนือจากมนุษย์แล้วก็ยังมีเอล์ฟและมารที่มีฐานะแยกย่อยต่างออกไป

            หากมนุษย์คือผู้ที่ถือครองอำนาจและมีเขตแดนมากที่สุดในโลก เอล์ฟก็คือเผ่าพันธุ์ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในโลกเบื้องหลัง ด้วยพลังเวทมนตร์มหาศาลและความรู้แต่โบราณทำให้พวกเขาสามารถหลบหนีออกจากการไล่ล่าของมนุษย์ไปและตั้งรกรากของตนเองขึ้นมาได้สำเร็จ

            ส่วนมารนั้นคือเผ่าพันธุ์ที่ยังคงทำสงครามกับมนุษย์อยู่เรื่อยมา หากมนุษย์ฆ่ามารไปหนึ่งคนมารก้จะฆ่ามนุษยืคืนสิบคน สงครามระหว่างมารและมนุษย์จึงไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้น ซำยังรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ อีกด้วย การต่อสู้ระหว่างสองเผ่าพันธุ์ทำให้ไฟสงครามนั้นแผ่ขยายไปยังเผ่าอื่น ๆ

            เมื่อมนุษย์ที่อ่อนแอกว่าเผ่ามารถูกไล่ต้อนจนมุม ทางเลือกที่พวกเขางัดขึ้นมาก็คือการไล่ล่าเผ่าพันธุ์อื่นมาเป็นทาสเพื่อนำมาใช้เป็นเบี้ยในสงคราม

            ด้วยเวทมนตร์ทาสที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาทำให้เหล่าอมนุษย์ทั้งหลายไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อต้านและสูญเสียอำนาจในการครอบครองชีวิตของตนเองไปโดยสิ้นเชิง

            ซึ่งทาสที่ว่าก็คือพวกเขาเหล่านี้

            หน้าที่ของทาสทั่วไปนั้นมีตั้งแต่เป็นแรงงานชั้นต่ำจนไปถึงบำบัดความใคร่ให้แก่ทหารในกองทัพ

            ทาสที่หมดแรงใกล้ตายก็จะถูกใช้เป็นเหยื่อล่อสัตว์อสูรหรือนำมาใช้ฆ่าเพื่อความบันเทิง ส่วนทาสที่มีความสามารถในการต่อสู้ก็จะถูกนำมาใช้ในฐานะของทาสสงคราม

            ทาสสงครามไม่จำเป็นต้องใช้ชุดเกราะ มีเพียงแค่อาวุธเก่า ๆ และชีวิตอันไร้ค่าก็เพียงพอแล้ว

            การซื้อทาสสงครามหนึ่งคนนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย เพียงแค่โปรยเงินก้อนหนึ่งให้กับพ่อค้าทาส ก็จำได้รับทาสสงครามจำนวนมากมาครอบครองแล้ว

            เพียงแต่ว่าวิธีนี้ค่อนข้างที่จะสิ้นเปลือง เพราะหลังจากจบสงครามแล้วผู้ที่ซื้อทาสสงครามมาก็จำเป็นต้องเลี้ยงดูทาสพวกนั้นเพื่อใช้ในการต่อสู้ครั้งต่อไป

            เพราะฉะนั้นเหล่าพ่อค้าหัวใสคิดวิธีการเช่าขึ้นมา

            การเช่าครั้งหนึ่งก็คือการส่งทาสสงครามพวกนี้ไปออกรบครั้งหนึ่ง ราคาการเช่านั้นย่อมต้องถูกกว่าการซื้อขาดและเนื่องจากพวกเขาไม่จำเป็นต้องดูแลทาสพวกนั้นหลังจากจบสงคราม มันจึงเป็นวิธีที่ค่อนข้างนิยมมากในหมู่ขุนนางของเผ่ามนุษย์

            และการที่พวกเขาเหล่านี้ถูกเรียกออกมาจากห้องขัง เหตุผลมันก็มีอยู่อย่างเดียว นั่นคือถึงเวลาทำงานของพวกเขาแล้ว

            ในยุคสมัยนี้สงครามไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดเลย ในหนึ่งวันหากจะเกิดการรบมากกว่าสามครั้งในเขตแดนเดียวกันนั้นนับว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะฉะนั้นตลาดค้าทาสจึงได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง

            ถึงแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงจะค่อนข้างรุนแรง เพราะสงครามครั้งหนึ่งนั้นไม่ง่ายดายพอที่ทาสที่มีเพียงความสามารถแต่ขาดอุปกรณ์จะเอาชีวิตรอดมาได้อย่างปลอดภัย เหล่าพ่อค้าทาสจึงต้องหาทางเติมสินค้าของตัวเองเพื่อตอบสนองต่อความต้องการของลูกค้ามือเป็นระวิง แต่เม็ดเงินที่สะพัดในวงการค้าทาสนั้นก็มากมายจนความยุ่งยากเหล่านั้นกลายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

            ตราบใดที่พวกเขาไม่ต้องไปเสี่ยงชีวิต ตราบใดที่พวกเขาได้รับทรัพย์สินเงินทอง ตราบใดที่พวกเขาได้ครอบครองอำนาจ

            หากคนอื่น จะตายไปเท่าไรอย่างไร มันก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะต้องใส่ใจ

            โดยเฉพาะคนอื่นที่ว่าคือเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยกว่าอย่างอมนุษย์

            โดยที่ไม่สนว่าอีกกี่ชีวิตจะต้องทุกข์ทรมาน อีกกี่ชีวิตจะต้องสูญเสียเพราะความหยิ่งผยองอันไร้ที่สิ้นสุดของตนเอง

            เด็กสาวเองก็เป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายของเรื่องนี้เช่นเดียวกัน

            ครอบครัวของเธอนั้นสูญเสียเพราะการล่าทาสของเหล่ามนุษย์ บิดาของเธอถูกรุมสังหารเพราะปกป้องเธอและมารดา ส่วนมารดาเองก็แลกชีวิตกับทหารที่ต้องการจะย่ำยีตัวเธอต่อหน้าศพของสามี เหลือเพียงแต่เธอที่รอดมาได้เพราะว่ามีความสามารถด้านเวทมนตร์อยู่เล็กน้อย

            ไม่รู้ว่าจะนับว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย การที่เธอมีความสามารถทางด้านเวทมนตร์นั้นทำให้เธอถูกจับมาใส่ในหมวดของทาสสงครามแทนที่จะเป็นทาสแรงงานหรือทาสบำบัดความใคร่

            เธอสามารถต่อสู้ได้ แต่เพราะว่าต่อสู้ได้ เธอจึงต้องเสี่ยงชีวิตเข้าเข่นฆ่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์หรือไม่ก็ต้องเผชิญหน้ากับเหล่ามารที่ที่เก่งกาจและเลือกเย็น เธอตะเกียกตะกายต่อสู้เอาชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ได้นั้นเรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์

            เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ ...ถึงแม้ว่าปาฏิหาริย์นั้นจะคงอยู่ได้อีกไม่นาน

            เธอรู้ตัวดีว่าร่างกายของเธอนั้นคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน

            พลังเวทมนตร์ในร่างกายของเธอที่ถูกฝืนใช้หลายครั้งเริ่มร่อยหลอ ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะมีเวทมนตร์แฝงอยู่ แต่การฝืนใช้ต่อเนื่องยาวนานหลายครั้งโดยขาดการฝึกฝนอย่างถูกต้องก็ได้ทำลายพรสวรรค์และร่างกายของเธอไปอย่างต่อเนื่อง

            จนในที่สุดก็มาจนถึงจุดที่เรียกได้ว่าขอบเหว

            เส้นทางที่ถ้าหากเธอเดินต่อไปก็มีเพียงแต่ความตายเท่านั้น

            แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องเดินต่อไป ไม่สิ เธออยากจะเดินต่อไปต่างหาก ในที่สุดความทรมานนี้ก็มาถึงจุดจบเสียที ในที่สุดเธอก็จะได้รับการปลดปล่อยจากขุมนรกนี้เสียที

            ในที่สุดเธอก็จะได้พบเจอกับครอบครัวของเธอในโลกหลังความตายเสียที

            เด็กสาวยกมุมปากขึ้นพร้อมกับกำดาบขึ้นสนิมที่เธอใช้เป็นประจำขึ้นมา

            หลังจากกวัดแกว่งดาบสองสามทีเพื่อตรวจสอบว่ามันยังคงพอที่จะใช้งานได้ เธอก็เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับทาสคนอื่น

            มันเป็นอย่างเช่นทุกครั้ง มนุษย์ในชุดหรูหราจะขึ้นมาพร่ำเพ้ออะไรบางอย่างถึงศักดิ์ศรีและเกียรติยศ หลังจากนั้นก็จะให้พวกเธอที่เป็นทาสเข้าประจันกับทัพหน้าของศัตรูก่อนจะจู่โจมอย่างกล้าหาญจากด้านหลัง

            ในวันนี้เด็กสาวมีทางเลือกอยู่สองทาง

            หนึ่งคือถ้าไม่ตายด้วยคมดาบของศัตรูเบื้องหน้า ก็จะตายด้วยการจู่โจมของผู้ว่าจ้างที่มาจากด้านหลัง

            อย่างไหนจะเจ็บน้อยกว่ากันนะ เด็กสาวถามกับตัวเองก่อนจะเบนสายตาขึ้นไปมองเผ่ามารในชุดเกราะสีดำที่เรียงรายกันอย่างน่าเกรงขาม ในสายตาของเธอไม่ได้มีซึ่งความหวาดกลัวเลย จะมีก็เพียงแต่ความอาลัยในบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่สามารถกระทำได้ก็เท่านั้น

            แต่ว่าเธอไม่สามารถกระทำได้

            เด็กสาวใช้มือข้างที่ไม่ได้จับดาบขึ้นมาลูบที่คอของตนเอง ลำคอแห้งขาดสารราวกับกิ่งไม้นั้นมีรอยสักเวทมนตร์ที่เรียกว่าตราประทับทาสอยู่

            เพราะวิ่งนี้ทำให้เธอไม่มีอิสระ สิ่งนี้เองที่ทำให้เธอทำตามที่ตัวเองต้องการไม่ได้

            ถ้าไม่มีสิ่งนี้แล้วละก็ เธอก็พร้อมที่จะหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปฆ่าเผ่ามนุษย์ที่น่าชิงชังอย่างไม่ลังเลเลย

            แต่มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้และไม่มีวันเป็นไปได้

            เพราะนี่จะเป้นวาระสุดท้ายของเธอแล้ว

            เธอจะตายไปโดยที่ไม่มีใครจดจำ ตายไปโดยที่ยังคลั่งแค้นต่อเผ่ามนุษย์อันแสนโสมมม

            ตายไปอย่างไร้ค่า

            เธอหลับตาลงฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกที่เคยคิดว่ามันหายไปจากร่างกายของเธอจนหมดแล้ว

            ความโศกเศร้า ความทรมาน ความเจ็บปวด

            สิ่งเหล่านั้นมันกำลังหวนคืนกลับมาในวาระสุดท้ายเพื่อทำร้ายเธออีกครั้ง

            มันช่างน่าเศร้า

            เธอเกิดขึ้นมาทำไมกัน? เพื่อสูญเสีย เพื่อต่อสู้หรือว่าเพื่อทุกข์ทรมานกันแน่นะ?

            ห้วงความคิดของเธอหยุดลง เมื่อเสียงตะโกนจากด้านหลังดังขึ้น

            พริบตานั้นเองที่ลำคอของเธอร้อนผ่าว บ่งบอกให้เธอทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

            เด็กสาวกระชับดาบเก่า ๆ ในมือของตนเองขึ้นมาเฝ้าภาวนาให้วาระวาระสุดท้ายของตนเองนั้นปิดฉากลงอย่างไม่เจ็บปวด

            ....ถึงแม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตามที

            เด็กสาวโน้มตัวลงไปด้านหน้า พุ่งนำทาสคนอื่นออกไปราวกับลูกธนู ด้วยส่วนสูงที่น้อยนิดของเธอทำให้ดาบในมือนั้นครูดกับพื้นเป็นทาง แต่ถึงอย่างนั้นด้วยสมรรถนะทางร่างกายของวอร์บีสภาระเล็กน้อยเช่นนั้นจึงไม่นับเป็นเรื่องใหญ่

            เด็กสาวกำดาบในมือจนแน่น ดีดเท้าพุ่งเข้าใส่ทหารเกราะดำตรงหน้าราวกับเป็นกระสุนมนุษย์พร้อมแกว่งดาบในมือเข้าใส่เป้าหมาย

            ถึงแม้ว่าอาวุธในมือของเธอจะเป็นเพียงดาบขึ้นสนิมที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ แต่เธอก็สามารถใช้งานมันได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ คมดาบบิ่น ๆ ถูกเสือกเข้าไปในช่องว่างของเกราะเรียกเอาเลือดออกมาจากเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับที่อายุการใช้งานของดาบนั้นที่สิ้นสุดลง

            แต่เธอก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะว่าดาบเล่มนั้นได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์แล้ว

            เด็กสาวพลิกตัวกลับเอาหอกในมือของทหารที่เธอเพิ่งจะสังหารเมื่อครู่ขึ้นมากระชับเอาไว้แล้วเริ่มสังหารศัตรูที่อยู่รอบข้างต่อไป

            เธอไม่รู้ว่าร่างกายของตนเองบาดเจ็บหรือไม่ เธอไม่รู้ว่าลงมือสังหารไปเท่าไร

            สิ่งที่เธอรู้มีเพียงแต่การใช้ความโกรธเกรี้ยวที่ปะทุอยู่ในร่างกายเธอฟาดฟันเข้าใส่ศัตรูเท่านั้น

            ร่างของเด็กสาวที่คลุมเอาไว้ด้วยผ้าสกปรก ตอนนี้ถูกย้อมไปด้วยเลือดสีเขียวของเผ่ามาร ดวงตาสีแดงของเธอส่องประกายออกมาจับจ้องไปยังศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า

            แต่ตอนนั้นเอง ที่หูของเธอสัมผัสถึงเสียงที่กรีดผ่านอากาศเข้ามาได้

            ฉึก!!

            ธนูเหล็กดอกหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลังแทงเข้าที่ไหล่จนร่างของเธอกระเด็นล้มลงไปด้านหน้า

            เห็นได้ชัดว่านี่คือการโจมตีจากพวกเดียวกัน

            มันก็ไม่แปลกอะไร เพราะตำแหน่งแนวหน้าที่ทาสสงครามต่อสู้นั้นเป็นจุดที่เกิดการฆ่าพวกเดียวกันมากที่สุด และวันนี้ก็เป็นตาของเธอเท่านั้นเอง

            ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ยังไม่ยอมแพ้

            เธอรู้ตัวดีว่าเธอต้องตายในวันนี้ แต่เธอจะไม่ยอมตายแบบนี้ เธอจะไม่ยอมตายทั้งที่ยังหลงเหลือความโกรธแผดเผาจิตใจของเธอทั้งอย่างนี้

            เธอต้องระบายมันออกไป ความคลั่งแค้นนี้ ความโกรธเกรี้ยวนี้

            มันไม่ยอมให้เธอหลบตาลงสิ้นชีพไปอย่างสงบ

            เธอไม่โชคดีขนาดนั้น

            เพราะฉะนั้นเธอจึงดันตัวเองขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล

            และตอนนั้นเองที่ศรเหล็กอีกดอกพุ่งเข้าใส่กลางหลังของเธอ

            “อึ้ก!!” เด็กสาวครางขึ้นมาอย่างเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ยอมแพ้ เธอปักหอกของศัตรูในมือลงบนพื้นใช้มันต่างไม้เท้าเพื่อพยุงตัวเองขึ้นมา ลมหายใจของเด็กสาวหอบขึ้นอย่างรุนแรง สายตาที่เคยมองเห็นในความมืดอย่างชัดเจนก็เริ่มพร่ามัว

            เด็กสาวยกหอกขึ้นแทงลงไปบนพื้นเบื้องหน้า กะเสือกกะสนเข้าไปหาศัตรูที่ตั้งโล่ป้องกันลูกธนูอยู่เบื้องหน้าทีละน้อย

            ก่อนที่ร่างเล็กของเธอจะทรุดลงบนพื้นด้วยธนูอีกดอกที่ปักเข้าใส่ขาของเธอ

            กลิ่นของดินและเลือดที่อยู่ในปากมันขมเสียจนเธออยากจะอาเจียนออกมา แต่เธอก็ไม่มีแรงอีกแล้ว

            ตอนนี้เพียงแค่หายใจเธอยังทำไม่ได้

            เหมือนกับว่ามันมีอะไรบางอย่างมันอุดหลอดลมของเธอเอาไว้

            เด็กสาวรู้ว่ามันเป้นเลือดจากด้านในที่ร่างกายของเธอพยายามจะขย้อนออกมา มันเป้นความรู้สึกที่เธอเคยผ่านมาแล้วหลายครั้ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะคายมันออกมาเท่านั้นเอง

            และในวินาทีก่อนที่ดวงตาของเธอจะถูกความมืดเข้าปกคลุม

            เธอก็มองเห็นแสงสว่างปรากฏขึ้น มันเป็นแสงสีทองที่แสนอบอุ่น ความรู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างจมลงสู่อ้อมกอดของมารดาทำให้ริมฝีปากของเธอยกยิ้มขึ้นมา

            “คุณแม่...”

            และเรียกถึงตัวตนที่เธอใฝ่หามากที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #833 T-e-r-n-G (@068797033) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 16:22
    เวลาอ่านนิยายแฟนตาซีแล้วเจอพล็อตอย่างงี้ผมละกี่ครั้งๆก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องลงเอยแบบนี้ทุกที มนุษย์ครองอำนาจเอย ดูถูกเผ่าพันธุ์อื่นเอย มันเป็นยังงั้นได้ยังไง ผมไม่รู้ว่าเรื่องกำหนดไว้ยังไงแต่ถ้าเอาตามมาตรฐานของเรื่องอื่นๆ ในบรรดา"เผ่าพันธุ์ทรงภูมิปัญญา" มนุษย์เป็นเผ่าที่อ่อนแอที่สุด(มาตรฐานรายบุคคล เช่น เผ่าบีสต์ร่างกายและประสาทสัมผัสแข็งแกร่ง เอลฟ์ทรงพลังเวทมนตร์ ในขณะที่มนุษย์ไม่มีอะไรโดดเด่น)​ แต่เผ่ามนุษย์กลับเป็นฝ่ายชนะสงครามเผ่าอื่นซะอย่างนั้นทั้งที่จริงๆมันต้องตรงข้ามแท้ๆ ยังมีเรื่องอื่นอีก เช่น มีแต่มนุษย์ที่เหยียดเผ่าพันธุ์อื่น มีแต่มยุษย์ที่มีปัญญาคิดค้นนวัตกรรมต่างๆทั้งที่กำหนดให้ทุกเผ่ามีสติปัญญาระดับเดียวกัน ผมไม่รู้คนอื่นคิดไงนะแต่สำหรับผมแล้วถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาล่ะก็ มันมีศักยภาพที่จะทำดีทำชั่วได้อย่างเท่าเทียมกัน จะต้องทุกเผ่าที่เหยียดเผ่าอื่นและคิดกดเผ่าอื่นไว้ใต้ฝ่าเท้า การที่คิดว่ามีแค่มนุษย์ที่เหยียดเผ่าอื่นพันธุ์อื่นมันเป็นแค่ความหยิ่งผยองท่านั้น
    ปล. บ่นไรยืดยาวฟะเนี่ย????
    #833
    0
  2. วันที่ 7 เมษายน 2562 / 10:19
    คุณเเม่นี้กูว่าพระเอกชั่ว
    #750
    0
  3. #682 AOFBMK (@AOFBMK) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 12:28
    ในที่สุดก้ทัน
    #682
    0
  4. #681 Vjllxaa (@Vjllxaa) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:16
    ค้างยาวเลยแบบนี้ ย่าทิ้งนะไร
    #681
    0
  5. #676 GuiTar (@guitar04) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 14:16

    อ่านรวดเดียว ยาวๆ สะใจมากกกก จะมาต่อเมื่อไหร่ค้าาาาา

    #676
    0
  6. #670 miwasakiasunuki (@miwasakiasunuki) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:14

    สนุกมากกกกกอ่านรวดเดียวเลย กาวมาก55555
    #670
    0
  7. #583 WaWhar (@walliga1) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:30

    มาใหม่ค่า อ่านรวดเดียวเลยตอนแนกถึงตอนล่าสุด สนุกมากเลยค่าา แต่งดี เพลินมาก ชอบๆ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
    #583
    0
  8. #579 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 94)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:42
    เริ่มภาคนี้ก็น่าสนใจแล้วครับ รอตอนต่อไป ~~~
    #579
    0