RRPG • มหาสงครามครองมิติ

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 92,583 Views

  • 848 Comments

  • 4,213 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,182

    Overall
    92,583

ตอนที่ 9 : First Wave - 9 - เตรียมพร้อม บทปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 516 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

          และเมื่อเปิดออกก็ต้องพบกับความผิดหวัง

            เพราะมันไม่ใช่จดหมายที่ส่งมาถึงผมเพียงคนเดียว มันเป็นประกาศจากผู้ดูแลเหมือนตอนที่อยู่ในสงคราม

            เนื้อหาของมันก็เหมือนกับที่เธอเคยบอกผมมาก่อน แต่เป็นรูปแบบที่ย่อลงค่อนข้างมาก เนื้อหาของมันก็มีเรื่องเกี่ยวกับความเป็นมาว่าทำไมถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้น เรื่องของระบบ RRPG และการเข้าสู่ข้อมูลของผู้ดูแลมิติโดยการเข้าไปในมิติพิเศษ มันเป็นเรื่องที่ผมรู้แล้วจึงไม่ได้สนใจอะไรมาก แต่สำหรับคนอื่นที่ยังไม่ได้เข้าไปในมิติพิเศษนี่คงจะเป็นสิ่งที่สำคัญเอามาก ๆ

            พอจัดการอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ผมก็เงยหน้าขึ้นมาดูข่าวอีกสักพักแล้วก็ต้องตกใจ

            ไม่ใช่ตกใจเพราะเนื้อหาข่าว

            แต่ตกใจเพราะสิ่งที่กำลังวิ่งอยู่ด้านล่างของหน้าจอโทรทัศน์

            ตัวเลขที่ขึ้นว่า 15/7/2022 มันทำเอาผมเกือบจะพ่นอาหารเช้าที่เอาเข้าไปเมื่อครู่ออกมาเลย

            วันที่เกิดสงครามขึ้นครั้งแรกคือวันที่ 11 แล้ววันนี้คือวันที่ 15 มันก็หมายความว่าผมหายไปจากมิตินี้เกือบสามวันหลังจากจบสงครามเลยทีเดียว

            พอเหลือบไปดูเวลาที่จอมุมขวาก็พบว่ามันเป็นตัวเลข 7.25

            ค่อยยังชั่ว ดูเหมือนว่าผมจะยังมีเวลาเดินทางไปยังที่เกิดเหตุได้ทันอยู่ ว่าแล้วก็ไม่รอช้า ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวให้พร้อมสำหรับการออกรบ ตรวจสอบอุปกรณ์ในแหวนเงินนักสะสม เช็กตำแหน่งที่ได้มาจากมาริคกับแผนที่แล้วจึงเดินทางออกจากบ้าน

            เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็ล็อกประตูบ้านแล้วหลับตาลงตั้งสมาธิ

            คิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น ความสนุกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และสัญญาที่ออโรร่าให้ไว้ในตอนนั้น

            รอยยิ้มมันก็ผุดขึ้นมา

            หน้าจอสถานะ”

 

___________________________

กฤษณะ อนันตกาล (19)

ระดับ 25

อาชีพ ผู้กล้าฝึกหัด - ระดับ 15, จอมมารฝึกหัด - ระดับ 1

พลังชีวิต 2,460/2,460 •พลังเวท 4,081/4,081 •พลังกาย 2,980/2,980

พละกำลัง 35

-ความรวดเร็ว 40.89

-ความทนทาน 24.6

-ปัญญา 40.81

-จิตใจ 37

-โชค 8.07

แต้มสะสม 5 แต้ม

ทักษะ

-ผู้กล้าฝึกหัด* ไร้ระดับ

-เสริมแกร่งขั้นกลาง* ระดับ 1/10

-โชคดี* ระดับ 1/10

-แสงพิสุทธิ์* ระดับ 1/10

/ใช้พลังเวท 100 แต้ม ฟื้นฟูพลังชีวิต 150 แต้ม (สามารถเลือกระดับใช้งานได้) /

-จอมมารฝึกหัด* ไร้ระดับ

/ได้รับแต้มพละกำลัง, ปัญญา 1 แต้ม ความรวดเร็ว, ความทนทาน 0.5 แต้ม ตามจำนวนของระดับ/

-ปัญญาแห่งความมืดขั้นกลาง* ระดับ 1/10

/เพิ่มสถานะปัญญาระดับละ 5 แต้ม/

-สถิตแห่งนิลกาฬ* ไร้ระดับ

/เวทมนตร์ที่ใช้งานจะมีพลังเพิ่มขึ้นเท่าตัวแต่จะถูกเปลี่ยนแปลงเป็นเวทสายความมืด/

-ดวงตาผู้รอบรู้ ระดับ3/3

/ใช้พลังเวท 50 แต้ม เพื่อตรวจสอบข้อมูลของเป้าหมาย/

-พรางกาย ระดับ 1/10

/ใช้พลังเวท 100 แต้มเพื่อเปิดใช้งานและใช้พลังเวท 10 แต้มทุก 30 วินาทีเพื่อคงสภาพ สามารถกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยปกปิดเค้าไอของตนเองได้ตามระดับทักษะ/

แต้มสะสม 16 แต้ม

หมายเหตุ *ทักษะสายอาชีพ

ฉายา

-ความหวังของเพื่อนมนุษย์ (เปิดใช้อัตโนมัติเมื่อเพื่อนมนุษย์ตกอยู่ในอันตราย)

-ผู้ทำลายล้าง (เลือกเปิดใช้ตามต้องการ)

/เมื่อเปิดใช้แล้วปัญญาจะลดลงครึ่งหนึ่งแต่พละกำลัง ความทนทานจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า/

-นักรบผู้โดดเดี่ยว (ส่งผลตลอดเวลาที่อยู่ตามลำพัง)

/หากต่อสู้เพียงลำพังค่าพลังชีวิต พลังเวท พลังกายจะฟื้นฟูเร็วขึ้นหนึ่งเท่า/

___________________________

 

            จะว่าไปแล้ว ตั้งแต่ได้สติขึ้นมาก็ยังไม่ได้ตรวจสอบสถานะของตัวเองจริง ๆ จัง ๆ เลยนี่นา พอมาดูดี ๆ ผมนี่เข้าข่ายสัตว์ประหลาดเข้าไปทุกทีแล้วสินะ

            อืม มองเป็นตัวเลขมันเข้าใจยากลองทดสอบดูนิดหนึ่งดีกว่า

            พอผมเดินออกมาที่ถนนหมู่บ้านแล้วก็เดินเข้าไปหาต้นไม้ต้นใหญ่ที่อยู่ระหว่างทาง โชคดีที่ว่าตอนนั้นเป็นตอนเช้าจึงไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก

            ผมลองใส่แรงลงไปในนิ้วมือที่จับลำต้นของต้นไม้ดูเล็กน้อย ก็ต้องกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงไปในลำคอ

            นิ้วทั้งห้าของผมจมลึกลงไปในเนื้อไม้ และเมื่อพยายามจะลองยกดู รากไม้ที่แผ่กระจายด้านล่างก็ทำท่าจะเขยื้อนขึ้นมาผมจึงรีบปล่อยและเดินหนีออกมาทันที

            อืม จากการทดสอบพละกำลังสรุปว่า....อันตรายต่อมนุษย์มาก

            ต่อไปก็ความว่องไว พอนึกถึงจุดนี้หางตาผมก็มองไปเห็นฝูงนกที่กำลังบินอยู่ขึ้นไปบนท้องฟ้า โอเค ความว่องไวผ่าน ผมไม่ต้องคิดอะไรมากเลย เมื่อเห็นภาพฝูงนกเมื่อครู่บินขึ้นไปบนฟ้าผมก็พอจะเข้าใจระดับความว่องไวของตัวเองแล้ว

            เพราะว่าผมมองเห็นและนับจำนวนที่นกเหล่านั้นกระพือปีกบินขึ้นไปบนฟ้าได้อย่างชัดเจน สำหรับความเร็วก็ถือว่าหลุดจากความเป็นมนุษย์ไปแล้วเช่นเดียวกัน

            ต่อไปความทนทาน ตอนนี้ไม่อยากเจ็บตัวเพราะงั้นผ่าน

            ด้านปัญญา ผมลองทดสอบอย่างง่าย ๆ โดยการนึกทวนการกระทำทั้งหมดตั้งแต่กลับมายังบ้านแล้วก็พบว่ามันก็สุดยอดเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ถูกส่งตัวกลับมาผมเดินวนไปวนมาในบ้านสองร้อยสิบห้าก้าวและพอออก          จากบ้านมาก็เดินไปได้ร้อยห้าสิบสี่ก้าวแล้ว ความจำดีขึ้นได้อย่างชัดเจนไม่ว่าจะตั้งใจจำหรือไม่ งั้นที่เหลือก็แค่ไปทดสอบความรุนแรงของพลังเวท

            จิตใจกับโชค ไม่มีวิธีที่ทดสอบได้ผลอย่างชัดเจนเพราะงั้นผ่าน

            แต่ก็ถือว่าพร้อมแล้วสำหรับสงครามอีกครั้งหนึ่ง

            เอาล่ะ ลุยได้!

 

* * * * * * * * * *

 

            ....ลุยด้ง ลุยได้อะไรล่ะไอ้โง่เอ๊ย

            ไอ้ตัวผมเมื่อสองชั่วโมงก่อนที่แสนโง่

            ไม่นึกเลยว่าสถานที่ที่จะเกิดเหตุต่อไปคือที่นี่

            ผมมองไปยังสถานที่ด้านหน้าที่มีคนพลุกพล่าน

            ลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันหยุดเพราะงั้นก็คงจะไม่แปลกที่จะมีคนมาที่นี่ ที่ห้างสรรพสินค้าเฮงซวยใจกลางเมืองนี้

            เวรเอ๊ย” จะทำอย่างไรดีล่ะ ทั้งที่ข่าวออกว่ามีเหตุฉุกเฉินกันโครม ๆ พวกแกยังอุตส่าห์แต่งตัวออกมาเที่ยวกันอีกนะ ให้ตายเถอะ เกะกะเป็นบ้าเลย

            ยิ่งคนเยอะเรายิ่งเสียเปรียบ ต้องหาวิธีที่จะไล่คนออกไปให้หมด แต่จะทำอย่างไรล่ะ?

            ตอนนั้นเองที่สายตาของผมเหลือบไปเห็นกำไลสีขาวไข่มุกบนข้อมือ

            ใช่แล้ว ไฟไหม้ไงล่ะ.......จะได้เป็นการทดสอบความรุนแรงของเวทมนตร์ไปด้วยในตัว

            เมื่อคิดได้เช่นนั้นผมก็เริ่มหาที่ทางที่เหมาะสมทันที ก่อนอื่นต้องเป็นสิ่งที่ระเบิดได้ ไม่มีผู้คนอยู่รอบ ๆ และที่สำคัญที่สุดจะต้องไม่สร้างความเสียหายเพิ่ม

            ผมหันซ้ายขวาพยายามหาสิ่งที่จะระเบิดได้ แต่ในระหว่างที่หาของที่ว่าอยู่

            ผมกลับไปเจอบางสิ่งบางอย่างเข้าก่อน

            ไม่สิ แทนที่จะบอกว่าเจอ ต้องบอกว่าถูกเจอจะเหมาะสมกว่า

            ใช่แล้ว ผมถูกเจอตัว โดยคนที่ผมไม่อยากเจอ

            นั่นนายใช่ไหม?” หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาจับไหล่ผมเอาไว้

            ผมยังจำเสียงนั้นได้ อยากจะสาปแช่งค่าปัญญาของตัวเองเหลือเกินที่จำเสียงนั้นได้แต่ก็ทำไม่ลงเพราะว่ามันไม่ได้ผิดอะไร

            หญิงสาวคนสวยที่เข้ามาจับไหล่ผมเอาไว้ก็คือตัวซวยหมายเลขหนึ่ง....พ่วงท้ายมาด้วยตัวซวยหมายเลขสองที่กำลังเดินตามหลังมา

            .......โอ้ว ให้พระเจ้าทอดกล้วย ทำไมต้องมาเจอเอาตอนนี้ด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 516 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #805 conan doyle (@arpotoxine4869) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 11:47
    ไม่ใช่พระเอกเวล 20 กว่าแล้วเรอะ ทำไมกลับมาเวล 19 อะ
    #805
    1
    • #805-1 (@anawach2003200) (จากตอนที่ 9)
      19 เมษายน 2562 / 18:55
      น่าจะเป็นความผิดพลาดทางด้านความจำของคนแต่งครับ...
      #805-1
  2. #763 ploycom12345 (@ploycom12345) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 23:54
    .........ชะนีหลบไปพระเอกจะเทพ!-_-
    #763
    0
  3. #605 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:32
    เอาอีกละ ซวยเช็ด
    #605
    0
  4. #289 pag1 (@pag1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:07
    ขอบคุงคับ
    #289
    0
  5. #221 ~Peace_Maker~ (@armclub104) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:00
    ขอบคุณครับ
    #221
    0
  6. #5 longlyy (@longlyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:00
    ขออีกคร้าฟฟฟฟ  พรีสสสสสสสส
    #5
    1