RRPG • มหาสงครามครองมิติ

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 92,505 Views

  • 848 Comments

  • 4,218 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,104

    Overall
    92,505

ตอนที่ 8 : First Wave - 8 - เตรียมพร้อม บทกลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 509 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

            นอกจากนั้นผมก็ยังแวะไปร้านของคุณฟลอร่าเพื่อซื้อน้ำยารักษา น้ำยาฟื้นฟูพลังเวท น้ำยาบรรเทาพิษขั้นพื้นฐาน

            ตอนนี้เงินในกระเป๋าผมจึงเหลือแค่ 470 กิลเท่านั้น แต่มันก็คุ้ม เพราะไม่ว่าจะเป็นอาวุธ เครื่องป้องกันหรืออุปกรณ์ช่วยเหลือต่าง ๆ ได้ถูกเตรียมเอาไว้จนพร้อม จากที่ลองคุยกับมาริคดูก็พบว่าผมเป็นประเภทที่เริ่มต้นตั้งตัวได้เร็วด้วย

            อาจจะเป็นเพราะผมเหมาพวกก๊อปลินเกือบหมดด้วยตัวคนเดียวด้วยละนะ

            แน่นอนว่าเป้าหมายต่อไปของผมก็คือการตรวจสอบเรื่องการปะทะกันครั้งต่อไปของมิติ ผมจึงต้องวกกลับมาหามาริคอีกครั้ง

            จากการคำนวณที่ส่งมาล่าสุด ดูเหมือนว่าในมิติในเขตของคุณกฤษณะจะมีการปะทะกันของมิติประมาณ 3 ครั้งในช่วงสัปดาห์หน้าครับ”

            ขอรายละเอียด” พอผมถามไปเช่นนั้นมาริคก็ยิ้มหวานบอกอย่างเลือดเย็นมาว่า

            ค่าข้อมูล 100 กิลครับ”

            “.......”

            มันเป็นค่าใช้จ่ายจำเป็น ท่องไว้กฤษณะมันเป็นค่าใช้จ่ายจำเป็น!

            ขอบพระคุณมากครับ ส่วนข้อมูลผมจะโอนเข้าไปที่บัตรสมาชิกของคุณกฤษณะนะครับ”

            มาริคใส่ข้อมูลลงไปในแป้นพิมพ์ ไม่นานนัก บัตรของผมก็มีแสงกะพริบขึ้นมา เมื่อหยิบบัตรขึ้นมาแตะ ที่หน้าจอข้อมูลก็มีจุดสีแดงปรากฏขึ้น พอกดเข้าไปมันก็แสดงให้เห็นข้อมูลใหม่ที่ถูกส่งเข้ามา

 

___________________________

ตำแหน่ง SEATB 048579

ระดับสีเขียว มิติคู่ขนานไกอา

พื้นที่ก๊อปลินคราม ความอันตรายระดับ 2

เริ่มต้นเวลา 15/7/2022 17.24 นาฬิกา

___________________________

 

___________________________

ตำแหน่ง SEATB 048525

ระดับสีเขียว มิติคู่ขนานไกอา

พื้นที่สไลม์ ความอันตรายระดับ 1

เริ่มต้นเวลา 17/7/2022 15.51 นาฬิกา

___________________________

 

___________________________

ตำแหน่ง SEATB 048566

ระดับสีเหลือง มิติคู่ขนานไกอา

พื้นที่ออร์ค ความอันตรายระดับ 5

เริ่มต้นเวลา 17/7/2022 19.41 นาฬิกา

___________________________

 

            ผมขออธิบายเพิ่มเติมนะครับ บรรทัดแรกก็คือพื้นที่ของมิติที่จะเกิดการปะทะ บรรทัดที่สองคือขนาดของพื้นที่และเป้าหมายที่ปะทะด้วย พื้นที่สีเขียวคือจะมีผลกระทบจากการปะทะกันของมิติน้อย พื้นที่สีเหลืองจะมีปานกลาง พื้นที่สีแดงจะมีผลกระทบร้ายแรงเกิดจากการปะทะ” มาริคพักครู่หนึ่งให้ผมจดจำแล้วจึงว่าต่อ “นอกจากนั้นสียังเป็นระดับความอันตรายของมันอีกด้วย ยกตัวอย่างถ้าเป็นพื้นที่สีเขียวถึงจะพ่ายแพ้ ความคลาดเคลื่อนของมิติก็ไม่มีผลกระทบอะไร สีเหลืองก็อาจจะทำให้เกิดแผ่นดินไหวระดับเล็กน้อยถึงปานกลางตามภูมิประเทศ ส่วนสีแดงก็จะทำให้เกิดภัยพิบัติขั้นร้ายแรงได้นั่นเองครับ”

            เมื่อเห็นผมนิ่งเงียบไม่ตอบอะไรมาริคก็เริ่มอธิบายต่อ

            ส่วนบรรทัดที่สามก็คือเผ่าพันธุ์ที่เป็นเจ้าของพื้นที่จากมิติที่เข้ามาปะทะ และจะบ่งบอกระดับความอันตรายของมันเอาไว้ตามหลังด้วยเลข 1-10 เริ่มต้นจาก 1-3 ความแข็งแกร่งของเป้าหมายจะอยู่ในช่วงระดับ 1-30 เลข 4-6 จะอยู่ในช่วงระดับ 30-60 เลข 7-9 คือระดับ 60-90 ส่วนเลข 10 คือไม่สามารถประเมินได้ครับ”

            งั้นก็หมายความว่า” ผมก้มมองลงดูข้อมูลในมือก็พอเดาได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างและดูเหมือนว่ามาริคก็รู้ว่าผมคิดอะไร เขาจึงยิ้มและตอบขึ้นมา

            ใช่แล้วครับ มนุษย์ทั่วไปไม่มีทางที่จะเอาชนะพื้นที่สีเหลืองความอันตรายระดับ 5 ได้อย่างแน่นอน แต่ผมไม่แนะนำให้คนที่ระดับต่ำเข้าไปในพื้นที่ที่มีระดับมากกว่าเท่าไรนะครับ เพราะมันค่อนข้างที่จะเสี่ยง เรียกได้ว่าอัตราการรอดอยู่ในระดับ 1/1000 เลยทีเดียว”

            พอว่ามาถึงตรงนี้มาริคก็ทุบมือเหมือนว่าคิดอะไรได้แล้วก็พูดขึ้นมาใหม่

            แต่ถ้าลองคิดถึงความพิเศษของท่านกฤษณะในตอนนี้ต่อให้เป็นพื้นที่สีเหลืองระดับสามก็มีโอกาสรอดอยู่ที่ 20% นะครับ”

            พอได้ฟังคำพูดนั้นของมาริคแล้วผมก็เสียวสันหลังขึ้นมาทันที ความแข็งแกร่งของผมในตอนนี้ยังมีโอกาสรอดแค่สองส่วน มันก็หมายความว่าศัตรูที่รออยู่ที่นั่นแข็งแกร่งถึงขนาดนั้น แบบนี้มัน......

            ก็น่าสนุกสุดๆ ไปเลยน่ะสิ

            ริมฝีปากของผมยิ้มกว้างขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัวจนต้องรีบยกมือขึ้นมาบังเอาไว้ แต่มาริคก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรเป็นพิเศษ เขาเพียงยกยิ้มอ่อนโยนอย่างเช่นทุกทีเท่านั้น

            อ้อ ไม่ต้องกังวลเรื่องภาพลักษณ์หรือว่านิสัยต่อหน้าผู้ดูแลหรอกครับ พวกเราล้วนแต่มีนิสัยเสียกันคนละอย่างสองอย่างอยู่แล้ว แบบคุณกฤษณะเองก็อยู่ในข่ายที่น่ารักครับ” มาริคยิ้มสดใส

            มีอีกอย่างที่ผมอยากจะถาม ถ้าผมจัดการด้วยตัวเองทั้งหมดมันจะมีผลกระทบอะไรรึเปล่า?”

            อา...นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดในรอบเดือนเลยนะเนี่ย

            มาริคเองพอได้ฟังแล้วก็หยุดคิดไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา

            เรื่องนั้นไม่จำเป็นต้องกังวลหรอกครับ ตอนนี้ทั่วโลกเริ่มเกิดการปะทะของมิติเป็นระยะ ต่อให้ท่านกฤษณะยึดสงครามไปเป็นของตัวเองสักที่หรือสองที่มันไม่ทำให้การพัฒนาของโลกมนุษย์ด้อยลงไปมากนักหรอกครับ”

            เมื่อได้ฟังแล้วก็สบายใจขึ้นมาเล็กน้อย แสดงว่าผมสามารถไล่บี้พวกมันเพื่อเก็บระดับและรวบรวมเศษเสี้ยวของมิติได้ตามใจชอบเลยสินะ

            เมื่อได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ผมก็เดินออกมาจากตัวโซนเมืองของมิติพิเศษ จากที่เมลบอกเอาไว้ดูเหมือนว่าแค่เดินไปสัมผัสที่คริสทัลที่ลอยอยู่บริเวณรอบนอกของเมืองแล้วหน้าจอที่จะพาออกจากมิติก็จะปรากฏขึ้นมา ในกรณีที่ผู้พิชิตยังไม่ได้บันทึกจุดปลอดภัยเอาไว้ คริสทัลจะเลือกสถานที่ที่ผู้พิชิตคิดว่าปลอดภัยที่สุดเป็นจุดบันทึกการส่งตัว

            และเมื่อผมลองสัมผัสคริสทัลดูก็พบว่ามันมีหน้าจอปรากฏขึ้นมาจริง บนหน้าจอนั้นถามว่าต้องการที่จะออกจากมิติพิเศษหรือไม่ ซึ่งก็แน่นอนว่าผมต้องบอกว่าใช่

            ทันใดนั้นเองผมก็รู้สึกเหมือนกับตอนที่ออโรร่าส่งผมมายังมิติพิเศษ พริบตาต่อมาผมก็มายืนอยู่ที่หน้าเตียงของตัวเองแล้ว

            ถึงจะยังรู้สึกโหวงเหวงอยู่บ้าง แต่นอกจากนั้นผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างอื่นเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะการรักษาที่ออโรร่าจัดการให้ ตัวผมถึงไม่มีความเหนื่อยอ่อนจากการต่อสู้จนสุดกำลังเหลืออยู่เลย และเมื่อสายตาเงยขึ้นมาก็มองเห็นนาฬิกาที่อยู่หัวเตียง

            ก็เห็นว่า....เข็มสั้นของมันชี้อยู่ที่เลขหก ส่วนเข็มยาวอยู่ที่เลขสิบ สังเกตจากแสงสว่างด้านนอกก็แปลว่าตอนนี้คือเวลาหกโมงเช้า ผมพยายามจะควานหาโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกง แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าผมใส่โทรศัพท์เอาไว้ในกระเป๋าที่ผมโยนทิ้งไปก่อนที่จะตะลุมบอนกับพวกก๊อปลิน

            ถ้าไม่หายก็เจ๊งไปแล้วอย่างแน่นอน

            ช่วยไม่ได้

            ตอนแรกผมคิดจะตามข่าวของสถานการณ์ปัจจุบันจากอินเทอร์เน็ตที่มีความรวดเร็วกว่า แต่ในเมื่อโทรศัพท์หายไปแล้วก็มีแต่จะต้องตามข่าวจากในโทรทัศน์เอาเท่านั้น

            ผมเดินลงมาชั้นล่างเปิดโทรทัศน์เป็นช่องข่าวและเริ่มต้นทำอาหารเช้าให้ตัวเองราวกับว่าเป็นวันปกติธรรมดาทั่วไป

            เป็นอย่างที่คาด

            ทั่วโลกเต็มไปด้วยวิกฤตเกิดขึ้นมากมาย จากที่รายงานในข่าวดูเหมือนว่าตอนนี้การปะทะกันของมิตินั้นไม่มีที่ใดเลยที่มนุษย์เป็นฝ่ายชนะ ยกเว้นสงครามที่เกิดขึ้นที่มหาลัยของเขาเพียงที่เดียวเท่านั้น ซึ่งเรื่องนั้นก็นับเป็นข่าวดังระดับโลก

            ผู้ที่โด่งดังขึ้นมาเป็นอย่างมากก็คือ กลุ่มผู้รอดชีวิตที่ได้พบกับตัวผมนั่นเอง เพราะมีเพียงพวกเขาที่เป็นจุดเชื่อมมายังตัวผมซึ่งเป็นคนแรกบนโลกที่เอาชนะสงครามมาได้ พลังและข้อมูลที่ผมมีเรียกได้ว่าเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มากสำหรับโลกในตอนนี้

            ในขณะที่คิดว่าจะทำอย่างไรกับข้อมูลที่มีดีนั้นในหูก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนเหมือนตอนที่เลื่อนระดับ

/สาส์นจากผู้ดูแลมิติหมายเลขหนึ่ง/

            เพียงแต่ได้ยินเท่านั้นผมก็เรียกหน้าจอสถานะเปิดไปยังหน้าจออุปกรณ์เลื่อนหาจดหมายของเธอทันที

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 509 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #696 CatZerOniNe (@Lujetta) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:56
    มาริค ทำไมรู้สึกว่านายมีออร่าสีม่วงแผ่ออกมาเล็กน้อย หุหุ
    #696
    0
  2. #680 แว่นขาจร (@poramedza01) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:19
    คำถามครับ ทหาร ตำรวจ ใช้ปืนชนะไหม เพราะขนาดปากกายังชนะได้
    #680
    0
  3. #604 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 22:29
    สาวติดต่อมา
    #604
    0
  4. #339 -YangZZ- (@acidokay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 23:21
    อ่านผ่านapp คอมเม้นแทนนะ thank you
    #339
    0
  5. #288 pag1 (@pag1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 14:00
    ขอบคุงคับ
    #288
    0
  6. #279 คนอ่านคนนี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 04:27
    เป็นนิยายที่สนุกมากคะ ติดงอมแงม อยากให้มีหลายๆภาคเลยคะ ชอบพระเอกที่สุยเดียว และมีนิสัยที่โรคจิตหน่อยๆ ? ไม่มีฮาเรม #หัวข้อนี้น่าเบื่อสุดๆพวกเจ้าชู้ จะรอติดตามอ่านจุนจบนะคะ และจะพยายามไม่เป็นนักอ่านเงาคะ #สนุกมากคะ
    #279
    0
  7. #220 ~Peace_Maker~ (@armclub104) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:57
    ขอบคุณครับ
    #220
    0