RRPG • มหาสงครามครองมิติ

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 92,505 Views

  • 848 Comments

  • 4,218 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,104

    Overall
    92,505

ตอนที่ 70 : Second Wave - 31 - เข้าตาจน บทต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

กร๊อบ

อืม ก่อนอื่นต้องขออธิบายก่อนว่าผมใช้ความสามารถ....กร๊อบ....ในการตัดมิติได้อย่างไร ยกตัวอย่างว่ามีกระดาษอยู่หนึ่งใบที่ขีดเส้นสีดำเอาไว้ตรงกลางแยกซ้ายขวาออกมา....กร๊อบ....เท่ากัน แล้วทีนี้ผมก็จะเลื่อนกระดาษฝั่งซ้ายไป...กร๊อบ...ด้านบน และเลื่อนกระดาษฝ่างขวาไปด้าน.....กร๊อบ...ล่าง

เสียงอะไร? อ๋อ อย่าสนใจเลยผมแค่หยิบเศษหินเศษดินมากินแก้หินเท่านั้นเอง เพราะว่าที่นี่ไม่มีอาหารทางเลือกของผมจึงมีอยู่สองทางคือกินศัตรูที่รูปร่างอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัวหรือไปกินอย่างอื่น คงไม่ต้องบอกนะว่าผมเลือกทางไหน

เอาล่ะ ขออธิบายต่อเลยก็แล้วกัน พอเราเลื่อนกระดาษไปบนล่างพร้อมกันจะเกิดอะไรขึ้นกับเส้นสีดำ คำตอบก็คือกระดาษส่วนนั้นจะฉีกออก ซึ่งนั่นคือวิธีในการตัด’ ของผม

ส่วนการคงสภาพการตัดเอาไว้ในดาบนั้นค่อนข้างที่จะซับซ้อนกว่าเล็กน้อย

ให้สมมติว่าดาบเป็นภาชนะอย่างหนึ่งแล้วเทสิ่งที่เรียกว่าพลังมิติลงไป โดยพยายามกวนมันเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อให้เกิดการปั่นป่วนภายใน บอกตามตรงว่าการคงสภาพมิติที่ปั่นป่วนเอาไว้แบบนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก

ส่วนอีกเรื่องก็คือการเปลี่ยนแปลงตัวตน โจทย์ตรงนี้ผมยังตีไม่ออกเท่าไร ถ้ายกตัวอย่างตัวเองเป็นจุดสีดำบนผ้าใบสีขาว วิธีที่จะไม่ต้องกลืนไปกับสีขาวก็คือการเปลี่ยนแปลงสีดำไปเสีย ความตั้งใจของผมก็คือการเปลี่ยนให้สีดำนั้นเป็นน้ำ’ น้ำที่โปร่งใส ถ้าหากผมเปลี่ยนแปลงสีดำเป็นน้ำได้ ไม่เพียงแต่มิตินี้เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นมิติอื่นหรือแม้กระทั่งมิติของออโรร่าผมก็จะสามารถเข้าไปอยู่ในนั้นได้โดยไม่เกิดความผิดแผกขึ้น

แต่ปัญหาก็คือจะทำอย่างไรให้สีดำเปลี่ยนเป็นน้ำได้? สิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงสีดำเป็นน้ำ แต่เหมือนกับการเอาสีขาวมาทาทับเอาไว้ชั่วคราวมากกว่า วิธีนี้ทำให้พวกศัตรูไม่สามารถจับตำแหน่งของผมได้ แต่การทาทับนั้นก็ไม่ได้มีผลถาวร หากเวลาผ่านไปครู่หนึ่งแล้วสีขาวที่ทาทับเอาไว้จะลอกออกเผยสีดำออกมาให้เห็น

สรุปก็คือผมยังไม่เข้าใจเทคนิคการควบคุมของวิธีนี้อย่างชัดเจน ปัจจุบันจึงหยุดลงที่การทาทับเท่านั้น

ส่วนวิธีสุดท้ายที่ผมจะอธิบายให้ฟังก็คือการสร้าง’

การสร้างที่ว่านี้ไม่ใช่การสร้างอาวุธหรือเครื่องป้องกันอะไรเทือกนั้น สิ่งที่ผมต้องการจะสร้างก็คือกล่องเก็บของ ผมได้ไอเดียมาจากแหวนทับทิมนักสะสมที่สามารถเก็บ’ และ ‘เรียก’ สิ่งของเอาไว้ได้

สำหรับการสร้างกล่องขึ้นมานั้นไม่ใช่เรื่องยาก เรื่องที่ยากจริง ๆ คือการคงสภาพมันเอาไว้ต่างหาก ถ้าหากต้องคงสภาพกล่องเอาไว้มันก็จะเหมือนกับการคงสภาพความปั่นป่วนเอาไว้ในดาบ ซึ่งมันจะกินทั้งพลังและสมาธิเป็นอย่างมาก

บอกตามตรงว่าจะให้ผมทำไปตลอดเวลาที่อยู่ในนี้คงจะเป็นไปไม่ได้

เพราะฉะนั้นตัวช่วยของผมก็คือแหวนทับทิมนักสะสมนี้

ก่อนอื่นผมจะสร้างกล่องขึ้นมาโดยแยกเป็นสัดส่วนเอาไว้และเรียกเก็บกล่องที่ถูกคงสภาพนี้เอาไว้ในแหวนทับทิมนักสะสม จากการทดลองก็พบว่ามันประสบผลสำเร็จ แหวนทับทิมนักสะสมนั้นสามารถเก็บสิ่งของให้คงสภาพเดิมเอาไว้ได้’ เพราะฉะนั้นการเก็บมิติที่ถูกคงสภาพเอาไว้โดยไม่ต้องควบคุมอย่างต่อเนื่องจึงเป็นไปได้

เอาล่ะ ในเรื่องของการเก็บของก็จบลงได้ด้วยดีและตอนนี้สิ่งที่ผมต้องทดลองต่อไปก็คือการใส่สิ่งของลงไปในนั้น

การสร้างกล่องขึ้นมาทำเอาผมเหลือพลังมิติที่สามารถใช้ได้เพียงแค่ 10 เท่านั้น ส่วนการเปิดปิดนั้นไม่ใช่การควบคุมระดับสูงที่ต้องใช้พลังมากมายอะไรเพราะฉะนั้นพลังในส่วนของการเปิดปิดกล่องครั้งหนึ่งจึงสามารถฟื้นคืนกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

จากที่ทดลองจับเวลาก็คิดว่าน่าจะประมาณ 5 นาทีได้

สิ่งที่ผมต้องทำก็คือการเจี๋ยนปีเตอร์เบอร์ 3 และเอาผลึกแกนกลางของมันยัดเข้าไปในกล่องซึ่งผมกำลังจะเริ่มต้นทดลอง ณ บัดนี้!

ร่างของผมพุ่งเข้าไปหาปีเตอร์ที่กำลังเดินกินลมอยู่ในป่า ดาบมายาภูตในมือสะบั้นศีรษะของมันขาดออกจากลำตัวในครั้งเดียว พร้อมกันนั้นผมก็ใช้พลังเวทห่อหุ้มมือเอาไว้เพื่อเพิ่มพลังโจมตีและกะซวกจากหลังทะลุถึงหัวใจ...เอ๊ย ผลึกแกนกลาง

ถึงแม้ผมจะไม่สามารถสัมผัสมันได้ด้วยมือเปล่าเพราะมีม่านพลังบางอย่างขวางเอาไว้ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะว่าผมสามารถเก็บมันไปได้ทั้ง ๆ อย่างนั้นเลย

ผมใช้แหวนทับทิมเรียกเอากล่องออกมาพร้อมกับรีบยัดผลึกในมือไปก้นกล่องพร้อมกับปิดและเก็บกล่องเข้าไปแหวนทับทิมอย่างรวดเร็ว

เพื่อความแน่ใจผมก็เลือกที่จะถอดแหวนทับทิมไว้แล้วพุ่งตัวออกห่างเพื่อป้องกันความผิดพลาด

1...2...3...เงียบ 4...5...6...ก็ยังคงเงียบ

เพื่อความแน่ใจรออีกสักนิดก็แล้วกัน

.....100....1000....

10000....

....พอแล้วละมั้ง เยี่ยม แปลว่ามันสำเร็จสินะ ผมรีบหยิบเอาแกนมิติมาแยกเอาไว้ออกมาเช็กทันที

โอเค 10 ดวงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ผลการทดสอบสำเร็จ เริ่มต้นลุยได้แล้ว!!

ผมเดินเข้าไปเก็บแหวนทับทิมมาใส่เอาไว้ด้วยความดีใจ แต่พริบตานั้นเอง

ร่างสีดำหลายร่างก็กระโจนออกมาจากความมืดพุ่งเข้ามาทางผม

1 2 3 4 5 ตัวงั้นเหรอ?

ดีเลย! จะได้เอามาทดลองอีกวิธีไปพร้อมกันเลย

ผมดีดตัวออกจากที่เดิมหลบกรงเล็บนับสิบที่เหวี่ยงเขามา พุ่งเข้าไปใส่พวกมันตัวหนึ่ง ดาบมายาภูตสะบัดออกตัดขาข้างของตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดพร้อมกับใช้พลังเวทสร้างหมุดขึ้นมายึดร้างของมันเอาไว้กับพื้น

ดิ้นไปเถอะ ดิ้นเท่าไรก็ไม่หลุดหรอก

หมุดนั่นไม่ใช่หมุดพลังเวทธรรมดา แต่เป็นการรวมกันระหว่างมือเวทมนตร์ในรูปร่างหมุดที่ผสานเทคนิคของทักษะสะกดวิญญาณเอาไว้ สิ่งที่โดนหมุดนั่นแทงจะถูกคำสาปของทักษะสะกดวิญญาณไปพร้อมกัน นี่เป็นอีกหนึ่งจุดอ่อนที่ผมได้มาระหว่างการทดลอง

ถึงแม้ว่าพวกมันนั้นจะมีพละกำลังและความเร็วสูสีกับผม โดยที่ข้อได้เปรียบของพวกมันก็คือการฟื้นฟูที่เรียกว่าเข้าขั้นโกง แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังมีจุดอ่อน

นั่นก็คือปัญญาและพลังเวทค่อนข้างต่ำ

ถ้าหากว่าผมสาปมันด้วยสะกดวิญญาณแล้ว ความสามารถของพวกมันก็จะลดลงเป็นอย่างมาก ยิ่งถ้าเอามารวมกับหมุดเวทมนตร์ที่แทงทะลุเข้าไปในร่างกายแล้ว ผลของทักษะสะกดวิญญาณก็ยิ่งทวีคูณมากยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าการสาปพวกมันในขณะที่ร่างกายอ่อนแอจะทำให้ได้ผลดี ไม่เพียงเท่านั้นการที่คำสาปสามารถแทรกแซงเข้าไปในร่างกายของพวกมันโดยตรงได้นั้นยิ่งทำให้พวกมันอ่อนแอลงมากเลยด้วย

เมื่อจัดการตรึงพวกมันตัวหนึ่งเอาไว้ได้แล้ว ผมก็ไม่อยู่นิ่งเพื่อรอให้อีกตัวเข้ามาหอมแก้มผมอย่างแน่นอน แต่ถึงจะเตรียมตัวหลบเอาไว้แล้ว กรงเล็บของอีกตัวที่พุ่งเข้ามาก่อนใครก็เฉียดไหล่ของผมไปคว้านเนื้อออกไปส่วนหนึ่ง

มาก็ดีแล้ว ลงไปอยู่กับเพื่อนแกเลย!

ผมเอื้อมมือลงใต้แขนของมันที่ใช้กรงเล็บแทงเข้ามาไปจับหลังคอมันเอาไว้ใส่แรงบีบจนเสียงกระดูกคอลั่นดังกร๊อบ กระชากร่างของมันไว้ข้างเพื่อนของมันตัวแรกที่นอนดิ้นอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมกับปักหมุดลงไปที่ลำตัวก่อนมันจะเริ่มฟื้นฟู

คราวนี้ผมไม่รอให้พวกมันเข้ามาอีกรอบ ดาบมายาภูตในมือขวาเหวี่ยงออกพร้อมกับสร้างเงาดาบกวาดทุกอย่างในแนวระนาบขาดเป็นสองส่วน

พวกมันที่เหลืออีกสามตัว มีสองตัวขาดเป็นสองท่อนไป ส่วนอีกตัวหนึ่งเพียงแค่เกิดเป็นรอยแผลสีแดงบนช่องท้องเท่านั้น

ผมทิ้งทั้งสองตัวที่ขาดเอาไว้ก่อน พุ่งไปยังเจ้าที่เหลืออยู่ ตัวมันที่เซจากการจู่โจมครั้งแรกของผมนั้น เมื่อมันตั้งหลักได้ ร่างของผมก็พุ่งเข้าไปเข้าใบหน้าของมันเอาไว้แล้ว

ลงไปนอน!” หมุดอีกเล่มที่ถูกเรียกขึ้นมาในพริบตาที่พุ่งเข้าไป แทงลงไปบนหน้าผากของมันกดร่างของมันเหวี่ยงเป็นวงกลมลงพื้น ปิดท้ายด้วยการใช้เท้าเหยียบหมุดให้ปักลงแน่นลงไปเพื่อความแน่ใจ

ในเวลาไม่กี่วินาทีนั้น สองตัวที่ขาดเป็นสองท่อนก็ฟื้นสภาพกลับมาเรียบร้อยแล้วและหนึ่งในสองตัวนั้นก็กำลังพุ่งเข้ามาหาผม

ดาบมายาภูตในมือถูกสะบัดออกอีกครั้งตัดแขนของมันที่เหวี่ยงเข้ามาจนกระเด็นออก แล้วผมก็ใช้แขนที่ว่างอยู่ยัดกำปั้นใส่หน้าของมันจนมันกระเด็นเข้าไปใส่อีกตัวหนึ่ง

ด้วยแรงกระแทกที่รุนแรงของสองสิ่งที่พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว หากเป็นความเร็วปกติคงจะไม่เกิดความเสียหายกับกำปั้นของผมเท่าไร แต่เนื่องจากว่าความทนทานของผมนั้นต่ำกว่าพละกำลังอยู่หลายส่วน บวกกับความแข็งและความเร็วที่พุ่งเข้ามาของพวกมันแล้ว ถึงแม้จะใช้พลังเวทเสริมความแข็งแกร่งของกำปั้นเอาไว้ มันก็ไม่เพียงพอที่จะแบกรับความเสียหายทั้งหมดเอาไว้ได้

กำปั้นซ้ายของผมที่ใช้ซัดร่างของศัตรูส่งเสียงแตกหักอย่างน่ากลัวขึ้นมาในทันที แต่ถึงจะเจ็บปวดเท่าไรผมก็ไม่มีเวลาจะมาโอดครวญ ผมรีบเก็บดาบมายาภูตลงไปด้วยแหวนทับทิมและเร่งพลังเวทออกมาสร้างหมุดอันใหม่ทันที

หมุดอันยาวที่ถูกสร้างขึ้นมาแทงทะลุพวกมันราวกับลูกชิ้นที่ผมมักจะถูกคุณป้าหน้าหมู่บ้านโกงอยู่บ่อย ๆ ...ไม่เอา ไม่นอกเรื่องสิ

หลังจากแทงพวกมันทั้งสองตัวรวมเอาไว้ด้วยกันแล้วผมก็ใช้แขนขวากับลำตัวหนีบหมุดอันยาวเอาไว้เหวี่ยงร่างของพวกมันทั้งสองไปกองรวมกับเพื่อนของพวกมัน

เรียบร้อย

ผมมองดูภาพของศัตรูที่กำลังดิ้นทุรนทุรายพยายามดึงหมุดออกจากร่างกาย แต่ไม่ว่าพวกมันจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์ เพราะว่าร่างกายของพวกมันนั้นกำลังอ่อนแอลงเป็นอย่างมาก

ฟู่” เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีพวกมันเข้ามาเพิ่มอีก ผมก็มองลงไปยังบาดแผลในครั้งนี้

หัวไหล่ที่เลือดไหลออกมาเป็นสายกับกำปั้นที่กระดูกแหลก น่าจะใช้เวลาสัก 15 นาทีละมั้ง

ไม่น่าประมาทเลยแฮะ ต้องมาเสียเวลา 15 นาทีไปเปล่า ๆ ปลี้ ๆ แบบนี้ ใช้ไม่ได้เลยแฮะตัว ผม ครั้งหน้าต้องพยายามให้มากกว่านี้

ระหว่างที่รอให้บาดแผลมันฟื้นฟูขึ้นมาผมก็ลากร่างของพวกมันมากองรวมกัน อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้สังกัดลัทธิเพี้ยน ๆ ที่ชอบเผาคนต่างสีแต่ดันไม่กล้าเปิดหน้าของตัวเองหรอกนะ ผมแค่เอาพวกมันมารวมกันเพื่อง่ายต่อการทดลองเท่านั้นเอง

หลังจากเตรียมการเรียบร้อย บาดแผลทั้งสองของผมก็กลับมาอยู่ในสภาพที่พอใช้งานได้พอดี

ได้เวลาเริ่มทดลองต่อแล้วสินะ

ผมเรียกเอากล่องออกมาจากแหวนทับทิมหยิบเอาผลึกที่เก็บเอาไว้เมื่อครู่ออกจากกล่อง เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

พอผมเรียกผลึกนั้นออกมามันก็เริ่มต้นฟื้นฟูสภาพทันที

แต่ถึงมันจะพยายามฟื้นฟูมากแค่ไหนก็ตามก็เปล่าประโยชน์ เพราะภายในกล่องนั้นผมสร้างกล่องเล็ก ๆ เอาไว้หลายอันเรียงกัน ถึงแม้ผลึกแกนกลางจะพยายามฟื้นฟูสภาพสักเพียงใด มันก็ไม่สามารถทำลายกล่องที่กักขังมันเอาไว้ได้

ผมวางกล่องนั้นเอาไว้กึ่งกลางร่างของปีเตอร์ทั้ง 5 ที่เรียงรายกันอยู่แล้วทิ้งระยะห่างออกมาให้ไกลเท่าที่จะทำได้และสร้างมีดเล่มหนึ่งขึ้นมาด้วยเวทมนตร์

เพี้ยง ได้ผลทีเถอะ

ผมภาวนาพร้อมกับอัดพลังมิติเข้าไปด้านในและเขวี้ยงไปยังกล่องที่อยู่กึ่งกลาง แน่นอนว่าผมย่อมไม่รอดูผลอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว ถึงแม้จะทิ้งระยะออกมา แต่จากประสบการณ์ทำให้ผมรู้ว่ายิ่งผมอยู่ห่างไอ้การระเบิดนั้นได้เท่าไรยิ่งดี และก็เป็นไปตามคาด

ทันทีที่มีดที่อัดเอาไว้ด้วยพลังมิติของการบิดเบือนแหวกกล่องใบเล็กเข้าไปทำลายผลึกแกนกลาง เสียงระเบิดดังสนั่นก็ดังขึ้น ถึงแม้ตัวผมจะหนีออกมาไกลมากแล้วก็ยังไม่วายกระเด็นออกไปด้วยแรงระเบิด

โชคดีที่ผมเตรียมตัวเอาไว้ เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงระเบิดที่ใกล้เข้ามาผมก็เอาเข่าทั้งสองประสานคางสองฝ่ามือกุมศีรษะกลิ้งลงไปกับพื้นทันที

แรงระเบิดที่ตามมาถึงก็พัดเอาตัวผมกลิ้งเป็นลูกขนุนไปกับพื้นในสภาพไม่น่าดู และเมื่อแรงระเบิดสงบลงแล้ว ผมก็ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองสภาพที่ที่เตียนโล่งด้านหลัง

พื้นดินเป็นหลุมบ่อขนาดใหญ่ราวกับโดนอุกกาบาตพุ่งชน มันเป็นแรงระเบิดที่มากกว่าที่ผมเคยเจอมาทั้งหมด ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ผมคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าพวกปีเตอร์ทั้ง 5 ได้ถูกส่งไปดาวลูกไก่เรียบร้อย ผมก็กำหมัดแน่นด้วยความดีใจ

ผมสามารถใช้การระเบิดของผลึกแกนกลางเพื่อทำลายผลึกแกนกลางอันอื่นได้ ถึงแม้จะมีข้อเสียที่แรงระเบิดของมันจะมากขึ้นตามจำนวนผลึกแกนกลางที่อยู่ในระยะระเบิดก็ตาม แต่ผลของการทดลองก็ประสบผลสำเร็จ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #828 overmiss2234 (@overmiss2234) (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:23
    ยินดีด้วย
    #828
    0