ตอนที่ 17 : First Wave - 17 - บุกทะลวง บทกลาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

___________________________

•หัวหน้านักรบก๊อปลินคราม

•ระดับ 18

•พลังชีวิต 1530/1530               •พลังเวท 633/633     •พลังกาย 1825/1825

-พละกำลัง            18.2

-ความรวดเร็ว       13

-ความทนทาน        15.3

-ปัญญา                 6.33

-จิตใจ                      3

-โชค                        3.49

•ทักษะ

-ทรหด 3/10

/เพิ่มพลังกาย 50 ต่อระดับของทักษะ ความเร็วในการฟื้นฟูพลังกายยามต่อสู้เท่ากับยามพักผ่อน/

ไร้ฉายา

___________________________

 

            อะไรนั่นน่ะ!

            เป็นสัตว์อสูรที่มีทักษะงั้นเหรอ แถมยังเป็นทักษะน่าอิจฉาด้วย ถ้ามีทักษะนั้นล่ะก็ผมคงสามารถฟัดกับเจ้าพวกนี้แบบลืมวันลืมคืนได้เลย น่าอิจฉาเกินไปแล้ว เป็นแค่ก๊อปลินตุ๊แง้ว ๆ แท้ ๆ

            แต่ผมก็รีบสะบัดความคิดนั้นทิ้งทันทีเมื่อพวกมันเริ่มตั้งสติได้แล้วกรูเข้ามาหาผม

            “บอลเพลิง” เมื่อผมนับถอยหลังในใจครบ 10 วินาที ก็จัดการยิงบอลเพลิงใส่ก๊อปลินที่ตามหลังมา พร้อมกับเรียกดาบขึ้นมาในมือสะบั้นทุกอย่างที่ขวางหน้าพุ่งไปยังทางที่ต้องการ

            “อีกสามวินาทีจะถึงที่หมาย” ผมสะโกนเสียงดังเพราะกลัวว่าเพียงลมและเสียงระเบิดจะกลบเสียงผมจนมาสเตอร์ไม่ได้ยิน

            “3......” สานับเลขให้ทุกคนฟังแทนผม

            “กำลังย้ายจากจุดแรกไปจุดสอง!” น้ำตอบกลับมาพร้อมกับเสียงตึงตังจากการเคลื่อนย้ายอย่างเร่งด่วน

            “.......” ส่วนมาสเตอร์ไม่ได้ตอบอะไร แต่ผมก็ได้ยินเสียงขึ้นลำกล้องผ่านมาจากทางบลูทูธ

            ให้ตายสิ มาสเตอร์นี่เข้มจริง ๆ เลย

            “....1......” และเมื่อเสียงของสาจบลงประตูสีขาวที่กลืนไปกับกำแพงด้านหน้าของผมก็พังออกมา

            คนที่ปรากฏออกมาก็คือมาสเตอร์ที่อยู่ในชุดปราบจลาจลกับปืนกระบอกหนึ่งในมือ พร้อมกับลั่นไกเข้าใส่ก๊อปลินที่อยู่ด้านหลังผมแบบไม่ยั้งคิด

            “นำไปเลยครับ!” มาสเตอร์ตะโกนแข่งกับเสียงปืน ผมเองก็ไม่รอช้าเตะกับพื้นเปลี่ยนเส้นทางตัวเองทันที

            ดูเหมือนมาสเตอร์จะเข้าใจดีว่าผมนั้นมีพลังในการบุกทะลวงมากกว่าและตัดสินใจที่จะระวังหลังให้ หลังจากตัดศีรษะของก๊อปลินสามตัวที่อยู่ด้านหน้าทิ้งไปแล้วผมก็เหลือบไปมองสถานการณ์ด้านหลัง

            มาสเตอร์ที่วิ่งตามมาคล่องแคล่วไม่เหมือนกับผู้สูงอายุ ฝีมือการยิงปืนก็เรียกได้ว่าเข้าขั้นจับวาง มาสเตอร์ไม่ได้เน้นสังหารพวกที่วิ่งไล่ตามมา แต่เลือกที่จะยิงเข้าไปที่เข่าหรือขาของพวกมันเพื่อตัดความสามารถในการเคลื่อนไหวแทน ผมไม่รู้ว่ามาสเตอร์ทำไปเพราะบังเอิญหรือว่าเพราะรู้อยู่แล้ว

            ถ้าหากว่ามาสเตอร์ระดมยิงมันจนตาย ไม่นานมันก็จะกลายเป็นฝุ่นและสลายไป แต่ถ้ามาสเตอร์ยิงที่ขาและปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่อย่างนั้น มันก็จะไม่สลายเป็นฝุ่นและกลายมาเป็นสิ่งกีดขวางพวกที่วิ่งตามหลังมา

            นอกจากนั้นหางตาของผมยังเห็นน้ำที่ประจำที่เรียบร้อยแล้วกำลังยิงสนับสนุนมาอีกด้วย

            “สาจะเริ่มระเบิดปิดทางแล้วนะคะ!” เสียงของสาวิ่งเข้ามาในหูผมที่กำลังพุ่งตรงไปยังบันได

            “จัดการได้เลย!” ทันทีที่ผมตะโกนออกไป วินาทีต่อมาเสียงกัมปนาทก็ดังขึ้นทันที

            ก๊อปลินที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้างถูกระเบิดพัดปลิวออกไปทันที พวกที่อยู่รอบข้างก็ถูกเศษอิฐเศษปูนหล่นลงมาทับ พวกที่อยู่นอกระยะของระเบิดผมก็จัดการเป่าพวกมันด้วยบอลเพลิง

            ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

            ผมวิ่งฝ่าฝูงก๊อปลินมาจนถึงบันไดทางขึ้น และตอนนั้นเองที่ทุกอย่างก็เริ่ม.....แย่ลง

            /ฉายาความหวังของเพื่อนมนุษย์เริ่มแสดงผล/

            ......ในสมองของผมมันชะงักไปครู่หนึ่ง โลกทั้งใบก็เหมือนกับหยุดลง ผมเร่งสมาธิทั้งหมดขึ้นมาในวินาทีนั้นและเริ่มสังเกตรอบตัว

            ถ้าหากฉายานี้ทำงานขึ้นมา ก็แสดงว่ามีมนุษย์ที่อยู่รอบข้างตกอยู่ในอันตราย และกรณีนี้ ถ้าไม่ใช่มาสเตอร์ก็จะเป็นน้ำ แต่น้ำนั้นอยู่ในที่ซ่อนมิดชิด ที่เป็นไปได้ที่สุดก็คือมาสเตอร์ พอคิดได้เท่านั้นผมก็หันไปมองด้านหลัง ระหว่างที่หันไปมองทุกอย่างก็ยังคงเชื่องช้า ผมใช้เวลานั้นสังเกตทุกอย่างที่เข้ามาในสายตา

            หากมองเผิน ๆ อาจจะไม่สังเกตเห็น แต่ด้วยความว่องไวของผมและสถานะจิตใจที่เพิ่มขึ้นมาอีก 30 ทำให้ตัวผมมีเวลาและสติเหลือเฟือที่จะแยกแยะความผิดปกตินั้นได้

            หัวหน้านักรบก๊อปลินครามนั้นจะใช้อาวุธเป็นดาบและกระบอง มีส่วนน้อยจะใช้หอกและขวาน

            แต่สิ่งนั้นที่ยื่นสูงเหนือศีรษะหัวหน้านักรบก๊อปลินครามตัวอื่นขึ้นมาคือแท่งไม้ที่ปลายคดงอรูปร่างประหลาด และนอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นที่ผิดปกติ

            ไม้เท้า....ไม้เท้า

            หรือว่า!

            ถ้าพูดถึงไม้เท้าก็ต้องหมายถึงเวทมนตร์ รอบข้างของผมและมาสเตอร์ในตอนนี้ไม่มีอะไรอยู่ใกล้เลย ก๊อปลินที่ห่างออกไปมากที่สุดก็ทิ้งระยะเอาไว้เกือบ 5 เมตร รอบข้างไม่มีก๊อปลินตัวไหนใช้อาวุธบินนั่นก็หมายความว่า

            ‘เวทมนตร์กำลังจะจู่โจมเข้ามา’

            สิ่งที่เป็นหลักฐานได้ดีที่สุดก็คงจะเป็นแสงสีแดงที่ค่อย ๆ เรืองแสงออกมาจากไม้เท้านั่น

            ผมจะทำอย่างไร มาสเตอร์เป็นราชา เพราะฉะนั้นจะปล่อยให้มาสเตอร์ตายไม่ได้เด็ดขาด ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปกป้อง ปกป้อง? อย่างไรล่ะ เวทมนตร์ เวทมนตร์ ป้องกันเวทมนตร์ เวทมนตร์!!

            เมื่อคิดออกแล้วผมก็เริ่มลงมือทันที เท้าขวาของผมยันลงไปที่พื้นจนส่งเสียงดังเพื่อเบรคตัวเองเอาไว้ แต่ด้วยแรงเหวี่ยงจากเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมันทำให้ผมคว่ำไปด้านหน้า แต่ผมก็ไม่ฝืน กลับกันผมใส่แรงลงไปที่ขาขวาดีดตัวเองตีลังกากลับให้ผมหันหน้ากลับไปด้านหลังได้ และเมื่อผมอยู่ในสภาพกลับหัวกลับหางกลางอากาศ

            “บอลเพลิง”

            ผมก็ยิงบอลเพลิงลูกใหญ่ไปทางทิศทางที่กำลังจะมีเวทมนตร์จู่โจมเข้ามา

            ซึ่งพร้อมกันนั้นเจ้าของไม้เท้าก็ปล่อยบอลเพลิงหลายลูกเข้าใส่มาสเตอร์พอดี

            จากความเร็วนั้น ถ้าฉายาความหวังของเพื่อนมนุษย์ไม่ได้ทำงานขึ้นมาผมคงไม่สามารถตอบโต้ได้ทันแน่นอน และถ้าผมตอบโต้ไม่ทัน มาสเตอร์ก็จะถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์เข้าอย่างจัง

            แบบนั้นก็เท่ากับความพ่ายแพ้ของมนุษย์

            แต่เพราะว่าผมสามารถรับมือได้ทัน

            บอลเพลิงสีส้มขนาดเท่ากำปั้นหลายลูกจึงปะทะเข้ากับบอลเพลิงสีดำของผมกลางอากาศ

            แต่ถึงจะป้องกันเอาไว้ได้ แรงระเบิดจากการปะทะของเวทมนตร์สองชนิดก็ทำให้เกิดลมกรรโชกรุนแรง มาสเตอร์ที่อยู่ใกล้กับจุดปะทะมากที่สุดได้รับความเสียหายไปประมาณ 30 นอกจากนั้นยังกระเด็นลอยออกไปอีกทาง

            ส่วนผมเองก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก เพราะตอนที่เกิดการระเบิดตัวผมนั้นลอยอยู่กลางอากาศ จึงสมควรจะปลิวไปไกลกว่ามาสเตอร์

            แต่โชคดีที่ตัวผมในตอนนั้นมีสติมากพอจะใช้ดาบในมือแทงลงไปบนพื้นเพื่อรั้งตนเองเอาไว้ได้ทัน ร่างของผมรู้สึกเหมือนกระชากอยู่วูบหนึ่ง ก่อนที่จะร่วงลงมาบนพื้น วินาทีนั้นสายตาผมก็จ้องมองไปยังทิศที่มาสเตอร์ปลิวไปก่อน โชคดีที่มาสเตอร์ไม่ใช่คนธรรมดา ทันทีที่มาสเตอร์รู้ตัวว่าตนเองลอยขึ้นกลางอากาศ ก็เตรียมตัวรับแรงกระแทกทันที และเมื่อลงถึงพื้นมาสเตอร์จึงกลิ้งลงพื้นได้อย่างปลอดภัย

            เมื่อผมมองไปทางมาสเตอร์ มาสเตอร์ก็มองมาที่ผมพร้อมกัน

            ผมได้บอกให้มาสเตอร์ฟังถึงความสำคัญของราชาแล้ว เพราะฉะนั้นมาสเตอร์จึงเข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามจะสื่อ

            มาสเตอร์รีบพุ่งตัวตรงไปยังทางออกทันที ส่วนผมรั้งท้ายเอาไว้เพื่อป้องกัน

            แต่วินาทีนั้นพวกมันหลายตัวก็พุ่งเข้ามาหาพร้อมกัน ผมสะบัดดาบสวนกลับไป และดูเหมือนว่าอาวุธและพลังของผมจะเหนือมันหลายเท่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในทางดาบก็ถูกตัดออกเป็นสองส่วนทั้งสิ้น นอกจากนั้นตัวที่พยายามจะพุ่งเข้าไปช่วยก็ถูกกระสุนจากระยะไกลสอยจนร่วง

            กระสุนที่น้ำใช้นั้นเป็นกระสุนที่จะเจาะเข้าไปในร่างกาย แล้วคว้านของที่อยู่ข้างในออกมา มันจึงมีพลังทำลายมากกว่ากระสุนธรรมดา ถึงแม้พลังชีวิตของพวกมันจะมี 1500 แต่ทั้งหมดนั้นก็หายไปด้วยกระสุนนัดเดียว

            บอกตามตรงว่าผมไม่ได้หวังอะไรกับการสนับสนุนของน้ำมากนัก แต่ดูเหมือนมันจะมีประโยชน์กว่าที่คาดเอาไว้

            เมื่อก๊อปลินอีกตัวล้มลง โดยที่ไม่ได้ผมลงมืออะไร พวกมันก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่านอกจากผมแล้วยังมีอีกคนหนึ่งที่จู่โจมพวกมัน ก๊อปลินที่ดูเหมือนราชาก็ตะโกนร้องเสียงดังขึ้นมาทันที

            “น้ำหนีไปเร็วเข้า!” ผมตะโกนบอกผ่านเครื่องสื่อสารแล้วพุ่งเข้าไปหาพวกมันเพื่อดึงความสนใจเอาไว้ พร้อมกันนั้นผมก็เห็นมาสเตอร์พุ่งผ่านประตูเข้าไปพอดี เมื่อผมจัดการพวกมันไปได้อีกสามตัวผมก็ชี้มือไปทางประตูที่มาสเตอร์เพิ่งจะเข้าไป

            “บอลเพลิง”

            ลูกไฟสีดำขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่เพดานใกล้ประตูทางขึ้นบันไดที่มาสเตอร์เข้าไปจนถล่มลงมาปิดทางเอาไว้

            “คุณนิลทำอะไรของคุณน่ะ!” สามองเห็นทุกอย่างผ่านกล้องวงจรปิดตะโกนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นการกระทำของผม

            “รีบปิดทางก่อนพวกมันจะไปหาน้ำ!” ผมตะโกนสั่งสา และคาดหวังว่าเธอจะไม่โต้เถียงอะไร ซึ่งดูเหมือนว่าคำภาวนานั้นจะส่งผล เพราะทันทีที่ผมบอกออกไปเสียงระเบิดก็ดังขึ้นต่อเนื่องทันที

            ทำไมผมถึงสั่งแบบนั้น?

            มันมีอยู่สามเหตุผล

            หนึ่งเพื่อป้องกันไม่ให้หัวหน้านักรบก๊อปลินสีครามจำนวนกว่าสองร้อยตัวเข้าไปจู่โจมน้ำ

            สองเพื่อป้องกันไม่ให้พวกก๊อปลินที่อยู่ชั้น B1 เข้ามาช่วยเหลือได้

            และสาม เพื่อตัดกำลังของราชาพวกมัน

            ราชาที่กำลังถือไม้เท้าชี้มาทางผมด้วยความเกรี้ยวกราดที่เข้ามาขวางมันเอาไว้

 

___________________________

•พ่อมดก๊อปลินคราม

•ระดับ 36

•พลังชีวิต 1220/1220               •พลังเวท 2618/2650                •พลังกาย 1205/1285

-พละกำลัง             12.5

-ความรวดเร็ว        13

-ความทนทาน        12.2

-ปัญญา                 26.5

-จิตใจ                      8.3

-โชค                        7.49

•ทักษะ

-ทรหด 1/10

/เพิ่มพลังกาย 50 ต่อระดับของทักษะ ความเร็วในการฟื้นฟูพลังกายยามต่อสู้เท่ากับยามพักผ่อน/

-บอลเพลิง 4/10

/สร้างลูกบอลเพลิงยิงโจมตีใส่เป้าหมาย สูญเสียพลังเวท 10 แต้มต่อหนึ่งลูก สามารถยิงได้ 4 ลูกในหนึ่งครั้ง/

-หมอกพิษ 3/10

/สร้างหมอกพิษขึ้นมาปกคลุมพื้นที่รอบตนเองความร้ายแรงของพิษขึ้นอยู่กับระดับทักษะ สูญเสียพลังเวท 150 ต่อการสร้างหมอกหนึ่งครั้ง ขนาดของหมอกขึ้นอยู่กับค่าปัญญา/

-สิงสู่ 1/10

/หากเป้าหมายยินยอมหรือไม่มีสติจะสามารถย้ายวิญญานตนเองและค่าสถานะบางส่วนเข้าสู่เป้าหมายได้ แต่จะไม่สามารถย้ายกลับไปร่างกายเดิมของตนเองได้ สูญเสียพลัง 1 ในการใช้งาน/

ฉายา

-ผู้นำแห่งก๊อปลินคราม         (เปิดใช้ตลอดเวลาที่มีก๊อปลินอยู่ในระยะสายตา)

ก๊อปลินครามที่อยู่ในระยะสายตาของผู้นำจะมีพละกำลัง ความทนทาน จิตใจ เพิ่มขึ้น 3 แต้ม

___________________________

 

            นั่นคือสถานะของมันที่ผมแอบตรวจสอบไปเมื่อครู่

            จะว่าอย่างไรดีล่ะ....สมกับเป็นหัวหน้าจริง ๆ มีทั้งทักษะและฉายา แล้วทักษะเองก็ไม่ใช่ของธรรมดา ทั้งบอลเพลิง หมอกพิษและสิงสู่ ล้วนแต่เป็นของที่ประมาทไม่ได้ทั้งนั้น

            และเพราะเห็นทักษะสิงสู่ของมัน ผมจึงสั่งให้น้ำตัดทางเข้า-ออกเสีย ถ้ามันใช้ทักษะสิงสู่กับพวกมันตัวอื่นและหนีออกไป การจะงมมันให้เจอจากในฝูงก๊อปลินหลายร้อยคงจะเป็นเรื่องยากและอาจจะต้องใช้วิธีทำลายห้างสรรพสินค้านี้เพื่อจัดการมัน ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะไม่ได้เป็นคนสังหารมันกับมือ ซึ่งอาจจะทำให้ผมไม่ได้เป็น MVP ในสงคราม

            ถ้าผมไม่ได้เป็น MVP ผมก็จะไม่ได้เศษเสี้ยวของมิติ

            เมื่อเป็นแบบนั้นกำไรของการเข้าร่วมสงครามครั้งนี้ก็จะลดลงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

            และถึงแม้การเข้ามาอยู่ในพื้นที่ปิดตายแบบนี้จะเสี่ยงต่อทักษะหมอกพิษก็ตาม แต่บอกตามตรงว่าการแลกชีวิตกับมันในพื้นที่ปิดตายเนี่ย มันน่าสนุกกว่าเยอะเลย

            เอาล่ะ มาบรรเลงกันเถอะ

            ผมคนเดียวกับพวกแกกว่าสองร้อยตัว ใครมันจะอยู่ ใครมันจะไป

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

858 ความคิดเห็น

  1. #744 tnnw (@tnnw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 17:30
    ทำไมราชาของอีกฝ่ายถึงเป็นตัวที่โหดที่สุดตลอดเลยอะ
    #744
    1
    • #744-1 (@anawach2003200) (จากตอนที่ 17)
      9 เมษายน 2562 / 18:44
      ธรรมชาติคัดสรรครับ ราชาที่อ่อนแอจะถูกตัวที่แข็งแกร่งกว่าฆ่าเสมอ
      #744-1
  2. วันที่ 4 เมษายน 2562 / 15:13
    ฟีลเหมือนดูหนังซุปเปอร์ฮีโร่สมัยนี้ที่ชอบใส่มุกเข้ามาให้เข้าถึงคนทั่วไปมากขึ้น เวรี่~กุ้ด
    #707
    0
  3. #659 Dragonmom (@Dragonmom) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 16:48
    นี้นิยายเอาฮาหรือจะจริงจัง ถ้าเป็นนิยายเอาฮาก็ไม่ว่า แต่ถ้าจะทำจริงจังขออนุญาตติใน บางจังหวะที่ไม่ควรใส่ลงมาใน ตอนนั้นเช่นตอนนับ1..3เอาจริงๆไม่ควรเล่นเลยนาทีชีวิตรยังเล่นกันอยู่อีก มันเลยให้ความรู้สึกขับแย้งนะครับ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็แล้วแต่ผู้เขียนจะพิจารณา เห็นประสงค์แบบไหนก็ตามแต่ทานเลยครับ
    #659
    0
  4. #614 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:16
    จัดเลยยยย
    #614
    0
  5. #335 Chay3344 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 21:06
    มันมาก แต่มันแบบฉายเดียวเลย
    #335
    0
  6. #317 mirror image (@abnormality) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:25
    ติดตามครับ
    #317
    0
  7. #294 ปฐพีเร้นลับ (@ttoo1515) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 15:33
    ที่ทำนี่เพื่อของกับรักแรกสินะพ่อพระเอก
    #294
    0
  8. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 18:02
    พระเอกจะโหดไปไหน200เลยนะ
    #268
    0
  9. #234 ~Peace_Maker~ (@armclub104) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:41
    ขอบคุณครับ
    #234
    0