ตอนที่ 15 : First Wave - 15 - เลี้ยงเด็ก บทปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 474 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

            ถึงดูเหมือนว่าน้ำเองก็ไม่ได้เข้าใจคำพูดของสาไปมากกว่ากว่าผม แต่ดูเหมือนเธอจะจับใจความสำคัญที่เพื่อนของเธอต้องการจะบอกได้ “สรุปก็คือให้เก็บไว้ใช้ในเวลาที่จำเป็นสินะ”

            ผมรีบพยักหน้าตอบทันที

            เมื่อผู้เชี่ยวชาญ(?)ทั้งสองว่ามาเช่นนั้น เธอก็ยอมทำตามที่ว่า

            “พักให้พลังกายฟื้นฟู เราค่อยไปกันต่อ”

            ผมว่าพลางเรียกค่าสถานะตนเองขึ้นมาตรวจสอบบ้าง

 

พลังชีวิต 2460/2460 พลังเวท 3996/4081 พลังกาย 2641/2980

 

            เมื่อตรวจสอบดูแล้วผมก็ต้องตะลึง การต่อสู้เมื่อครู่ผมไม่ได้บาดเจ็บเลย ผมใช้บอลเพลิงไปสองครั้งซึ่งน่าจะใช้พลังเวทไป 200 แต่ตอนนี้มันฟื้นฟูขึ้นมาจนเกือบเต็มแล้ว ทางด้านพลังกายเองก็เช่นกัน ทั้งที่น่าจะออกแรงไปมาก แต่พลังกายกลับลดไปแค่ 300 กว่าเท่านั้น

            นี่คงจะเป็นผลของการฟื้นฟูที่เพิ่มมากขึ้นสินะ

            อุปกรณ์สวมใส่ระดับสูงนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ

            ในระหว่างที่รอพลังกายพวกเธอฟื้นฟูผมก็ตรวจสอบไอเทมประเภทหนึ่งที่ได้มาเมื่อครู่

 

___________________________

สมุนไพรสีฟ้า1

สมุนไพรที่เติบโตในพื้นที่ของก๊อปลินคราม

มีผลช่วยฟื้นฟูพลังกายเล็กน้อย

___________________________

 

            โอ้ โชคดีจริง ๆ กำลังต้องการอยู่พอดีเลย พอเช็คดูก็พบว่าผมมีสมุนไพรสีฟ้าอยู่ถึง 32 ต้น นั่นก็หมายความว่าพวกเราจะเคลื่อนที่ได้เร็วยิ่งกว่าเดิม

            ว่าแล้วผมก็เรียกสมุนไพรสีฟ้าออกมายื่นให้พวกเธอทั้งสองคนทันที

            น้ำมีสีหน้าสงสัย แต่สาตาโตดูท่าว่าจะเข้าใจ

            “ให้พวกเราใช้เจ้านี่สินะคะ” เธอว่าพลาง หยิบสมุนไพรสีฟ้าไปจากมือผมด้วยความตื่นเต้น เมื่อเพื่อนสาวของเธอหยิบไป น้ำจึงหยิบอีกต้นไปจากมือของผมบ้าง

            “แล้วจะให้ทำอย่างไรกับมันล่ะ อย่าบอกนะว่าจะให้กินหญ้านี่เข้าไปแบบนี้เลย” น้ำว่าพลางปิดจมูกป้องกันกลิ่นฉุนของสมุนไพร

            ผมจ้องหน้าเธอเขม็งและพยักหน้าตอบ

            เท่านั้นเองทั้งสองก็นิ่งไปสักพักก่อนจะหันมามองหน้ากันและกลั้นหายใจโยนสมุนไพรสีฟ้าเข้าปาก แล้วรีบกลืนลงไป

            ““อุแหวะ”” แค่เห็นสีหน้าของพวกเธอผมก็พอจะคาดเดารสชาติของมันได้แล้ว โชคดีเหลือเกินที่ผมมีสร้อยคอเทวาที่ช่วยฟื้นฟูค่าพลังทุกอย่างเร็วขึ้น

            ดูเหมือนว่าสมุนไพรหนึ่งต้นจะช่วยฟื้นฟูพลังกายได้ 150 แต้มและด้วยค่าพลังกายที่ค่อนข้างต่ำของทั้งสองจึงทำให้พลังกายของพวกเธอกลับมาเต็มถ้ากินสมุนไพรสีฟ้าเข้าไปสักเล็กน้อย

            ซึ่งก็ไม่รู้ว่านั่นโชคดีหรือโชคร้าย เพราะถ้าพลังกายเต็มเราก็จะออกเดินทางกันต่อเพื่อล้างบางพวกก๊อปลินจนพวกเธอเหนื่อยอีกครั้ง และพอพวกเธอเหนื่อยก็ต้องโซ้ยสมุนไพรรสชาติอี๋แหวะนี่อีกครั้ง

            อืม......ถ้าดูจากเรื่องจำนวนแล้วคงพูดได้ว่าโชคดี แต่ถ้าดูจากระยะเวลาแล้วคงต้องบอกว่าโชคร้ายสินะ

            เอาเถอะ มันไม่ใช่เรื่องของผมนี่นะ คิดไปก็ใช่ที

            “ไปกันเถอะ” เมื่อทั้งสองคนพร้อมแล้วผมก็เริ่มนำทางอีกครั้ง

            พวกเรามองหาลานกว้างที่มีก๊อปลินรวมอยู่และเข้าจู่โจมล้างบางพวกมันจนหมด หลังจากนั้นผมก็จะลากสองสาวมาทานหญ้าสีฟ้าแสนหวาน แรก ๆ พวกเธอก็ดูไม่เต็มใจนัก แต่พอผ่านไปสักเจ็ดแปดครั้ง สายตาพวกเธอก็เริ่มไร้แวว ทุกครั้งหลังจากต่อสู้เสร็จก็จะทิ้งตัวลงข้างกำแพงเคี้ยวสมุนไพรอย่างไร้วิญญาณ

            น่าสงสารจริง ๆ

            “เอาล่ะ ไปกันต่อเถอะ”

            แต่เสียใจด้วย เมื่อพวกเธออยู่ต่อหน้าครูฝึกแสนโหดนรกแตกคนนี้ พวกเธอไม่มีวันจะได้พักง่าย ๆ หรอก

            หลังจากที่พวกเราเข้าจู่โจมพวกมันต่อเนื่อง ควาญหาพวกมันทั้งหมดตั้งแต่ชั้น 4 ถึงชั้น 1 ในที่สุดตอนนี้พวกเราก็มาถึงบันไดทางลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน

            สถานะของสองสาวเองก็เรียกได้ว่าอยู่ในระดับที่สามารถดูแลตัวเองได้แล้ว

            ก่อนอื่นเลยทางสถานะของน้ำเป็นอย่างนี้

 

___________________________

•วารินทร์ เทวาพิสุทธิ์ (19)

•ระดับ 11

•อาชีพ ไร้อาชีพ - ระดับ 0

•พลังชีวิต 600/600    •พลังเวท 1311/1311                •พลังกาย 226/595

-พละกำลัง             5.9

-ความรวดเร็ว        7.3

-ความทนทาน        6

-ปัญญา                13.11

-จิตใจ                   4.52

-โชค                     16.26

แต้มสะสม 10 แต้ม

•ทักษะ

ไร้ทักษะ

•ฉายา

ลูกศิษย์ของปิศาจ (เปิดใช้งานเมื่ออยู่ใกล้อาจารย์)

ในการต่อสู้ที่มีอาจารย์อยู่ด้วยค่าจิตใจจะเพิ่มขึ้น 10 แต่โชคจะลดลง 3

___________________________

 

            ส่วนของทางสาก็เป็นอย่างนี้

___________________________

•อลิสา ราตรีจันทร์ (19)

•ระดับ 11

•อาชีพ ไร้อาชีพ - ระดับ 0

•พลังชีวิต 363/363    •พลังเวท 1644/1644                •พลังกาย 240/422

-พละกำลัง             4.81

-ความรวดเร็ว        5.82

-ความทนทาน        3.63

-ปัญญา                16.44

-จิตใจ                   2.54

-โชค                      9

แต้มสะสม 11 แต้ม

•ทักษะ

ไร้ทักษะ

•ฉายา

ลูกศิษย์ของปิศาจ (เปิดใช้งานเมื่ออยู่ใกล้อาจารย์)

ในการต่อสู้ที่มีอาจารย์อยู่ด้วยค่าจิตใจจะเพิ่มขึ้น 10 แต่โชคจะลดลง 3

___________________________

 

            ถึงจะตงิดกับฉายาลูกศิษย์ของปิศาจนิดหน่อยก็เถอะ

            อาจจะเพราะไม่มีอาชีพ ค่าสถานะของพวกเธอจึงไม่ได้เพิ่มขึ้นมามากนัก ตอนแรกผมกะว่าจะให้พวกเธอใช้ค่าสถานะที่ได้มาเพื่อให้สามารถต่อสู้กับก๊อปลินพวกนี้ได้ง่ายขึ้น

            แต่ระหว่างทางพวกเราสามารถกลับไปยังร้านกาแฟนั่นได้ พวกเธอจึงได้เติมกระสุนและหยิบเอาอาวุธติดตัวมามากมาย ทางน้ำก็จะเป็นปืนกลสั้น ลูกซองแฝด กระบองไฟฟ้า มีด ปืนพกอีกสองกระบอกและระเบิดมือสามลูก

            ส่วนสิ่งที่สาเอามาก็คือปืนกลสั้น มีด ปืนพก หอกพับ ระเบิดมือเท่าที่จะพกได้

            เมื่อได้ของเหล่านั้นมา มันจึงทำให้สามารถตัดปัญหาเรื่องพลังโจมตีไปได้ พวกเธอจึงยังไม่จำเป็นต้องใช้ค่าสถานะในตอนนี้

            ผมหันไปมองพวกเธอเพื่อถามความพร้อม

            น้ำจ้องมองมาทางผมอย่างมั่นใจ ส่วนสาก็พยักหน้าตอบ

            เมื่อได้รับสัญญาณโอเคมา ผมก็ค่อย ๆ ดันประตูบานใหญ่ออกไป ถึงแม้เสียงเปิดประตูจะค่อนข้างดังเพราะความฝืดของมัน แต่เพราะเสียงจากด้านล่างช่วยกลบเอาไว้พวกมันจึงไม่มีทีท่าว่าจะรู้ตัว

            ถึงจะดีใจที่มีเสียงช่วยกลบการบุกของพวกเราเอาไว้ แต่เมื่อเงี่ยหูฟังดูดี ๆ แล้ว ความดีใจของผมก็หอบข้าวของกลับไปหมดเลย

            มันเป็นเสียงพูดคุยของพวกก๊อปลิน ฟังจากเสียงแล้วมันทุ้มกว่าเสียงของพวกก๊อปลินด้านบนมาก ผมใช้มือบอกให้สองสาวรอที่ด้านบน ส่วนตัวผมก็ค่อย ๆ ย่องลงบันไดลงมาตรวจสอบศัตรูดูก่อน

            และเมื่อผมแง้มประตูออกไปดูภายในลานจอดรถก็ต้องตกตะลึง

            เพราะสิ่งที่ละลานตาอยู่ในลานจอดรถก็คือฝูงก๊อปลินสีครามที่แน่นขนัด มันเดินกันยั้วเยี้ยเหมือนกับมนุษย์ที่ออกมาเดินห้างสรรพสินค้าในวันหยุด

            ที่สำคัญก็คือ พวกก๊อปลินที่อยู่ในชั้นใต้ดินนี้ไม่ใช่พวกก๊อปลินครามธรรมดา ร่างกายของมันใหญ่กว่าตัวทั่วไปประมาณหนึ่งคืบ เครื่องประดับที่ทำจากเขี้ยว เล็บหรือลูกปัดก็มากกว่า เห็นได้ชัดว่ามันคือร่างของก๊อปลินครามที่พัฒนาขึ้นมาอีกระดับ

            ผมจึงลองใช้ดวงตาผู้รอบรู้ตรวจสอบพวกมันดู

            ซึ่งผลที่ได้ก็คือ

 

___________________________

•นักรบก๊อปลินคราม

•ระดับ 12

•พลังชีวิต 1300/1300               •พลังเวท 542/542     •พลังกาย 1360/1360

-พละกำลัง             14.2

-ความรวดเร็ว        12.8

-ความทนทาน        13

-ปัญญา                 5.42

-จิตใจ                      3.54

-โชค                        2.12

ไร้ทักษะ/ไร้ฉายา

___________________________

 

 

            ผมปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาที่สุด ก่อนจะยกสองมือขึ้นมากุมขมับ

            ทำไมมันเยอะแบบนี้วะ!!!

            ไม่ใช่แค่เยอะ ค่าสถานะด้านการต่อสู้ระยะประชิดก็มากกว่าสองสาวเป็นเท่าตัว เพราะว่าผ่านการร่วมต่อสู้กับสองสาวมาเยอะ ผมจึงได้เห็นค่าพลังโจมตีของปืนอยู่พอสมควร หากเป็นก๊อปลินครามธรรมดา ถ้าใช้ปืนพกยิงเข้าไปยังส่วนที่ไม่มีเกราะจะสร้างความเสียหายได้ 20-30 ถ้าเป็นจุดตายจะได้ 70-80 ถ้าเป็นปืนกลสั้นหรือลูกซองก็จะได้ความเสียหายมากกว่านั้นเป็นเท่าตัว

            ก็คงจะพอพูดได้ว่าถ้าสองสาวใช้ปืนเข้าสู้ก็คงจะไม่แพ้

            แต่ด้วยจำนวนของพวกมันที่มากถึงขนาดนั้นมันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

            อย่าว่าแต่พวกเธอเลย ถ้าผมดิ่งเข้าไปบวกกับกลางวงกับพวกมันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผลจะเป็นอย่างไร

            จริงอยู่ที่ว่าค่าสถานะของผมเหนือกว่าพวกมันอย่างไม่เห็นฝุ่น แต่ว่าถึงจะเก่งกาจแค่ไหน พลังกายของผมก็มีขีดจำกัด จริงอยู่ที่ถ้าต่อสู้คนเดียวผมจะฟื้นฟูค่าพลังทุกอย่างได้รวดเร็วขึ้นเท่าตัว รวมกับสร้อยคอเทวาอีกเท่าตัว มันอาจจะทำให้ผมต่อสู้ได้นานขึ้น

            แต่ในขณะที่เคลื่อนไหวร่างกายระดับการฟื้นฟูก็จะลดลง ซึ่งมันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าไม่พักผ่อนพลังกายก็จะไม่ฟื้นฟู

            และด้วยจำนวนของพวกมันที่มากขนาดนั้น ผมมั่นใจว่าพลังกายของผมจะต้องหมดก่อนอย่างแน่นอน

            ถ้าหากเค้นพลังเวทออกมาใช้อย่างประหยัดที่สุด รวมกับการใช้ยารักษาควบคู่ไปด้วย ผมอาจจะเอาชนะได้

            แต่จากการติดต่อครั้งล่าสุดกับมาสเตอร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในชั้นใต้ดิน B2 ก็ได้รู้ว่าพวกที่อยู่ในชั้น B2 ก็มีจำนวนอีกหลายร้อย ถ้าผมเข้าไปอาละวาดที่นี่แน่นอนว่าพวกที่อยู่ข้างใต้จะต้องขึ้นมาสมทบอย่างแน่นอน

            แค่นักรบก๊อปลินครามก็แย่อยู่แล้ว ถ้าหากมีราชาของพวกมันเข้ามาเพิ่มอีกล่ะก็ ผมคงจะพ่ายแพ่อย่างแน่นอน

            ผมจึงขึ้นไปปรึกษาน้ำและสาเพื่อช่วยกันคิดหาทางที่ดีที่สุดแทนที่จะมากลุ้มใจอยู่คนเดียว

            เมื่ออธิบายสถานการณ์เบื้องล่างให้พวกเธอฟัง สองสาวก็หน้าซีดไปในทันที แต่ดูเหมือนว่าการต่อสู้ที่ผ่านมาจะทำให้จิตใจของพวกเธอแข็งแกร่งขึ้นแล้ว เพราะเพียงไม่นานพวกเธอก็กลับมาตั้งสติได้ และเริ่มต้นคิดหาทางเอาตัวมาสเตอร์ออกมาจากข้างใต้นั่น

            หลังจากที่ครุ่นคิดกันอยู่ครู่หนึ่งผมก็เห็นสาจ้องมองค้างไปที่กำแพง พอผมมองตามสายตาเธอไปก็เห็นว่าที่ตรงนั้นมีระเบิด C4 ถูกติดตั้งเอาไว้

            จริงสิ จะว่าไปแล้วระเบิดพวกนี้ถูกติดตั้งเอาไว้ทั่วห้างสรรพสินค้าเลยสินะ

            .....คิดๆ ดูแล้วจะเรียกว่าโชคดีได้ไหมเนี่ย ที่ตอนที่ผมใช้บอลเพลิงแล้วมันไม่ระเบิดตูมตามตายกันไปหมด

            ระหว่างที่ผมกำลังชื่นชมกับความโชคดีของตัวเอง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นมา

            คนที่หัวเราะไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า

            เสียงหัวเราะของเธอไม่ใช่คิก ๆ ฮิ ๆ เหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้มทั่วไป แต่มันเป็นเสียง

            “ฮี่ๆๆๆๆ”

            เหมือนแม่มดที่กำลังทำยาพิษในหม้อใบใหญ่

            และดูเหมือนไม่ใช่คนเดียวที่ขยาด เพื่อนสนิทของเธอเองก็เข้ามาหลบหลังผมโดยใช้ผมเป็นบังเกอร์อย่างไม่เกรงใจ

            เมื่อเสียงหัวเราะเงียบลง สาก็หันหน้ามาทางพวกเธอยิ้มกว้างแล้วบอกว่า

            “สามีไอเดียแล้วค่ะ”

            ..........

            ผมบอกได้เลยว่าปกติสาเป็นคนน่ารัก

            เธอตัวเล็ก น่าเอ็นดู มีมารยาท อ่านบรรยากาศเป็นและเอาใจใส่ผู้อื่น

            แต่สาที่มีรอยยิ้มฉีกกว้างตรงหน้านั้น

            บอกตามตรงว่า.......โคตรจะน่ากลัวเลย

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 474 ครั้ง

858 ความคิดเห็น

  1. #795 psek33 (@psek33) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:44
    Explosion!!
    #795
    0
  2. #686 preawa_kamla0955 (@preawa_kamla0955) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:19

    วิญญาณเกมส์เมอร์เข้าสิง
    #686
    0
  3. #612 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:07
    อาชีพแม่มดแน้นอน
    #612
    0
  4. #230 ~Peace_Maker~ (@armclub104) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:26
    ขอบคุณครับ
    #230
    0
  5. #127 negiharem (@negiharem) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 01:04
    เธอเปลี่ยนไป 
    #127
    0
  6. #36 MoePuncH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
    ลูกศิษย์ของปีศาจ555
    #36
    0
  7. #9 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 19:45
    ขอสัก วันละ 3 ตอนได้ไหมครับ แล้วจะไม่ขออะไรอีกเลย ฮาา
    #9
    0