คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic Talesrunner AU] (Yaoi)

ขี้เกียจเขียนคำโปรย เขียนทำไม ขี้เกียจ!!!

ยอดวิวรวม

79

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


79

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 1 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  26 ก.ค. 62 / 20:52 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

อารัมภบท

 

นี่ก็ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวของเทลแลนด์แล้วสินะ...

ผมทอดสายตามองออกไปยังนอกหน้าต่างของห้องรับแขกของบ้าน หิมะสีขาวโพลนค่อย ๆ โปรยลงมาจากท้องฟ้ายามราตรีอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน

ปกติแล้วที่ประเทศไทยบ้านเกิดของผมไม่มีหิมะหรอก จะมีก็แต่น้ำค้างหรือหมอกยามเช้าเท่านั้นเอง พอได้มาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเลยทำให้รู้สึกคิดถึงบ้านเกิดเล็กน้อย

กึก!

ผมหันมองมองตามเสียง เห็นแก้วโกโก้ร้อนวางลงกับโต๊ะข้างกายของผม โดยเด็กสาวผมสีบลอนซ์ทองหน้าตาสะสวยอายุเท่าผมคือ 15 เธอหย่อนตัวนั่งลงข้างผม

“หนาวแล้วนะ เนสสึ ทานโกโก้ร้อนสักหน่อยร่างกายจะได้อบอุ่นขึ้น” เธอว่า ผมจึงยกแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม

“ขอบใจนะดีดี้ ว่าแต่บิ๊กโบกับลีน่าล่ะ จะว่าไปวันนี้ไม่เห็นตัวทั้งสองคนเลยนะ” ผมเอ่ยถามถึงเด็กหนุ่มร่างยักษ์กับเด็กสาวทายาทมหาเศรษฐีของกลุ่ม ดีดี้จิบโกโก้ร้อนเข้าไปหนึ่งอึก

“วันนี้ลีน่าเข้าครัวทำขนม เห็นว่าจะทำบังกปปังน่ะ ส่วนบิ๊กโบเขาอยู่ดูแลหมิงหมิงตลอดทั้งวัน ถ้าเป็นตอนนี้ก็น่าจะกำลังเล่านิทานก่อนนอนให้หมิงหมิงฟังอยู่ที่โรงนอน” เธอกล่าว ขณะมีไออุ่นจากแก้วลอยตลบใบหน้าสวยของเธอ

“งั้นเหรอ...” เราปล่อยให้ความเงียบทำงานควบคู่กับเวลา

ที่นี่คือบ้านพักเทลรันเนอร์ ซึ่งก็มีผม ซึ่งมาอยู่เป็นคนแรก ต่อมาก็คือ ดีดี้ ตามมาด้วยบิ๊กโบ ลีน่า และหมิงหมิงที่ยังอายุได้เพียง 4 ขวบเท่านั้นและด้วยความที่เป็นพี่ใหญ่ของบ้านผมกับดีดี้จึงช่วยกันดูแลเด็ก ๆ

ก๊อก ๆ

ผมและดีดี้หันไปตามเสียงเคาะประตูพร้อมกัน

“เดี๋ยว...ฉันไปเปิดให้เอง เธอไปเตรียมของรับแขกเถอะ” เธอพยักหน้ารับเป็นเชิงว่าตกลง ผมจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครกันที่มาเคาะเรียกเอาตอนดึกดื่นป่านนี้

แอ๊ด!

!!!” ผมตกใจจนแทบช็อค

“สวัสดียามดึกเหล่ารันเนอร์ หวังว่าข้าจะไม่รบกวนเวลาพักผ่อนฤดูหนาวของทุกคนใช่ไหม?” ที่ปรากฏตรงหน้าผมก็คือท่านเอเดน ที่ปรึกษาคนสำคัญของกษัตริย์เฮนรี่ที่ 3 แห่งเทลแลนด์ เขาอยู่ในชุดคลุมขนสัตว์สีขาวที่กันลมหนาวอย่างดี

เรือนผมสีเงินถูกหิมะที่โปรยปรายด้านนอกเกาะไปแล้วบางส่วน รอยยิ้มเย็น ชวนเป็นกันเองยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง

“สวัสดียามดึกครับท่านเอเดน ข้างนอกหนาวมาก หากไม่รังเกียจเข้ามาพักข้างในก่อนเถอะครับ” ผมว่าตามมารยาท

เขาส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่หรอกหนุ่มน้อย ข้าแค่มาส่งเด็กคนนี้ เราเพิ่งช่วยเขาออกมาจากซ่องพ่อค้าทาสที่เพิ่งถูกมารถล่มไป เรากำลังรวมกันตามหามันอยู่ อยากให้เด็กคนนี้รักษาตัวที่นี่ หากพรุ่งนี้หิมะหยุดตกหมอหลวงอาจจะมาดูอาการของเขา” อีกฝ่ายเลิกผ้าคลุมขนสัตว์ขึ้น

เผยให้เห็นเด็กชายร่างกายผ่ายผอมอายุอาจจะมากหรือเท่ากับหมิงหมิง เส้นผมสีแดงเข้ม ดวงตาสีฟ้าสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว เสื้อแบบคล้าย ๆ ชุดคลุมคนไข้ในโรงพยาบาลของบ้านเกิดผมแต่เป็นสีขาวขุ่น เนื้อตัวมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่น ข้อมือนั้นยังมีร่องรอยของการถูกตรวนอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะมาทั้งเท้าเปล่าเพราะรองเท้าที่เจ้าตัวใส่นั้นยังใหม่อยู่

“เราไม่มีเวลามากนัก มารที่ถล่มซ่องทาสตอนนี้อาจจะยังหนีไปไหนไม่ไกล ฝากพวกเจ้าดูแลต่อด้วยล่ะ” ท่านเอเดนดันเด็กชายมาหาผมเบา ๆ

เจ้าตัวเล็กก้าวออกมาเผชิญกับอากาศเย็นจัด ร่างผอมบางนั้นสั่นสะท้านผมจึงดึงตัวเขาเข้ามาเจอความอบอุ่นด้านในบ้าน

“เราขอตัวก่อน ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น ขอให้มีความสุขในฤดูหนาวล่ะเทลรันเนอร์น้อย”

“เดินทางดี ๆ นะครับท่านเอเดน” ผมมองร่างท่านที่ปรึกษาเดินหายไปกับหิมะที่โปรยปราย พร้อมกับค่อย ๆ ปิดประตูไล่ลมหนาว

“ไง...เรา...มาคุยกันหน่อยไหม?” ผมเอ่ยพลางย่อตัวให้สามารถพูดคุยกับเด็กชายได้ถนัด เจ้าตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ค้อมตัวราวกับพยายามรักษาระยะห่างจากผมให้ได้มากที่สุด

“ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ทำอะไรหรอก พี่ชื่อ เนสสึ นะเราล่ะชื่ออะไร?” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พลางปรับสีหน้าให้เด็กชายตรงหน้ารู้สึกเบาใจที่สุด ดวงตากลมฏตกลอกไปมาอย่างกังวล

“แค่ก ๆ! ชะ...โชวอน...” โชวอนว่าด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง แย่จริง ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสบายด้วยแฮะ ผมคงต้องรีบพาเขาไปอาบน้ำก่อน

“อ้าว! แขกไปแล้วงั้นเหรอ? เนสสึ” ดีดี้ที่เพิ่งจะเดินออกมาจากครัวพร้อมกับถาดใส่ขนมบันกปปัง (ขนมปังรูปปลา) กับแก้วโกโก้ร้อนใบใหม่เอี่ยมในมือ

โชวอนน้อยดูเหมือนจะตื่นคนน่าดู เพราะทันทีที่ดีดี้ปรากฏตัวเขาก็เข้ามาเกาะขอบกางเกงยีนส์สีกรมท่าด้านหลังของผมแน่นเลย

“อ่า...ท่านเอเดนน่ะ เขาพาเด็กคนนี้มาฝากเราไว้ แล้วออกไปทำภารกิจต่อ” ผมว่า พลางชี้มาที่โชวอนซึ่งหลบอยู่ข้างหลังผมซึ่งตัวสั่นอยู่

“สวัสดีจ้า พี่ชื่อดีดี้นะตัวมอมแมมจังเลย นายช่วยพาเขาไปอาบน้ำอุ่น ๆ ทีสิ เดี๋ยวฉันไปค้นชุดใหม่ให้”

“อาบ...น้ำ?” โชวอนน้อยมีสีหน้างง ๆ ปนระแวงกับการอาบน้ำ

“ใช่แล้วโชวอน นายต้องอาบน้ำเพราะเนื้อตัวสกปรกมาก อาบน้ำจะได้ตัวหอม ๆ ไง” ผมเอ่ย โชวอนจึงงงไปอีก

“ตะ...แต่...พ่อเลี้ยงบอก...ถ้าทาสอาบน้ำจะโดนฆ่า...” เดี๋ยวนะอย่าบอกนะว่าตั้งแต่อยู่ในซ่องค้าทาสก็ไม่แม้แต่จะอาบน้ำให้ทาสน่ะโหดร้ายเกินไปแล้ว ผมลูบเส้นผมสีแดงนั้นเบา ๆ เพื่อปลอบเจ้าตัวน้อยคลายความกังวล

นี่คงต้องจับเขาสระผมด้วยสินะ เหนียวมาก

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ตอนนี้นายไม่ใช่ทาสแล้ว พวกเราที่นี่คือ ครอบครัว ของนายไงชีวิตของนายต่อจากนี้ โชวอน นายต้องเป็นกำหนดเอง...” ดูเหมือนเจ้าตัวเล็ก จะเลิกกลัวแล้วเล็กน้อย

“ปะ เราไปอาบน้ำกัน” ผมจูงมือเขาเข้าห้องน้ำ

ใช้เวลาสักพัก...

“แหม่ ชุดเก่าของนายได้ใช้ประโยชน์ก็วันนี้เลยนะเนสสึ” ดีดี้กล่าวชม ซึ่งอันนี้ผมเห็นด้วยนะ

โชวอนนั่งอยู่ที่โต๊ะทานอาหาร เขาสวมเสื้อไหมพรมแขนยาวสีขาว กางเกงขายามสีฟ้าอ่อน ซึ่งมันเป็นชุดสมัยผมยังเด็กมาก ไม่นึกว่าจะยังเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าแฮะ ผมเป่าผมให้เด็กชายจนแห้งสนิท ตอนนี้โชวอนไม่เหลือสภาพเด็กที่ออกมาจากซ่องค้าทาสแล้ว จะเหลือก็แค่รอยฟอกช้ำเล็กน้อยเท่านั้นแต่เดี๋ยวมันก็หาย

“บันกปปังร้อน ๆ ได้แล้วจ้า!” เด็กสาวผมม่วงเปิดประตูดังปังโดยที่ในมือนั้นยังถือถาดใส่จานขนมปังอบใหม่รูปปลา เธอแจกจ่ายให้ทุกคนรอบโต๊ะ

“โกโก้อุ่นเสร็จแล้วขอเติมได้นะ” บิ๊กโบเด็กหนุ่มร่างยักษ์ว่างพลางวางกาโกโก้ร้อนกลางวงโต๊ะ

“บันกปปัง?” โชวอนดูจะสนใจกับขนมรูปปลานี่มาก ผมแอบเห็นนะว่าริมฝีปากของเขามีน้ำลายไหลด้วย

“ทานสิโชวอน มันอร่อยนะ” ผมยืนบันกปปังให้เขาเป็นการลองเชิง

เด็กชายค่อย ๆ สำรวจมันช้า ๆ แต่คงทนกลิ่นหอมของแป้งไม่ไหวล่ะมั้ง เพราะทันทีที่เจ้าขนมปังรูปนี้เข้าปากได้ไม่นาน เขาก็ซัดมันไม่ยั้ง

เด็กหนอเด็ก

ผมลอบอมยิ้ม

.

.

.

เทลแลนด์บัดนี้ ไม่เหลือเค้าของเมืองแห่งโลกนิทานอีกแล้ว...

เศษซากของสวนสาธารณะแม้ยังอยู่ดี แต่ก็ไม่เหลือสภาพของหอคอยกาลเวลาให้เห็นอีกแล้ว มีเพียงแค่ฐานเท่านั้นที่ยังอยู่

“ทุกคน! รีบมุ่งหน้าไปที่โลกแห่งความเร็วเข้า!

“เธอโอเคไหมดีดี้! แล้วหมิงหมิงล่ะอยู่ไหน?” ผมกำลังซับเลือดที่ไหลซึมจากหัวเข่าของหญิงสาวอย่างเร่งรีบ

“อยู่ที่เนเวอร์แลนด์ กำลังอพยพผู้คนออกจากที่นั่น!” น้ำเสียงของเธอสั่นราวกับกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้

“แล้วกายล่ะ? เขาอยู่ที่ไหน?” ผมถามอย่างใจเย็นพยายามอย่างมากไม่ให้ตัวเองเผลอกดแผลเธอแรงเกินไป

“กับ...ดิ เอ็น...” สิ้นสุดคำตอบของเธอ ผมพลันรู้สึกตัวตัวชาวาบ

ตึก...

ราวกับเวลาหยุดเดิน เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนน้ำขังดังกระจายไปทั่วอาณาบริเวณ ทำให้ผมชำเลืองมองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีชาดอันโกลาหล

ตึก...

เด็กชายผู้มีเส้นผมยาวสยายสีหิมะยามเหมันต์โบกพลิ้วไปตามสายลม ชุดรัดรูปแขนกุดแนบร่างเล็กบอบบางเผยลาดไหล่สีขาวนวล ทับด้วยเกราะเบาสีขาวแบบน้อยชิ้น

เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าลงมาท่ามกลางอากาศธาตุ สายตามองลงมายังพวกเราที่ยังตะลึง

“หึ...หาตัวยากซะจริงนะ เจ้ามนุษย์...” รอยยิ้มอันเย้ยหยันซึ่งตรงข้ามกับปีกสีขาวของเทพบุตร ดวงตาที่เคยเป็นสีฟ้าครามของมนุษย์บัดนี้ตาขางกลับกลายเป็นดำทมิฬ ลูกแก้วสีครามมีเพียงสีส้มอำพันหยิ่งผยอง

“ชะ...โชวอน...?” ผมจำโคลงหน้านั้นได้ดี ทันทีที่ได้สบตาเขา

ทำไมกันนะ?

ทำไมกัน?

ทำไมเด็กที่อ่อนโยนจิตใจดีคนนั้น...ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้...

ผมทำได้เพียงคิดอย่างนั้น

.

.

.

---

สวัสดีค่า ไรต์กระรอกเองเด้อ ช่วงนี้จะลงช้าปานกลางถึงเล็กน้อย เพราะไรต์ติดเทลรันเนอร์หนักมาก แฮร่!!! (มีคอมใหม่แล้วเห่อ) + ใกล้สอบ + ฝึกงานอภิมหาโหด

ส่วนคู่ชิพไรต์จ่าหัวไว้ชัดเจนจ้า (อิไรต์มันชอบลงเรือผี ตั้งแต่ Identity V ละ) ไม่อนุญาตเบียดเบียนเรือคนอื่นในฟิคเรื่องนี้เน้อ

เรื่องนี้แน่นอน ดราม่าชัดเจน (แต่จะออกทะเลไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง) รีดคนไหนไม่ชอบ ปุ่ม X คือทางออกค่ะ




{ winter dark theme }

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ กระรอกแสนซน จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 23:35
    นี่มัน....สุดยอดเรือผี!!! อยากอ่านอีกจัง
    #3
    1
  2. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:45

    สนุกดีครับ

    #2
    0
  3. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:01
    ง่าาา!! หนูอยากอ่านแล้วอ่ะ!! คนเขียนช่วยแต่งต่อจนจบได้มั้ยคะ!!?
    (หนูว่า ถ้า ราฟxกายจะดีกว่านี้นะ~*โดนทืบ)
    #1
    1
    • 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:52
      ไรต์ประสบปัญหาติดเกมนี้อย่างหนักหน่วงคร่ะ 5555
      ปล.คู่นั้นเยอะแน้ว ไรต์มาลอยเรือผีค่ะ 55555
      #1-1