คัดลอกลิงก์เเล้ว

[GengZen TS6] - รักเราถึงคราวต้องจบ

เมื่อความอดทนของคนๆนึงสิ้นสุดลง... เรื่องราวความรักของคนสองคน ก็ย่อมสิ้นสุดลงด้วยเช่นกัน...

ยอดวิวรวม

238

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


238

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  12 ส.ค. 57 / 01:11 น.
นิยาย [GengZen TS6] - ѡҶ֧ǵͧ [GengZen TS6] - รักเราถึงคราวต้องจบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เมื่อรักของเรา....ถึงคราวต้องจบ....
.
.
.
.
.
.
.



 


ผมเป็นคนชั่งอดทน...




ไม่เคยยอมแพ้ต่ออะไรง่ายๆ




ต่อให้ยากแค่ไหนผมก็จะสู้ จะอดทนต่อไป







 

แต่บางทีกับเรื่องนี้.....




ผมก็ทนมาเยอะมากเกินไปแล้วเหมือนกัน




ผมคิดว่ามันควรจะ '
จบลง' ได้แล้ว....

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ส.ค. 57 / 01:11


                                                                                                เมื่อรักของเรา....ถึงคราวต้องจบ....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


ZEN 's  Part :::




“หมายความยังไงกันเซน
!! พูดกับพี่แบบนี้หมายความว่ายังไง!!!!???” 

พี่เก่งที่กำลังปะทะอารมณ์กับผมตอนนี้ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ  ในขณะที่ผมเองอารมณ์ก็กรุ่นฉุนไปไม่ได้น้อยกว่าเขาเลย


“ก็หมายความอย่างที่พูด”

“นี่เซนคิดจะบอกเลิกพี่ใช่มั๊ย?”

“ใคร? ใครกันแน่พี่เก่ง ที่เป็นฝ่ายคิดจะบอกเลิกกัน”


“พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น”


“อะไรล่ะ ที่ยืนยันได้ว่าพี่ยังรักเซนอยู่ ... คิดว่าเซนไม่รู้หรอ ว่าพี่ยังคบกับพี่เบลอยู่อะ!!” 

ผมตวาดออกไปทั้งน้ำตา พี่เก่งหน้าซีดไปชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้ดังเดิม


“เซนรู้...  เมื่อไหร่ครับ?”


“สามวัน....”  



ใช่....ผมรู้มาได้สามวัน.... แต่ไม่ใช่สามวันอย่างที่ทุกคนคิด..





“.........”






“สามวันแรกที่เราคบกัน...ฮึกกก” 





“......”   นิ่ง....  นี่คืออาการที่พี่เก่งเป็นอยู่ในตอนนี้....  


“เซนอดทนมันน้อยไปสินะครับ... ที่เซนทนมันน้อยไปใช่มั๊ย!?” 

ผมรู้...ว่าตอนนี้เป็นผมฝ่ายเดียวที่ใส่อารมณ์กับพี่เก่ง..  แต่ผมหมดความอดทนแล้ว ผมรู้ว่าเขาคบใครอีกคนก่อนหน้าที่จะคบกับผม ตั้งแต่สามวันแรกที่เราเป็นแฟนกัน  จนวันนี้...   มันจะสามปีอยู่แล้วนะ.... ผมยังอดทนมันไม่พอหรือไง



“พี่ว่ามันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ เซนใจเย็นๆก่อนนะ”

พี่เก่งพยายามจะปลอบประโลมให้ผมใจเย็น แต่มันคงไม่ใช่เวลามั้ง หึ
!



“ใจเย็น? พี่เก่งยังพูดคำนี้ออกมาได้อีกหรอ คนๆคนนึงโดนแฟนนอกใจ หลอกหักหลังเป็นไอ้โง่มาตั้ง3ปี พี่เก่งยังจะบอกให้เซนใจเย็นอีกหรอ!!! ที่ผ่านมามันน้อยไปใช่มั๊ย!!! น้อยไปใช่มะ....!!” 

ผมตวาดออกไปอย่างสุดเสียงด้วยความเหลืออด แต่เพราะผมทั้งร้องไห้ ทั้งสะอื้น ทั้งตวาด มันเลยทำให้ผมช็อกจนเป็นลมหมดสติไป.....



“เซน!!!”

 .

.

.

.

.

.


 

   ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น พี่เก่งยังคงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนาสองข้างถูกยกขึ้นมากุมขมับแน่น ร่างสูงที่ดูอบอุ่นและเป็นที่พึ่งพิงได้ตอนนี้มันกลับหดเหลือเพียงนิดเดียว สภาพพี่เก่งตอนนี้เหมือนคนถูกต้อนให้จนหนทาง ไม่สามารถหาทางออกจากอุปสรรคตรงหน้าได้


“เซนฟื้นแล้วหรอ..พี่เป็นห่วงแทบแย่” พี่เก่งถลามาหาผมทันทีที่หันมาเห็นว่าผมฟื้นแล้ว



“ไม่ปล่อยให้ตายไปเลยล่ะครับ”



“อย่าพูดแบบนั้น...”



“อดทนมาตั้ง3ปี . เซนตายไปสักทีพี่คงสบายใจ”  

ผมยังคงตัดพ้อออกมาไม่หยุด น้ำตาก็พาลไหลออกทางหางตาอีกครั้ง ส่วนพี่เก่งก็ไม่ต่างกัน ร่องรอยของน้ำตายังมีอยู่ที่แก้มทั้งสองข้างของพี่เก่ง นี่ตอนผมสลบไปเขาถึงกับร้องไห้เลยงั้นหรอ?



“เรา...คุยกันดีๆไม่ได้หรอ...อย่าตัดพ้อพี่แบบนี้ได้มั๊ย” 

พี่เก่งกุมมือผมเอาไว้ เขาเอ่ยขอร้องทั้งรอยน้ำตา... และตอนนี้เขาก็กำลังร้องไห้....



“แล้วที่ผ่านมาเซนพูดไม่ดีกับพี่เก่งตรงไหนครับ.... เซนอดทนเห็นแฟนตัวเองไปมีคนอื่นตั้ง3ปี ไม่พูดไม่บ่น ไม่ระแคะระคายให้พี่เก่งรู้สึกรำคาเลยสักครั้ง ยอมทำตัวโง่เง่า ไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น เซนยังดีไม่พออีกหรอ...”



“......”



“เห็นพี่เก่งมีความสุขกับเขาดีเซนก็ดีใจ เห็นแฟนตัวเองกลับมาพร้อมรอยยิ้มทุกวัน ถึงแม้มันจะไม่ได้เกิดจากเซนเลยสักครั้ง แต่เซนก็ยังดีใจ...ที่พี่เก่งยังเผื่อแผ่รอยยิ้มนั่นมาให้เซนได้เห็นบ้าง” 

ตลอดการพูดของผมพี่เก่งก็ไม่ได้ขัดหรือแก้ตัวอะไร  เขาเพียงแค่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆเหมือนเดิม  กุมมือผมไว้เหมือนเดิม และร้องไห้น้ำตาอาบแก้มเหมือนเดิม....



“.......”



“เป็นแฟนตัวจริง...ที่ต้องอยู่แบบกิ๊กชาวบ้าน...การเล่นอะไรแบบนี้ มันไม่สนุกเลยนะครับพี่เก่ง...”



“......”



“การที่เซนทนเล่นกับพี่มาตั้ง3ปี บางทีเซนก็คิดว่า...เซนควรจะเปลี่ยนเกมได้แล้วนะ”

ผมพูดยิ้มๆ พร้อมกับพยายามแกะมือของตัวเองออกจากมือของพี่เก่งอย่างช้าๆ พี่เก่งมีสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อผมเอามือออก เขาคว้ามือผมเอาไว้อีกครั้งเหมือนจะพยายามรั้งไม่ให้ไป 



“พี่ขอร้อง...ฟังพี่สักครั้ง”



“.....”



“นะเซน เห็นแก่ความรักของเรา ฟังพี่อีกสักครั้ง...”



“เซนควรจะดีใจใช่มั๊ยครับ ที่พี่เรียกเรื่องราวที่ผ่านมาว่าความรักของเรา”

ผมหันมาตอบ และยอมนั่งลงที่โซฟาตามเดิมอย่างที่พี่เก่งขอร้อง ไม่ได้ใจอ่อนหรอกนะ.. แค่อยากจะฟังเขาพูดให้เคลียร์เป็นครั้งสุดท้ายก็เท่านั้น..อีกอย่าง เวลาของผมตอนนี้มันก็มีไม่มาก แค่อีกไม่กี่ชม.เท่านั้น.....



“พี่ขอโทษ”



“......”



“......”



“พูดต่อสิครับ ... เซนรอฟังพี่อยู่นะ จะแก้ตัว หรือโบ้ยความผิดอะไรให้ใครก็ได้”



“นั่นคงเป็นคำที่พี่พูดได้ดีที่สุด”



“งั้นเซนกลับนะครับ”

ผมตัดบทและเตรียมจะลุกขึ้นกลับบ้าน แต่พี่เก่งก็รั้งตัวผมไว้อีกครั้ง...



“เดี๋ยวก่อนสิเซนทำไมถึงอยากไปจากพี่จัง เราจะเลิกกันง่ายๆขนาดนี้เลยหรอครับ”



“มันยากเกินไปแล้วต่างหากครับพี่เก่ง ถ้าตั้งแต่ตอนนั้น.... พี่บอกเซนตั้งแต่แรก เรื่องมันก็จะง่ายกว่านี้มาก หรือไม่ความจริง..เราไม่ควรคบกันตั้งแต่ตอนนั้นด้วยซ้ำ”



“พี่จะไม่แก้ตัวใดๆเพราะเรื่องนี้พี่ผิดเต็มๆ แต่พี่อยากให้เซนรู้...”



“.....”



“ตลอดเวลาที่ผ่านมา... พี่รักเซนจริงๆ”



“.....”



“ทุกคำที่พี่บอกว่ารัก พี่ไม่เคยโกหก  พี่รักเซนอย่างจริงใจ ไม่เคยคิดจะหลอกใช้เป็นเครื่องมือหรือหลอกมาเป็นของเล่นอะไรทั้งนั้น”



“......”



“แต่พี่ผิด..เพราะพี่รักเซน ทั้งๆที่พี่ปล่อยมือเขาไปไม่ได้”



“.....”



“พี่เอง...ก็ยังรู้สึกดีๆกับเขาอยู่ พี่มันงี่เง่าเห็นแก่ตัว! จับปลาสองมือ! พี่มันเลว พี่ยอมรับ!



“จบแล้วใช่มั๊ยครับ?”



“ขอร้อง...อย่าไปจากพี่  พี่จะกลับไปเลิกกับเบลทันที ขอแค่เซนยังอยู่กับพี่เหมือนเดิม”



“พี่เก่งครับ...”


ผมเอ่ยเรียกชื่อพี่เก่งเสียงแผ่วให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง หลังจากที่ทนฟังพี่เก่งพูดมานาน มันก็ถึงเวลาที่ผมจะจบเรื่องราวตรงนี้เสียที มันยืดเยื้อมามากเกินไปแล้ว  น้ำตาของพี่เก่งที่ไหลทะลักออกมามากมายกว่าทุกครั้งตลอดการพูดของเขา พี่เก่งไม่ใช่คนที่ร้องไห้กับอะไรง่ายๆ นั่นมันทำให้ผมปวดใจไม่ใช่น้อย  ผมยอมแลกทุกอย่างแม้แต่น้ำตาของตัวเองเพื่อได้เห็นรอยยิ้มของเขา ไม่ใช่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มแบบนี้  แต่บางที...ผมคิดว่าวันนี้ เขาก็ควรจะได้รับรู้ความรู้สึกทรมานของผมบ้าง



“เซนรักพี่เก่งมากนะ พี่เก่งก็รู้ใช่มั๊ย?”



“พี่รับรู้มาตลอด”



“เซนมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับพี่เก่ง”



“พี่ก็ความสุขทุกครั้งที่อยู่กับเซนเหมือนกัน”



“เซนอดทนมา3ปี 

เราพูดโต้ตอบกันไปมา ใจความของเนื้อหามันดูต่างกันอย่างสิ้นเชิงยังไงไม่รู้ ..  คนนึงกำลังพูดถึงความในใจ... อีกคนเหมือนกำลังสารภาพผิด



“พี่หักหลังเซนมา3ปี



“เซนพยายามมองข้ามในสิ่งที่พี่ทำ”



“พี่กลับมองข้ามความรู้สึกของคนที่พี่รัก”



“เซนไม่เคยบ่นนะ...ว่าเซนเหนื่อย”



“พี่รู้”



“แต่วันนี้ที่เซนพูด .... เพราะเซนเจ็บ”



“.....”



“มันมากเกินกว่าเซนจะรับไหวแล้วจริงๆ  พี่เก่งช่วยหยุดมันไว้แค่นี้ได้มั๊ย?” 



“ได้ครับ!!  พี่จะไม่ทำเซนเจ็บหรือเสียใจอีกแล้ว  เซนกลับมาอยู่กับพี่นะ”

พี่เก่งรีบปาดน้ำตาออก นัยตาและน้ำเสียงเขาฟังดูแฝงไปด้วยความดีใจ แต่มันก็ก่อนหน้าที่จะได้ยินประโยคถัดไป



“ปล่อยเซนไปเถอะนะ...”



“ทำไมล่ะครับ  พี่พร้อมจะจบเรื่องของเบลทุกอย่าง ความเจ็บของเซนมันจะมีแค่วันนี้เป็นวันสุดท้าย  ทำไมล่ะครับ” 

พี่เก่งอึ้งไปชั่วขณะ น้ำตาที่เพิ่งจะถูกเช็ดออกไปก็ไหลออกมาอาบแก้มขาวๆของเขาอีกครั้ง



“เซนอยากให้พี่เก่งมีความสุข กับคนที่พี่เก่งรัก”



“ก็เซนนี่ไง!!” พี่เก่งร้องประท้วงเสียงดังลั่น ผมส่ายหน้าช้าๆก่อนจะปฎิเสธออกมาก



“เขาต่างหาก.... พี่เบลต่างหาก อย่าคิดว่านี่เซนกำลังประชด เซนพูดจริงๆ”



“พี่เก่งรักเซนนะ เชื่อพี่สิ”



“อย่าทำให้เรื่องมันยืดเยื้อไปกว่านี้เลยครับพี่เก่ง จบมันไว้ที่ตรงนี้เถอะนะ”



“เซน....”



“มันนานเกินไปแล้ว.... เซนต้องไปแล้วนะ”



“ไปไหน...”



“  'เค้า'  รอเซนอยู่...”



“เซนมีคนอื่น....หรอ?”  

พี่เก่งถามเสียงสั่น ตอนนี้เขายังร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุด ดูไม่เหมือนพี่เก่งที่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ผมเคยรู้จักเลย ตอนนี้เขาดูอ่อนแอเอามากๆ 




“ไม่ใช่หรอกครับ...” ผมส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มบางๆผมก็ยังส่งไปให้พี่เก่งเช่นเคย



“.....”



“เซนไม่ได้ทำอะไรเหมือนพี่เก่งนะ ฮิฮิ  แต่เซนต้องไป..เค้ารอเซนอยู่จริงๆ” ผมพูดขำๆ แต่พี่เก่งดูไม่ขำด้วยแน่ๆ



“.....”



“เค้ารอให้เซนจบเรื่องตรงนี้ จบจากความเจ็บตรงนี้ แล้วเรื่องราวระหว่างเค้ากับเซนถึงจะเริ่มขึ้น เห็นมั๊ย...มันไม่เหมือนกับเรื่องของเราเลย  เซนกำลังจะไปมีคนอื่น เซนยังรอให้เรื่องของเรามันจบลง เซนยังบอกพี่เก่งตรงๆ เรื่องของเซนไม่ได้ผลุนผลันเกิดขึ้นมาเพื่อทำร้ายเราทั้งสองคน”



“......”



“การที่เซนขอจบตรงนี้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าเซนจะไปรักกับเค้าได้ทันที การลืมพี่เก่งมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ ...... บางที... เซนอาจจะรักเค้าไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะเซนยังรักพี่เก่งอยู่ทุกลมหายใจ”



“แล้วทำไม...”



“เซนแค่อยากดึงตัวเองออกมาจากจุดที่โง่งมงายตรงนั้น  การที่เซนได้รักพี่เก่งห่างๆ มันอาจจะทำให้เซนมีความสุขกับความเจ็บปวดน้อยกว่าตอนนี้  การที่พี่เก่งได้รักเขาอย่างเต็มรูปแบบ มันก็อาจจะทำให้พี่เก่งมีความสุขมากกว่าการที่ต้องทนปิดบังเซนแบบทุกวันนี้เหมือนกัน”



“พี่ไม่ยอมได้มั๊ย...?”



“แล้วตอนที่พี่ไปมีคนอื่น.... เซนไม่ยอมได้มั๊ย?  เซนออกไปประท้วงเอาคนของเซนคืนได้หรือเปล่า?”



“พี่รู้ว่าพี่ผิด แต่มันไม่..”



“มันดีกับเราทุกฝ่าย...” 

ผมขัดขึ้นและกำลังจะพูดต่อ แต่เสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูชื่อก็พบว่าเป็นคนที่คุ้นเคยของผมเอง   นิ้วเรียวกำลังจะสไลด์หน้าจอเพื่อกดรับสาย แต่พี่เก่งกลับพยักหน้าเชิงว่าขอให้เขาได้รับรู้การคุยโทรศัพท์ครั้งนี้ด้วยคน



“ฮัลโหล ว่าไงครับ”  



เซน หายไปนานแล้วน๊า ขอโทษที่กันโทรมากวน  แรงบีบที่มือของผมเพิ่มขึ้นทันทีที่พี่เก่งได้ยินเสียงของกัน เขาดูตื่นตระหนกเอามากๆ



“ไม่เป็นไรหรอกกัน  ไม่ได้กวนอะไรนะ”



เง้ออ ค่อยโล่งอกหน่อย คิดว่าไปขัดจังหวะคนแถวนี้เข้าซะแล้ว ฮ่าๆ



“บ้า พูดไรเลอะเทอะนะเรา  แล้วที่โทรมามีอะไรครับ”



ใกล้เวลาแล้วนะ



“อ่า... ก็คิดอยู่แล้วอะนะ  เลทหน่อยจะเป็นอะไรมั๊ย  เซนยังไม่ได้เก็บของ..”

กันโทรมาย้ำเรื่องเวลานี่เอง  ให้ตายเถอะมันช้าไปจริงๆ  นี่ข้าวของที่บ้านผมยังเก็บไม่เสร็จเลยนะ แต่พูดยังไม่ทันจบกันก็แทรกขึ้นมาก่อน



จัดการแล้ว หายห่วง



“รู้ใจจริงๆ  โอเคครับ เดี๋ยวอีกสักพักเจอกันนะ”



จะเอาอะไรมั๊ย?



“เตรียมเสื้อชุดนั้นให้หน่อยสิ  แล้วไปเจอกันที่เกทเลย”



จัดให้ครับคุณผู้หญิงของกัน  รีบๆมานะ กันจะรอ



“คุณผู้หญิงบ้าอะไรกัน  ไปได้แล้ว บายครับ” 

แล้วกันก็วางสายไป  ผมคุยกับกันเหมือนไม่มีพี่เก่งอยู่ในห้อง  พี่เก่งเองก็นั่งบีบมือผมเอาไว้ อีกมือก็กุมขมับร้องไห้อยู่อย่างนั้น  เขาดูเจ็บปวดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น... ผมเอง......ก็เจ็บไม่แพ้กันหรอก



“เค้าดีกับเซนจังเลยเนอะ”



“ครับ”



“เค้ารู้ใจเซนจังเลยเนอะ แค่คำว่าเสื้อชุดนั้น เค้ายังรู้เลยว่าชุดไหน”



“ชุดประจำของเซนน่ะครับ”



“เค้าดีกว่าพี่ทุกอย่างเลย”



“พี่เก่งดีที่สุดสำหรับเซน”



“จะไปไหนกันหรอ...”



“ไปจากความเจ็บตรงนี้”



“.....”



“เซนต้องไปแล้วนะ... เรื่องของเรา ไม่สิ ความเจ็บของเราสองคน มันควรจบตั้งนานแล้ว”



“จบแล้ว...จริงๆหรอ”



“รู้ไว้แค่อย่างเดียว... เซนรักพี่เก่งมาก... รักจนยอมแลกได้ทุกอย่าง เซนไปจากความเจ็บปวดตรงนี้ แต่เซนไม่เคยไปจากพี่เก่ง พี่เก่งยังอยู่ในใจของเซนเสมอ  วันนึงที่เรากลับมาพบกันอีกครั้ง เราอาจจะเป็นพี่ชายน้องชายที่ดีต่อกันที่สุดในโลกเลยก็ได้”



“เซนคือคนรักของพี่เสมอ”



“เซนไม่อยู่แล้ว อย่าทำร้ายตัวเองนะ  เช็ดน้ำตาที่แก้มแล้วแต่งตัวหล่อๆ พาพี่เบลออกไปกินข้าว ดูหนัง ใช้ชีวิตให้มีความสุข อย่ามาทุกข์เพียงเพราะเรื่องของเราต้องจบ”



“พี่จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเซน”



“หมดเวลาของเซนแล้ว.... เซนไปนะครับ”


ผมก้มลงไปประคองหน้าพี่เก่งขึ้นมา แล้วประกบริมฝีปากทาบลงไปที่ริมฝีปากของพี่เก่งช้าๆ  ....




มันเป็นจูบลา... จูบสุดท้ายของเรา...





น้ำตาของเราค่อยๆไหลออกมาช้าๆทั้งคู่  มันเป็นเพียงแค่การประกบริมฝีปากค้างไว้ แต่ก็เนิ่นนานจนเกือบเผลอคิดว่ามันจะเป็นนิรันดร์  





ผมค่อยๆถอนจูบออกมา ใช้นิ้วค่อยๆเช็ดน้ำตาที่สองแก้มของพี่เก่ง แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากตรงนั้นทันที  ทิ้งให้พี่เก่งนั่งค้างซึมอยู่ในห้องเพียงคนเดียว....



 



ความรักและความเจ็บของเรา...


มันกำลังจบลงแล้วนะครับ....  



เซนรักพี่เก่งนะ...





THE END







 
อ๊ากกกก มาม่ากันพอหอมปากหอมคอเนอะ
นี่อดรนทนไม่ไหวต้องเอามาลงจนได้ (ลงมันตอนกลางดึกซะเลย) 
สารภาพเลยว่าฟิคนี้คือฟิคแปลงค่ะ พอดีแต่งช็อตนี้ไว้เล่นๆ
แต่จู่ๆก็นึกอยากใส่อิมเมจเป็นเก่งเซนดูซะงั้น  
พอลองเปลี่ยนแล้วก็... ออกมาอย่างที่เห็นนี้แหละค่ะ  

ยังไงก็ฝากคอมเม้นและติชมกันด้วยนะคะ ^^ 
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แปรงป้ายสี จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Wyman (@cwayo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 00:26
    พี่เซนไปจริงๆหรอ
    #4
    0
  2. วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 00:55
    แงงงงง จบแบบนี้จริงดิ อยากให้มีภาคต่อ นะนะน๊าาาาา
    พี่หมอก็ใจร้ายเกิ๊นชิชิ สมควรแล้วที่เจอแบบนี้ สงารพี่เซน >>เออสรุปจะเอาไง 555 
    #3
    0
  3. วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 19:38
    แงงงง เศร้าอ่าาาา

    แต่ชอบจังเลย

    พี่เซนอดทนนานไปและ สงสารพี่เซน หมอใจร้าย สมน้ำหน้าทิ้งหมอไปเลยยยย ชิชิ

    พี่หมอทำงี้ได้ไง โอ้ยยยย โกรธธธธธธธธธธ

    จบแบบนี้ดีแล้วหละ  สาบานว่าจิ้นเก่งเซน 5555 เค้าบ้านลับจริงๆนะ
    #2
    0
  4. #1 รักเดอะสตาร์
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 18:27
    แต่งเก่งมากค่ะ อยากร้องไห้มากเลย #เรื่องนี้
    #1
    0