Love happiness ความสุขของรักเริ่มต้นด้วยเกมส์

ตอนที่ 17 : 16 : อย่าท้าทายฉันนะ!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ย. 57

16

อย่าท้าทายฉันนะ!!

ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบจูบของเขาหรอกนะ.... แต่มัน... ฉันยังไม่พร้อมน่ะ    ฉันยังไม่อยากมีใคร  ยังไม่อยากรักใคร เพียงเพราะเค้าคนนั้น.... คนที่ฉันเคยชอบ เมื่อตอนมัธยม 1 ..... ฉันอยากจะลืม! ในสิ่งที่เขาทำกับฉัน  มันเป็นเหตุผลเดียว ที่ทำให้ฉันไม่ค่อยผู้ชายจนถึงทุกวันนี้... บวกกับตอนอายุ 15 ฉันถูกจับตัวไป เพื่อที่จะโดนข่มขืน  โชคดีที่พี่บีจีพี่ชายฉันอยู่แถวนั้นพอดี เลยช่วยฉันไว้ได้ทัน คนส่วนใหญ่ที่คิดว่า ฉันไม่ชอบผู้ชาย เพราะมาจากเหตุผลนี้ ความจริงแล้วมันมาจากฉันชอบผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้น..คนที่ฉันเคยรักมาเกือบ 3 ปี แต่ฉันก็ไม่ได้โกหกใครหรอกนะ เพราะเหตุผลนั้นก็ส่วนประกอบ 10% ส่วนอีก 90% นั้นก็..คนนั้นคนเดียว!! แต่นายนั้น!! นายซีเค! ทำไมต้องจูบฉันด้วย ฉันไม่เข้าใจ ทำไม....ทำไมเขาถึงพยายามปีนกำแพงหัวใจอันแข็งแกร่งของฉัน จนกำแพงนั้นเริ่มค่อยพังทลายมาทีละนิด ทีละนิด  ทำไมจูบแรกของฉันต้องเป็นเขา  ทำไมไม่เป็นคนที่ฉันรักล่ะ?? อ๋อ...ลืมไป...ฉันกับเขาเล่นเกมส์กันอยู่หนิ เกมส์นี้ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆสินะ

“ Play Game ”

อะไรของนายน่ะ อยู่ๆก็จะมาเล่นเกมส์  บ้าไปแล้วหรือเปล่า คนจะหลับจะนอนจะชวนเล่นเกมส์

เธอนั้นแหละประสาท ฉันยังพูดไม่จบเลย ฟังก่อนสิ  เธอต้องเล่นเกมส์นี้กับฉันเพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าใครจะแน่กว่ากัน ok มั้ย

เกมส์อะไรของนายล่ะ?? ”

เกมส์นี้ไม่มีชื่อนะ  เรียกว่า play game ล่ะ

อะไรของของนายเนี่ย เกมส์  play game  ไหนลองอธิบายกฎกติกามาดิ

สำหรับเธอนะ ถ้าเธอแน่จริง เธอต้องทำให้ฉันเลิกเจ้าชู้ให้ได้ ไม่มองหญิงอื่นมองแต่เธอคนเดียว ตอนนี้ฉันอาจจะแค่ชอบเธอ ถ้าเธอสามารถทำให้ฉันหยุดหัวใจไว้ที่เธอได้ ถือว่าเธอชนะ  ส่วนฉันก็จะทำให้เธอชอบผู้ชายให้ได้ และผู้ชายคนนั้นต้องเป็นฉันด้วย ถ้าฉันทำได้ก็ถือว่าฉันชนะ

งั้นเขาก็คงใกล้ชนะแล้วแหละ ฉันได้แต่นึกถึงคำพูดเขาในวันนั้น.... น้ำตาที่อดทนอดกลั่นไว้ ค่อยๆรินไหลออกมาจากตา กับความรู้สึกที่เจ็บปวด แล้วเดินเข้าห้องนอนแล้วล็อกประตูทันที!! ฉัน-อยาก-อยู่-คนเดียว!!

ปังๆ!!

“ ยัยบ้า เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!! ”  เหอะๆ เคาะประตูต่อไป คิดว่าสน?? คิดว่าแคร์หรอ?? นายเป็นใคร ทำไมฉันต้องแคร์ แล้วสนิทกันขนาดนั้นเลย??

“ ขอร้อง~ คุยกับฉันหน่อยได้ไหม ” หึอย่ามาออดอ้อนแถวนี้  ไม่ได้เป็นคนใจดี ใจอ่อน ที่จะยอมอะไรง่ายๆ

“ ซีเวียร์... ”  ฉันไม่ได้อยากแผลงฤทธิ์นักหรอกนะ แต่บางครั้งมันก็ทนไม่ได้จริงๆ  คนบางคนเห็นฉันเป็นคนเข้มแข็ง  หากรู้ไม่ว่าในใจฉันอ่อนแอแค่ไหน เรื่องที่ฉันชอบใครนั้น  ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน เพราะฉันได้ปิดบังไว้เป็นความลับ...แม้แต่ รีอา ซิวเวอร์ เพื่อนที่ฉันรักและไว้ใจที่สุดยังไม่เคยรู้..... ส่วน พี่บีจี ... ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีใครรู้ทั้งนั้น ......

“ ฉัน....ฉันขอโทษ...ช่วยมาคุยกับฉันทีเถอะนะ หรือจะเปิดประตูให้ฉันเข้าไปก็ได้... ”   พูดเข้าไป ฉันไม่ใจอ่อนหรอก - -  แต่เมื่อกี้ว่าไงนะ!! ‘ขอโทษนายนั้นขอโทษฉันหรอ?? คนอย่างนายนั้น ขอโทษคนอื่นเป็นด้วยเหรอ หึ นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย เอ๊ะ! ความรู้สึกร้อนที่ใบหน้านี้มันหมายความว่ายังไงนะ นี้ฉัน...เขินเหรอ  เฮ้ย!ถ้าจะบ้า  นายนั้นแค่ขอโทษเองนะ จะเขินทำไม -///- หยุดๆ  หยุดเขินเดี๋ยวนี้ รวบรวมสติมา หายใจเข้า หายใจออก ใจเย็นๆ 

“ ถ้าเธอไม่ออกมา หรือเปิดประตูให้ฉันเข้าไปก็ไม่เป็นไรนะ... ” เสียงของเขาดูเหนื่อยลงกว่าเดิม เหอะ ง่ายกว่าที่คิดแหะ ไม่เปิด ไม่ออกก็ได้ ก็ดีเหมือนกัน อยู่ข้างนอกนั้นไปเลย~~   I don’t care ค่ะ

“ ฉันจะพูดสิ่งที่ฉันอยากพูด...อยู่หน้าห้องนี้เอง....... ”     ก็พูดสิค่ะ แหม่! รอฟังอยู่เนี่ย  เฮ้ย! ไม่ใช่ๆ  ปัดความคิดนี้ไป  ไม่ฟังๆ ไม่สนๆ I don’t caredon’t care เข้าใจไหม don’t care น่ะ

“ ฉันขอโทษ..ฉันไม่คิดว่าเธอจะโกรธขนาดนี้ ฉัน....ฉันคงรอวันนี้มานานเกินไป จนทำให้เธอเสียความรู้สึก และเสียน้ำตาได้มากขนาดนี้ ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ   เรื่องบางเรื่อง..ฉันก็ยังไม่รู้หรอกว่าเธอเจออะไรมาบ้าง แต่ก็อยากให้เธอรู้นะว่าเธอยังมีฉันอยู่นะ ฉันจะเป็นคนที่อยู่ข้างๆเธอเอง ถ้าเธอต้องการ ”

“ ... ” ฉันถึงกับรับประทานจุดไปเลยทีเดียว พูดไม่ออก ใจเต็นแรง สุดท้ายฉันก็ยอมจนได้สินะ - - ไม่ๆ!! ใจแข็งไหว อย่าหวั่นไหว บางทีนี้อาจเป็นแผนของเขาที่ทำให้ฉันตายใจก็ได้ ใครจะไปรู้

“ ออกมาคุยกับฉันได้ไหม ... หรือเธอคิดว่านี้คือเกมส์??

 ปัง!!

ฉันเปิดประตูออกไปเสียงดัง แล้วจ้องหน้าเขา ใช่ ฉันคิดว่ามันคือเกมส์ เกมส์ที่เราดำเนินมาอยู่เรื่อยๆ และฉันอยากให้มันจบเร็วๆด้วย

“ ใช่ ฉันคิดว่ามันเกมส์ เกมส์ที่เราสองคนกำลังเล่นอยู่ตั้งแต่อยู่ในรายการนี้ เกมส์ที่ยังจบ ยังไม่มีใครแพ้ และยังไม่มีใครชนะ!

“ หึ! ถ้าเธอคิดว่า เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราเป็นเกมส์ ก็คงใช่ เพราะฉันยังเล่นมันอยู่ ”

“ หึ! ฉันว่าแล้ว คนเลวๆอย่างน้อย คงไม่มีทางยอมอะไรง่ายๆ ง้อฉันง่ายๆแน่ ถ้าไม่ติดว่ามันคือเกมส์ ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ?!

“ ไม่ใช่! เรื่องบางเรื่องก็เป็นเกมส์ แต่บางเรื่องก็ไม่ใช่เกมส์ เพราะบางสิ่งที่ฉันทำให้เธอนั้น ก็มาจากใจจริงฉันเหมือนกัน ”

!!

“ แต่เกมส์ของเราก็ยังดำเนินอยู่นะ ขึ้นอยู่กับว่า ใครจะแพ้ หรือ ชนะก่อนกัน ”

“ นายอย่าท้าทายฉันนะ!!

!!

“ คนอย่างฉันจะไม่มีคำว่า แพ้และไม่มีคำว่า เสมอหรอกนะ  มันจะมีแต่คำว่า ชนะอย่างเดียวเท่านั้น!!

“ อย่าพึ่งด่วนสรุปสิ หึ!

“ ยังไงฉันก็ต้องชนะ! ไม่เชื่อก็คอยดูล่ะกัน ” ฉันกำลังจะเดินกลับเข้าห้อง แต่ถูกเขาดึงข้อมือให้อยู่ต่อ แล้วอยู่ใกล้เขาในระยะใกล้ชิด ก่อนที่เขาจะผลักฉันไปที่กำแพง แล้วล็อกตัวฉันไม่ให้หนีไปไหนด้วยแขนอันแข็งแกร่งของเขา

“ งั้นพิสูจน์สิ??

“ พิสูจน์อะไร??

“ จูบฉันสิ! หรือทำไงก็ได้ ให้ใจฉันเต้นแรง ให้หน้าฉันแดง ประมาณนี้นะ เธอทำได้ไหมล่ะ!?

“ ว่าไงนะ!!

“ ว่าแล้วเชียว ว่าคนอย่างเธอคงทำไม่ได้ -_-

“ ใครบอกว่าฉันทำไม่ได้?? ” ฉันเตือนแล้วนะ ว่าอย่าท้าทายฉัน ได้ เล่นอย่างนี้เลยใช่ไหม จะเอา จูบเลยใช่ไหม ถึงฉันจะไม่ชอบเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่ถ้านายท้าทายฉันแบบนี้ ฉันก็ไม่ยอมหรอกนะ

“ อย่าบอกนะว่าเธอจะ... เฮ้ย! OXO ” ไม่ต้องรอให้เขาพูดต่อ ฉันจัดการเขาด้วยการโอบคอเขาเอาไว้ แล้วเขย่งตัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะจัดการประกบริมฝีปากเขาอย่างเนินนาน ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าจูบเป็นยังไง รู้แค่ว่าแค่ประกบริมฝีปากเสร็จ ก็ให้เขาจัดการต่อ ซึ่งแน่นอน! คนอย่างซีเคคงจัดการต่ออยู่แล้ว แล้วสองคนจูบกันเนินนาน นานมาก จนฉันสัมผัสได้ว่า หัวใจหมอนี้เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิใบหน้าหมอนี้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ  จนฉันเหนื่อย และหายใจไม่ออกแล้ว ก็คอยๆถอนริมฝีปากออกจากเขาแล้วค่อยหายใจอย่างช้าๆ แต่มือทั้งสองข้างของฉันยังคงประคองคอเขาไว้อยู่ เพราะตอนนี้ฉันเองก็ไม่เหลือแรงแล้วเหมือนกัน ก่อนจะมองที่ใบหน้าเขาก็พบว่า มันแดงมาก

“ เธอ..=[]= ” ช็อก

“ เห็นแล้วใช่ไหม?? ว่าฉันทำได้ เมื่อกี้นี้น่ะ พูดผิด พูดใหม่ได้นะ ”

=[]=

“ แหมๆ ไม่คิดเลยนะเนี่ย ว่าจะทำนายช็อกได้ขนาดนี้ ”

“ ฉันแค่ตกใจเฉยๆ - - อย่ามั่ว ”

“ เหรอ ^^ ” ฉันปล่อยยิ้มอย่างสะใจออกมา หึ! เจอฉันหน่อยเป็นไงล่ะ

“ ชะ..ใช่!!

“ ค้างสะขนาดนี้  ยังเรียกว่าตกใจอีกเหรอ??

“ ... ”

“ หึ! ฉันไปดีกว่า! ” ฉันเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู

  ปัง!!!

 

 

[ CK ]

ผมถึงกับอึ่ง! และช็อกกับการกระทำอันร้ายแรงของเธอ  ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงอย่างนี้เวลาโกรธจะน่ากลัวได้ขนาดนี้  แต่มันโกรธแบบเร้าร้อน ร้อนแรงมาก กับจูบของเธอ ทำให้ผมลืมไม่ได้ ใช่! เธอทำได้   เธอทำให้ใจผมเต้นแรง แรงมาก แล้วอุณหภูมิในร่างกายของผมก็ค่อยๆร้อนขึ้นด้วย จนทำให้ผมหน้าแดง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ผมไม่รู้หรอกนะ ว่ารายการนี้จะตัดต่อเอาไปออกรายการให้คนดูหรือเปล่า ถึงมีคนดู ผมน่ะไม่แคร์ ไม่เสียหายอยู่แล้ว แต่เธอเนี่ยสิ ผมเป็นห่วงความรู้สึกเธอมากกว่า เธอจะอายไหม หรือจะเป็นยังไงบ้าง  ผมไม่รู้หรอกนะ ว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่  รู้ตัวอีกทีมันก็เกินขึ้นกับผมแล้ว  แต่!! ผมว่าครั้งนี้ผมคงโดนพี่บีจีเล่นงานหนักแน่!! แต่ตอนนี้ง้อเคลียร์ให้จบก่อนดีกว่า  ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที ดีนะที่ไม่ได้ล็อก ผมเห็นเธอนั่งถอนหายใจอยู่บนเตียง พอผมจะเดินเข้ามาหาเธอที่เตียง  เธอก็เดินหนีเมื่อเห็นผม แล้วหยิบของไปเข้าห้องน้ำทันที

ปัง!!

            -…- ผู้หญิงบ้าไรว่ะ ใจแข็งอย่างหิน  เอาไงดีว่ะ อ้อ! รู้แล้ว พาไอ้หมานั้นเข้ามาดีกว่า เพื่อเธอเห็นมันแล้วจะดีขึ้น  ผมลงไปด้านล่าง เห็นมันกำลังกินน้ำอยู่ เมื่อมันเห็นผม ก็เดินมาหาผมทันทีราวดีใจเมื่อเจอเจ้าของ

            โฮ่งๆ

            “ ชู่~~ เงียบๆสิ  วันนี้ฉันอุส่าห์ใจดี พาแกเข้าไปนอนในห้องด้วยเลยนะ ตามขึ้น เร็วๆ ” ผมจับหัวมันเล็กน้อย ก่อนจะกวักมือเรียกมันขึ้นมา ซึ่งแน่นอนเจ้านี้มันฉลาด มันก็วิ่งขึ้นมาตามผม   เมื่อถึงห้องนอน ผมเปิดประตูให้มันเข้าไปในห้องนอน มันก็เข้าไปพร้อมผม จากนั้นผมก็ปิดประตูลงอย่างเบาๆ ผมเห็นมันค่อยนั่งลงกับพื้น เพื่อรอซีเวียร์ที่กำลังอาบน้ำอยู่ สงสัยคงคิดถึงกันมาก - -

            ----- 1 ชั่วโมงต่อมา -----

            ร่างบางๆที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงยาวถึงเข่า แขนกุด คอกลม ลายขาว-ดำ สลับกัน พร้อมผ้ารองผมสำหรับเช็ดผมยาวๆของเธอ เดินออกมา แล้วทำหน้าอย่างตกใจเมื่อเห็นสุนัขของตนเอง จากนั้นสุนัขของเธอก็เดินไปหาเธออย่างดีใจ แหมๆหางกระดิกใหญ่เลยนะ - -

            “ ไง ^^ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเรา ”

            โฮ่งๆ

            “ ไปที่เตียงดีกว่านะ ... ฉันจะได้ไปเช็ดผมด้วย ^^

            แค่เห็นเธอยิ้มได้ ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ เอ๊ะ!...ผมคิดว่า ผมจะช่วยเธอเช็ดผมดีไหมนะ  คิดไปคิดมาช่วยดีกว่า เพื่อจะได้อยู่ใกล้กันมากขึ้น แล้วเธอก็ได้เล่นกับสุนัขของเธอได้ง่ายขึ้นด้วย ผมมองเธอเดินที่เตียง แล้วนั่งลงบนเตียงที่ผมยังนั่งอยู่ข้างๆ จากนั้นเธอก็เริ่มเช็ดผมตัวเอง ส่วนผมที่มองอยู่ก็ค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “ ฉันช่วยเช็ดให้เธอดีกว่า เธอจะได้คุยเล่นกับสุนัขเธอได้ง่ายขึ้นด้วย ”

            “ เอางั้นเหรอ?? ” เธอหยุดเช็ดแล้วหันมามอง

            “ อืม...เอาผ้ามาสิ เดี๋ยวเช็ดให้ ”

            “ อะ....เอาไป ” เธอยื่นผ้ามาให้ผม ส่วนผมก็รับมันไว้ ก่อนจะค่อยๆเช็ดผมให้เธออย่างนุ่มนวล บอกตรงเลย เกิดมายอมรับเลยไม่เคยเช็ดผมให้ผู้หญิงคนไหนเลย -////- ส่วนเธอก็จับหัวสุนัขของเธอเล่น เธอดูมีความสุขมาก จนผมรู้สึกดีขึ้นที่เห็นมีความสุข จนผมต้องแอบอมยิ้มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกวนตีนขึ้นตามต้นฉบับผม - -

            “ นึกยังไงยอมให้ฉันช่วยเช็ดผมให้?? ” อันนี้ผมอยากรู้จริงๆ ปกติเธอยอมใครที่ไหนล่ะ - -

            “ สั้นๆ  ฉันเหนื่อย ขี้เกียจ อยากคุยเล่นกับสุนัข ”

            “ - - อย่างนี้นี่เองสินะ ”

            “ อือ..เช็ดต่อไปให้แห้งสิ ”

            “ อืมๆ ” จากนั้นผมก็ค่อยเช็ดต่อจนแห้ง เหตุผลนี้นี่เอง เธอเหนื่อย เธอคงอยากพักและหายเหนื่อยเร็วๆ ผมก็ว่าคนอย่างเธอไม่น่ายอมอะไรง่ายๆ - -หลังจากทีผมของเธอเริ่มแห้ง เธอก็เอ่ยในสิ่งที่ผมไม่เคยได้ยินจากปากเธอเลย

            “ ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันไปเป่าต่ออีกนิดหน่อยก็แห้งสนิมล่ะ  นายน่ะไปอาบน้ำพักผ่อนได้ล่ะ - - เดี๋ยวทำไรให้กิน เย็นนี้ยังไม่ได้กินไรหนิ ไปๆ ”

“ อืมๆ -////- ” นี้ผมเป็นอะไรเนี่ย ใจเต้นแรงอีกแล้ว เพียงแค่เธอบอกแค่ ขอบใจเนี่ยนะ ผมทำตามคำสั่งของเธออย่างรวดเร็ว โดยเริ่มจากหยิบของแล้วเข้าห้องน้ำไปทันที

----- 10 นาทีต่อมา -------

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมเสื้อแขนสั้น กางเกงขายาวอย่างสบายๆ มองเธอที่กำลังเป่าผมอยู่ หลังจากนั้นผมก็รู้สึกอยากช่วยเธออีกแล้ว - - ผมเดินเข้าไปเห็นเธอพึ่งเป่าเสร็จพอดี แล้วกำลังจะหวีผมต่อ ผมเลยเข้าไปหาเธอแล้วจะช่วย

“ ฉันหวีผมดีกว่า จะได้เร็วขึ้น ”

“ แล้วแต่นาย ” ยื่นหวีให้

“ อืมๆ ” รับหวีมาแล้วค่อยหวีให้ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามขึ้น

“ นึกยังไงถึงอยากช่วยฉันนักล่ะ??

“ ไม่รู้~  หัวใจมันสั่ง.. ”

“ ห่ะ! ว่าไงนะ ”

“ เปล่าๆ ไม่มีอะไร ”

“ แน่ใจ?? - -;

“ ชะ...ใช่ ”

“ - - อย่าคิดว่าฉันไม่รู้  จะไม่บอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ”

“ เธอรู้เหรอ ”

“ นิดหน่อย แต่ชั่งมันเถอะ พอแล้วๆ เดี๋ยวฉันทำให้ผมมันลอนเองต่ออีกนิดหนึ่งแล้วจะลงไปล่ะ เอาหวีมาสิ ”

“ เคๆ เดี๋ยวฉันรอ ”

“ ขอบใจ  แล้วก็ฝากเทอาหารให้ดีมอลต์ด้วยนะ เย็นมันยังไม่ได้กินเลยหนิ นายลงไปก่อนล่ะกัน เดี๋ยวฉันตามไป ” รับหวีมา แล้วทำผมต่อ

“ แล้วแต่เธอเลย งั้นฉันลงไปเทอาหารให้มันก่อนล่ะกัน ” ผมเอ่ยขึ้น ก่อนจะกวักมือเรียกหมานั้น    “ มานี้มา  ไปกินข้าวกัน ” จากนั้นมันก็ลุกขึ้นมา แล้วตามผมไปด้านล่าง เมื่อถึงด้านล่าง ผมก็จัดการเทอาหารเม็ดลงในชามของมัน หลังจากที่เทเสร็จ มันก็จัดการกินอย่างอร่อยเลยล่ะ แล้วผมก็ไปล้างมือ ก่อนที่จะมานั่งรอที่โต๊ะ ผ่านไปไม่กี่นาทีเธอก็เดินลงมา มองไปที่สุนัขของเธอก่อนว่าเรียบร้อยดีไหม ก่อนที่จะมองมาที่ผมที่นั่งรออยู่

“ รอแปปนะ เดี๋ยวทำมาม่าให้กิน ง่ายดี - - กินได้ใช่ไหม ”

“ -0- ได้ๆ ” หลังจากนั้นเธอก็เข้าไปในครัว ปล่อยให้ผมนั่งรอเธอไป -///- ครั้งแรกเลยนะเนี่ย ที่จะได้รับประทานอาหารโดยฝีมือเธอน่ะ  หวังว่าคงกินได้นะ - -

------ 10 นาทีต่อมา ----

กลิ่นอาหารหอมๆลอยออกมาแต่ไกล ตามด้วยเธอที่ยกถาดที่ใส่ชามอาหารอยู่ 2 ใบ แล้วค่อยมาวางไว้ที่โต๊ะ แหม! เสิร์ฟซะดีเลย ผมมองหน้าตาอาหารที่ทำ มันแบบ...หน้ากินมากอ่ะ *0* บอกเลย เป็นมาม่าใส่ไข่ และหมูสับสับ ตกแต่งด้วยผักชีโรยหน้า ให้ดูหน้ารับประทานมากขึ้น ก่อนที่จะหยิบช้อน-ส้อมส่งมาให้ผม ผมมองเธออย่างงง เหมือนเธอจะเย็นชากับผมยังไงก้ไม่รู้ แต่ยังทำดีด้วย แปลก

“ มองฉันทำไม ... จะกินก็กินเลยสิ ไม่ได้ว่าไรหนิ ”

“ เปล่าๆ ” ผมเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองเธอเริ่มรับประทานอย่างอร่อย ผมเห็นเธอกินแล้ว เลยกินบ้าง อื้ม... รสชาติใช้ได้เลยนะเนี่ย 

------ 15 นาทีผ่านไป -----

อ้า~~   อิ่มจังสบายท้องขึ้นเยอะเลย  เธอกินช้ากว่าผมไป 5 นาที หลังจากที่กินเสร็จ เธอก็ดื่มน้ำ แล้วทำท่าจะมาเก็บชามไปล้าง

“ ไม่ต้องๆ  เธอไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันล้างถ้วยชามอะไรพวกนี้แทนเธอเอง เธอไปพักผ่อนด้านบนเถอะ ”

“ แน่ใจนะ ว่าจะทำ??

“ แน่ใจสิ ก็ฉันอยากช่วยเธอหนิ เธอเหนื่อยมาเยอะล่ะ ให้ฉันได้ช่วยเถอะ ”

“ งั้นก็ตามใจนาย วันนี้ฉันเอาดีมอลต์ขึ้นไปนอนในห้องได้ด้วยใช่มั้ยล่ะ?

“ ได้สิ แล้วแต่เธอเลย ”

“ ขอบใจ  งั้นฉันจะรอด้านบนนะ ”

“ อืมๆ เดี๋ยวฉันตามไป.. ”

“ แล้วก็.... ”

“ ... ”

“ รีบๆขึ้นซะล่ะ ” เธอเอ่ยขึ้นก่อนที่เดินขึ้นไปพร้อมหมานั้นอย่างรวดเร็ว

=[]= โอเค ” ผมถึงกับค้าง และช็อกในเวลาเดียวกัน รวมเขินด้วย -////- เพียงแค่คำพูดนั้นของเธอ

“รีบๆขึ้นซะล่ะ”

รีบๆขึ้นซะล่ะ

รีบๆขึ้นซะล่ะ

คำพูดนี้ยังคงติดหูผมอยู่ตลอด ใจผมก็เต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิบนใบหน้าผมก็ร้อนขึ้นตามไปด้วย ไม่น่าเลย...ทำไมกันนะ   ทำไมเธอต้องทำให้ผมหวั่นไหวด้วย ไม่เข้าใจจริง จากที่ชอบอยู่แล้ว ก็ชอบเข้าไปอีก เผลอๆ อาจจะรักไปแล้ว แต่ผมยังไม่รู้ตัวก็ได้มั้ง ตอนนี้ผมอยากขออะไรจากเธอสักอย่างแล้วล่ะ โปรดอย่าทำให้ฉันรักเธอไปมากกว่านี้ได้ไหม..ซีเวียร์นี้ล่ะสิ่งที่ผมอยากพูดกับเธอในตอนนี้มากที่สุด -///-

 



















-----------------------------------------------------------------
สวัสดีอีกรอบค่ะ ^0^ กลับมาคราวนี้ยาวกว่าเดิมด้วยนะ 55  เนื่องจากเราปิดเทอมแล้วอ่ะนะ  จากนี้ก็จะมาอัพให้อ่านกันบ่อยๆนะค่ะ ฝากติดตามกันหน่อยนะค่ะ ขอรับประกันความฟินที่มีมากขึ้น 5555 คอมเม็นต์กันเยอะๆนะค่ะ

BY : Amy07

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น