[ Fic The Prince of tennis ] ♀ Ex-Freundin ♂

ตอนที่ 9 : ♀ Ex-Freundin ♂ Chapter Four (Second Half 2 40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    12 มิ.ย. 64



Chapter Four

                                      ( Second Half 2 40% )


Coffee Anime GIF - Coffee Anime Hot - Discover & Share GIFs


- Our love is like Coffee when sweet and bitter in togetherness. -

รักของเราเปรียบดั่งกาแฟ

ยามความหวานอันขมปร่าถูกผสานเข้าด้วยกัน





เห็นไหมๆ ฉันบอกแล้วว่าเทะสึกะคุงต้องมาหาแน่ ฮิฮิ


 

โคฮารุที่แอบมองอยู่จากทางริมหน้าต่างเอ่ยขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว เมื่อเห็นเทะสึกะสุดที่รักของตนยังคงมองตามรถไฟที่เคลื่อนตัวออกจากชานชาลาแล้ว

 


งั้นก็ผมทายผิดสิครับ

 


นายคิดตื้นเกินไปนะ ไซเซ็น

 


เคนยะว่าพลางฉกขนมของรุ่นน้องที่นั่งข้างกายไปกินหน้าตาเฉย เจ้าของขนมได้แต่เอือมระอาใส่รุ่นพี่ที่กำลังทำหน้าตาล้อเลียนน่าเกลียดใส่เขา จะไปว่าก็ไม่ได้อีกก็ตัวเองดันทายผิดซะได้

 


...แต่เกินคาดจริงๆ นึกว่าภายในจิตใจของกัปตันฝ่ายนั้นจะนิ่งเหมือนหน้าตาซะอีก

 


ทำเป็นพูดดีไปเคนยะ อย่าให้บอกนะว่านายเล่นแอบสุ่มหัวก้อยเมื่อกี้นี้น่ะ

 


นายก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอวะ ชิราอิชิ เคนยะแหวใส่เพื่อนของตนทันที ยังจะอุตส่าห์เห็นอีกนะ

 


บอกผมคิดตื้น แต่รุ่นพี่นี่สิ้นคิดเลยไม่ใช่เหรอครับ

 


ดูท่าคำพูดของไซเซ็นจะทำให้เคนยะแข็งทื่อเป็นหินเสียแล้ว เจ้าตัวเลยดึงถุงขนมกลับมาหาตนอย่างเงียบๆ ไม่ลืมยิ้มเยาะเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองเป็นผู้ชนะที่แท้จริงในศึกครั้งนี้

 


การที่โดนรุ่นน้องเคารพรักตอกกลับมาแบบนี้

 


....แม่มโครตน่าอายเลยเว้ย!! 

 


แม้โคโทริจะเพิ่งเดินเข้ามาในขบวนรถไฟ แต่ก็รับรู้ถึงบทสนทนาที่เกิดระหว่างสมาชิกชมรมได้ทันทีว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน เด็กสาวขออนุญาตเดินแทรกเซนริเข้าไปนั่งริมหน้าต่างข้างเขา ซึ่งมีโคฮารุและยูจินั่งสวีทหวานชื่นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็น 4 ที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน

 


 “ฉันขอยืมชาร์จโทรศัพท์หน่อยนะ ยูจิ

 


เธอเห็นว่าพาวเวอร์แบงค์ที่วางอยู่บนโต๊ะของยูจิยังมีช่องเสียบว่างอีกหนึ่งช่อง แถมไฟก็ยังไม่ลดลงเลยแม้แต่ขีดเดียวเลยตัดสินใจลองขอดู เพราะในตอนนี้โทรศัพท์เธอได้ดับสิ้นถึงศูนย์เปอร์เซ็นแล้ว

 


ตามสบายเลย โคโทริจัง

 


ยูจิตอบส่งๆ ไม่ได้สนใจเธอสักเท่าไหร่ เพราะโทรศัพท์อีกเครื่องหนึ่งที่กำลังถูกชาร์จเป็นของเจ้าตัวที่กำลังตีบอสในเกมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด โดยมีโคฮารุให้กำลังใจไปพลางป้อนคุกกี้ที่ซื้อให้กินไปพลาง

 


ไม่ใช่กินเพื่อกันหิวนะ

 


กันหัวร้อนแล้วเผลอด่ากราดกลางรถไฟนี่แหละ

 


  ขอบคุณจ้ะโคโทริยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหยิบสาย usb จากกระเป๋าสะพายไปเสียบชาร์จ และวางโทรศัพท์ทิ้งไว้บนโต๊ะทั้งอย่างนั้น ไม่มีท่าทีจะหยิบขึ้นมาตรวจเช็คอะไรในมือถือ เพราะรู้ดีว่าถ้าเปิดเครื่องมาตอนนี้ต้องมีข้อความจากโฮโนกะและอุมิจังแจ้งเตือนมาไม่น้อย

 


ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์อ่านอะไรของใครทั้งนั้น ความคิดมากมายล้นเอ่อยามนัยน์ตาสีอำพันสะท้อนเห็นทิวทัศน์ในเมืองที่ถูกย้อมด้วยท้องฟ้าสีสนธยายามเย็นจากทางนอกหน้าต่าง

 


สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ทั้งหมดทำให้เธอรู้สึกเพลียกับความรู้สึกภายในจิตใจมากจนเกินไป

 


เดี๋ยวร้องไห้อย่างหนัก เพราะเห็นผู้ชายคนนั้นเจ็บปวดไหล่ซ้ายจนฝืนสังขารเล่นเกินขีดจำกัดที่รับไหว แต่ก็ยังไม่ยอมรู้จักพ่ายให้กับการแข่ง

 


เดี๋ยวดีใจที่ได้ปรับความเข้าใจอีกฝ่าย รวมถึงได้รวมตัวคุยหยอกล้อกับเพื่อนอย่างสนุกสนานเหมือนในวันวาน

 


สุดท้ายก็ต้องกลับมาจมกับความรู้สึกที่เรียกว่า ลาจาก อีกครั้งหนึ่ง

 


ทุกๆ บทสนทนาและการกระทำที่เกิดขึ้น การปิดบังความรู้สึกเมื่อล่วงรู้ความจริงแล้วกลับกลายเป็นสิ่งยากที่สุดสำหรับการดำเนินชีวิตในวันนี้

 


แต่การไม่เผชิญหน้ากับความจริงจากปากเขาตอนนี้

 


...คงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว

 


ได้คุยกันไหม?” เซนริที่หลับตาฟังเพลงคลอไปเงียบๆ จู่ๆ ก็ถามขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

 


โคโทริส่ายหน้าและตอบกลับไปในทันที แค่หันหลังไปหา ประตูรถไฟก็ปิดแล้วน่ะสิ

 


จิโทเสะลืมตามองร่างบางครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น แต่เธอดู...

 


...ไม่เสียดายเลยนะ

 


ประโยคของจิโทเสะถูกขัดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นของพนักงานสาวที่เดินมาหยุดตรงที่นั่งพวกเรา พร้อมกับหยุดรถเข็นที่มีข้าวกล่องและกาน้ำที่บรรจุเครื่องดื่มเต็มคันรถ

 


สวัสดีค่ะท่านผู้โดยสาร นี่เป็นข้าวกล่องสำหรับมื้อเย็นนะคะเธอกล่าวพลางแจกจ่ายข้าวกล่องที่มีข้าวหน้าไก่คาราอาเกะ ไข่ม้วน และสลัดผักมะเขือเทศให้กับทุกคน

 


ไม่ทราบว่าท่านผู้โดยสารอยากรับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่าคะ?”

 


ชาเขียวครับ

 


ฉันเอาชาพีชนะฮ้า~”

 


งั้นผมเอาชาพีชด้วยคนครับ

 


ชายโดยกำเนิดทั้งสามต่างสั่งเมนูเครื่องดื่มที่อยากดื่มกันทันที มือพนักงานสาวเป็นระวิงจากการเทเครื่องดื่มใส่ถ้วยให้ตามเมนูที่ได้รับมา โคโทริเลยตัดสินใจว่าจะค่อยสั่งทีหลัง และเมื่อพนักงานนำเครื่องดื่มเสิร์ฟให้ทั้งสามคนแล้ว พนักงานสาวคนเดิมก็มองหน้าพลางยิ้มหวานให้เด็กสาวเป็นนัยๆ ว่าสามารถสั่งเครื่องดื่มต่อได้เลยค่ะ

 


หนูเอากาแฟค่ะ

 


สิ้นเสียงหวาน พนักงานก็ยิ้มรับและเทกาแฟใส่ถ้วย ก่อนจะวางซองน้ำตาลไว้ข้างแก้วและเสิร์ฟให้กับเธอ พอรับถ้วยกาแฟมาโคโทริก็โค้งหัวขอบคุณพอพนักงานเห็นว่าพวกเราไม่รับอะไรเพิ่มแล้วเลยหันหลังไปถามที่นั่งของพวกเคนยะแทน

 


ทันทีที่วางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ เธอก็จัดการฉีกซองน้ำตาลใส่เครื่องดื่ม ขณะที่ใช้ช้อนคนกาแฟให้เข้ากัน เด็กสาวก็รับรู้ถึงสายตาของเพื่อนร่วมที่นั่งกำลังจับจ้องเธอด้วยความสงสัยปนประหลาดใจเป็นอย่างมาก 

 


มาแปลกนะ คนข้างกายเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

 


โคโทริดื่มกาแฟเนี่ยนะ Amazing Japan” ขนาดยูจิยังผละจากเกมมามองสิ่งที่เธอสั่งด้วยด้วยความตกใจ

 


ปกติโคโทริจังจะสั่งอะไรหวานๆ ดื่มไม่ใช่เหรอ?”

 


ก็แค่รู้สึกเพลียๆ เลยอยากดื่มให้ตาสว่างสักหน่อย

 


คำพูดนั้นทำให้ทุกคนต่างพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับผู้จัดการสาวมากมายจริงๆ ไหนตอนจะกลับก็ต้องรีบร้อนเดินทางจากบ้านให้ถึงสถานีรถไฟในเวลาที่นัดหมายกันไว้

 


แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้สาวเจ้าเลือกเครื่องดื่มนี้

 


ขนาดโคโทริยังรู้ดีว่าคำพูดของตนเมื่อครู่มันเป็นเพียงข้ออ้างที่ปิดบังความรู้สึกแท้จริงไม่มิด

 


ความคิดถึงที่มีต่อเขา...มันล้นเอ่อมากเกินไป

 


เด็กสาวยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มเงียบๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนหันไปสนใจกับกิจกรรมของตัวเองต่อเหมือนเดิม

 


รสชาติขมติดหวานปลายลิ้นอันคุ้นเคย ทำให้เธอนึกถึงรสกาแฟที่เพิ่งดื่มไปเมื่อครั้งก่อน

 


แต่กาแฟในครานั้นกลับมีรสชาติของน้ำตาแทรกเข้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

 


โคโทริวางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะดังเดิม

 


เงาสะท้อนใบหน้าหวานผ่านธารน้ำสีน้ำตาลอันพร่าเลือน

 


ทำให้เธอหวนจมดิ่งสู่เหตุการณ์ที่พบพานถึงความจริงอันน่าเศร้า







ย้อนกลับไปเมื่อ 3 วันก่อน

เวลา 13.10 น.

ณ ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง แถวย่านการค้า

 


ขออภัยที่ทำให้คุณลูกค้ารอนะครับ พนักงานเสิร์ฟหนุ่มกล่าวก่อนจะวางเครื่องดื่มที่สั่งไปวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะโค้งหัวให้และเดินจากไป

 


ดื่มซะสิ กาแฟร้านนี้อร่อยนะผู้หญิงเรือนผมสีส้มขลับน้ำตาลที่นั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นพลางคนกาแฟที่ผสมน้ำตาลไปแล้วเรียบร้อย

 


แม้รูปประโยคจะดูเป็นคำสั่ง แต่น้ำเสียงของ ยูกิ อันจู เด็กผู้หญิงนิสัยไม่ดีคนนั้นกลับไม่ได้แสดงถึงอำนาจอย่างที่ตนคุ้นเคยอย่างเมื่อ 2 ปีก่อน

 


เธอสั่งตามใจตัวเองไม่ใช่หรือไง

 


โคโทริว่าผู้หญิงตรงหน้าไปพลางฉีกซองน้ำตาลใส่ลงไปในเครื่องดื่ม ขณะใช้ช้อนคนให้เข้ากันก็นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เธอกำลังเดินออกจากโรงเรียนเซงาคุแล้วเจอเข้ากับอันจูโดยบังเอิญ

 


แม้จะมีปากเสียงกันเล็กน้อย แต่พอเจ้าตัวเสนอว่าเปลี่ยนที่คุยกันไหม แล้วเธอดันตอบตกลง คนตรงหน้าก็ตรงดิ่งพาเธอมาที่ร้านคาเฟ่แห่งนี้ในทันที พร้อมทั้งสั่งกาแฟ 2 ถ้วยกับพนักงานโดยไม่ถามไถ่เธอเลยสักคำ

 


มันเป็นของชอบแฟนเก่าเธอหนิ

 


ก็แฟนเก่าเธอด้วยไม่ใช่หรือไง

 


พอโดนตอกกลับมาแบบนั้น อันจูก็วางช้อนไว้ข้างถ้วย ก่อนจะถามออกไปด้วยท่าทีนิ่งเฉยไม่ได้ตกใจอะไรมากมายขนาดนั้น

 


รู้เรื่องนานยัง?”  

 


เพิ่งรู้เมื่อ 3 เดือนก่อนเอง โคโทริตอบกลับไปพลางจิบกาแฟเข้าปาก กาแฟรสชาติดีอย่างที่เธอบอกเลยนะ ถึงจะขมก็ไปหน่อยก็เถอะ เธอว่าพลางยกยิ้มให้กับคนตรงหน้าเหมือนเมื่อก่อนอย่างเผลอตัว

 


...รอยยิ้มที่ไม่มีความเกลียดชังแต่อย่างใด

 


รอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์นั้นทำให้อันจูหลบตา และยกกาแฟขึ้นดื่มด้วยเช่นกัน 

 


ทั้งที่ฉันทำร้ายเธอมากขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไมยังยิ้มแบบเดิมได้อยู่กัน

 


อันจูลดถ้วยกาแฟลงและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง


 

โคโทริ เธอสาดกาแฟใส่ฉันได้นะ

 


คำพูดของมาดอนน่าแห่งเซงาคุเป็นความจริง อย่างน้อยก็ขอให้ผู้หญิงที่ยังคงอ่อนต่อโลกคนนี้ทำอะไรแก้แค้นเธอสักหน่อยก็ยังดี และที่สำคัญก็ขอให้ความรู้สึกผิดที่มีต่อเธอลดลงไปบ้างโดยผ่านการกระทำนี้แทน

 


โคโทริไม่ได้ตอบกลับไปทันที เธอมีความชั่งใจอยู่เหมือนกันว่าจะเลือกอย่างไหน ตัวเธอไม่ได้โลกสวยขนาดที่ว่าจะสามารถให้อภัยกับเหตุการณ์อันเลวร้ายได้อย่างง่ายดาย แต่จะให้ทำแบบนั้นมันก็ไม่ต่างจากสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้เคยทำสิ

 


สุดท้ายเมื่อตัดสินใจอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอก็วางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะพร้อมกับเอ่ยคำตอบออกไป

 


ไม่ดีกว่า

 


ทำไมล่ะ ตอนนี้เธอน่าจะแค้นฉันมากเลยไม่ใช่หรือไง?!”

 


ยอมรับว่าตอนที่รู้ความจริงว่าเขาไปคบเธอแทน ฉันร้องไห้หนักมากเลยล่ะ เจ็บกว่าโดนเขาบอกเลิกซะอีก...

 


แล้วทำไม... อันจูพึมพำเสียงแผ่วอย่างไม่เข้าใจ

 


แต่พอฉันมาคิดอีกที ฉันเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องบาดเจ็บอย่างหนัก จนเกือบไม่สามารถสานความฝันการเล่นเทนนิสต่อได้นะ หากเขาจะไม่พอใจจนบอกเลิกกับฉัน และหันไปคบกับเธอแทนมันก็ไม่แปลกหรอก  

 


เธอจำได้ดี...สายตาเย็นชาตอนเขาบอกเลิกมันทิ่มแทงหัวใจเธอมากมายขนาดไหน

 


รวมถึงเปลวไฟที่เผาไหม้รูปของเรา ยังคงเป็นภาพจำอยู่ในห้วงความคิดตลอดมา


 

ไม่ใช่!!”

 


เสียงคัดค้านของคนตรงหน้าดังขึ้น ทำให้เด็กสาวตื่นขึ้นจากภวังค์อันเลวร้าย นัยน์ตาสีม่วงเข้มของอันจูตอนนี้กลับสั่นระริกราวกับหวาดหวั่นในอะไรบางอย่าง

 


ยามนี้เธอดูเปราะบาง...จนไม่เหมือนกับยูกิ อันจูที่เธอเคยรู้จัก 

 


อันจูจัง โคโทริเอ่ยชื่อเธอคนตรงหน้าไปด้วยความเป็นห่วง ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดของอันจูเม้มแน่นราวกับกำลังตัดสินใจจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาด้วยความยากลำบาก

 


หมอนั่นไม่เคยคิดอย่างนั้นแม้แต่ครั้งเดียว


 

คนที่ให้เทะสึกะเผารูปคู่ และบังคับให้พวกเธอสองคนเลิกกัน

 


คือฉันเอง!!”

 








Talk

12/06/2021

FUN FACT: ฉากที่โคฮารุสั่งชาพีช ไรต์จะสื่อถึงคำว่า Momo (โมโมะ) ในภาษาญี่ปุ่นซึ่งแปลว่าลูกพีช แล้วมันดันไปพ้องกับชื่อ โมโมะ(โมโมชิโระ) คนที่โคฮารุแอบมีการแอ๊ว+เอ็นดูเลยตัดสินใจเอาเป็นชาพีชนี่แหละ แถมยูจิก็สั่งตามโดยที่ไม่ได้นึกถึงเบื้องหลังนี้แต่อย่างใด (ใจตอนนั้นมันอยากเล่นเกมอ่ะเนาะ555)  

ไรต์กลับมาให้ผู้อ่านหายคิดถึงแล้วนะคะ คิดถึงผู้อ่านมากเลย//กอดทิพย์แน่นๆ เลย 

ผ่านไป 6 เดือนไรต์จบปี 2 อย่างเป็นทางการแล้ว เย้~ กว่าจะผ่านนรก(?) ไปได้คือลำบากมากเลยค่ะ ขอบคุณอาจารย์ที่ไม่แกงเกรด ช่วงนี้เราก็จะมีความว่างเพราะปิดเทอมไม่ได้ลงซัมเมอร์ แต่ก็มีงานแข่งของคณะที่ต้องส่งภายในเดือนหน้าอยู่ แต่ไรต์ก็จะแบ่งเวลามาเขียนให้จบตอนที่ 4 ครบ 100% และเขียนให้ถึวตอน 5 ให้ได้ก่อนจะเปิดเทอมค่ะ

สุดท้ายไรต์อยากกราบขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่ยังอ่านและติดตามฟิคเรื่องนี้อยู่นะคะ ขอให้ผู้อ่านสุขภาพแข็งแรงปลอดโควิดกันค่ะ

สำหรับใครที่อยากติดตามหรือพูดคุยกับไรต์ในชีวิตจริง สามารถมาทัก dm ได้เลยนะคะ (ไรต์อยากรู้จักผู้อ่านทุกคนที่ทำให้ไรต์มีกำลังใจในการเขียนฟิคต่อไปนะคะ)

Twitter: @kotorithai1 

Instagram: bam_my_


15/01/2021

แวะมาเขียนคำโปรยสำหรับพาร์ทนี้เฉยๆ ค่ะ มาร่วมด้วยช่วยกันเดากับเนื้อหาของเรื่องต่อได้นะคะ~

ดูแลรักษาสุขภาพกันด้วยนะ รักและคิดถึงผู้อ่านทุกคนค่ะ 


                                       CRYSTAL TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #192 cream16984 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2564 / 04:28

    ไรท์จบ ปี 2 เราเพิ่งเรียนออนไลน์สัปดาห์แรกจบไป
    คิดถึงไรท์นะคะ
    #192
    2
    • #192-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 18:37
      คิดถึงผู้อ่านที่น่ารักคนนี้เหมือนกันค่ะ อยู่ด้วยกันมาตลอดเลย ตอนนี้เธอกำลังขึ้นปี 1 หรือปี 2 นะ
      ปล.เรียนออนไลน์ก็สู้ๆ ค่ะ มิดเทอมไฟนอลขอให้ผ่านไปด้วยดีนะคะ
      #192-1
    • #192-2 cream16984(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 19:06
      ขึ้นปี 2 ค่ะ
      #192-2
  2. #191 ไอ อาคาเนะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2564 / 01:47

    ไรท์ลงนิยายดึกมากเลยค่ะ

    #เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ

    #191
    1
    • #191-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 02:13
      ไรต์เขียนเสร็จลงแล้วเลยค่ะ ยังไม่ได้ตรวจอักษรเลย5555 แต่กลัวผู้อ่านจะลงแดงกันสักก่อนเลยอัพลงไปก่อนเลยค่ะ
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากเลยนะคะ
      #191-1
  3. #190 cream16984 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2564 / 03:37
    โควิดรอบใหม่ ไรท์ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
    #190
    1
    • #190-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 02:11
      ขอบคุณมากเลยค่ะ ผู้อ่านเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ
      #190-1
  4. #189 Loveatb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 19:55
    เห็นแล้วรีบเข้ามาเลยลุ้นแล้ววว จะดีกันมั้ยน้าา
    #189
    1
    • #189-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 02:10
      ไรต์จะเขียนให้เขาแฮปปี้กันให้ได้ค่ะ ฮึบๆ
      #189-1
  5. #188 RAPMONYA (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 13:40
    ปูเสื่อนอนรอหน้าบ้านไรท์ ไม่ได้กดดันเลยอืมจริงๆนะอืมมมมมม
    #188
    1
    • #188-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2564 / 02:09
      ไรต์กลับมาต่อแล้วนะคะ ไม่ต้องปูเสื่อนอนหน้าบ้านไรต์แล้วนะ ยุงกัดหมดแล้ววว
      #188-1