[ Fic The Prince of tennis ] ♀ Ex-Freundin ♂

ตอนที่ 6 : ♀ Ex-Freundin ♂ Chapter Four (Half 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    22 ม.ค. 64


หมายเหตุ : เนื่องจากในตอนแรกไรต์จะเอาอีก 20 % ลงไปในตอนที่แล้วทีเดียว แต่มันเกิน 50,000 ตัวอักษร ซึ่งมันเกินจากที่ทาง    dek-d กำหนดไว้ ไรต์เลยเอาอีก 20% นั้นไว้ในตอนนี้ซึ่งเป็น Half 2 แทนนะคะ 

ขออภัยในความสะดวกด้วยนะคะ T-T




Chapter Four

                                                ( Half 2 ) 


                           Image result for river pink anime gif


                                    - A river cuts through a Rock, not because of its power, but its persistence

แม่น้ำตัดผ่านหินได้ ไม่ใช่เพียงเพราะพละกำลัง  

แต่เป็นเพราะความพยายามอย่างไม่ลดละ




เมื่อกี้ ยัยนั่นสติหลุดไปแล้ว คราวนี้นายก็อย่าเป็นฝ่ายสติหลุดบ้างล่ะ เทะสึกะ



ผู้ชนะ สาธิตริคไค!!”



เซงาคุ ไฟต์โตะ!!”

 


เสียงเชียร์จากทั้งสองโรงเรียนดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสนามทันทีที่ซานาดะใช้เสียงอันดังพูดข่มศัตรูตัวฉกาจของตนจบ เทะสึกะหันหลังเดินไปยืนประจำที่หลังเส้นสีขาวโดยไม่โต้ตอบอะไรฝ่ายตรงข้ามแต่อย่างใด

 


เอาล่ะ เทะสึกะ ฉันจะนำทางนายไปสู่ความพ่ายแพ้ให้เอง”

 


สิ้นเสียง ซานาดะก็เสิร์ฟลูกเทนนิสไปให้ฝั่งตรงข้ามเป็นการเปิดเกมส์ และแน่นอนว่าเทะสึกะสามารถโต้กลับไปได้อย่างสบายๆ

 


แต่ลูกที่โต้กลับมาอีกครั้งของซานาดะ...กลับไม่ง่ายเหมือนในคราแรก

 


รวดเร็วว่องไว ดุจดั่งสายลม”


 

ฟุรินคะซันงั้นเหรอ” อินูอิเอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ ที่จู่ๆ ซานาดะก็เล่นใช้ท่าไม้ตายขั้นสุดยอดเป็นการโต้ตอบครั้งที่สอง

 


แต่แล้วทางฝั่งสาธิตริคไคก็ต้องแปลกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นเทะสึกะเริ่มใช้โซนในการตอบโต้ท่าฟุรินคะซันกลับไป

 


เทะสึกะเองก็เอาด้วยเหมือนกันเหรอเนี่ย?”


 

มารุอิเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงตกใจอย่างปิดบังไม่อยู่ เพราะไม่คาดคิดว่าทั้งสองคนจะเอาจริงเอาจังกันตั้งแต่ต้นเกมส์แบบนี้


 

สงบนิ่ง ดุจดั่ง เหล่าพฤกษาแห่งพนาไพร”


 

แม้ครั้งนี้ซานาดะจะเลือกใช้ลูกหยอดในการทำแต้ม แต่แรงลมของเทะสึกะโซนนั้นสามารถทำให้ลูกพัดเข้ามาหาตนและตีโต้กลับไปได้อย่างง่ายดาย


 

การแข่งขันดำเนินต่อไปเรื่อยๆ  ในตอนนี้ทั้งสายลม ป่าไม้ ภูผา และเพลิงพิโรธ ท่าทั้งสี่ที่แฝงอยู่ในความหมายของฟุรินคะซันได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้น แต่ถึงกระนั้นซานาดะก็ยังไม่สามารถทะลวงเทะสึกะโซนไปได้เลยแม้แต่น้อย

 


สมกับเป็นเทะสึกะเลยแฮะ” จิโสเทะเอ่ยปากชมพลังต้านทานอันแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ที่เพิ่งเผชิญหน้ากันเมื่อไม่กี่วันมานี้

 


แบบนี้ เจ้ากัปตันของโคชิมาเอะก็ได้เปรียบเห็นๆ เลยเนาะ โควจัง?”

 


คินทาโร่ที่กระโดดเกาะขอบอัฒจันทร์อยู่เอ่ยออกไปด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับหันหลังมาถามความเห็นของผู้จัดการสาวที่นั่งอยู่ข้างหลังตน

 


ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกคินจัง”

 


เอ๋?”

 


ทั้งๆ ที่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ยังไงเทะสึกะก็ต้องเป็นฝ่ายคุมเกมส์เหนือกว่าซานาดะอยู่แล้ว แต่โคโทริกลับแย้งต่างออกไปเลยสร้างความงุนงงให้กับคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ด้วยเป็นอย่างมาก

 


รอยวงกลมที่เป็นโซนของเทะสึกะ มันเริ่มกว้างขึ้นแล้วใช่ไหมล่ะ?”

 


ผู้จัดการสาวพยักหน้าให้กับคำพูดของชิราอิชิที่สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของโซนได้ทะลุปรุโปร่งสมกับที่ได้ตำแหน่งผู้นำของชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิจริงๆ

 


ฉันว่า...เก็นอิจิโร่คงจะพยายามทำลายเทะสึกะโซนไปทีละน้อยเพื่อเอาชนะอยู่แน่ๆ”

 


วันนี้เธอมองเกมส์ได้ไวกว่าทุกทีนะ” เคนยะเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจ แม้โดยปกติโคโทริจะสามารถมองเกมส์ได้ไวกว่าคนหลายคนในชมรม แต่ไม่เคยที่จะรู้เร็วกว่าหรือเทียบเท่าชิราอิชิแม้แต่ครั้งเดียว

 


งั้นเหรอคงเพราะเป็นแมตช์ตัดสินครั้งสุดท้ายที่จะไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว ก็เลยต้องตั้งใจดูเป็นพิเศษล่ะมั้ง”

 


แม้เสียงหวานจะตอบเจ้าของฉายาสปีดสตาร์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกาย แต่นัยน์ตาสีอำพันก็ยังคงมองการแข่งขันอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละสายตา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่เทะสึกะโต้ลูกฟุรินคะซันในบทเปลวเพลิงแห่งความพิโรธกลับไปได้อีกครั้ง

 


แต่จากที่ซานาดะอยู่เกือบประชิดเน็ตเพียงชั่วพริบตาเดียวเขากลับถอยไปยังหลังเส้นคอร์ดได้อย่างรวดเร็ว

 


ย่าส์!”

 


ในครั้งนี้ลูกเทนนิสที่ถูกตีออกไปนั้นกลับเร็วกว่าทุกลูกที่ผ่านมาและมีทิศทางที่ไม่แน่นอน ราวกับสายฟ้าที่ไม่สามารถคาดเดาจุดที่จะฟาดผ่านลงมายังพื้นดินได้

 


และมันยังเป็นจุดที่เทะสึกะไม่สามารถคาดเดาได้เช่นกัน

 


เคลื่อนไหวรวดเร็ว ดั่งสายฟ้าฟาด”

 


“15 – 0” เสียงกรรมการขานคะแนนออกมาทันที่ลูกเทนนิสกระทบกับพื้นสนามฝั่งเซงาคุ

 


ท่าที่ถูกผนึกไว้ของเก็นอิจิโร่ ถูกเอาออกมาใช้จนได้เหรอเนี่ย”

 


ยานางิ เรนจิ ตัวจริงปีสามชมรมเทนนิสโรงเรียนสาธิตริคไค เอ่ยขึ้นอย่างนึกประหลาดใจเมื่อเพื่อนร่วมทีมใช้ท่าสายฟ้าฟาดได้ไวกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ถึง 84%

 


เอ๋ ท่าที่ถูกผนึกไว้ของรองกัปตันซานาดะเหรอครับ?” คิราฮาระ อากายะ ตัวจริงปีสองโรงเรียนเดียวกัน ถามออกไปอย่างสงสัยในสิ่งที่รุ่นพี่ของตนพูดออกมาเมื่อครู่

 


เป็นท่าที่สามารถปรากฏได้ทุกที่ดุจสายฟ้าฟาด และมันยังผลักคู่แข่งให้ตกสู่ก้นบึ้งแห่งความหวาดกลัวด้วยลูกที่เร็วปานฟ้าผ่า…”

 


นั่นแหละ คือท่าที่จะถึงวาระสุดท้ายเมื่อชัยกำลังจะมาถึง”

 


เมื่อได้ยินในสิ่งที่เจ้าของฉายาเสนาธิการแห่งริคไคอธิบายออกมา ทุกคนก็ล้วนประหลาดใจกับท่าไม้ตายที่ไม่มีวันรับได้ของชายผู้เป็นจักรพรรดิ จนทำให้ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยอะไรออกไปแม้แต่คนเดียว

 


 เรียกได้ว่า…ภายในสนามแข่งตอนนี้นั้นมีเพียงแต่ความเงียบงันเข้าปกคลุม ถึงขนาดที่สามารถได้ยินเสียงสายลมอันแผ่วเบาพัดพาเข้ามายังที่แห่งนี้ได้


 

ตีได้ดีมาก”


 

น้ำเสียงเรียบเฉยแฝงไปด้วยความหนักแน่นในคำพูดของเทะสึกะเอ่ยออกมาอย่างไม่เกรงกลัวต่อท่าไม้ตายอันร้ายกาจของฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย

 


อะไรนะ?” ซานาดะถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามต้องการจะสื่อกับตน

 


ขอโทษด้วยนะ แต่กัปตันของพวกเราไม่ใช่คนอ่อนแอที่กลัวสายฟ้าซะด้วยสิ”

 


ตรงข้ามมันกลับยิ่งจุดไฟให้เขาซะด้วยซ้ำ”

 


...ถูกอย่างที่คิคุมารุและไคโดพูด

 


เทะสึกะ คุนิมิตสึ ผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงกัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนเซงาคุไม่มีวันที่จะพ่ายเพียงเพราะสายฟ้าฟาดเด็ดขาด

 


สิ้นความคิด เทะสึกะก็แผ่รังสีท่าระเบิดปัญญาออกมาเพื่อจะลองโต้ลูกสายฟ้ากลับไป แต่แล้วนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นกลับเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นรังสีสีชาดขนาดใหญ่แผ่กระจายออกมาจากร่างของศัตรู

 


ยากแท้หยั่งถึง เงาที่ไร้ตัวตน”

 


เงางั้นเหรอ?” เรียวมะพึมพำออกมาเบาๆ ในสิ่งที่เจ้าตัวเพิ่งได้ยินไปใอครู่

 


นั่นคือ ท่าไม้ตายอีกท่าที่ซานาดะผนึกเอาไว้ มองจากภายนอกดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มันกลับมีการเคลื่อนไหวหลากหลายรูปแบบปะปนอยู่ในนั้น…เพื่อผนึกท่าระเบิดปัญญาเอาไว้”

 


ฟุอินคะอินซันไรต์”

 


นี่คือตัวจริงของฟุรินคะซันยังไงล่ะ”

 


รอยยิ้มเย้ยหยันถูกวาดขึ้นมาบนใบหน้าเข้มคมคายของชายผู้เป็นจักรพรรดิทันทีที่เห็นเทะสึกะยังคงปั้นสีหน้านิ่งเฉยไม่ตอบสนองต่อสิ่งที่เขาพูดออกไป

 


เป็นอะไรไป เทะสึกะ ท่าทางไม่ดีเลยนะ” ซานาดะพูดข่มฝ่ายตรงข้ามก่อนจะนำไม้แร็กเกตมาวางไว้บนบ่าของตน

 


ราชัน ราชัน ราชัน!!!”

 


ยิ่งเสียงเชียร์จากสมาชิกในชมรมเทนนิสฝั่งสาธิตริคไคดังขึ้นเรื่อยๆ ก็นับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ซานาดะเครื่องร้อนจนเริ่มใช้ท่าเงามากขึ้นเท่านั้น

 


หมดหนทางแล้วล่ะพวก!!”

 


ปึก!!

 


เป็นดังที่คาดการณ์ไว้

 


สาธิตริคไค 2 - 0 เกมส์”

 


เทะสึกะไม่สามารถใช้ท่าระเบิดปัญญาตอบโต้ลูกเงากลับไปได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

 


โดนผนึกอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะ

 


กัปตันไม่ได้แตะสักลูกเลยเหรอเนี่ย” โฮริโอะ สมาชิกชมรมปีหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นอยู่ต่อหน้า

 


ท่าการฝึกตนทั้งร้อยโดนสายฟ้าทำลายไปแล้ว แถมท่าระเบิดปัญญาก็ถูกเงาผนึกเอาไว้อีก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเทะสึกะคุงอาจจะ…”

 


ทันทีที่นักข่าวหนุ่มจากโปรเทนนิสรายเดือนอย่างอิโนะอุเอะเลือกจะไม่พูดอะไรต่อ สมาชิกชมรมปีหนึ่งทั้งสามรวมถึงซานุโกะและโทโมกะต่างก็โอดครวญออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า


 

อะไรกัน”

 


สาธิตริคไค 3 – 0 เกมส์”

 


สถานการณ์ในตอนนี้ผู้เป็นกัปตันทีมเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด แม้เทะสึกะจะใช้ท่าไม้ตายที่เปรียบดั่งดาบสังหารเฉพาะตัวอย่างดรอปชอตศูนย์สมบูรณ์ แต่ก็ต้องถูกสกัดกั้นด้วยการเคลื่อนที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าของซานาดะ

 


และถึงเขาจะใช้โซนเพื่อโต้กลับไป แต่ลูกสายฟ้าฟาดนั้นกลับรุนแรงเกินกว่าเทะสึกะจะต้านทานไหว จึงส่งผลให้ไม้แร็กเกตกระเด็นลงสู่พื้นสนาม

 


ปึก!


 

เทะสึกะโซน ถูกทำลายลงแล้วเหรอเนี่ย” อาจารย์ริวซากิเอ่ยออกไปอย่างไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

 


สาธิตริคไค ซานาดะ 4 – 0 เกมส์”


 

นายน่ะ มีแต่หนทางแห่งความพ่ายแพ้เท่านั้นแหละ เทะสึกะ”

 


ทันทีที่ซานาดะเอ่ยจบ เทะสึกะก็ละสายตาจากมือซ้ายที่กำลังสั่นเทิ้ม เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายผ่านกรอบแว่นด้วยแววตาดุดันอันทรงพลังต่างจากแววตานิ่งเฉยที่สะท้อนให้เห็นมาโดยตลอดอย่างสิ้นเชิง

 


ดูเหมือนจะไม่มีทางโต้ลูกของนายกลับไปได้เลยสินะ”

 


เหอะ ตัดใจยอมแพ้แล้วหรือไง”

 


ไม่ได้บอกสักคำ ว่าไม่มีแผนที่จะเอาชนะนาย”

 


สิ้นเสียง กัปตันหนุ่มก็เดินออกนอกคอร์ดเพื่อไปหยิบแร็กเกตสำรองแทนอันที่เอ็นขาดเพราะท่าสายฟ้าฟาดไปก่อนหน้านี้

 


หึ ทำเป็นพูดดีไป”

 


ทั้งท่าระเบิดปัญญา ดรอปชอตศูนย์สมบูรณ์ รวมถึงเทะสึกะโซน ต่างโดนผนึกและโดนทำลายจนสิ้นซากแล้ว

 


ทีนี้ยังจะเหลือไม้เด็ดอะไรไว้อีกล่ะ…เทะสึกะ

 



คุนิมิตสึเสียท่าอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ เพิ่งจะเคยเห็นนะเนี่ย” เสียงหวานของโคโทริเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย

 


ดูรุ่นพี่ไม่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยนะครับ” ไซเซ็นเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจในท่าทีและคำพูดของผู้จัดการสาว

 


ก็ตกใจ แต่ฉันชื่นชมในฝีมือของเก็นอิจิโร่ที่พัฒนามาได้ไกลถึงขนาดนี้มากกว่า” รอยยิ้มของเด็กสาวแปรเปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มบางยามนึกถึงวันวานเมื่อสองปีก่อนขึ้นอีกครั้ง

 


วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ

 


ขอบคุณมากเลยนะ คุนิมิตสึ”

 


เด็กหญิงวัยสิบสามปีกล่าวคำขอบคุณต่อแฟนหนุ่มของตนขณะเดินออกมาจากหอสมุด ถ้าหากไม่ได้เขามาช่วยติววิชาคณิตศาสตร์ให้ สอบกลางภาคที่ใกล้จะถึงนี้มีหวังคะแนนต่ำกว่ามาตรฐานเป็นแน่

 


ว่าแต่ทำไมวันหยุดแบบนี้ ถึงยังเอากระเป๋าแร็กเกตมาอีกล่ะ?”

 


หลังจากนี้ฉันมีนัดแข่งกับคู่ปรับต่างโรงเรียนต่อน่ะ” เสียงเรียบตอบออกไปพลางกระชับกระเป๋าสะพายตรงบ่าซ้ายมากยิ่งขึ้น

 


งั้นเหรอ”


 

คู่ปรับของคุนิมิตสึ…เป็นใครกันนะ


 

ไปด้วยกันไหม” เด็กชายเอ่ยชวนราวกับล่วงรู้ความคิดของเด็กหญิงข้างกาย


 

เอ๊ะ ได้เหรอ”

 


เทะสึกะไม่ได้พูดตอบอะไรกลับไป มีเพียงแต่มือขวาที่ยื่นมาตรงหน้าแฟนสาว โคโทริเห็นดังนั้นจึงฉีกยิ้มกว้างให้กับการกระทำของเขาพร้อมกับกุมมือหนาเอาไว้อย่างอ่อนโยน

 


คู่ปรับคนนั้นเขาเป็นคนยังไงเหรอ?”

 


บรรยากาศระหว่างทั้งสองปกคลุมไปด้วยความเงียบมาได้สักพักใหญ่แล้ว เด็กหญิงจึงตัดสินใจถามคำถามขึ้นเพื่อเป็นการทำลายความเงียบ และเพื่อจะได้รู้ลักษณะนิสัยของคนที่จะไปพบเสียก่อน

 


อืม…” เทะสึกะใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบคำถามออกไป “หมอนั่นเป็นคนหัวแข็ง ถึงแข่งแพ้ทุกครั้ง แต่ก็ยังมุ่งมั่นตั้งใจหวังจะเอาชนะฉันให้ได้”

 


เป็นคนที่มีความพยายามอย่างไม่ลดละเหมือนคุนิมิตสึเลยนะ” เสียงหวานพูดเสริมจากสิ่งที่ได้ยิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดนั้นจะทำให้เด็กชายมีอาการไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย

 


คงจะไม่ชอบที่ถูกเปรียบเทียบกับคนคนนั้นสินะ

 


แกร็ก!

 


มาช้านะ เทะสึกะ”

 


ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในคอร์ดเทนนิสเทศบาล เขตฮารุโนะ ก็พบกับเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกันหันมาตามเสียง เรือนผมสีดำสนิทของเขาถูกปิดบังด้วยหมวกแก๊ปสีน้ำเงิน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองมาด้วยแววตาหมายจะเอาชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มแข่งขัน

 


โทษที พอดีไปทำธุระมา”

 


แล้วผู้หญิงคนนั้น…”

 


แฟนฉันเอง”


 

ใบหน้าหวานของโคโทริแดงระเรื่อด้วยความเขินอายในทันทีที่น้ำเสียงเรียบเฉยเอ่ยจบ ตั้งแต่คบกันมาน้อยครั้งที่อีกฝ่ายจะพูดถึงสถานะของเรา เลยส่งผลให้เด็กหญิงยังคงรู้สึกประหม่าเวลาที่แฟนหนุ่มบอกกับคนอื่นอยู่บ้าง

 


หึ เอาผู้หญิงมานั่งดูความเท่ของตัวเองหรือไง” เสียงทุ้มเข้มไม่สมกับเป็นเด็กชายวัยสิบสามเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจในตัวคู่ปรับของตน

 


เปล่าสักหน่อย”

 


ช่างมันเถอะ…งั้นวันนี้ฉันจะล้มนายต่อหน้าผู้หญิงของนายละกัน เทะสึกะ!!”

 


ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ ซานาดะ”

 


เทะสึกะผู้ได้ฉายาเสือยิ้มยาก บัดนี้กลับยกยิ้มขึ้นเป็นการตอบรับคำท้าแข่งของอีกฝ่าย

 


และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับเขา

 


ชายผู้มีความมุ่งมั่นเหนือกว่าใครทั้งปวง…ซานาดะ เก็นอิจิโร่

 

 

 

เอ้าท์ 0 – 15!!”

 


อะไรกัน”

 


ไม่จริงใช่ไหม”

 


เสียงฮือฮาแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกปนประหลาดใจดังกึกก้องไปทั่วสนามแข่งขัน ส่งผลให้โคโทริหลุดจากภวังค์ที่สร้างอยู่ได้ในระยะเวลาอันสั้น

 


ภาพตรงหน้าที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาสีอำพันทำเอาลมหายใจของร่างบางขาดห้วงไปชั่วครู่

 


ตึกตัก!

 


รวมถึงจังหวะหัวใจที่เคยเต้นอย่างสงบ ขณะนี้กลับสั่นไหวรุนแรงราวกับมีความหวาดกลัวบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามายังภายในจิตใจ

 


ถ้าเป็นลูกที่โต้คืนไม่ได้ งั้นไม่ต้องตีคืนก็พอแล้ว”

 


โดยปกติแล้วท่าเทะสึกะโซนที่ทุกคนรู้จักกันทั่วไป คือท่าไม้ตายที่ถึงแม้ลูกเทนนิสจะตีไปตกอยู่ในตำแหน่งใดก็ตาม ลูกนั้นจะถูกแรงหมุนดึงดูดเข้าหาโซนโดยไม่ต้องขยับไปไหนอยู่เสมอ

 


แต่บัดนี้โซนนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นแรงลมสีแดงฉานและพร้อมจะพัดทุกลูกให้ออกนอกสนามอย่างไม่มีความปราณี

 


ลูกที่เราตีออกทั้งหมดเลยงั้นเหรอ เรื่องแบบนั้น มัน – เป็น – ไป – ไม่ – ได้!!”

 


สิ้นเสียงตะโกนอันบ้าคลั่ง ซานาดะก็ตีลูกเทนนิสกลับไปในท่าสายฟ้าฟาดอีกครา

 


แน่นอนว่าลูกดังกล่าวถูกพัดออกนอกสนามทันที


 

เอ้าท์ เซงาคุ เทะสึกะ 1 – 4 เกมส์!!”


 

ตั้งใจให้ดี อย่าประมาทล่ะ” เทะสึกะเอ่ยวลีประจำตัวออกมาด้วยความเคยชิน แต่อีกนัยหนึ่งก็เป็นการเตือนฝ่ายตรงข้ามว่าอย่าชะล่าใจให้มากนักจนเกินไป


 

เห็นหรือเปล่า โคโทริ เทะสึกะเอาคืนได้เกมส์นึงแล้วนะ”


 

จิโทเสะเอ่ยขึ้นพลางคิดว่าร่างบางที่นั่งอยู่ข้างกายต้องกำลังยิ้มแย้มเปี่ยมไปด้วยความดีใจเหมือนกับตนในตอนนี้อย่างแน่นอน


 

แต่ความคิดนั้นกลับตาลปัตรไปเสียหมด เมื่อไม่เห็นรอยยิ้มกว้างที่ควรประดับไว้บนใบหน้าหวาน แถมแววตาที่ใช้มองการแข่งขันตรงหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวปนตื่นตระหนก ราวกับกำลังหวาดหวั่นในสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

 


โคโทริจังจะมีอาการแบบนั้น…มันก็ไม่แปลกหรอก”

 


ประโยคที่เอ่ยออกมาจากปากของโคฮารุ สามารถสร้างความสับสนให้กับทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี

 


เอ๋ ทำไมล่ะ โคฮารุ”

 


เอ้าท์ เซงาคุ เทะสึกะ 2 – 4 เกมส์”

 


เสียงเชียร์จากคนในชมรมโรงเรียนเซงาคุดังสนั่นขึ้นทันทีที่ผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันสามารถทำแต้มได้อีกครั้ง

 


สุดยอด”

 


สุดยอดเกินไปแล้ว ลูกเทะสึกะโซนนั่นน่ะ”

 


ไม่หรอก มันเป็นเทะสึกะโซนที่ไม่ใช่เทะสึกะโซน ภาพลวงตาที่ไม่สามารถจับต้องได้…”

 


อินูอิแย้งออกไปพลางเขียนข้อมูลเกี่ยวกับท่าไม้ตายใหม่ของเพื่อนร่วมทีมลงบนสมุดจดคู่ใจ

 


และสมุดเล่มนั้นถูกปิดลงเมื่อได้ชื่อที่เหมาะสมกับท่าดังกล่าว

 


“…เรียกง่ายๆ คือ เทะสึกะแฟนธ่อม”

 


เทะสึกะ นายจะเสียสละตัวเอง เพื่อทีมของเรา...อีกแล้วเหรอ”

 


ฟูจิพึมพำออกมาด้วยความกังวลใจ ซึ่งคำพูดนั้นก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากโสตประสาทของเจ้าของฉายาเทนนิสคู่ทองคำทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างกายได้

 


หะ!” โออิชิและคิคุมารุอุทานออกมาแทบจะพร้อมๆ กัน ก่อนที่ผู้มีศักดิ์เป็นรองกัปตันเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อัจฉริยะชมรมของชมรมต้องการสื่อถึง

 


หมายความอย่างไร? ฟูจิ”

 

 


ที่บอกว่าท่านั้นใช้แรงหมุนมากกว่าท่าเทะสึกะโซนถึงหกเท่า เป็นความจริงอย่างงั้นเหรอ โคฮารุ”

 


หลังจากได้ฟังการวิเคราะห์ข้อมูลจากชาย(?) ไอคิว 200+ ผู้มีศักดิ์เป็นรองกัปตันทีมอีกคนหนึ่งของโรงเรียนชิเท็นโฮจิอย่างเคนจิโร่จึงถามออกไปให้แน่ใจอีกครา แน่นอนว่าโคฮารุก็พยักหน้าแทนคำตอบแทบจะทันที

 


จะว่าไป ก่อนหน้านี้เทะสึกะก็พูดไว้หนิว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะโต้ลูกสายฟ้ากลับไป” เสียงทุ้มติดหวานของชิราอิชิเอ่ยออกมาขณะเอานิ้วแตะปลายคางเป็นการใช้ความคิด

 


งั้นแสดงว่า ถ้าหมอนั่นยังคงใช้ท่านี้ในการทำแต้มไปเรื่อยๆ แขนข้างซ้ายก็คงจะ…”

 


แม้จิโทเสะเลือกจะไม่พูดอะไรต่อจากนั้น แต่โคโทริก็สามารถรับรู้ในสิ่งที่เด็กหนุ่มข้างกายต้องการจะสื่อถึงได้เป็นอย่างดี

 


มือบางอันสั่นเทาค่อยๆ กำชายกระโปรงไว้จนแน่น อยากจะเอื้อนเอ่ยขอร้องให้เขาเลิกทำร้ายตัวเองแบบนี้เสียที แต่ริมฝีปากกลับไม่ขยับตามที่ใจนึกราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ในลำคอจนไม่สามารถส่งเสียงออกไปได้

 


อาการเหมือนวันนั้นเลยนะ” งินว่าพลางมองไปยังผู้จัดการสาวที่มีสีหน้าไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด

 


อ๋อ วันที่ดูวีดีโอการแข่งขันภาคคันโตระหว่างเซงาคุกับเฮียวเทสินะ” เคนยะเอ่ยออกไปพร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน

 


ใช่แล้วล่ะ

 


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเกิดอาการแบบนี้ขึ้น

 


วันนั้นเป็นวันที่สมาชิกในชมรมได้มีโอกาสดูม้วนวีดีโอการแข่งขันภาคคันโตของโรงเรียนที่สามารถผ่านเข้ารอบมายังระดับประเทศได้ และเพื่อชัยชนะจึงต้องทำการเก็บข้อมูลตัวจริงของแต่ละโรงเรียนเสียก่อน

 


สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนเมื่อม้วนวีดีโอถูกใส่ลงในเครื่องเล่น คือการแข่งขันรอบแรกซึ่งเป็นศึกตัดสินระหว่าง โรงเรียนเซงาคุ กับ โรงเรียนเฮียวเท

 


ผ่านไปแล้วสี่แมตช์…การวิเคราะห์ข้อมูลยังคงดำเนินไปอย่างราบรื่น

 


ในที่สุดก็มาถึงแมตช์ที่ใครหลายๆ คนต่างยกย่องให้เป็นการแข่งขันที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์เทนนิสระดับมัธยมต้น

 


การเผชิญหน้าระหว่างเดี่ยวมือหนึ่งที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของกัปตันทั้งสองอย่าง ‘เทะสึกะ คุนิมิตสึ’ และ ‘อาโตเบะ เคย์โกะ’

 


จะได้เห็นในไม่ช้านี้

 


แต่เมื่อเวลาผ่านไป…หลายคนต่างถอดใจที่จะดูจนจบ เนื่องจากแค่เซตแรกก็กินเวลามากกว่าชั่วโมงครึ่งแล้ว แม้โคโทริจะรู้ผลแพ้ชนะและผลกระทบที่ตามมาต่อจากนั้นอยู่แล้ว แต่กระนั้นเธอก็ยังคงต้องตั้งใจดูการแข่งขันที่ฉายบนจอด้วยความรู้สึกทรมาณใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ต่อไปเรื่อยๆ

 


กึก!

 


ปลายปากกาที่เขียนข้อมูลในสมุดนั้นเกิดหยุดชะงัก…ก่อนจะปล่อยมันร่วงหล่นลงสู่พื้น

 


เฉกเช่นเดียวกับเทะสึกะที่ทรุดลงไปกับพื้นสนามพร้อมกับกุมไหล่ข้างซ้ายอย่างเจ็บปวด

 


สายตาของทุกคนในห้องชมรมเพ่งความสนใจมาทางเด็กสาวแทบจะทันที แต่พวกเขากลับต้องตื่นตระหนกแทน เมื่อเห็นผู้จัดการสาวยังคงนั่งนิ่งมองการแข่งขันในจอด้วยแววตาไหวหวั่น ราวกับแก้วอันแสนเปราะบาง หากใครริไปสัมผัสอาจจะแตกสลายคามือก็เป็นได้

 


อ่ะ”

 


เสียงทุ้มของใครบางคนทำให้โคโทริดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง ก่อนจะหันไปทางต้นเสียงก็พบกับยูจิกำลังยื่นด้ามปากกาที่กลิ้งมาทางเขาให้กับคนเป็นเจ้าของ เด็กสาวโค้งหัวแทนคำขอบคุณพร้อมกับรับมันมาทั้งๆ ที่มือบางนั้นยังคงสั่นเทาไปด้วยความกังวล

 


เดี๋ยวฉัน…ไปห้องน้ำแปปนึงนะ”

 


เสียงหวานว่าพลางวางสมุดจดกับปากกาไว้บนโต๊ะ และเดินออกจากห้องชมรมไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกที่ไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย

 


ทันทีที่ปิดประตูห้องชมรม โคโทริก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความรู้สึกอึดอัดจากสถานการณ์เมื่อครู่หายมลายไปหมดสิ้น ขาเรียวยาวสาวเท้าไปยังทิศทางตรงข้ามกับสถานที่ที่บอกทุกคนไว้

 


พื้นที่โล่งข้างอาคารเรียนที่มีเพียงม้านั่งสามตัวประดับไว้ ด้านหลังม้านั่งนั้นถูกปกคลุมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่หลากหลายต้นหลากหลายพันธุ์ มันจึงเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านไปมามากนัก ยิ่งตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำจึงไม่แปลกใจที่จะไม่มีใครเดินผ่านมาแถวนี้เลยแม้แต่คนเดียว

 


ทั้งที่ระยะห่างจากห้องชมรมถึงที่แห่งนี้ไม่ได้ห่างไกลกันมากนัก แต่ร่างบางกลับทรุดลงบนม้านั่งด้วยความอ่อนล้าราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรง

 


มันไม่ใช่ความอ่อนล้าทางกาย…แต่เป็นภายในจิตใจ

 


ภาพที่เขาทรุดลงไปกับพื้นสนามนั้นมันทำให้หัวใจของเธอทรมาณเกินกว่าจะทนไหว

 


ขอโทษ”

 


เสียงหวานอันสั่นเครือพึมพำออกมาแผ่วเบา ยามนัยน์ตาสีอำพันฉายแววไหวหวั่นถูกปิดลงหยาดน้ำตาสีใสก็ไหลลงมาอาบแก้มขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา

 


ขอโทษจริงๆ คุนิมิตสึ”


 

ถ้าหากวันนั้นเธอไม่ส่งเสียงกรีดร้องออกไป หากเป็นเธอเองที่ถูกทำร้ายฝ่ายเดียวจนจบ

 


เขาคงไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวด…เหมือนกับวันนี้

 


ความจริงแล้วการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในครั้งนี้ โคโทริเตรียมใจสำหรับเรื่องไหล่ซ้ายของเขามามากพอสมควร  เด็กสาวรู้อยู่แก่ใจว่าถึงร่างสูงจะรู้สึกเจ็บปวดมากเพียงใดก็ตาม แต่เขาก็จะฝืนเล่นต่อไปด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละเหมือนที่ผ่านมา

 


แต่เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะเล่นใช้ท่าเทะสึกะแฟนธ่อมซึ่งเป็นท่าที่อันตรายต่อไหล่ซ้ายมากที่สุดนับตั้งแต่พบเห็นมา

 


‘…เป็นเพราะฉันแท้ๆ’

 


ก่อนที่ความคิดของโคโทริจะดำดิ่งลงสู่ความทรมาณลึกไปมากกว่านี้ สัมผัสอันอบอุ่นเปรียบดั่งแสงสว่างจากฝ่ามือของใครคนหนึ่งก็มาฉุดเธอให้โผล่พ้นจากก้นบึ้งแห่งความทรมาณนี้เสียก่อน

 


โคโทริรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อโฉมหน้าคนที่มากอบกุมมือเธอเป็นเด็กหญิงร่างเล็กซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทตนกำลังจ้องมองเข้ามายังนัยน์ตาสีอำพันด้วยความเป็นห่วงปนกับความไม่เข้าใจในอะไรบางสิ่ง


 

ทำไมล่ะ...มิยูกิจัง”

 

 

 

เอ้าท์ เซงาคุ เทะสึกะ 3 – 4 เกมส์”

 


พอแค่นั้นเถอะ เดี๋ยวก็เล่นเทนนิสต่อไปไม่ได้หรอก”

 


ซานาดะพูดเตือนคู่ปรับของตน เพราะหากคนตรงหน้ายังคงดื้อดึงที่จะใช้ท่าเทะสึกะแฟนธ่อมอยู่แบบนี้ต่อไปอาจทำให้ไหล่ข้างซ้ายนั้นไม่สามารถตีโต้ลูกเทนนิสได้อีกเป็นครั้งที่สองแน่


 

เทะสึกะไม่ได้พูดตอบโต้อะไรกลับไป แถมยังหันหลังเดินไปหลังเส้นขาวได้หน้าตาเฉยราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยแม้แต่น้อย เห็นดังนั้นผู้ได้รับฉายาจักรพรรดิจึงแค่นยิ้มพร้อมกับเอ่ยสิ่งที่เลี่ยงมาตลอดการแข่งขันขึ้นมา

 


หึ ว่าจะไม่พูดแล้วนะ…”

 


แต่ดูเหมือนนายจะไม่คิดถึงความรู้สึกของยัยนั่นเลยสินะ”

 


ถ้อยคำนั้นได้ผล…เท้าทั้งสองข้างที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักอยู่กับที่

 


ใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้หันขวับมามองขวางใส่อย่างที่ซานาดะคาดการณ์ไว้ แต่กลับเงยขึ้นมองคนที่ถูกกล่าวถึงบนที่นั่งอัฒจันทร์ฝั่งโรงเรียนชิเท็นโฮจิแทน เห็นดังนั้นโคโทริจึงเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

 


ยอมรับว่าตอนนี้ร่างบางไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง เนื่องจากเธอกลัวว่าหากสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นเข้า

 


สิ่งที่พยายามอดกลั้นเอาไว้คงจะไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว

 


 เมื่อกัปตันหนุ่มเห็นว่าเด็กสาวมีปฏิกิริยาแปลกไปยามเขาเงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มเหยียดหยันก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความสมเพชในตัวเอง

 


 ‘มันก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะหลบหน้าเขา’

 


สิ้นความคิด เทะสึกะก็ก้าวเดินไปยังตำแหน่งหลังเส้นขาวเพื่อเตรียมเสิร์ฟลูกศูนย์องศาอีกครั้ง โดยไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไปเหมือนเช่นเคย ซานาดะเห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเบื่อหน่ายไว้ว่า…

 


งี่เง่าซะจริง”

 


เพราะพี่ชายหัวขโมยเหรอคะ…ที่ทำให้พี่สาวเป็นแบบนี้” มิยูกิถามขึ้นทันทีที่การแข่งขันดำเนินต่ออีกครั้ง

 


เอ๊ะ!” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความแปลกใจในคำถาม

 


เอ่อคือ…”

 


แม้ภายในใจอยากจะตอบคำว่าใช่ แต่โคโทริไม่กล้าเอ่ยคำตอบออกไป เนื่องจากเธอทราบมาจากจิโทเสะคนพี่ว่าเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างกายนั้นชื่นชมในความสามารถของคุนิมิตสึเป็นอย่างมาก เลยทำให้เธอกลัวว่าหากบอกความจริงจะทำให้ร่างเล็กรู้สึกผิดหวังในตัวเขา

 


ไม่ต้องโกหกนะคะ ถึงหนูจะชื่นชอบพี่ชายหัวขโมยมากขนาดไหน แต่ยังไงเขาก็ต้องมีอีกด้านที่หนูยังไม่เคยเห็น แม้มันจะทำให้หนูรู้สึกผิดหวังแต่หนูจะพยายามยอมรับมันให้ได้ค่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกนะคะ พี่โคโทริ”

 


คำพูดที่ถูกร่ายยาวออกมาราวกับล่วงรู้ความคิดของเด็กสาวยากจะเชื่อว่าเด็กหญิงอายุเพียงแปดปีเป็นคนพูดมันทั้งหมดด้วยตัวเอง

 


แม้ปากจะบอกว่าไม่ให้เป็นห่วง แต่การกระทำกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง มือเล็กที่กอบกุมมือบางของโคโทริกำลังสั่นเทาไปด้วยความกังวลใจในคำตอบที่กำลังจะถูกเอ่ยออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้

 


ใช่แล้วล่ะ…เขาทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้”

 


งะ…งั้นเหรอคะ” มิยูกิถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

 


แต่เขาไม่ผิดหรอกนะ เพราะพี่กังวลของพี่เอง”

 


แล้วทำไมเมื่อกี้พี่ชายหัวขโมยถึงไม่ยอมแย้งอะไรกลับไปเลยล่ะคะ”

 


 ประโยคนั้นเปรียบเสมือนปลายเข็มที่ทิ่มแทงเข้ามายังหัวใจดวงน้อยจนรู้สึกปวดหนึบไปทั่วทรวงอก ริมฝีปากบางที่มักจะปรากฏรอยยิ้มอยู่เสมอ บัดนี้กลับเม้มเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยหลุบลงมองเบื้องต่ำเพื่อหลบซ่อนสีหน้าอันขมขื่นเอาไว้

 


นั่นสินะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไม่ยอมแย้ง เพราะอยากจะโฟกัสการแข่งให้ได้มากที่สุด”

 


“…หรือสิ่งที่เก็นอิจิโร่พูดมันถูกต้องตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

 


แม้ประโยคแรกโคโทริจะพูดโดยพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหวมากนัก แต่ประโยคถัดมาน้ำเสียงแผ่วเบากลับเข้าแทรกแซงจนคนฟังเกือบจับใจความไม่ได้

 


พี่สาวไม่จำเป็นต้องกลั้นน้ำตาไว้หรอกนะคะ”

 


มิยูกิสังเกตเห็นว่าแววตาของคนที่นั่งอยู่ข้างกายเริ่มแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกลั้นน้ำตาไว้มาสักพักใหญ่แล้ว ร่างเล็กจึงตัดสินใจเอ่ยออกมาเพื่อต้องการให้ผู้เป็นดั่งพี่สาวของตนหลุดพ้นจากความทรมาณนี้เสียที

 


เดี๋ยวหนูกับทุกคนจะช่วยกันปลอบพี่เอง อ๊ะ!”

 


ขอบคุณนะ มิยูกิจัง” เด็กสาวว่าพลางยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันมองใบหน้าของทุกคนที่แสดงถึงความเป็นห่วงไม่แพ้กัน “…แล้วก็ทุกคนด้วยนะ”

 


แต่ว่าขอแค่ตอนนี้เท่านั้น…พี่สัญญากับเขาไว้แล้ว”

 


น้ำเสียงหวานอันสั่นเทาเอ่ยออกมาในเชิงร้องขอ มือบางปล่อยการเกาะกุมจากเรือนผมของร่างเล็กมากำหมัดแน่นเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวดไว้ภายในใจเหมือนเคย ก่อนที่นัยน์ตาสีอำพันจะมองไปยังแผ่นหลังกว้างของชายที่กำลังโต้ลูกอยู่ในสนามด้วยสายตารวดร้าวใกล้จะแตกสลายลงเต็มที

 


พี่โคโทริ”

 

 

 

ปึก!

 


เกมส์ เซงาคุ เทะสึกะ 4 เท่า!!

 


แขนของกัปตันเทะสึกะห้อเลือดจนบวมเป่งเลย” ไคโดเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นกัปตันของตนกำลังกุมแขนซ้ายที่แดงก่ำด้วยความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 


เพราะตีเทะสึกะแฟนธ่อมต่อเนื่องเป็นเวลานาน รวมกับเสิร์ฟศูนย์องศาอีกสี่ลูก วันนี้จะบอกว่า 99.9% เทะสึกะอาจจะไม่สามารถเล่นเทนนิสได้อีกต่อไป”

 


แม้อินูอิจะอธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยเป็นปกติ แต่มือข้างที่จับปากกาอยู่นั้นกลับกำแน่นด้วยความรู้สึกกลัวในสิ่งที่ตนพูดออกไปเมื่อครู่

 


...กลัวว่าคำพูดของเขาจะกลายเป็นจริงขึ้นมา

 


รองกัปตันซานาดะ

 


ทางฝั่งสาธิตริคไคก็มีอาการตกใจปนเป็นห่วงไม่แพ้กัน เมื่อเห็นขาทั้งสองข้างของชายผู้เป็นจักรพรรดิกำลังห้อเลือดอย่างที่คนในชมรมไม่เคยเห็นมาก่อน

 


ใช้ท่าสายฟ้ามากเกินไปสินะ กัปตันชมรมอย่าง ยูคิมูระ เซย์อิจิ เอ่ยขึ้นราวกับล่วงรู้เหตุผลที่ขาของเพื่อนสนิทตนเป็นอย่างนั้น

 


เอ๋?” คิริฮาระอุทานออกมาด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่คนนั่งอยู่ตรงเก้าอี้โค้ชต้องการจะสื่อ ยูคิมูระจึงต้องอธิบายให้กับเด็กผมหยิกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวให้ฟัง

 


สายฟ้าน่ะเป็นท่าแห่งเทพ ต้องใช้ขาในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ยิ่งเอามาใช้ต่อเนื่องกันขนาดนั้น ขาของซานาดะจะถึงขีดจำกัดก็ไม่แปลกหรอก

 


สถานการณ์ในตอนนี้เรียกได้ว่า หากใครไม่สามารถอดทนต่อขีดจำกัดของตัวเองได้ก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปในทันที ยิ่งทั้งสองคนเป็นถึงกัปตันและจักรพรรดิของทีมเลยทำให้เกิดความรู้สึกกดดันมหาศาลขึ้นโดยปริยาย

 


มันไม่เหมือนในอดีตที่มีเพียงแต่พวกเขาแข่งกันเองเท่านั้น

 


ยามเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของทั้งคู่ ขณะโต้ตอบลูกเทนนิสไปมานั้นมันช่างเหมือนกับวันนั้นเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด

 


...ความเงียบที่ถูกปกคลุมไปทั่วคอร์ดเทนนิสเทศบาล เขตฮารุโนะ สายตาของเด็กชายทั้งสองที่จับจ้องกันเพื่อหวังเพียงแต่ชัยชนะ ทำให้คนที่มองอยู่นอกคอร์ดอย่างโคโทริรู้สึกกดดันกับสถานการณ์ตรงหน้าไปด้วย

 


ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยจริงๆ

 


                                                           -Start Dash- μs-

 

喜びを受けとめて

yorokobi wo uketomete

(เก็บเกี่ยวความสุขเอาไว้)

  

君と僕つながろう

kimi to boku tsunagarou

(หากมีเธอกับฉันแล้วล่ะก็)

 

迷い道 やっと外へ抜けだした筈さ

mayoi michi yatto soto e nukedaxa hazu sa

(แม้จะหลงทาง แต่เราก็สามารถออกมาได้)

 

 


อ๊ะ ขอโทษที” เด็กหญิงหยุดร้องเพลงแทบจะทันทีที่เห็นทั้งสองมองมาทางเธอด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษพร้อมกับโค้งหัวลงเล็กน้อย

 


ไม่เป็นไรหรอก รู้สึกหายเครียดจากการแข่งไปได้มากกว่าด้วยซ้ำ” เทะสึกะเอ่ยออกมาอย่างไม่ถือโทษแต่อย่างใด แถมยังหันไปถามความเห็นคู่แข่งตนอีกด้วยว่า

 


ใช่ไหมซานาดะ

 


ก็ไม่เท่าไหร่หนิ” เด็กหญิงหน้าเสียเล็กน้อยกับคำตอบ แต่ประโยคถัดมาของเด็กชายสวมหมวกแก๊ปที่หันหลังให้เธอ ทำให้โคโทริวาดรอยยิ้มกว้างขึ้นมาได้อีกครั้ง

 


แต่ถ้าเธออยากร้องเพลงก็ร้องออกมาได้ทุกเมื่อเลยนะ

 


อื้ม

 

 

แล้วถ้าเป็นตอนนี้ล่ะ...เราจะทำมันได้อีกไหม?’

 


โคโทริจมไปกับความคิดนั้นพร้อมกับหลับตาลงยอมปล่อยให้หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดทั้งการแข่งขันไหลลงมาอาบแก้มอย่างไม่สนใจสายตาใคร

 


พี่โคโทริ” มิยูกิที่นั่งอยู่ข้างกายเรียกชื่อเด็กสาวด้วยความเป็นห่วงปนประหลาดใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้เป็นดั่งพี่สาวหลั่งน้ำตาออกมา

 


โควจัง

 


คินทาโร่เอ่ยขึ้นอย่างนึกสงสัยเมื่อเห็นผู้จัดการสาวลุกขึ้นจากที่นั่งมายืนอยู่ข้างๆ เขา เด็กสาวไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป มีเพียงแต่รอยยิ้มบางที่ถูกส่งมาให้เท่านั้น 

 


โคโทริทอดมองไปยังการแข่งขันตรงหน้าที่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จักจบ ทั้งแขนและขาของพวกเขานั้นเริ่มห้อเลือดมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกทรมาณทางกายในตอนนี้เธอสามารถรับรู้ได้เป็นอย่างดี

 


นัยน์ตาสีอำพันอันสั่นไหวถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นในชั่วพริบตา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วผ่อนออกมา ก่อนจะเปล่งเสียงร้องหวานละมุนออกมาให้ทั้งสองได้ฟังอีกครา




                                                      


Fearless Hero – Nana Mizuki

 

古いノートに書き綴ったあの日々の物語に

Furui NOOTO ni kakitsuzutta ano hibi no monogatari ni

(เรื่องราวของวันนั้นที่ได้ถูกบันทึกไว้ในสนุดโน๊ตเก่าเล่มนั้น)

 

The End はまだ...

The End wa mada...

(มันคงยังไม่จบ)

 

時計の針が 進むごとに

Tokei no hari ga susumu goto ni

(ดั่งเข็มนาฬิกาที่เดินไปไม่หยุด)

 

想いは確かに 近づいてく

Omoi wa tashika ni chikazuiteku

(ความรู้สึกของพวกเราต้องสื่อถึงกันได้แน่นอน)




ดูเหมือนบทเพลงของโคโทริจะสะกดสายตาทุกคนบนอัฒจันทร์ได้เป็นอย่างดี แม้แต่ผู้แข่งขันในสนามยังรู้สึกแปลกใจปนประหลาดใจไม่แพ้กัน

 


ปึก!

 


อย่ามัวแต่สนใจทางนั้นมากนักสิ ซานาดะ

 


ในความเป็นจริง เทะสึกะเอ่ยออกมาแบบนั้นเพื่อให้คู่แข่งตรงหน้าหันมาสนใจการแข่งขันต่อ แต่ดูเหมือนกรรมการจะคิดว่าหมายถึงตัวเองที่มัวแต่หันไปดูเจ้าของเสียงหวานใส จึงเผลอขานคะแนนด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ

 


กะ...เกมส์ เซงาคุ เทะสึกะ 5 เท่า

 


นั่นสินะ ฉันแค่นึกแปลกใจที่ยัยนั่นยังจำได้น่ะ

 


แล้ว...ผ่อนคลายลงบ้างยังล่ะ

 


หึ ก็นิดหน่อย

 


แม้เจ้าตัวจะพูดแบบนั้น แต่รอยยิ้มเหยียดมุมปากเป็นสิ่งที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า เขากำลังคิดถึงความรู้สึกในอดีตครั้นได้ยินเสียงร้องคุ้นเคยนี้มากขนาดไหน




人は願う時 空を見上げる訳はきっと

Hito wa negau toki sora wo miageru wake wa kitto

(สาเหตุที่เวลาเราจะขอพรนั้นต้องเงยหน้าแหงนมองท้องฟ้า)

 

夢の入り口 繋がってると

Yume no iriguchi tsunagatteru to

(ก็เพราะเชื่อว่ามันเป็นทางเชื่อมสู่ความฝัน)

 

信じているから 僕は瞳とじた

Shinjiteiru kara boku wa hitomi tojita

(หลับตาดวงนั้นลง)

 

かすかな希望を 探すみたいに

Kasuka na kibou wo sagasu mitai ni

(เหมือนกับที่ตามหาความหวังที่เราเชื่อมั่น)

 



ดูเหมือนว่า กำลังของกัปตันกับคุณซานาดะจะเริ่มล้าลงแล้วนะครับ สาเหตุโมโมะเอ่ยออกมาแบบนั้น เนื่องจากสังเกตเห็นได้ว่าการตอบโต้ของท่าเทะสึกะแฟนธ่อมและท่าฟุรินคะซันเริ่มไม่รุนแรงเหมือนในคราแรก

 


มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอก โมโมะ” โออิชิแย้งขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดจากปากรุ่นน้องคนสนิท

 


สองคนนั้นกำลังสนุกไปกับเพลงของโคโทริจังต่างหากล่ะ ฟูจิเอ่ยออกมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ

 


ต้องขอบคุณโคโทริเขานะ ที่ให้พวกเราเห็นใบหน้าผ่อนคลายตอนแข่งของหมอนั่นอีกครั้ง อินูอิหยุดเขียนข้อมูลในสมุดจด ก่อนจะหันไปมองเด็กสาวที่กำลังร้องเพลงให้กับคู่แข่งทั้งสองบนสนาม เมื่อสมาชิกคนอื่นได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเป็นการเห็นด้วย



FEARLESS 僕はもっと強くなりたい

FEARLESS boku wa motto tsuyoku naritai

(Fearless! เราจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก)

 

思い出じゃなく 今の君のために

Omoide ja naku ima no kimi no tame ni

(ไม่ใช่เพื่ออดีตที่ผ่านมา แต่เพื่อเธอในตอนนี้)

 

願う言葉 真っ白な羽根を宿して

Negau kotoba masshiro na hane wo yadoxe

(ปีกสีขาวอันนี้จะนำคำปรารถนานั้น)

 

君がいる 青の果てまで 舞い上がれ

Kimi ga iru ao no hate made maiagare

(ทะยานไปสู่เธอที่อยู่สุดขอบฟ้า)



...สุดท้ายแล้ว ลูกเทนนิสก็ร่วงหล่นลงต่อหน้าเน็ตฝั่งเซงาคุ ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เสียงเพลงสิ้นสุดลงพร้อมกับร่างของผู้เป็นกัปตันที่เหนื่อยอ่อนจนไม่สามารถยืนหยัดต่อขีดจำกัดได้อีกต่อไป

 


นั่นหมายความว่า...

 


ผู้ชนะในรอบแรก คือ ชายผู้เป็นจักรพรรดิของริคไค

 


...ซานาดะ เก็นอิจิโร่

 


ราชัน ราชัน ราชัน!!” เสียงตะโกนเชียร์ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจต่อชัยชนะที่เกิดขึ้นจากสมาชิกในชมรมนั้นดังกึกก้องไปทั่วทั้งอัฒจันทร์

 


ฉันจะไม่แข่งกับนายอีกเป็นครั้งที่สอง

 


สิ้นเสียงเข้มของผู้ได้รับชัยขนะ เจ้าตัวก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกับยื่นมือมาทางคู่แข่งของตน เทะสึกะจับมือตอบกลับไปโดยไม่ได้พูดอะไรออกไปมีเพียงแต่การยกยิ้มเบาๆ ที่ประดับไว้บนใบหน้าอันเฉยชาเท่านั้น

 


แล้วก็...ฝากขอบคุณยัยนั่นด้วยนะ ที่ทำให้คำปรารถนาของฉันเป็นจริง

 


คำปรารถนาที่ว่า...จะเอาชนะคู่ปรับของตนต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นให้ได้สักครั้ง

 

 


จบแล้วสินะ

 


โคโทริว่าพลางทรุดตัวลงที่นั่งอย่างเหนื่อยอ่อน หยาดน้ำตาแห่งความเศร้าที่คิดว่าจะแห้งเหือดไป กลับไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น

 


..ฮึก” แม้ร่างบางจะพยายามเม้มริมฝีปาก เพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไว้มากเท่าไหร่ เสียงอันน่าอายที่ไม่อยากให้ใครได้ยินก็เริ่มดังออกมาจากลำคอมากขึ้นเท่านั้น

 


ตอนนี้หลากหลายความรู้สึกภายในใจของเธอมันถูกผสมปนเปกันจนมั่วไปหมด



มีทั้งความโล่งใจที่การแข่งขันจบลงได้ด้วยดี

 


ความดีใจที่ได้เห็นเก็นอิจิโร่สามารถเอาชนะคุนิมิตสึซึ่งเป็นคู่ปรับคนฉกาจได้เสียที

 


และความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา ยามเห็นเขาแพ้ลงไปต่อหน้าต่อหน้า

 


...มันช่างเจ็บปวดราวกับโดนใบมีดคมกำลังกรีดเข้าไปที่หัวใจซ้ำไปซ้ำมา

 


ทั้งที่เสียสละไหล่ซ้ายให้กับการแข่งขันนี้มากมายขนาดนั้นแล้วแท้ๆ ความรู้สึกผิดบาปภายในใจที่ตนเป็นต้นเหตุดึงให้เด็กสาวจมอยู่กับความเศร้าโศกอีกครั้ง

 


ขณะที่สมาชิกในชมรมรวมถึงมิยูกิกำลังปลอบโคโทริอยู่นั้น ทางด้านเซงาคุก็ดูจะมีปัญหาอะไรบางอย่างเกิดขึ้นเหมือนกัน

 


ที่สเปรย์เย็นหมดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรออาราอิ” โออิชิถามย้ำสมาชิกชมรมปีสองอย่าง อาราอิ มาซาชิ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

 


ใช่แล้วล่ะครับ รุ่นพี่โออิชิ อาราอิว่าพลางฉีดกระป๋องสเปรย์ให้ดูว่ามันไม่มีอะไรออกมาเลยจริงๆ

 


จะให้พวกผมออกไปซื้อให้ไหมล่ะครับ เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของรองกัปตัน สมาชิกปีหนึ่งทั้งสามคนจึงจะอาสาออกไปซื้อให้

 


ก็เอาสิ แต่ไม่ต้องรีบร้อนมากหรอกนะ

 


คำตอบของโออิชิสร้างความไม่เข้าใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก เพราะหากไม่ฉีดสเปรย์เย็นที่ไหล่ของกัปตันให้เร็วที่สุดประสิทธิภาพในการบรรเทากล้ามเนื้อก็จะลดลงไปด้วย

 


หรือว่า โออิชิจะ... คิคุมารุเอ่ยขึ้นราวกับล่วงรู้ความคิดเมื่อเห็นคู่หูดินไปทางอัฒจันทร์ฝั่งชิเท็นโฮจิ

 


อ้าว โออิชิจากเซงาคุหนิ มีอะไรหรือเปล่า?” ชิราอิชิที่สังเกตเห็นผู้มาใหม่ถามขึ้นอย่างแปลกใจ

 


จะมาขอยืมสเปรย์เย็นหน่อยได้ไหม พอดีของพวกเรามันหมดขึ้นมาเสียก่อนน่ะ

 


อ๋อ ได้สิ

 


...โคโทริ โออิชิเขามาขอยืมสเปรย์เย็นหน่อย เด็กสาวที่นั่งสะอื้นอยู่ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ก่อนจะควานหาสเปรย์เย็นในกระเป๋าแล้วส่งให้กับคนขอ

 


นัยน์ตาแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก รวมถึงรอยยิ้มที่ฝืนวาดออกมามากจนเกินไปนั้น ทำให้โออิชิตัดสินใจจับแขนของโคโทริแทนที่จะหยิบสเปรย์เย็นในมือของเธอไป

 


ขอยืมตัวผู้จัดการพวกนายก่อนนะ” สิ้นเสียง รองกัปตันหนุ่มก็ลากให้เธอเดินไปกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 


ดะ...เดี๋ยวสิ ชูอิจิโร่คุง โคโทริพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะเธอไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่าผู้ชายคนนี้จะสามารถแสดงท่าทีแบบนี้ออกมาได้เหมือนกัน

 


จนกระทั่งมาถึงอัฒจันทร์ฝั่งเซงาคุ หลายคนในชมรมก็ดูจะแปลกใจไม่น้อยที่รองกัปตันของพวกเขาลากผู้จัดการของโรงเรียนชิเท็นโฮจิมาด้วย

 


โออิชิ...นี่นาย” เทะสึกะที่นั่งพักโดยกุมไหล่ซ้ายไว้อยู่นั้นมองพวกเราสองคนสลับกันด้วยสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ โดยไม่มีความประหลาดใจใดๆ ทั้งสิ้น

 


...ก็สมกับเป็นเขาล่ะนะ

 


อ๊ะ ขอโทษที เจ็บมากหรือเปล่า” โออิชิกล่าวคำขอโทษเมื่อรู้สึกตัวว่ากำลังจับแขนของโคโทริอยู่ทั้งๆ ที่ถึงจุดหมายแล้ว

 


ไม่เจ็บจ้ะ” เด็กสาวเอ่ยออกมาอย่างไม่ถือโทษ เพราะสิ่งที่เธอสนใจตอนนี้มีเพียงแต่ชายตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็นถึงกัปตันชมรมกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับโออิชิ โดยไม่ได้มองมาทางเธอเลยแม้แต่น้อย

 


ทำไมถึงไม่สนใจกันเลยล่ะ...

 


ทำไมทำท่าทีราวกับไม่รู้สึกอะไรแบบนี้...

 


คำสัญญาระหว่างเราสองคน...มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม

 


อารมณ์โกรธที่แทรกแซงเข้ามาแทนความเศร้าโศกภายในจิตใจ ทำให้โคโทริวางกระป๋องสเปรย์เย็นไว้ข้างที่นั่งคนเจ็บอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่มืออีกข้างที่ง้างขึ้นมาหวังจะระบายความโกรธนี้ออกไปจนหมดสิ้น ไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอีกครั้ง

 


อย่านะ โคโทริ!!”



ถึงใครจะมาห้ามตอนนี้...ก็ดูจะสายไปเสียแล้ว



เพี๊ยะ!!!




To Be Continued...




C R E D I T Tennis on JoyPixels 5.0

   PRINCE OF TENNIS OVA ศึกชิงแชมป์ระดับชาติ ตอนที่ 21

                               SONG                                            ARTIST

               -          FEARLESS HERO                                            NANA MIZUKI

  



Talk

22/12/19

ในที่สุดก็จบครึ่งหนึ่งของตอนที่ 4 แล้วนะคะ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ยังคงรอไรต์มาเกือบครึ่งปีนะคะ ยอมรับเลยว่าพอขึ้นมหาลัยแล้วต้องปรับตัวอะไรหลายอย่างจริงๆ ค่ะ เลยทำให้ไม่สะดวกมาอัพช่วงที่เรียนอยู่ ตอนนี้ไรต์เพิ่งสอบปลายภาคของเทอมแรกเสร็จเลยมีโอกาสได้มาอัพให้ผู้อ่านได้หายคิดถึงบ้าง ไรต์ดีใจมากที่มีแฟนคลับหน้าใหม่เข้ามากด fav. มากขึ้นเรื่อยๆ และขอบคุณหลายๆ ท่านที่ยังคงมาคอมเมนต์ให้กำลังใจ + ทวงงานตลอดในช่วงที่หายไปนะคะ

การอัพครั้งนี้ถือว่าเป็นของขวัญวันคริสต์มาสและของขวัญวันปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงสำหรับผู้อ่านทุกท่านนะคะ

คำอวยพร : ในปีหน้าไรต์ขอให้ผู้อ่านมีความสุขมากๆ คิดอะไรก็ขอให้สมหวังดังปรารถนา สุขภาพแข็งแรงตลอดทั้งปี พบเจอแต่สิ่งที่ดี สิ่งร้ายๆ ก็ขอให้หายไป และสุดท้ายขอให้ทุกท่านยังคงติดตามเรื่องของไรต์จนกว่าจะจบด้วยลงนะคะ :) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #146 iNJUSTz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 10:09

    สุดยอดเลยครับไรต์ ไปเที่ยวปีใหม่ที่ไหนครับเนี่ย
    #146
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #146-3 KotoriTh@i(จากตอนที่ 6)
      1 มกราคม 2563 / 23:31
      ความคิดเห็นย่อยที่ถูกลบไปเป็นของไรต์เองนะคะ พอดีมันขึ้นซ้ำกับที่ไรต์ตอบคอมเมนต์ก่อนหน้านี้ค่ะ
      #146-3
  2. #145 Loveatb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:28

    ดีใจมากกกก ที่ไรท์เตอร์กลับมาอัพนิยาย เรื่องนี้ made my dayมากกกก นึกว่าจะไม่มาอัพในปีนี้ซะแล้วว เป็นของขวัญช่วงสิ้นปีที่ดีอะ 555 ขอบคุณน้า หวังว่าทุกเรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร โดยเฉพาะเรื่องเรียน ไรต์จะทำได้ดี แล้วก็มีความสุขกับทุกเรื่องเลยน้า เป็นกำลังใจให้เสมอจ้า❤️❤️❤️

    #145
    1
    • #145-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 6)
      1 มกราคม 2563 / 22:09
      มีเปอร์เซ็นถัดไปเป็นของขวัญวันปีใหม่ให้นะคะ ขอบคุณสำหรับคำอวยพรและกำลังใจที่ให้ไรต์มาตลอดนะคะ
      #145-1
  3. #144 โฮคาบากิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 21:03

    ไรต์กลับมาแล้วววว เป็นไรไม่รู้ทำไมร้องตาม(ถึงจะแค่น้ำตาซึมเล็กน้อย) ไรต์ขามีฉากตบแล้วมีฉากจูบมั้ยยยยTvT(อยากได้ความหวานมาทำให้จิตใจดีขึ้นเพราะรู้สึกไตพังมาม่ามันเข็มข้นนน แม้รู้ว่าจะไม่มีก็ตาม//ดมกาวแทนยาดม แม่จะเป็นลมกับอีพีนี้ทุกที เมนอิฉันแขนขาพังทั้งคู่ อิแม่คือตาพัง ห่วงแฟน(?)จนร้องไห้//ฉันโอเวอร์ไปช้ะ อ๋อ..ใช่ฉันโอเวอร์เอง ข้ามๆไปนะตัวเธอวววว์//เล่นมากไปอี๊กกก)

    บอกตามตรงนะคะตอนนี้มันจบค้างงง แงทำไมเหมือนเราสัมผัสได้ว่าพอตีจบน้องจะร้องโฮอีกรอบแล้วน้องก็จะทำแผลให้แฟนคนแรก(?)ของเราต่อ

    สุขสันต์วันคิดมากบอกวันหยุดสองสามวันนะคะ >< ขอให้ไรต์สุขภาพแข็งแรง ไม่เจ็บไม่ป่วยไม่ไข้ เรียนอะไรก็เข้าหัว แต่งริยายก็แต่งลื่นไม่มีสะดุดไม่ตัน(ทำไมเหมือนขายของ?)รอไรต์มาอัปนิยายเสมอค่ะ ขอแค่ไรต์มาอัปใฟ้จบเราก็พอจายยย~ เลิฟยูๆๆ//ปามินิฮาร์ท

    #144
    1
    • #144-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 6)
      1 มกราคม 2563 / 21:53
      ถึงจะไม่ใช่ฉากจูบแต่ก็มีฉากหวานๆ อยู่นะคะ อาจจะช่วยให้ฮีลไตของผู้อ่านได้ไม่มากก็น้อย ชอบคำว่าแขนพัง ขาพัง ตาพังมากค่ะ5555 แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะคะ รักเช่นกัน//ปาให้มินิฮาร์ทให้มากกว่า
      ปล. ผู้อ่านเดาได้ถูกหมดเลยค่ะ สุดยอดมาก555
      #144-1
  4. #143 ALICE47 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 20:01

    ดีใจที่ไรต์กลับมาแล้วแงง ดีใจมากจริงๆ ตอนนี้จริงๆ ในอนิเมะคือเจ็บใจที่เทะแพ้นะ แต่ในเรื่องคือสงสารโคโทริมาก ต้องกลั้นน้ำตาเพื่อคำสัญญาที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายยังจำได้หรือเปล่า ไม่แปลกจริงๆ ที่ตอนท้ายโคโทริหายเศร้าแล้วโกรธจนไปตบหน้าอย่างนั้น (ยอมรับว่าชอบฉากตบมาก สะใจหนักมาก ไม่นึกว่าไรต์จะมีเขียนฉากงี้ด้วย แต่ขอฟาดแรงกว่านี้อีก ล้อเล่นนะ555) ปล. ขอบคุณสำหรับคำอวยพรค่ะ ขอให้ไรต์มีความสุขเช่นกันนะคะ แน่นอนว่าเราจะตามเรื่องนี้ไปจนจบเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้กับไรต์เสมอนะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 ธันวาคม 2562 / 20:02
    #143
    1
    • #143-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 6)
      1 มกราคม 2563 / 21:42
      โคโทริน่าสงสารจริงๆ ค่ะ ตอนเขียนไรต์เขียนฉากตบเองไรต์ยังชอบเลยค่ะ5555 ขอบคุณที่คอยเป็นกำลังใจให้กับไรต์มาตลอดนะ
      #143-1