[ Fic The Prince of tennis ] ♀ Ex-Freundin ♂

ตอนที่ 5 : ♀ Ex-Freundin ♂ Chapter Four (Half 1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 274 ครั้ง
    15 ม.ค. 64



     หมายเหตุ : เนื่องจากในตอนแรกไรต์จะเอาอีก 20 % ลงไปในตอนนี้ทีเดียว แต่มันเกิน 50,000 ตัวอักษร ซึ่งมันเกินจากที่ทาง    dek-d กำหนดไว้ ไรต์เลยเอาอีก 20% นั้นไว้ในตอนถัดไป ซึ่งเป็น Half 2 แทนนะคะ 

ขออภัยในความสะดวกด้วยนะคะ T-T




Image result for principal minami

Principle  Minami

(ผู้อำนวยการมินามิ)






Chapter Four

                                                     ( Half 1 ) 


                                                                       -  She is a charming girl. –




             ในวันนี้จะเป็นศึกตัดสินว่าทีมใดจะได้เป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันเทนนิสทั่วประเทศในครั้งนี้ ขอให้ทุกคนตั้งใจให้ดีและอย่าประมาทเป็นอันขาดล่ะ

 


น้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความหนักแน่นของผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนเซงาคุอย่าง เทะสึกะ คุนิมิตสึ เอ่ยวลีเด็ดของตนจบลงดังเช่นทุกครั้ง ตัวจริงทุกคนส่งเสียงตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า

 


          โอ๊ส กัปตัน!!!”


 

เวลาที่เหลืออีกครึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ ขอให้ตัวจริงทุกคนพักผ่อนทำใจให้สบาย และเตรียมความพร้อมสำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ให้ดีล่ะ

 


สิ้นเสียงหวานห้วนที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงของผู้มีศักดิ์เป็นที่ปรึกษาชมรมอย่าง อาจารย์ริวซากิ สึมิเระ ทุกคนต่างก็ตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันอีกครั้งว่า

 


ครับ อาจารย์ริวซากิ!!”

 


หลังจากสิ้นเสียงตะโกน ตัวจริงทุกคนก็นั่งพักผ่อนตามอัธยาศัยในสนามแข่งขัน แต่แล้วภายในเวลาไม่ถึงนาที บรรยากาศที่เงียบสงบก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนตอบโต้วุ่นวายจากคู่กัดทั้งสองแห่งชมรมเทนนิสเซงาคุ ซึ่งสาเหตุก็มาจาก...

 


ฮืม~~”

 


ฮืม~~”

 


เสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุขที่เรียกได้ว่าดังผิดปกติไปจากผู้คนทั่วไปของโมโมชิโระ สร้างความรำคาญใจให้แก่คู่กัดของตนที่อยู่ข้างกายเป็นอย่างมาก

 


เงียบๆ หน่อยได้ไหม โมโมชิโระ 



ไคโดเอ่ยออกไปเพื่อหวังว่าจะทำให้หนุ่มผมตั้งที่อยู่ข้างๆ ฮัมเพลงเบาลงไปจากเดิม แต่โมโมะไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมาเป็นคำพูดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแต่เสียงฮัมเพลงที่ดังกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ราวกับจงใจยั่วโมโหผู้ได้ฉายาสรษพิษให้พ่นพิษร้ายออกมาเร็วยิ่งขึ้น                                             

 


ไอ้เจ้าบ้านี่!!”

 


เฮ้ย! ทำอะไรของแกน่ะ เจ้าอสรพิษ

 


โมโมะถามออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ที่จู่ๆ คู่กัดของตนก็มากระชากคอเสื้อ ในขณะที่เขากำลังฟังเพลงใหม่ของมินาลินสกาย (Minalinsky) ซึ่งเป็นไอดอลในดวงใจของเขาอยู่แท้ๆ

 


แกฮัมเพลงเสียงดังเกินไป รู้ตัวบ้างไหม?” สิ้นเสียงของไคโด ก็ทำให้โมโมะรู้สึกตัวว่ามีผู้คนยังรอบข้างที่กำลังจ้องมองพวกเขาทั้งสองเป็นตาเดียว

 


แหะๆ ขอโทษนะครับ รุ่นพี่ โมโมะถอดหูฟังออกมาพร้อมกับโค้งหัวกล่าวคำขอโทษออกไป และเกาหัวแก้เขิน เพราะไม่นึกว่าตัวเองจะฮัมเพลงดังขนาดนี้

 


ไม่เป็นไรหรอก โมโมะ

 


ด้อนท์มายๆ (Don’t mind)

 


โออิชิและคิคุมารุ เจ้าของเทนนิสคู่ทองคำทั้งสองเอ่ยออกมาโดยไม่ต่อว่ารุ่นน้องจอมแสบแต่อย่างใด

 


ว่าแต่..นายก็ชอบมินาลินสกาย (Minalinsky) ด้วยเหรอเนี่ย?”

 


คิคุมารุถามออกมาทันทีที่เห็นภายในจอโทรศัพท์ของโมโมะเป็นเว็บบล็อคบทเพลงของมินาลินสกาย (Minalinsky) นักร้องหญิงบนโลกอินเทอร์เน็ตที่ไม่เคยปรากฏใบหน้าคร่าตาของตัวเองออกมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 


แต่เพราะน้ำเสียงที่หวานละมุนบวกกับเนื้อเพลงที่แต่งขึ้นมาเอง มีทั้งความสนุก ความเศร้า หรือแม้แต่กระทั่งการให้กำลังใจ และที่สำคัญคือผู้หญิงคนนี้สามารถร้องเพลงได้หลากหลายแนว จึงทำให้มินาลินสกาย (Minalinsky) มีฐานแฟนคลับมากยิ่งขึ้น ถ้าหากใครอยากเห็นใบหน้าของเธอก็ต้องไปถึงร้านที่เธอทำงานพิเศษในตัวเมืองโอซาก้าเลยล่ะ

 


ชอบสิครับ รุ่นพี่เอจิ ถึงจะไม่เคยเห็นหน้า แต่เสียงหวานละมุนและเนื้อเพลงที่แต่งขึ้นมาอย่างใจจริง มันทำให้ผมมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมากมายหลายต่อหลายครั้งเลยนะครับ

 


โมโมะเอ่ยออกมาพลางยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เมื่อได้พูดถึงไอดอลที่ตนเองชื่นชอบให้คนอื่นฟัง แต่แล้วก็มีอยู่รุ่นน้องจอมอวดดีคนหนึ่งได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่ของตนพูดก็เผลอพึมพำสิ่งที่ตนคิดออกมาเบาๆ ว่า..

 


ขนลุก

 


ถึงแม้รุ่นน้องจอมอวดดีคนนั้นจะพึมพำออกมาเบาเพียงไหน แต่ก็ไม่สามารถหลุดรอดโสตประสาทการฟังของโมโมะไปได้อยู่ดี

 


พูดว่าอะไรนะ เจ้าเอจิเซ็น!!” โมโมะถามออกมา ทั้งๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่ด้วยความหมั่นไส้ต่อรุ่นน้องปีหนึ่งจอมอวดดีประจำชมรม ก็เลยจัดการล็อกคอของเรียวมะไม่ให้ขยับไปไหนได้ โดยผู้เป็นกระทำก็ไม่ฟังเสียงร้องห้ามของผู้ถูกกระทำเลยแม้แต่น้อย

 


แต่แล้ว...ก็เหมือนมีเสียงสวรรค์ลงมาช่วยเรียวมะที่กำลังถูกคุกคาม(?) ทางกายอยู่ในตอนนี้

 


อีกสิบวิ!”


 

ทันทีที่เสียงทุ้มอันคุ้นเคยของใครบางคนตะโกนกังมาจากอัฒจันทร์ทางด้านขวา โมโมะก็เผลอปล่อยแขนออกจากคอของเรียวมะ เพราะว่าตกใจในเสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 


นับได้ว่าสายตาของทุกคนในตอนนี้ ต่างก็จับจ้องมองไปทางต้นเสียงซึ่งก็คือ จิโทเสะ เซนริ ตัวจริงปีสาม ชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ ในมือของเขากำลังถือนาฬิกาจับเวลาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดปนกับความรู้สึกที่กำลังลุ้นอะไรบางอย่างอยู่

 


โคโทริ ถ้าเธอไม่รีบวิ่งลงมา ได้โดนทำโทษแน่!” สปีดสตาร์แห่งนานิวะอย่างเคนยะ ก็ตะโกนสมทบขึ้นเพื่อบอกกับผู้จัดการสาวของตนที่ยืนอยู่ชั้นบนสุดของอัฒจันทร์

 


โคโทริ ผู้จัดการสาวของชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ ที่อยู่ในชุดกระโปรงสีเขียวน้ำทะเลที่ประดับไปด้วยลูกไม้สีดำตามชายผ้า ส่วนตรงคอปกสีขาวถูกประดับด้วยโบว์สีชมพูอ่อนลายจุด แถมยังสวมเสื้อคลุมสีครีมเอาไว้อีกชั้น พร้อมทั้งมีกระเป๋าผ้าสีเขียวมิ้นท์สะพายเอาไว้ที่ไหล่ด้านขวามือ ในตอนนี้เธอกำลังวิ่งลงบันไดอัฒจันทร์มาหาคนในชมรมของตนอย่างเร่งรีบ 

 


ห้า!”

 


สี่!”

 


เสียงตะโกนเคาท์ดาวน์บอกเวลาที่เหลืออีกเพียงไม่กี่วินาทีจากสมาชิกในชมรมดังไปทั่วทั้งสนามแข่ง ถึงแม้ว่าโคโทริจะวิ่งลงมาจนถึงตรงกลางอัฒจันทร์แล้วก็ตาม แต่มันก็ยิ่งทำให้เด็กสาวรู้สึกกดดันตัวเองมากขึ้น ว่าต้องให้วิ่งให้เร็วกว่าเดิม

 


สอง!”

 


หนึ่ง!”

 


ครืด!

 


เสียงรองเท้าผ้าใบครูดกับพื้นอย่างรุนแรงทันทีที่ร่างบางวิ่งลงมาจนถึงบันไดขั้นสุดท้ายของอัฒจันทร์ ฝ่ามือบางกุมหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าออกอย่างรวดเร็วเพื่อแสดงอาการเหนื่อยหอบจากการวิ่งเร็วเมื่อครู่

 


นัยน์ตาสีอำพันของโคโทริเงยหน้าขึ้นมองชายผู้ที่ครอบครองเวลาและชะตากรรมการลงโทษของเธอเอาไว้ในกำมือ ใบหน้าของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กหลายจุด ซึ่งบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าปนกับความรู้สึกตื่นกลัวต่อผลตัดสิน

 


เมื่อจิโทเสะเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าที่กำลังเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นในสิ่งที่เขาจะพูดต่อจากนี้ รอยยิ้มของเขาก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับจะเอ่ยออกไปว่า...

 


เกือบไม่รอดแล้วไหมล่ะ โคโทริ จิโทเสะว่าพลางให้ดูนาฬิกาจับเวลาที่ถูกหยุดเวลาไว้ที่ 0.020 วินาที 

 


เยส!”

 


เสียงหวานอุทานออกมาพร้อมกับกำหมัดด้วยความดีใจที่จะได้ไม่ต้องถูกทำโทษ การริเริ่มพนันลงโทษเกิดจากช่วงเย็นของเมื่อวานนี้ พวกตัวจริงและตัวเธอเองต่างก็ลงพนันกันไว้ว่า ถ้าหากใครมาช้ากว่าเวลาที่กำหนดจะต้องถูกลงโทษ ซึ่งบทลงโทษก็จะแตกต่างกันออกไปตามสิ่งที่แต่ละคนกลัวเลยล่ะ

 


เมื่อโคโทริรู้แล้วว่าตัวเองมาถึงทันเวลาอย่างเฉียดฉิว ก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างงินด้วยความรู้สึกดีใจปนโล่งใจ พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาเช็ดเหงื่อให้หายไปจากใบหน้าหวาน

 


แปลกใจเหมือนกันนะ ที่เห็นคนตรงเวลาแบบคุณมาช้าอย่างนี้งินเอ่ยออกมาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย พลางยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับเด็กสาวที่เพิ่งผ่านชะตากรรมอันลุ้นระทึกมาเมื่อครู่

 


ขอบใจมาก งินเสียงหวานเอ่ยคำขอบคุณพร้อมกับหยิบขวดน้ำจากมืองิน มือเรียวเปิดฝาขวดน้ำแล้วยกขึ้นดื่มให้หายเหนื่อยล้าจากการวิ่งสี่คูณลงมายังชั้นล่างสุดของอัฒจันทร์

 


พอดีฉันลืมเครื่องมือปฐมพยาบาลไว้ที่บ้าน เลยต้องกลับไปเอาอีกรอบน่ะ” โคโทริเอ่ยถึงสาเหตุที่ว่าทำไมเธอถึงมาช้าผิดปกติต่างจากทุกวัน พลางยื่นขวดน้ำคืนให้กับเจ้าของ ก่อนจะละสายตาไปเปิดกระเป๋าผ้าสีมินต์ที่เต็มไปด้วยเครื่องมือปฐมพยาบาลเบื้องต้น

 


โหว โควจัง ต้องแบกมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

 


 คินทาโร่ถามออกมาอย่างประหลาดใจที่เห็นของมากมายแปลกตาอยู่ในกระเป๋าผ้าของผู้จัดการสาว ด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็กปีหนึ่ง ทำให้เจ้าลิงน้อยประจำชมรมหยิบขวดที่บรรจุจำพวกยารักษาขึ้นมาดูสรรพคุณทีละอันสองอัน

 


จริงๆ เอามาแค่ผ้าก๊อซที่ต้องเปลี่ยนให้งินก็น่าจะพอแล้วนะ กัปตันชมรมอย่างชิราอิชิ ก็เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจเช่นเดียวกับคินทาโร่ ก่อนจะพูดเอ็ดรุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังค้นของในกระเป๋าอยู่ว่า 'อย่าไปยุ่ง ถ้าแตกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ' คำพูดนั้นทำให้คินทาโร่ถึงกับหยุดค้นและเก็บขวดยาไว้ที่เดิม

 


ไม่ได้หรอก เผื่อพวกนายอยากเล่นเทนนิสฆ่าเวลา แล้วเกิดบาดแผลขึ้นมาจะทำยังไงล่ะโคโทริว่าพลางแกะผ้าก๊อซอันเก่าที่ใส่เป็นเฝือกอ่อนให้งินออก แล้ววานรุ่นน้องในชมรมเอาผ้าก๊อซผืนนั้นไปทิ้งถังขยะข้างนอกสนามแข่ง 

 


ก็จริงอย่างที่โคโทริจังพูดนะ ถ้าผิวสวยๆ ของฉันเกิดถูกให้เป็นแผลขึ้นมาคงจะไม่ดีแน่ โคฮารุเอ่ยออกมาอย่างจีบปากจีบคอ พร้อมกับลูบผิวสวย(?) ของตนไปมาเบามือ

 


ไม่เป็นไร โคฮารุยูจิเอ่ยออกมาแล้วย่างเท้าเข้าไปใกล้ข้างกายโคฮารุอย่างสมมาดชายแท้

 


ฉันจะคอยดูแลผิวสวยๆ ของนาย ไม่ให้ห่างกายเลยล่ะ ทันทีที่ยูจิเอ่ยจบก็ดึงมือของโคฮารุไปจุมพิตยังหลังมือ เพื่อแสดงถึงความสัตย์จริงในสิ่งที่ตนกล่าวออกไปเมื่อครู่

 


พรวด!”

 


คนที่สำลักน้ำกับคำพูดและการกระทำอันหวานเลี่ยนไม่ได้มีแค่คนในโรงเรียนชิเท็นโฮจิเท่านั้น แม้กระทั่งสมาชิกตัวจริงโรงเรียนเซงาคุอย่างโมโมชิโระกับไคโดที่เป็นคู่แข่งกันในรอบที่แล้วต่างก็สำลักน้ำที่ดื่มอยู่ออกมาด้วยเช่นกัน

 


ต๊าย! ยูจิทำอย่างนี้ ฉันก็เขินแย่เลยสิ

 


ในตอนนี้ คู่รักโฮโมทั้งสองคนที่อยู่ในออร่าความรักสีม่วงอันหวานแหวว ไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบข้างเลยว่าทุกคนต่างตกตะลึง และรู้สึกขนลุกปนขยะแขยงในสิ่งที่พวกเขาแสดงออกมามากน้อยเพียงใด แม้แต่ผู้จัดการสาวอย่างโคโทริก็ยังอ้าปากค้างกับการแสดงความรักของพวกเขาในครั้งนี้ ถึงแม้เด็กสาวจะเจอการแสดงแบบนี้อยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่ภายในใจมันก็ยังทำใจให้รู้สึกชินไม่ได้อยู่ดี

 


นัยน์ตาสีอำพันของโคโทริกวาดสายตามองคนในชมรมเทนนิสโรงเรียนเซงาคุ ที่มีบางส่วนที่แสดงท่าทางนิ่งค้าง และบางคนก็ทำหน้าตาขยะแขยงราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่า ในชีวิตนี้พวกเขาจะต้องมาเจอคู่รักโฮโมมาแสดงความรักกันที่สาธารณะอย่างนี้ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้โคโทริต้องยกมือไหว้พร้อมกับยิ้มแห้งใส่เพื่อเป็นการขอโทษที่สมาชิกในทีมไปสร้างสิ่งที่ไม่ควรดูก่อนการแข่งขันนัดสำคัญนี้ซะได้

 


เมื่อเห็นว่าผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนเซงาคุสะบัดมือไปมาเพื่อเป็นการสื่อว่า ไม่เป็นไร ก็ทำให้โคโทริโล่งใจที่เขาไม่ถือโทษอะไร แต่แล้วโคโทริก็ต้องเผลอกระตุกยิ้มขึ้นมา เมื่อนึกถึงสีหน้าของเทะสึกะที่หันไปเจอเมื่อครู่

 


สีหน้าที่ถึงแม้จะนิ่งเฉยเพียงใด...ก็ยังซ่อนความขนลุกอยู่ภายใต้กรอบแว่น

 


ราวกับเด็กที่งอแงแบบเงียบๆ ถูกบังคับให้กินในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบเลยล่ะ

 


สีหน้าแบบนั้นมันทำให้เธอยิ้มไม่หยุดจริงๆ เลยนะ...คุนิมิตสึ




 

 


สุดท้ายแล้ว การแสดงความรักอันแสนโรแมนติกชวนหวานเลี่ยนของคู่โฮโมก็ต้องถูกปิดม่ายลงด้วยการถูกโค้ชโอซามุตักเตือนในเรื่องการกระทำไม่เหมาะสมในพื้นที่สาธารณะ และการเตือนนั้นก็ทำให้บรรยากาศรอบๆ แปรเปลี่ยนเป็นความสงบเหมือนเช่นเคย

 


ในขณะที่โคโทริกำลังเปลี่ยนผ้าก๊อซผืนใหม่ให้กับงินอย่างเบามือ น้ำเสียงเข้มอันคุ้นเคยที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อนเล็กน้อยก็ดังมาจากทางด้านหลังของเด็กสาว

 


ทำหน้าผ่อนคลายแบบนี้ แสดงว่าเธอมาทันเวลาสินะ โคโทริ

 


สิ้นเสียง เจ้าของชื่อก็หันหลังมองไปตามเสียง แล้วพบกับเด็กหนุ่มร่างสูงสวมแว่นที่มีผิวสีแทน เรือนผมสีม่วง คิเทะ เอย์ชิโร่ กัปตันชมรมเทนนิสโรงเรียนฮิงะ กำลังจ้องมองเด็กสาวผ่านกรอบแว่นของตน

 


เมื่อโคโทริเห็นว่าเจ้าของเสียงเป็นเพื่อนต่างโรงเรียนที่มาซ้อมแข่งกันอยู่บ่อยครั้ง เด็กสาวก็พยักหน้าแทนคำตอบที่คนตรงหน้าเอ่ยออกมาเมื่อครู่ คิเทะเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสงสัยในคำพูดของเขา

 


น่าเสียดายนะ พวกนั้นอุตส่าห์ให้ฉันไปซื้อเจ้านี่มาให้เธอแท้ๆ   

 


กัปตันหนุ่มผิวสีแทนว่าพลางหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากถุงกระดาษใบเล็กที่ตนถืออยู่ สิ่งที่คิเทะเอาออกมาปรากฏอยู่ตรงหน้าโคโทริ คือ ก้อนซาลาเปาสีขาวลูกหนึ่ง มองผิวเผินแล้วก็เป็นเพียงแค่ก้อนซาลาเปาธรรมดาๆ เท่านั้น แต่สำหรับโคโทริต้องเอามือปิดจมูกอย่างรวดเร็ว เมื่อได้กลิ่นฉุนของกระเทียมที่โชยออกมาจากข้างในซาลาเปาลูกนี้

 


นี่พวกนาย ให้เอย์ชิโร่ซื้อมาอย่างนั้นเหรอ?”

 


เสียงหวานของโคโทริเอ่ยถามสมาชิกตัวจริงในชมรมอย่างรู้ทันว่าพวกนั้นที่วานให้คิเทะไปซื้อซาลาเปาลูกนี้มาต้องเป็นคนในชมรมอย่างแน่นอน

 


สาเหตุที่เธอรู้อย่างนั้นเป็นเพราะ....

 


ใช่ ฉันเห็นว่าพวกคิเทะจะไปซื้อของกินด้านนอกสนามแข่งอยู่แล้ว เลยวานให้ซื้อของกินที่มีส่วนผสมกระเทียมเป็นบทลงโทษสำหรับเธอไปเลยยังไงล่ะ จิโทเสะอธิบายให้ผู้จัดการสาวฟังในสิ่งที่พวกเขาวางแผนกันไว้

 


 มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่จะรู้ว่า...สิ่งที่เธอไม่ชอบมากถึงมากที่สุด คือ

 


กระเทียม!!

 


ขอโทษนะ คิเทะ ที่ทำให้เสียเวลา พวกเราก็ไม่คิดว่าโคโทริจะมาทันในเวลาเสี้ยววิสุดท้ายแบบนี้ ชิราอิชิกล่าวขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิดพลางตบไหล่ของเพื่อนต่างโรงเรียนเบาๆ

 


ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือเสียงเข้มของคิเทะเอ่ยออกมาอย่างไม่ถือโทษอะไร

 


งั้นเดี๋ยวซาลาเปาลูกนี้ฉันขอซื้อต่อเองละกัน

 


เคนยะ เจ้าของฉายาสปีดสตาร์แห่งนานิวะเอ่ยออกมา พร้อมกับหยิบเหรียญในกระเป๋ากางเกงตามจำนวนราคาค่าซาลาเปา แล้วยื่นให้กับคิเทะที่ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อได้ซาลาเปาไส้กระเทียมมาเจ้าตัวก็เอาเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

 


งั้นฉันไปล่ะนะ

 


เมื่อหมดหน้าที่ของผู้ที่ได้ฉายาว่ากัปตันจอมโกงแล้ว เจ้าตัวจึงกล่าวลาสมาชิกในทีมชิเท็นโฮจิ ก่อนจะหันหลังเดินไปสมทบกับทีมของตน โดยมีเสียงหวานของโคโทริตะโกนไล่หลังขึ้นมาว่า  

 


ไว้ว่างๆ แล้วมาซ้อมแข่งกันอีกนะ เอย์ชิโร่

 


ครับๆ น้ำเสียงเข้มของคิเทะตอบออกไปพลางยกมือโบกไปมาอย่างเอื่อยๆ ราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผู้จัดการสาวต่างโรงเรียนเอ่ยออกมามากเท่าไหร่นัก

 


โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเบื้องหลังการตอบแบบนั้นของเขา คือการที่คิเทะกำลังยกยิ้มขึ้นมา เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตที่เคยได้ซ้อมร่วมกันกับโรงเรียนชิเท็นโฮจิหลายต่อหลายครั้ง

 


...อยากให้ถึงวันนั้นไวๆ จังเลยนะ

 

.

 

.

 

.

 

เรียบร้อยแล้วจ้ะ งิน

 


เสียงหวานของโคโทริเอ่ยออกมา เมื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของผ้าก๊อซผืนใหม่ที่บรรจงเปลี่ยนให้กับชายร่างยักษ์ข้างกายที่บัดนี้กลายเป็นผู้ป่วยแขนหักไปหนึ่งข้างได้เสร็จสิ้น โดยไม่มีอะไรผิดพลาด

 


ขอบคุณมากนะ โคโทริ

 


งินกล่าวขอบคุณผู้จัดการของตนพร้อมกับทดลองขยับแขนข้างที่เจ็บเพื่อให้มั่นใจว่าผ้าก๊อซนั้นจะตรึงกับส่วนแขนของเขาได้อย่างพอดี ในขณะเดียวกัน น้องชายตัวดีของเขาอย่าง    อิชิดะ เท็ตสึ ตัวจริงชมรมเทนนิสปีสอง โรงเรียนฟุโดมิเนะ ก็เดินเข้ามาถามไถ่อาการของผู้เป็นพี่ชายด้วยความเป็นห่วง

 


อาการที่แขนเป็นไงบ้างพี่

 


ก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก เท็ตสึ งินว่าพลางขยับแขนข้างที่เจ็บให้น้องชายของตนเห็นว่าไม่ได้เจ็บปวดเท่ากับตอนที่เพิ่งแข่งกับคาวามูระเสร็จหมาดๆ

 


ถ้าหลังจากนี้ งินไม่ขยับแขนมากจนเกินไป แค่เดือนกว่าๆ ก็หายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วจ้ะ โคโทริยิ้มหวานออกไปเพื่อให้น้องชายของงินสบายใจขึ้นอีกเปราะหนึ่ง



ได้ยินอย่างนี้ผมก็สบายใจแล้วล่ะครับ ทันทีที่เท็ตสึได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างโล่งใจที่อีกไม่นานพี่ของตนก็จะกลับมาใช้แขนข้างที่เจ็บได้อย่างอิสระเหมือนเคย

 


แพ้จนได้นะ จิโทเสะ

 


เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกจากทางด้านหลัง แล้วก็พบกับอดีตคู่หูของตน ที่ตอนนี้มีศักดิ์เป็นถึงกัปตันชมรมเทนนิส โรงเรียนฟุโดมิเนะ ทาจิบานะ คิปเปย์ ยืนอยู่ตรงหน้าจิโทเสะ โดยมีน้องสาวอย่าง ทานิบานะ แอน อยู่ข้างกายผู้เป็นพี่ชายอีกทีหนึ่ง

 


เออ หมอนั่นเก่งเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

 


ถึงแม้จิโทเสะจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเป็นปกติ แต่ส่วนลึกภายในจิตใจก็ยังคงรู้สึกเจ็บใจที่พ่ายแพ้กับเทะสึกะอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

 


จิโทะเสะ ตาของนาย...

 


เสียงของคิปเปย์ทำให้จิโทเสะหลุดออกจากภวังค์ เมื่อเห็นว่าคนผมเหลืองตรงหน้าใช้นิ้วชี้ไปที่หางตาซ้ายของตัวเอง เพื่อให้เด็กหนุ่มรู้ว่ามีอะไรบางอย่างติดอยู่ตรงหางตาขวาซึ่งเป็นด้านตรงข้ามของคิปเปย์

 


โคโทริ

 


ทันทีที่จิโทเสะเอ่ยชื่อผู้จัดการออกมา ก็เดินตรงเข้าไปหาเด็กสาวที่นั่งอยู่แล้วย่อตัวลงอยู่ในระดับสายตาของเธอ พร้อมกับหลับตาลงทั้งสองข้างด้วยความเคยชิน

 


เนื่องจาก จิโทเสะเคยถูกลูกเทนนิสอัดเข้าที่ตาข้างขวาจังๆ จากการซ้อมแข่งกับคิปเปย์ จนถึงตอนนี้มันก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากแล้ว แต่ก็ยังมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ชัดเจนเหมือนเคย และยิ่งไปกว่านั้นเวลามีอะไรมาเข้าตา ในช่วงแรกๆ เขาจะชอบเผลอขยี้ตาตัวเอง จนถูกโคโทริดุอยู่ประจำว่า..

 


อย่าทำอย่างนั้นสิ เดี๋ยวเชื้อมันจะเข้าไปในตานะ!!’

 


หรือไม่ก็...

 


ถ้านายขยี้ตาอีกที ฉันโกรธจริงๆ ด้วยนะ!’

 


หลังจากนั้นเป็นต้นมา เวลามีอะไรมาเข้าตา จิโทเสะก็ให้โคโทริเป็นคนเอาออกให้ลูกเดียว เพื่อที่ว่าเขาจะได้ไม่เผลอขยี้ตาจนถูกผู้จัดการของตนดุอีก ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมเอาออกให้อย่างเต็มใจด้วยซ้ำ ถ้าตอนไหนโคโทริไม่อยู่ข้างกาย จิโทเสะก็จะให้มิยูกิเป็นคนเอาออกให้ หรือบางครั้งก็ใช้น้ำสะอาดล้างตาเอง

 


 ราวกับรู้หน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี...โคโทริประคองใบหน้าเข้มคมคายของเด็กหนุ่ม แล้วใช้นิ้วเรียวเขี่ยสิ่งที่ติดตรงหางตาด้านขวาออกให้อย่างเบามือ

 

 “แค่ฝุ่นน่ะ

 


สิ้นเสียง จิโทเสะก็ลืมตาเผยให้เห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่สะท้อนถึงความคุกรุ่นภายในแววตาอยู่ไม่น้อย ในฐานะเพื่อนสนิทไม่มีทางที่โคโทริจะไม่รู้ว่าชายตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

 


ผ่านมาตั้งสามวันแล้ว ยังเจ็บใจไม่หายอีกเหรอ?” โคโทริว่าพลางวาดรอยยิ้มบางออกมาทั้งๆ ที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

 


แน่สิ ยิ่งรู้ว่าคนที่ฉันแพ้เป็นแฟนเก่าของเธอแล้ว มันยิ่งทำให้เจ็บใจมากกว่าเดิมอีก

 


ที่พูดน่ะเป็นความจริงอย่างนั้นเหรอ? จิโทเสะทันทีที่เด็กหนุ่มผิวแทนเอ่ยจบ เสียงทุ้มของคิปเปย์ก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจและสงสัยในสิ่งที่อดีตคู่หูของตนพูดออกไปเมื่อครู่

 


ใช่แล้วล่ะ คิปเปย์จิโทเสะว่าพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับลากโคโทริให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วย    

 


ยัยนี่เป็นแฟนเก่าของเทะสึกะน่ะ

 


นัยน์ตาสีอำพันของโคโทริเบิกกว้างขึ้นทันทีที่จิโทเสะเอ่ยจบ ไม่คาดคิดว่าเพื่อนสนิทของตนจะพูดเรื่องนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย 

 


คิปเปย์กับเท็ตสึที่เพิ่งรู้ความจริงในเรื่องนี้ก็เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า...ผู้ที่ได้ฉายากัปตันจอมเย็นชาแห่งโรงเรียนเซงาคุ จะเคยมีแฟนกับเขาด้วย

 


...แถมเป็นผู้หญิงที่สวยและร่าเริงอย่างโคโทริเสียด้วย ช่างไม่เข้ากับกับบุคลิกของเทะสึกะเลยแม้แต่น้อย

 


ว่าแต่แอนจังหายไปไหนแล้วล่ะ?” จิโทเสะถามออกมาด้วยความสงสัย เมื่อไม่เห็นเด็กหญิงผมสั้นสีน้ำตาลอยู่ข้างกายผู้เป็นพี่ชายเสียแล้ว

 


เห็นบอกว่าจะไปหาโมโมชิโระของเซงาคุน่ะ

 


คิปเปย์ชี้ไปทางอัฒจันทร์ด้านซ้ายที่พวกเซงาคุอยู่กัน เมื่อจิโทเสะและโคโทริหันไปก็พบกับแอนกำลังควงแขนโมโมชิโระอยู่อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ซึ่งต่างจากใบหน้าของโมโมะที่แดงระเรื่อไปด้วยความเขินอาย เมื่อถูกน้องสาวของทาจิบานะควงแขน บวกกับสมาชิกตัวจริงในชมรมพูดแซวขึ้นมาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย

 


สองคนนั้นเป็นแฟนกันเหรอเนี่ย


 

...โดยที่โคโทริไม่รู้ตัวเลยว่าคำพูดนั้นของตนจะเป็นเหตุให้ทาจิบานะคนพี่ถึงกับฟิวส์ขาด และแผ่รังสีสีแดงอันร้อนแรงออกมาราวกับไฟลุกโชนที่เต็มไปด้วยแรงหึงหวงที่มีต่อน้องสาวคนสำคัญของเขา

 


ไม่ – มี – ทาง!!”

 


เสียงทุ้มอันเรียบเฉยผิดปกติของคิปเปย์เอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ และดูเหมือนรังสีที่แผ่ออกมานั้นจะกลายเป็นวงกว้างมากกว่าเดิมหลายเท่า จนคนรอบข้างไม่กล้าที่จะย่างกายเข้าไปหากัปตันของฟุโดมิเนะเลยแม้แต่น้อย


 

มีเพียงอดีตคู่หูคนสำคัญของเขาที่กล้าเข้าหา โดยไม่เกรงกลัวต่ออารมณ์ฉุนเฉียวรุนแรงนี้เลยแม้แต่น้อย แต่แล้วประโยคที่จิโทเสะเอ่ยออกไปกลับเป็นคำถามปั่นประสาทที่ยั่วโมโหคิปเปย์ได้มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว

 


แหม่ๆ พี่ชายหวงน้องสาวซะแล้วเหรอเนี่ย

 


นี่! เซนริ โคโทริร้องห้ามทันทีที่ได้ยินเพื่อนสนิทของตนพูดออกไปแบบนั้น

 


 ไม่เป็นไรหรอก

 


จิโทเสะว่าพลางใช้มือหนาแตะไหล่ของคิปเปย์ พร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูอยู่สักพัก เมื่อชายผมเหลืองรับรู้ในสิ่งที่จิโทเสะกระซิบบอกแล้ว อารมณ์ที่เต็มไปด้วยแรงหึงหวงและรังสีที่แผ่ออกมาราวกับไฟลุกโชนก็หายไปในพริบตาเดียว

 


การที่คิปเปย์กลับมาเป็นกัปตันจอมสุขุมเหมือนเช่นเคย ก็ถือว่าโล่งอกสำหรับคนรอบข้างแล้ว แต่สำหรับโคโทริกลับรู้สึกแปลกไปจากเดิม เมื่อถูกอดีตคู่หูทั้งสองตรงหน้าตกเป็นเป้าสายตาทันทีที่กระซิบบอกอะไรบางอย่างกันเสร็จสิ้น

 


โคโทริ เธอน่ะคบกับเทะสึกะตอนปีหนึ่งอย่างนั้นเหรอ?” คิปเปย์ถามออกมาเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่จิโทเสะพูดกับเขาเมื่อครู่มันเป็นความจริง

 


เอ๋ เอ่อใช่จ้ะโคโทริตอบกลับไป ทั้งๆ ที่ตัวเองยังสับสนอยู่เลยว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้ออกมา

 


แก่แดดจังนะ

 


หะ!”

 


เพราะตกใจในประโยคที่กัปตันโรงเรียนฟุโดมิเนะเอ่ยออกมาในลักษณะต่อว่า เลยทำให้โคโทริอุทานเสียงหลงด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเบนสายตามอง ตัวการ ที่กำลังฉีกยิ้มกว้างเริงร่าให้กับตนอยู่

 


เมื่อเห็นลักษณะท่าทางที่ราวกับกำลังปั่นประสาทเด็กสาวอยู่ ก็ทำให้รู้ได้เลยว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มผิวแทนเอ่ยออกไป ต้องเป็นเรื่องที่เจ้าตัวเคยคบกับเทะสึกะเมื่อสองปีก่อนอย่างแน่นอน ส่วนสาเหตุที่พูดถึงเรื่องนี้คงเพราะต้องการให้คนเป็นพี่ชายรู้ว่าขนาดเด็กปีหนึ่งยังมีแฟนได้ แล้วทำไมเด็กปีสองอย่างแอนถึงจะมีแฟนไม่ได้สินะ

 


ไม่อย่างงั้น...อารมณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นคงไม่พังทลายเร็วขนาดนี้หรอก

 


ฉันยอมรับนะ ว่าฉันแก่แดดก็จริงโคโทริยิ้มบางๆ ออกมาแล้วเอ่ยต่อว่า แต่ว่านะ คิปเปย์คุง หลังจากที่ฉันเลิกกับเขาแล้วก็ไม่ได้คบกับใครอื่นอีกเลย ฉันว่าการที่เรารู้จักคำว่า ความรักก่อน มันก็เป็นผลดีที่ทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้วเราต้องการคนแบบไหนมาอยู่เคียงข้างกันแน่

 


ก็จริงอย่างที่เธอพูดนะ งั้นฉันจะลองเปิดใจรับหมอนั่นดูก็แล้วกัน

 


เสียงทุ้มของคิปเปย์เอ่ยออกมาพร้อมกับเบนสายตาไปทางน้องสาวของตนและโมโมชิโระอยู่ด้วยกันและยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเรียกเท็ตสึและหันหลังเดินไปสมทบกับทีมฟุโดมิเนะที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากทีมชิเท็นโฮจิมากนัก

 


พูดได้คมดีหนิจิโทเสะเอ่ยออกมาอย่างชื่นชม พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวที่กำลังเอามือเท้าเอวข้างหนึ่งไว้

 


บาดใจเลยป่ะล่ะ

 


โคโทริถามหยอกเย้าคนตรงหน้า พลางใช้นิ้วอีกข้างที่ว่างจิ้มตรงตำแหน่งหัวใจทางด้านซ้ายของร่างสูง พร้อมกับส่งรอยยิ้มขี้เล่นให้กับหนุ่มผิวแทนที่มีท่าทีตกใจเล็กน้อยกับการกระทำและการตบมุขที่นานๆ มีทีของผู้จัดการ

 


แต่ในเมื่อชงมาขนาดนี้แล้ว...เขาก็จัดให้ได้



ทะลุขั้วหัวใจเลยล่ะ อั่ก

 


น้ำเสียงที่ราวกับจะขาดใจตายบวกกับการแสดงที่เกินจริงของจิโทเสะ ไม่เพียงแต่ทำให้โคโทริหลุดขำออกมา ทุกคนในชมรมรวมถึงโค้ชโอซามุก็หัวเราะร่าให้กับการแสดงนี้เสียทุกราย เมื่อจิโทเสะเห็นปฏิกิริยาของทุกคนแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน

 


ขอโทษที่รบกวนเวลาแห่งความสุขนะครับ

 


เสียงหัวเราะของสมาชิกในชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ ต้องถูกหยุดลงด้วยน้ำเสียงเคร่งครึมที่ติดสำเนียงคันไซเล็กน้อยของใครบางคนที่ดังมาจากทางด้านข้าง เมื่อคนที่ยืนอยู่ใกล้เสียงมากที่สุดอย่างเคนยะได้เห็นใบหน้าคร่าตาอันคุ้นเคยของคนตรงหน้า ทำให้นัยน์ตาสีน้ำเงินที่เบิกกว้างขึ้นจากเดิม และปากที่อ้าค้างด้วยความรู้สึกที่ประหลาดเป็นอย่างมาก

 


เพราะโดยปกติแล้ว เจ้าหมอนี่ เคยมาหาถึงที่ซะที่ไหนกันเล่า

 


นายมาทะ-...นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย

 


ก่อนที่เคนยะจะถามคำถามจบ ก็ถูกผู้มาใหม่พูดขัดขึ้นและเดินเมินเด็กหนุ่มไปต่อหน้าต่อตาอย่างไร้เยื่อใย และนั่นก็ทำให้เจ้าตัวฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า..

 


หรือว่าเป้าหมายของเจ้าหมอนี่จะเป็น...

 


สิ้นความคิด ชายร่างสูงสวมแว่นตากลม เรือนผมสีน้ำเงินเข้มตัดซอยประบ่า เสื้อนอกสีขาวแกมเทาที่สวมอยู่ เป็นสัญลักษณ์ให้เห็นว่าชายคนนี้เป็นหนึ่งในสมาชิกตัวจริงของชมรมเทนนิสโรงเรียนเฮียวเท ซึ่งตอนนี้ชายคนดังกล่าวยืนหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กสาวเพียงคนเดียวในชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ พร้อมกับพูดเกริ่นขึ้นและถามคำถามออกมา

 


ผมได้ยินที่คุณพูดกับคิปเปย์ของฟุโดมิเนะเมื่อครู่ เลยอยากถามให้แน่ใจไปเลยว่า..

 


ตอนนี้คุณยังโสดอยู่ใช่ไหมครับ

 


เอ่อ...ใช่ค่ะโคโทริเว้นระยะห่างในการตอบเล็กน้อย เพราะยังรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้ามาถามสถานะของตน ก่อนจะเป็นฝ่ายถามถึงตัวตนของคนตรงหน้าบ้าง

 


ว่าแต่คุณคือ...

 


ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไปครับ ผมตัวจริงปีสาม โรงเรียนเฮียวเท โอชิทาริ ยูชิ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

 


เด็กหนุ่มโค้งหัวเล็กน้อยเป็นการทักทายพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับผู้จัดการสาวที่กำลังทำหน้าสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนที่ชื่อยูชิและสมาชิกในทีมของตนอย่างเคนยะ เพราะนามสกุลสองคนนี้เหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน


 

ไม่ใช่เพียงแค่โคโทริหรอกที่สงสัย สมาชิกทุกคนของโรงเรียนชิเท็นโฮจิต่างก็สงสัยในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน สุดท้ายแล้วภวังค์ที่สร้างอยู่ของเธอก็หยุดลงด้วยการถูกชายรุ่นราวคราวเดียวกันจับมือขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยคำตอบออกมาราวกับล่วงรู้ความคิดภายในจิตใจของทุกคนได้ในทันที

 


"ขอบคุณที่ดูแลลูกพี่ลูกน้องของผมมาโดยตลอดนะครับ คุณผู้จัดการคนสวย 

 


สิ้นเสียง ยูชิก็จรดริมฝีปากหนาของตนลงบนหลังมือของเด็กสาวอย่างนิ่มนวล ซึ่งการกระทำนั้นทำให้โคโทริรู้สึกตกใจจนต้องนำมือมาอีกข้างที่ไม่ได้ถูกจับมาป้องปากเพื่อซ่อนใบหน้าหวานที่กำลังเห่อร้อนไปด้วยความเขินอาย


 

คะ...คือว่าเนื่องจากผู้จัดการสาวไม่เคยประสบพบเจอกับการกระทำที่ราวกับอยู่ในภาพยนตร์รักโรแมนติกแบบนี้ จึงทำให้เผลอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงกระตุกกระตักต่างจากทุกครั้ง

 


พอได้แล้ว ยูชิ

 


หลังจากที่คนเป็นลูกพี่ลูกน้องทนยืนฟังไอเจ้าบ้ายูชิพูดพร่ำอยู่นานสองนาน เคนยะก็เปิดปากห้ามออกไป พร้อมกับคว้าข้อมือบางของโคโทริให้หลุดจากการเกาะกุม และใช้แรงเหวี่ยงให้เด็กสาวมาอยู่ข้างหลังของเขาได้ในเวลาอันสั้น

 


สมกับที่ได้ฉายาสปีดสตาร์แห่งนานิวะจริงๆ เลยนะ เคนยะ ยูชิเอ่ยออกมาอย่างชื่นชม

 


ขอบคุณสำหรับคำชม แต่ถ้านายยังทำตัวรุ่มร่ามกับผู้จัดการของเราอีก ทางฉันก็จะไม่ปล่อยไว้เหมือนกัน

 


สิ้นเสียง ชิราอิชิและจิโทเสะก็เดินขนาบข้างเข้ามาหาเคนยะ และส่งสายตาอันดุดันให้กับฝ่ายตรงข้ามเพื่อเป็นสัญญาณเตือนว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง พวกเขาได้เอาจริงเป็นแน่

 


เดี๋ยวสิ พวกนาย...แล้วก็ทุกคนด้วย


 

เสียงหวานห้ามปรามออกไปแบบนั้น เป็นเพราะว่าไม่ใช่แค่พวกเขาสามคนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้นที่พร้อมจะปะทะกับยูชิได้ทุกเวลา แต่สมาชิกทุกคนในชมรมตอนนี้ต่างก็แสดงท่าทีอย่างเดียวกัน 

 


แล้วอีกอย่าง ยัยนี่เป็นประเภทไม่ชอบคนจับปลาหลายมือ ถึงนายจะจีบไปก็จีบไม่ติดหรอกนะ ยูชิ

 


ว้า~ แย่จังยูชิอุทานออกมาอย่างรู้สึกเสียดายเมื่อได้ยินอย่างนั้น เพราะเขาเป็นเสือที่พร้อมจะล่าผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าซะด้วยสิ

 


รุ่นพี่ยูชิ!!”

 


เสียงทุ้มของใครบางคนตะโกนดังมาจากทางด้านหลังของพวกเคนยะ เมื่อหันไปตามเสียงก็พบกับ โอโทริ โจทาโร่ ตัวจริงของชมรมเทนนิสโรงเรียนเฮียวเทอีกคนหนึ่ง กำลังวิ่งตรงมาทางนี้ด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อน

 


พอดีโค้ชซากากิเขาเรียกให้รุ่นพี่กลับไปเดี๋ยวนี้เลยครับ

 


ถึงนายไม่มาเรียก ฉันก็กลับอยู่แล้วหน่า โจทาโร่ยูชิว่าพลางเดินผ่านเคนยะและโจทาโร่ที่กำลังหอบเหนื่อยอยู่อย่างไม่ได้สนใจมากนัก พร้อมกับพูดประโยคส่งท้ายออกไปว่า...

 


ไว้ปิดเทอมเจอกันที่โอซาก้านะ เคนยะ

 


เออ ไว้เจอกัน เคนยะเอ่ยออกไปและยกยิ้มบางๆ ขึ้นมา

 


นี่จ้ะ โคโทริว่าพลางยื่นขวดน้ำเปล่าที่เอาออกมาจากกระติกน้ำแข็งให้กับเด็กหนุ่มเรือนผมสีเทาหม่นต่างโรงเรียนที่กำลังเหนื่อยหอบจากการวิ่งเมื่อครู่อยู่

 


พอดีฉันเห็นว่าเธอวิ่งมาเหนื่อยๆ น่ะ

 


โจทาโร่เงยหน้าขึ้นมองผู้จัดการสาวของอีกฝ่ายที่ยิ้มกว้างให้อย่างจริงใจ มือหนารับขวดน้ำเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะตามขวดพร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณออกไป และเปิดฝาขวดยกขึ้นดื่มให้หายเหนื่อยทันที

 


เรื่องเมื่อครู่...ผมต้องขอโทษแทนรุ่นพี่ยูชิด้วยนะครับหลังจากที่ดื่มน้ำเสร็จ เด็กหนุ่มก็กล่าวขอโทษออกไปอย่างรู้สึกผิดที่รุ่นพี่ของตนไปทำกิริยาอันไม่เหมาะสมใส่คนที่เพิ่งพบหน้ากันเป็นครั้งแรก

 


ไม่เป็นไรจ้ะ ฝากบอกยูชิคุงด้วยนะว่าฉันไม่ได้รังเกียจเขา แต่แค่ไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้ใส่ ฉันเลยตกใจจนพูดไม่ออกน่ะจ้ะ

 


คุณนี่ใจดีจังเลยนะครับ

 


เอ๋?” เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความงุงงงต่อสิ่งที่คนตรงเอ่ยออกมา

 


คุณบอกว่าคุณไม่ชอบผู้ชายจับปลาหลายมือสินะครับโจทาโร่ว่าพลางยื่นขวดน้ำคืนให้กับเจ้าของ

 


งั้นเป็นผมได้หรือเปล่า คนที่เข้ามากุมหัวใจของคุณน่ะ แน่นอนว่าผมเป็นผู้ชายรักเดียวใจเดียวครับ น้ำเสียงที่จริงจังทำให้นัยน์ตาสีอำพันของโคโทริเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจทันทีที่ได้ยินบทจีบสาวราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนต์รักโรแมนติกขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

 


ฮะๆ ล้อเล่นครับ พอดีผมได้ยินพวกรุ่นพี่ในชมรมพูดจีบสาวแบบนี้บ่อยๆ เลยอยากลองพูดบ้างน่ะครับ

 


โจทาโร่เกาหัวแก้เขินที่ต้องมาพูดเรื่องน่าอับอายแบบนี้ ก่อนจะโค้งตัวเอ่ยคำขอบคุณเรื่องที่นำน้ำมาให้ดื่มและเดินหันหลังจากไป แต่พอเด็กหนุ่มเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเดินและหันหลังกลับมาอีกครั้งด้วยประโยคที่ไล่หลังมาของโคโทริ

 


ถ้าคิดว่ากุมหัวใจฉันได้ ก็ลองเข้ามาจีบฉันดูสิ โจทาโร่คุง

 


เอ๊ะ

 


เฮ้ย!”

 


เสียงแรกเป็นเสียงอุทานของโจทาโร่ที่เต็มไปด้วยความตกใจปนสงสัยในคำพูดของเด็กสาว และเสียงต่อจากนั้นเป็นเสียงสมาชิกในชมรมที่พร้อมใจกันอุทานออกมาด้วยความแปลกประหลาดในตัวผู้จัดการสาวเป็นอย่างมาก

 


เพราะโดยปกติผู้หญิงอ่อนโยนอย่างโคโทริเคยใช้คำพูดหว่านล้อมผู้ชายแบบนี้ที่ไหนกัน นอกเสียจากว่า..

 


ล้อเล่นจ้ะ

 


เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก เว้นแต่โจทาโร่ที่ใบหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แค่คำพูดของเด็กสาวหรอกที่ทำให้เขาหน้าแดงราวกับมะเขือเทศสุกได้ขนาดนี้ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มกว้างอันร่าเริงและการแลบลิ้นออกมาเล็กน้อยเพื่อแสดงให้เห็นว่าเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่น

 


นะ...น่ารักจัง

 


...เป็นครั้งแรกที่โจทาโร่รับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติต่างจากทุกครั้ง

 


โดนจนได้สินะ

 


โจทาโร่พูดพึมพำออกมาเบาๆ ขณะเดินต่อไปข้างหน้าพลางขยุ้มเรือนผมสีเทาหม่นของตนด้วยความไม่เข้าใจต่อความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว  



 

 


โคโทริจังนี่เสน่ห์แรงจังเลยน้า~” หลังจากที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากทางอัฒจันทร์ด้านข้าง คิคุมารุก็เอ่ยขึ้นและเอามือทั้งสองข้างไขว้ไว้บนศีรษะ

 


ไม่คิดจะไปร่วมแจมหน่อยเหรอ? เทะสึกะ ฟูจิถามคนที่นั่งอยู่ข้างตนอย่างนึกสนุก

 


ไร้สาระ

 


ถึงนายจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...

 


โออิชิหยุดพูดเพียงแค่นั้น เมื่อรับรู้ถึงรังสีเย็นยะเยือกอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างของเพื่อนจอมเย็นชา ถ้าเปรียบกับคิปเปย์ที่หวงน้องสาวตัวเองเมื่อครู่เป็นไฟอันเร่าร้อนในฤดูร้อน เทะสึกะในตอนนี้ก็คงจะเป็นหิมะในฤดูหนาวที่มาพร้อมกับพายุหิมะอันบ้าคลั่งอย่างแน่นอน

 


หนาวจัง เนี้ยว แมวน้อยประจำชมรมอย่างคิคุมารุพึมพำออกมาเบาๆ พลางกระชับเสื้อนอกตัวจริงที่สวมอยู่ให้อุ่นขึ้นมากกว่าเดิม

 


นี่ๆ ซากุโนะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครอย่างนั้นเหรอ?”

 


เสียงแหลมของเด็กหญิงเรือนผมสีน้ำตาลมัดแกละสองข้างอย่าง โอซากาดะ โทโมกะ ถามเพื่อนสนิทของตนพร้อมกับเปรยตามองไปยังผู้หญิงหนึ่งเดียวที่ถูกรายล้อมไปด้วยสมาชิกชมรมโรงเรียนชิเท็นโฮจิ เมื่อซากุโนะหันไปมองตามโทโมกะมองในตอนแรกก็อุทานขึ้นมาในทันที

 


อ๋อ รุ่นพี่โคโทริน่ะเหรอจ้ะ โทโมกะพยักหน้าหงึกๆ แทนคำว่า ใช่ออกไป เด็กสาวผมเปียเห็นดังนั้นจึงเอามือแตะที่คางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า..

 


 อืม...ฉันเพิ่งมารู้จักรุ่นพี่โคโทริเมื่อสองวันก่อนนี่เอง เลยรู้แค่ว่าเธอชื่อ มินามิ โคโทริ อยู่ปีสาม เป็นผู้จัดการชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ แล้วก็เป็นลูกสาวของผู้อำนวยการของโรงเรียนเราด้วยจ้ะ

 


สาเหตุที่ซากุโนะตัดสินใจไม่บอกอีกเรื่องหนึ่งที่รู้ออกไป เพราะกลัวว่าจะเพื่อนสาวของตนจะตะโกนโหวกเหวกโวยวายด้วยความตื่นตระหนกตกใจ แล้วถ้าคุณเทะสึกะเกิดได้ยินเรื่องที่เธอบอกออกไปอาจจะโดนตกเป็นเป้านิ่งใส่ก้ได้

 


มิน่าล่ะ ถึงได้ดูคล้ายกันขนาดนั้นโทโมกะเอ่ยออกไปอย่างหมดข้อสงสัย

 


ถึงหน้าตาจะคล้ายกันขนาดไหน แต่นิสัยนี่คนละเรื่องเลยล่ะ โมโมะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมานั่งเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าสองสาวหลังจากที่บอกลากับน้องสาวของรุ่นพี่ทาจิบานะเป็นที่เรียบร้อย


 

เนาะเอจิเซ็น นายก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?" เด็กหนุ่มผมตั้งว่าพลางกอดคอรุ่นน้องคนสนิทที่กำลังนั่งเดาะลูกเทนนิสอยู่ข้างกาย

 


แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะครับ รุ่นพี่โมโมะเรียวมะถามออกไปอย่างไม่เข้าใจขณะที่ในมือนั้นกำลังเดาะลูกเทนนิสอย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย

 


เอาเหอะหน่า แค่ตอบมาก็พอแล้ว

 


ผมเอง...ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน สุดท้ายเรียวมะก็ทนความดื้อรั้นของรุ่นพี่โมโมะไม่ไหวจึงเอ่ยคำตอบออกไปในที่สุด

 


ใช่ไหมล่ะ คนเป็นลูกนี่ทั้งสวยทั้งใจดี อ่อนโยนราวกับนางฟ้าบนสรวงสวรรค์ แต่คนเป็นแม่นี่ทั้งเข้มงวด เคร่งวินัย ลงโทษพวกเราชมรมเทนนิสได้ตลอดเวลาทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย…”

 


ระ...รุ่นพี่โมโมะ หยุดพูดก่อนจะดีกว่านะคะ

 


ซากุโนะพยายามห้ามปรามไม่ให้ผู้เป็นรุ่นพี่พูดอะไรที่เป็นการว่ากล่าวผู้อำนวยการไปมากกว่านี้ ซึ่งทั้งโทโมกะและสมาชิกชมรมปีหนึ่งทั้งสามคนต่างก็พยักหน้าให้กับคำพูดของซากุโนะด้วยเช่นกัน

 


ทำไมฉันต้องหยุดด้วยล่ะ ก็ผู้หญิงคนนั้นเป็นปีศาจที่โหดร้ายจริงๆ หนิ ใช่ไหมล่ะเอจิเซ็น

 


โมโมะเอ่ยออกไปด้วยความไม่เข้าใจพร้อมกับถามความเห็นจากรุ่นน้องข้างกายอีกครั้ง แต่เอจิเซ็นก็ไม่ตอบอะไรกลับมา แถมยังหยุดการเดาะลูกเทนนิสและขยับปีกหมวกลงเพื่อไม่ให้เห็นใบหน้าได้ชัดเจน เมื่อโมโมะกวาดสายตามองรอบๆ ก็พบว่าทุกคนกำลังขยับหนีจากเขาออกไปทีละก้าว

 


ทำไมล่ะ...ทุกคน

 


ขอโทษนะ ที่ฉันนิสัยไม่เหมือนลูกสาวตัวเองน่ะ โมโมชิโระ

 


เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความเย็นชาเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของโมโมะ เมื่อเจ้าตัวได้ยินเสียงที่คุ้นเคยร่างกายก็หยุดนิ่งและหันหลังไปมองอย่างช้าๆ ด้วยความสั่นกลัว

 


ภาพตรงหน้าที่สะท้อนเข้ามายังนัยน์ตาสีม่วงของโมโมะ คือหญิงสาวเรือนผมสีเทาที่ยาวสลวยถึงกลางหลัง นัยน์ตาสีอำพันที่แข็งกร้าวแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจ ทั้งเสื้อนอกและกระโปรงทรงกระบอกสีเทาที่เห็นกันอยู่ทุกวันจนคุ้นชิน ทำให้โมโมะเอ่ยตำแหน่งและนามสกุลของคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงกระตุกกระตักไม่สมกับเป็นเขาเลยแม้แต่น้อย

 


ผะ..ผะ...ผู้อำนวยการมินามิ!!!!”

 


รอยยิ้มเหยียดที่ถูกวาดลงบนใบหน้าหวาน ทำให้โมโมะสะดุ้งโหยงลุกจากที่นั่ง ก่อนจะโค้งตัวลงเก้าสิบองศาและประกบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันทันที พร้อมกับเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด

 


ขอโทษที่พูดจาใส่ร้ายไปแบบนั้นนะครับผู้อำนวยการมินามิ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ!!”

 


เมื่อโมโมะพูดจบก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่หญิงสาวตรงหน้าที่ยืนอยู่ตอนแรกกลับเดินไปอีกทางโดยที่ไม่สนใจคำพูดของเด็กหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

 


ขอโทษด้วยนะคะ ที่เด็กในชมรมของฉันพูดจาเสียมารยาทกับคุณแบบนี้  

 


ไม่เป็นไรค่ะ อาจารย์ริวซากิ ฉันก็เป็นอย่างที่เด็กคนนั้นบอกจริงๆ แต่ว่า...จะไม่มีการลงโทษพวกเธอโดยไม่มีเหตุผลอีกแล้วล่ะ

 


จริงเหรอครับ?” สมาชิกในชมรมต่างถามออกมาเป็นเสียงเดียวกัน เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการมินามิบอกกับอาจารย์ริวซากิไป                                                

 


อืม แล้วก็โมโมชิโระ...ถ้าอยากให้ฉันยกโทษให้ สอบคราวหน้าก็ทำคะแนนทุกวิชาให้ได้เกิน 70% ล่ะ

 


เอ๋ เอาจริงดิครับ?”

 


โมโมะถามออกไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ ส่วนคำตอบที่ได้รับกลับมาจากผู้อำนวยการมินามิมีเพียงแค่การกระตุกยิ้มขึ้นอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกครั้งโดยทิ้งเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งสิ้นหวังราวกับหมาหงอยไว้เบื้องหลัง

 


ถ้าเรื่องการเรียนแล้ว....โมโมชิโระ ทาเคชิผู้นี้ขอจบลงชีวิตจะดีกว่า

 


น่าเสียดายนะ อุตส่าห์ได้เจอกันแล้วแท้ๆ แต่กลับแสดงความหึงหวงออกไปไม่ได้เนี่ย มันเจ็บปวดเนาะ

 


คำพูดที่ราวกับจงใจยั่วโมโหของผู้อำนวยการมินามิ ทำให้เหยื่อที่กำลังแผ่รังสีอันรุนแรงราวกับพายุหิมะติดกับได้อย่างง่ายดาย เทะสึกะเงยหน้ามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับพูดอะไรบางอย่างออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย

 


การที่คุณหยุดลงโทษสมาชิกในชมรมเทนนิสก่อนที่ผมจะจบการศึกษาไป คุณคงมีเหตุผลสินะครับ ผู้อำนวยการมินามิ

 


ความเป็นจริงแล้ว...การกลั่นแกล้งทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดของผู้อำนวยการมินามิ มันเกิดขึ้นตั้งแต่เทะสึกะบอกเลิกโคโทริไปนั่นแหละ ทั้งที่ตอนแรกก็บอกไปแล้วเขาจะโดนลงโทษแต่เพียงผู้เดียว แต่ดูเหมือนว่าสาวเจ้าจะยังไม่พอใจเลยจัดให้คนทั้งชมรมโดนไปด้วย แถมผู้อำนวยการยังกำชับอย่างหนักแน่นทุกครั้งเวลาสั่งให้เขาทำอะไรแปลกๆ อีกด้วยว่า..

 


จนกว่าเธอจะจบการศึกษาไป ฉันไม่หยุดแน่ เทะสึกะ!!’

 


...จนเป็นอย่างที่เห็นในปัจจุบันนี่แหละ

 


ข้ามคำพูดฉันไปเลยอย่างนั้นเหรอ ก็สมกับเป็นเธอดีนะ  

 


ใช่แล้วล่ะ พอฉันเผลอพูดออกไป เจ้าตัวเขาก็ขอให้หยุดทำทันทีเลยล่ะ ผู้อำนวยการมินามิเอ่ยเหตุผลออกไปพร้อมกับใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางลูกสาวของตนที่เป็นต้นเหตุของการสิ้นสุดเรื่องนี้ตรงอัฒจรรย์ข้างๆ

 


...แต่ความสงสัยของผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันมันยังเหลืออีกข้อหนึ่ง

 


คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่?”

 


นี่ไงล่ะ ผู้อำนวยการมินามิเผยรอยยิ้มบางพลางชูถุงกระดาษสีฟ้าอ่อนที่อยู่ในมือขึ้นมาให้เห็น

 

 .

 

 



โดยผู้ที่ได้รับถุงกระดาษสีฟ้าอ่อนนั้นไป คืออาจารย์ที่ปรึกษาชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ เพื่อตอบแทนที่ดูแลลูกสาวของตนมาตลอดสองปี ผู้อำนวยการมินามิจึงให้ของขวัญแทนคำขอบคุณ

 


โค้ชโอซามุที่อยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นรับถุงของขวัญนั้นมา พร้อมกับเอ่ยคำขอบคุณออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย แต่แล้วชายหนุ่มก็ถึงกับขมวดคิ้วเมื่อมองเห็น สิ่งเหล่านั้น ที่อยู่ข้างในถุงกระดาษ

 


ทั้งผลไม้ประจำฤดูกาล หมากฝรั่ง และกล่องนม

 


ไม่เข้ากันเลยสักนิด

 


นั่นเป็นความคิดที่มีต่อของขวัญ (หลาย) ชิ้นนี้ของโค้ชโอซามุ แต่แล้วเขากลับต้องรู้สึกผิดอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินประโยคต่อมาของหญิงสาวตรงหน้า

 


พอดีโคโทริเล่าให้ฟังว่า คุณสูบบุหรี่จัดพอสมควร ฉันเลยหาของที่ทำให้ลดบุหรี่มาเป็นของตอบแทนน่ะค่ะ

 


อีกอย่าง มะเร็งปอดเป็นสิ่งที่ไม่ดี ฉะนั้นลองหยุดตอนนี้ก็ยังไม่สายนะคะ!!”

 


ใบหน้าคมคายของโค้ชโอซามุขึ้นสีอย่างอับอายที่ถูกหญิงสาวอายุมากกว่าตักเตือนเรื่องสุขภาพต่อหน้านักเรียนนับยี่สิบชีวิตที่กำลังกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

 


แต่คำพูดและแววตาที่ทอส่องประกายไปด้วยความหวังดีของผู้อำนวยการมินามิ ทำให้เขาไม่กล้าพูดขัดหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 


คะ..ครับ ผมจะพยายามครับ

 


แม่กับลูกนี่ชักจะเหมือนกันเกินไปแล้วนะ

 


ไม่ใช่แค่หน้าตา แต่เหมือนกระทั่งการใช้คำพูดดึงดูดเพศตรงข้ามโดยไม่รู้ตัวอีก

 


จะไปแล้วเหรอคะ?” โคโทริถามออกไป เมื่อเห็นว่าคุณแม่ของตนกำลังเดินกลับไปทางเดิม

 


พอดีแม่ยังเหลืองานเอกสารที่โรงเรียนอยู่ เลยจะเข้าไปทำให้เสร็จเลย   

 


ไว้เจอกันนะลูก

 


สิ้นเสียง ฝ่ามืออันอบอุ่นก็ลูบหัวของคนเป็นลูกอย่างอ่อนโยน โคโทริระบายยิ้มบางและเอ่ยถ้อยคำปริศนาที่ล่วงรู้กันเพียงแค่สองคนออกไป

 


จะรอนะคะ แม่

 


หลังจากที่คุณแม่ของผู้จัดการสาวเดินออกจากบริเวณที่ชิเท็นโฮจิอยู่กัน เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้นานก็ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก มันทำให้โค้ชโอซามุรู้สึกอับอายจนแทบทนไม่ไหวกับท่าทางสะใจของสมาชิกในชมรม ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเอ่ยไม้ตายที่ทำให้หยุดหัวเราะออกไป

 


ถ้าพวกนายยังไม่หยุดหัวเราะ ฉันไม่ให้กินจริงๆ ด้วย

 


เสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่ เงียบลงเป็นเป่าสากทันที

 


แน่นอนว่า เจ้าพวกนี้มันต้องเห็นของกินสำคัญกว่าการกวนประสาทเขาอยู่แล้ว

 


โค้ชโอซามุยิ้มเหยียดอย่างพึงพอใจ ก่อนจะแบ่งของที่อยู่ในถุงให้กับทุกคนได้กินอย่างเท่าเทียม โดยชายหนุ่มเลือกที่จะหยิบหมากฝรั่งขึ้นมาเคี้ยวเล่นฆ่าเวลารอการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่จะเกิดขึ้นอีกไม่นานต่อจากนี้

 


ถ้าเรื่องรสชาติ เขาให้หมากฝรั่งดีกว่าจริงๆ นั่นแหละ

 


แต่ถ้าเรื่องคลายเครียด...ยังคงห่างไกลจากบุหรี่มากนัก

 

 

 

 

 


งั้นผมก็ไม่ต้องทำคะแนนสอบเกิน 70% แล้วใช่ไหมครับ?”

 


โมโมชิโระที่ตอนแรกกลายเป็นหมานั่งหงอย บัดนี้กลับกระดิกหางอย่างมีความหวังในคำพูดเมื่อครู่ของผู้อำนวยการมินามิที่เดินกลับมายังหน้าตนอีกครั้ง

 


เอางี้ดีกว่า ถ้าวันนี้พวกเธอเป็นฝ่ายชนะเลิศ ฉันจะยกโทษให้ โมโมชิโระ

 


แน่นอน

 


เยสโมโมะอุทานพลางกำมือทั้งสองข้างด้วยความดีใจ

 


ขอบคุณมากครับ บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่มีวันลืมเป็นอันขาด

 


ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายชนะหรือเปล่า แต่โมโมะก็โค้งตัวขอบคุณผู้มีพระคุณอยู่หลายรอบ จนผู้อำนวยการมินามิหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้า

 


เมื่อหญิงสาวรับรู้ถึงสายตาหลายคู่ที่มองมายังเธออย่างแปลกใจ ก็ทำเป็นกระแอมไอเพื่อการรักษาภาพพจน์ผู้อำนวยการจอมเคร่งเหมือนเคย ก่อนจะหันไปบอกลาพร้อมกับให้กำลังใจอาจารย์ริวซากิที่ยืนอยู่ข้างกาย

 


ขอให้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้นะคะ

 


แต่ก็ยังไม่วายเดินไปกระซิบบอกประโยคที่ดูเหมือนจะปั่นประสาทแต่ก็แฝงไปด้วยความหวังดีเล็กน้อยที่ข้างหูของกัปตันหนุ่มจอมเย็นชา

 


ถ้าไม่รีบบอก ระวังจะโดนใครไม่รู้คาบไปก่อนนะ คุณกัปตัน

 


ผู้อำนวยการมินามิส่งยิ้มยียวนให้กับเทะสึกะที่หันมามองตนด้วยสายตานิ่งเฉยราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดมาก ก่อนจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนเป็นความขบขันเข้าแทนที่

 


ถึงแม้สายตาที่ส่งมาให้จะนิ่งเฉยจนคิดว่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เมื่อมองลึกเข้าไปจะพบว่าข้างในนั้นครุกกรุ่นราวกับแผดเผาไปด้วยกองไฟที่สุมไปด้วยคำพูดของเธอ

 


...ชักสนุกซะแล้วสิ

 


สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการ

 


เสียงหวานอันคุ้นเคยสองเสียงที่ทักขึ้นในเวลาเดียวกัน ทำให้ผู้อำนวยการมินามิหลุดจากภวังค์ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะปรายตามองผู้มีศักดิ์เป็นประธานนักเรียนที่สวมเสื้อนอกแขนยาวสีเขียวขี้ม้าโดยมีเสื้อยืดสีเลือดหมูทับข้างในอีกชั้น และกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เผยขาอ่อนนั้นช่างแตกต่างกับสไตล์การแต่งตัวของคนเป็นรองประธานที่สวมเสื้อคอกลมแขนระบายสีขาว และนุ่นกางเกงยีนส์ขายาวอย่างมิดชิด

 


ถ้าจะมาหาโคโทริล่ะก็...อยู่ตรงนั้นนะ

 


ผู้อำนวยการมินามิว่าพลางหันไปทางที่ลูกสาวของตนนั่งอยู่ ก่อนจะเดินออกจากอัฒจันทร์ไปโดยมีเสียงขอบคุณจากเด็กสาวทั้งสองไล่หลังมา

 


วันนี้เขาดูอารมณ์ดีแปลกๆ นะ ว่างั้นไหม อุมิจัง

 


หลังจากผู้อำนวยการเดินลับสายตาไปแล้ว โฮโนกะก็ถามเพื่อนสาวเรือนผมสีน้ำเงินข้างกายด้วยความสงสัยปนแปลกใจทันที

 

 

นั่นสิ อุมิเห็นด้วยกับสิ่งที่โฮโนกะถาม เพราะถึงจะเจอหน้ากันเกือบทุกวัน แต่น้อยครั้งที่จะมีบุญได้เห็นรอยยิ้มอารมณ์ดีแบบนี้

 


เมื่อโฮโนกะและอุมิลงบันไดอัฒจันทร์มาได้ครึ่งทาง ก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนสาวอีกคนของตนที่ตอนนี้อยู่ในฐานะผู้จัดการของชมรมเทนนิสโรงเรียนชิเท็นโฮจิ ได้ละสายตาจากสมาชิกในชมรมและหันไปมองบรรยากาศรอบๆ แทน ซึ่งแน่นอนว่าสาวแก่นอย่างโฮโนกะในตอนนี้กำลังโบกมือให้โคโทริหันมาเห็นตนอย่างเอาเป็นเอาตาย

 


...และแล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่า

 


ทันทีที่โคโทริเห็นเพื่อนสาวทั้งสองก็ยิ้มกว้างออกมาและโบกมือตอบกลับไป ก่อนจะหันไปพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มที่ดูมีอายุ ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมเทนนิสของโรงเรียนนั้น เพราะเมื่อชายคนนั้นพยักหน้า โคโทริก็โค้งหัวเล็กน้อยราวกับขอบคุณคนคนนั้น และกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางที่พวกเธออยู่ทันที

 


แต่แล้วการเคลื่อนไหวของโคโทริที่เหลืออีกเพียงไม่กี่ขั้นก็จะถึงตัวเพื่อนสาวทั้งสอง ก็ต้องถูกหยุดลงด้วยถุงกระดาษสีน้ำตาลอ่อนที่เพื่อนสาวเรือนผมสีส้มยื่นมาให้ตรงหน้า

 


อันนี้เป็นของฝากจากแม่ฉันนะ

 


ฝากขอบคุณคุณแม่ของโฮโนกะจังด้วยนะจ้ะโคโทริเอ่ยคำขอบคุณออกไปด้วยความรู้สึกที่จริงใจต่อคุณแม่ของเพื่อนสาว พร้อมกับรับถุงกระดาษตรงหน้ามาสำรวจดูของข้างใน

 


ด้วยความที่บ้านของโฮโนกะเปิดร้านมันจู มันเลยทำให้โคโทริเดาได้ไม่ยากว่าของฝากจะต้องเป็นมันจู

 


แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะมีปริมาณมากถึงสองกล่องใหญ่แบบนี้

 


โฮโนกะจัง ปริมาณมากขนาดนี้ ฉันกินไม่หมดหรอกนะจ้ะ โคโทริเอ่ยออกไปอย่างประหลาดใจกับปริมาณของฝากที่มากเกินไปสำหรับเธอ

 


 “จริงๆ ที่ฉันบอกแม่ไปแล้วว่าเอาแค่กล่องเดียวก็พอ แต่แม่กลับบอกว่า...

 


โฮโนกะ นี่ไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย โคโทริจังกลับมาในรอบสองปีก็ต้องให้สองกล่องสิ!!”

 


ต้องขอโทษจริงๆ นะ โคโทริจัง

 


หลังจากที่โฮโนกะล้อเลียนท่าทางและคำพูดของคุณแม่ตนเสร็จ ก็รีบยกมือขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ไม่สามารถต้านทานความคิดของคนเป็นแม่ได้

 


ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ โฮโนกะจัง เดี๋ยวฉันเอาไปแบ่งกินกับคนในชมรมละกัน...ได้ใช่ไหม?” โคโทริเว้นระยะห่างในการถามเล็กน้อย เพราะกลัวว่าเพื่อนสาวของหล่อนจะเกิดอาการน้อยใจที่เอาของฝากมาให้คนอื่นกินด้วย

 


แน่นอน ก็มันเป็นของโคโทริจังแล้วนี่นา โฮโนกะว่าพลางยิ้มแฉ่งออกมา จริงๆ เธอดีใจและตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำที่คนต่างถิ่นจะได้ลิ้มลองมันจูจากร้านทางบ้านของเธอ

 


ขอบคุณนะจ้ะ

 


ว่าแต่ตอนนี้สะดวกหรือเปล่า พอดีฉันอยากให้ทั้งสองคนได้รู้จักกับพวกเขาน่ะ โคโทริเอ่ยออกไปพลางหันไปมองคนในชมรมที่กำลังง่วนกับกินของฝากที่ได้มาจากแม่ของเธออยู่

 


สะดวกสิ เนาะอุมิจัง โฮโนกะหันไปถามเพื่อนสาวที่อยู่ข้างกาย

 


อื้ม ฉันเองก็อยากรู้จักกับเพื่อนของโคโทริเหมือนกัน อุมิเอ่ยออกมาอย่างเห็นด้วย


 

โคโทริเผยยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะจูงมือทั้งสองคนให้เดินไปตามทางของตน ซึ่งเพื่อนสาวทั้งสองต่างก็ยอมให้โคโทริทำอย่างนั้นแต่โดยดี


 

หลังจากนั้นโคโทริก็ได้แนะนำตัวโฮโนกะและอุมิให้ได้รู้จักสมาชิกในชมรมได้รู้จักเพื่อนสนิททั้งสองของผู้จัดการสาว แต่แล้วทั้งสองก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นเล็กน้อย ทั้งๆ ที่โดยปกติแล้วคนที่พามาจะต้องแนะนำอีกฝ่ายให้รู้จัก แต่พวกเขาทุกคนรวมถึงอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมกลับแนะนำตัวออกไปด้วยตัวเองอย่างเป็นมิตร


 

เมื่อการแนะนำตัวเสร็จสิ้นครบทุกคน โฮโนกะและอุมิก็ขอตัวกลับไปยังอัฒจันทร์ที่คนของโรงเรียนเซงาคุนั่งกันอยู่ เพื่อรอดูการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้


 

ฉันได้กลิ่นหวานๆ จากถุงที่โควจังถือด้วยล่ะ


 

จมูกไวเหมือนเคยเลยนะ คินจัง โคโทริเอ่ยออกมาพลางลูบเรือนผมสีเพลิงของเด็กชายด้วยความหมั่นเขี้ยวที่รู้ทันเสมอในเรื่องของกิน


 

แต่ทำไมกับการเรียนถึงไม่เป็นอย่างนี้บ้างก็ไมรู้


 

ผู้จัดการสาวผ่อนลมหายใจอย่างเอือมระอา ก่อนจะนั่งลงและหยิบมันจูสองกล่องสองรสออกมาจากถุงกระดาษสีน้ำตาล แต่ทันทีที่เด็กสาวจะวางมันไว้บนเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างกาย คินทาโร่กลับแย่งกล่องขนมไปจากมือเธออย่างรวดเร็ว แววตาของคินทาโร่แปรเปลี่ยนเป็นลุกวาวระยิบระยับเมื่อได้เห็นขนมมันจูรสถั่วแดงและรสสตอเบอร์รี่อยู่ในมือ


 

น่ากินจังเลย โควจัง ฉันขอกินนะ


 

เห~ เมื่อกี้คินจังก็กินผลไม้ไปเยอะแล้วนะ ยังไม่อิ่มเหรอ?”


 

อย่าดูถูกกันสิกันสิ โควจัง แค่นั้นฉันไม่อิ่มหรอก แถมฉันมีกระเพาะแยกสำหรับของหวานอีกนะคินทาโร่เอ่ยออกมาพร้อมกับใช้มืออีกข้างตบที่หน้าท้องของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

 


สรุป...ได้หรือเปล่า?”

 


เด็กชายถามเสียงอ่อนเพราะไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าจะให้เขาได้กินสิ่งที่อยู่ในมือตอนนี้หรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่าโคโทริพยักหน้าหงึกๆ แทนคำตอบ คินทาโร่ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด พร้อมกับเปิดกล่องมันจูทั้งสองรสและหยิบขึ้นมากินข้างละรสอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่ลืมที่จะส่งต่อให้กับคนอื่นๆ ได้ลิ้มลองรสชาติด้วยเช่นกันฃ

 


หลังจากที่แจกจ่ายมันจูกันจนครบทุกคน โคโทริก็เอาทั้งสองกล่องมาวางไว้เก้าอี้ข้างกายที่ว่างอยู่เหมือนในตอนแรก มือเรียวหมายจะคว้ามันจูรสสตอเบอร์รี่ซึ่งเป็นรสชาติออกใหม่ของทางร้านโฮมูระมาลิ้มลอง

 


อ๊ะเสียงหวานอุทานพร้อมกับผละมือออกทันทีที่รับรู้ได้ว่าสิ่งที่สัมผัสได้นั้นไม่ใช่แป้งนุ่มๆ ของมันจู แต่กลับเป็นสัมผัสแข็งจากมือของใครบางคนที่หมายปองจะหยิบสิ่งเดียวกัน

 


เฮ้อ ถูกจับได้ซะแล้วเหรอเนี่ย

 


เด็กหนุ่มเรือนผมสีชมพูอันโดดเด่นเช่นเดียวกับสีตาที่เจือจางกว่าเล็กน้อย เสื้อนอกสีเหลืองตัดกลางด้วยสีดำเป็นแนวขวาง แสดงให้เห็นว่าชายคนนี้เป็นสมาชิกตัวจริงของชมรมเทนนิส โรงเรียนสาธิตริคไค ซึ่งเป็นคู่แข่งกับโรงเรียนเซงาคุในรอบชิงชนะเลิศนี้ กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้ากล่องขนมมันจูด้วยท่าทางเสียดายที่ไม่สามารถลอบหยิบสิ่งที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมได้สำเร็จลุล่วง

 


มีคนมาจีบอีกแล้วเหรอครับ คุณผู้จัดการพราวเสน่ห์

 


เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายเข้ามาคุยกับโคโทริ โค้ชโอซามุที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายก็เอ่ยแซวออกมา แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นทั้งสองคนหันควับมาส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธในทันที

 


หนูว่าคนนี้ไม่ใช่นะคะ

 


อย่าเข้าใจผิดสิครับ ผมแค่อยากกินไอ้นั่นเพื่อเพิ่มพลังงานก่อนแข่งเฉยๆ

 


คำพูดของ มารุอิ บุนตะ ที่เอ่ยออกมานั้นสร้างความสนใจให้ทุกคนในบริเวณนี้เป็นอย่างมาก เด็กหนุ่มผมชมพูมองไปยังกล่องมันจูที่วางอยู่ตรงหน้าตนด้วยสายตาละห้อยอย่างน่าสงสาร โคโทริเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจหยิบกล่องมันจูรสสตอเบอร์รี่ยื่นให้กับชายตรงหน้า

 


ก็เอาสิ ถ้ากินแล้วมันทำให้คุณมีพลังในการแข่งมากขึ้น ฉันก็ดีใจนะ  

 


ขอบใจมาก ว่าแต่เธอรู้ได้ไงว่าฉันชอบสตอเบอร์รี่?” มารุอิยื่นมือหยิบมันจูขึ้นมาสองลูกพร้อมกับถามออกไปด้วยความสงสัยที่เด็กสาวตรงหน้าเลือกหยิบรสที่เขาชอบมาได้ถูกต้อง

 


อืม...

 


คงเพราะตอนนั้นเราจะหยิบมันพร้อมกันล่ะมั้ง แถมทั้งสีผมและสีตาของคุณก็เป็นสีชมพูเหมือนกับสตอเบอร์รี่ด้วย เสียงหวานเอ่ยคำตอบของคำถามพลางหยิบมันจูรสสตอเบอร์รี่ขึ้นมากินด้วยเช่นกัน

 


ไม่ต้องใช้คำว่า คุณ ก็ได้ เราอยู่ปีสามเหมือนกัน

 


ทันทีที่เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยจบ โคโทริก็พยักหน้าอย่างยินยอมที่จะเปลี่ยนสรรพนามการเรียกให้กับชายตรงหน้า แต่แล้วการหยิบมันจูลูกที่สามเพื่อลิ้มลองรสชาติหวานซ่อนเปรี้ยวอีกครั้งของมารุอิก็ต้องชะงักลงด้วยการถูกใครบางคนดึงคอเสื้อจากทางด้านหลัง

 


ทำอะไรของนาย มารุอิ

 


น้ำเสียงทุ้มแฝงไปด้วยความหนักแน่นอันทรงพลังของชายผู้มาใหม่ สามารถสร้างความหวาดหวั่นให้กับคนที่อยู่เบื้องล่างในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

 


ปะ...เปล่าสักหน่อย ซานาดะ แหะๆ มารุอิพยายามทำใจดีสู้เสือต่อหน้าผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงรองกัปตันชมรมเทนนิส โรงเรียนสาธิตริคไค

 


เพียงแค่ได้ยินนามสกุลที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของมารุอิ ก็ทำให้หัวใจของโคโทริสั่นไหวรุนแรง นัยน์ตาสีอำพันของเด็กสาวจ้องมองชายร่างสูงที่เป็นเจ้าของนามสกุลอย่างไม่ละสายตา แต่หมวกแก๊ปสีน้ำเงินเข้มที่สวมอยู่นั้นทำให้มองเห็นใบหน้าคร่าตาได้ไม่ถนัดนัก

 


ขอโทษนะ

 


โคโทริว่าพร้อมกับลุกขึ้นและวิสาสะถอดหมวกแก๊ปของชายร่างสูงออก ทันทีที่เห็นใบหน้าเข้มคมคายอันคุ้นเคย

 


...รอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นมาด้วยความดีใจที่ได้เจอผู้ชายคนนี้อีกครั้งหนึ่งในรอบสองปี

 


ใช่จริงๆ ด้วยสินะ

 


เก็นอิจิโร่

 

 

 

 



หลังจากที่ ซานาดะ เก็นอิจิโร่ ใช้ความกดดันอันน่าเกรงขามให้สมกับตำแหน่งจักรพรรดิ ด้วยความกลัวที่ว่าอาจจะถูกชายตรงหน้าเชือดเอาได้ มารุอิจึงยอมเปิดปากสารภาพออกไปจนหมดสิ้น

 


ต้องขอโทษแทนมารุอิด้วยนะ ปกติแล้วเจ้านั่นจะทำเค้กสตอเบอร์รี่ตอนเช้าแล้วเอามากินก่อนแข่งเสมอ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมวันสำคัญแบบนี้ถึงได้ตื่นสายจนทำไม่ทันซะงั้น

 


ซานาดะยืนพิงขอบอัฒจันทร์พร้อมกับกล่าวคำขอโทษต่อเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย โดยไม่ลืมที่จะพูดแขวะเพื่อนร่วมทีมของตนที่มีสะดุ้งเล็กน้อยขณะกินมันจูอยู่บนเก้าอี้เป็นลูกที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้

 


ไม่เป็นไรๆ ฉันเข้าใจ

 


โคโทริ เธอจะไม่คืนจริงๆ เหรอ?” เสียงทุ้มนิ่งถามพลางชี้ไปยังหมวกที่โคโทริยังคงถืออยู่ในมือ

 


อ๊ะ โทษที

 


เสียงหวานส่งเสียงอุทานอย่างแปลกใจในตัวเองที่เอาแต่สนใจการพบเจอ จนลืมคืนสิ่งที่ตนฉกฉวยมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากอีกฝ่าย เมื่อซานาดะรับหมวกมาสวมกลับเป็นอย่างเดิม ก็เอ่ยประโยคที่ทำให้โคโทริตกใจและแปลกใจขึ้นอีกครา

 


ฉันสามารถเอาชนะเทะสึกะได้แล้วนะ

 


จริงเหรอ?!! ดีใจด้วย

 


โคโทริฉีกยิ้มกว้างออกไปด้วยความดีใจอย่างปิดไม่อยู่ เพราะช่วงเวลาที่เธอได้มองทั้งสองคนแข่งกันนั้น คนเป็นแฟนเก่าจะชนะการแข่งขันอยู่เสมอ จนเธอถึงกับต้องสวดภาวนาขอให้เก็นอิจิโร่ชนะสักครั้งบ้าง

 

 

ฉันไม่ดีใจหรอกนะ

 


อ้าว?”

 


อารมณ์ดีใจเก้อเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งค้างด้วยความรู้สึกที่สับสนและงุนงงอย่างรวดเร็ว

 


ก็หลังจากที่เธอหายไป หมอนั่นก็เสียสมาธิในการเล่นเทนนิสไปพักหนึ่ง ฉันเลยชนะไปโดยปริยายเลยไงล่ะ

 


สิ้นเสียงทุ้ม โคโทริเม้มริมฝีปากปากด้วยความรู้สึกผิดที่ก่อขึ้นภายในจิตใจ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนนั้นเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ จนซานาดะต้องเป็นฝ่ายเปิดปากพูดเพื่อทำลายกำแพงที่กั้นกลางนั่นออกไป

 


ตลอดสองปีมานี้...เทะสึกะอยากเจอเธอมากเลยนะ

 


แม้ร่างบางจะเลิกเม้มริมฝีปากแล้วหันมาสนใจในคำพูดของเขา แต่การไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา ทำให้ซานาดะตัดสินใจพูดต่อเพื่อหวังให้เด็กสาวได้รับรู้ถึงความจริงใจที่เทะสึกะมีให้เธอ

 


ทุกครั้งที่ฉันเจอแฟนเก่าเธอ หมอนั่นจะถามเสมอเลยนะว่าได้เจอโคโทริบ้างไหม?’ และแน่นอนคำตอบที่ฉันให้ไปก็เป็นคำว่า ไม่ อยู่ทุกครั้ง ถึงหมอนั่นจะตีหน้าเฉยขนาดไหน แต่ภายในใจก็คงรู้สึกแย่และผิดหวังเหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นหมอนั่นก็ยังปรารถนาที่จะพบเธอด้วยความหวังอันเพียงน้อยนิดมาโดยตลอด

 


เธออาจจะไม่เชื่อ แต่สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด

 


งั้นเหรอ โคโทริพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา ขนาดคนข้างกายที่มีประสาทการรับฟังเป็นเลิศยังเกือบจับใจความไม่ได้

 


โคโทริ

 


ซานาดะหันไปเรียกชื่อเด็กสาวด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย เพราะจู่ๆ คนข้างกายก็ย่อตัวลงอย่างไม่ทันตั้งตัว จนเขาเผลอคิดว่าเธอใช้วิธีนี้ในการปิดบังความรู้สึกของตัวเอง

 


...แต่ดูเหมือนเขาจะคิดมากเกินไป



เพราะทันทีที่เขาคิดอย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ย้ำว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น โคโทริก็ลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับหันหน้ามาถามเขาทั้งๆ ที่กำลังเคี้ยวมันจูอยู่เต็มปากอย่างอารมณ์ดี ซึ่งต่างจากอารมณ์เมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

 


กินไหม?” เด็กสาวยิ้มน้อยๆ ออกมาพลางยื่นมันจูรสถั่วแดงที่อยู่ในมือบางให้กับเขาที่มีท่าทางสับสนกับการกระทำของคนข้างกาย

 


...ไม่เข้าอารมณ์ผู้หญิงเลยจริงๆ 

 


ขอโทษที่ต้องปฏิเสธ แต่ว่าฉันแข่งรอบแรกคงจะกินไม่ได้หรอกนะ ซานาดะที่เพิ่งได้สติกลับคืนตอบปฏิเสธกลับไป

 


อ้าวเหรอ

 


โคโทริมองมันจูรสถั่วแดงที่อยู่ในมือด้วยความรู้สึกเสียดาย อุตส่าห์จะให้เป็นของขอบคุณที่บอกเรื่องเมื่อกี้ให้แท้ๆ

 


...แต่ก็ช่วยไม่ได้ เก็นอิจิโร่ลงแข่งรอบแรกเลยนี่นา

 


เอ๊ะ! รอบแรกงั้นเหรอ?

 


เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?!!” โคโทริถึงกับต้องเงยหน้าถามซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังคนข้างกายพูดผิดไป

 


ก็บอกแล้วไงว่า-

 


แต่แล้วเสียงของซานาดะก็ถูกกลบลงด้วยเสียงที่ดังกว่าหลายเท่าของผู้ประกาศหนุ่ม

 


ต่อไปนี้จะเป็นรอบชิงชนะเลิศระหว่าง โรงเรียนสาธิตริคไค และ โรงเรียนเซงาคุ นะครับ

 


การแข่งขันในรอบแรกเป็นแบบซิงเกิ้ลทรี..."



"โรงเรียนสาธิตริคไค ซานาดะ เก็นอิจิโร่ กับ โรงเรียนเซงาคุ เทะสึกะ คุนิมิตสึ

 


โอเค

 


เธอพร้อมโดนเทศน์แล้ว






                                  

                                              

สรุปคือนายให้โคโทริช่วยดูรายชื่อตำแหน่งของแต่ละคน แล้วทีนี้เจ้าตัวดันเกิดอยากเปลี่ยนให้นายอยู่ในตำแหน่งเดี่ยวอันดับสามแทนที่ตำแหน่งเดี่ยวอันดับหนึ่งในตอนแรก แล้วนายก็ยอมเปลี่ยนโดยไม่คัดค้าน เพราะคิดว่าจะไม่เจอกับฉันงั้นสินะ เทะสึกะ



ซานาดะสรุปเรื่องราวและถามออกไปให้แน่ใจหลังจากยืนฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนจากปากคู่ปรับคนฉกาจที่นั่งเก้าอี้โค้ชอยู่ตรงหน้า

 


ก็ประมาณนั้น

 


มิน่าล่ะ หลังจากที่ประกาศชื่อยัยนั่นเลยมีท่าทางเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างแบบนั้น


 

ซานาดะว่าพลางหันไปมองเด็กสาวที่นั่งเหม่อลอยโดยไม่สนใจอะไรใดๆ อยู่อัฒจันทร์ด้านข้าง และคำพูดนั้นก็ทำให้เทะสึกะละสายตาจากการตรวจเช็คแร็กเก็ตมามองต้นเหตุ(?) ของเรื่องด้วยความรู้สึกเป็นห่วงอยู่ภายในใจที่เห็นคนที่ยิ้มแย้มร่าเริงตลอดแสดงท่าทีไม่เป็นตัวเองแบบนี้


 

เมื่อซานาดะหันมาเห็นว่าเทะสึกะนั้นกำลังจ้องมองโคโทริอย่างไม่ลดละสายตา เด็กหนุ่มจึงถามคำถามที่ทำให้กัปตันจอมเย็นชาตรงหน้าหันกลับมาทางเดิมได้อย่างง่ายดาย


 

ถ้าจะมองขนาดนี้ ไปหาเลยไม่ดีกว่าเหรอ?”



แม้ซานาดะจะไม่ได้สนิทกับเทะสึกะถึงขั้นรู้ใจของอีกฝ่าย แต่ด้วยความที่รู้จักกันมานานพอสมควรเลยทำให้เขาพอเดาได้ว่าความรู้สึกของคนตรงหน้านั้นคงกำลังเป็นห่วงโคโทริอยู่ไม่มากก็น้อย



ก่อนแข่งฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นเสียงทุ้มอันเรียบเฉยตอบออกไปราวกับไม่สนใจแถมยังตีเนียนทำเป็นเช็คสภาพเอ็นแร็กเก็ตต่อ



ฉันล่ะเบื่อกับการวางมาดของนายจริงๆซานาดะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับทิฐิของคนเป็นคู่แข่ง



ไม่อยากให้ยัยนั่นเห็นการแข่งขันครั้งสุดท้ายของนายกับฉันแบบมีสติดีหรือไง



คำพูดที่เอ่ยออกมาจากปากของชายผู้เป็นจักรพรรดิ ทำให้เทะสึกะเงยหน้าขึ้นมองซานาดะด้วยความแปลกใจที่คนตรงหน้าพูดจาราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมเขาให้ไปหาคนที่อยู่บนอัฒจันทร์



ขออนุญาตนะครับ อาจารย์ริวซากิ



...สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ต่อทิฐิของตัวเองจนได้



ป้าป!



ต้องงี้สิ เทะสึกะ ถึงจะสมกับเป็นเธอ

 


หญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมตบไหล่ข้างขวาของลูกศิษย์ที่นั่งอยู่ข้างกายเข้าเต็มแรง พร้อมกับยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจที่เห็นคนที่ได้ฉายาจอมเย็นชามาดหลุดแบบนี้


 

แรงของอาจารย์ ไม่สมกับอายุเลยนะครับเสียงเรียบของเทะสึกะเอ่ยความจริงออกไป  แม้อายุของอาจารย์ริวซากิกำลังจะขึ้นเลขหกในปีหน้า แต่พละกำลังที่ตบลงมาเมื่อครู่นั้นกลับมากมายเกินกว่าอายุ


 

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบๆ ไปเร็วเข้า อาจารย์ริวซากิว่าพลางดันหลังกัปตันชมรมให้รีบลุกขึ้นไปหาเด็กสาวอย่างเร่งรีบ


 

เทะสึกะลุกขึ้นยืนพร้อมกับโค้งหัวลงอีกครั้งแทนคำขอบคุณที่อาจารย์ริวซากิยอมสละเวลาก่อนแข่งนัดแรกในรอบชิงชนะเลิศให้ แต่ทันที่ร่างสูงเดินผ่านหน้าซานาดะไปเพียงไม่กี่ก้าว ขาทั้งสองก็ต้องหยุดนิ่งด้วยคำถามที่เอ่ยออกมาจากปากคู่แข่งคนสำคัญของตน


 

ไม่ถามแล้วหรือไง?”


 

สิ่งที่หมอนี่ต้องการจะสื่อ...เขารู้ดี

 


จะถามอีกทำไม ในเมื่อก็เจอตัวจริงแล้ว


 

เชื่อเขาเลย


 

หลังจากเทะสึกะเดินจากไปพร้อมกับทิ้งคำพูดไว้ ซานาดะก็พึมพำออกมาพลางดึงปีกหมวกและหันหลังเดินกลับไปยังที่นั่งเก้าอี้โค้ชของทีมตัวเอง


 

เพื่อรอ...


 

รอการแข่งขันอันสมบูรณ์แบบ...ที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งในรอบสองปี

 

 

 

 

เฮ้ยๆ โคโทริ เทะสึกะเดินมานู่นแล้ว


 

จิโทเสะเอ่ยออกไปพร้อมกับใช้ศอกสะกิดไหล่ผู้จัดการสาวที่นั่งสติหลุดอยู่ข้างกาย การกระทำนั้นทำให้โคโทริได้สติขึ้นมาและหันไปมองตามที่เด็กหนุ่มบอก ก็พบกับคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้กำลังเดินตรงเข้ามาใกล้เรื่อยๆ


 

ไม่จริงหน่า นี่เขาจะมาเทศน์ตั้งแต่ก่อนแข่งเลยงั้นเหรอ


 

สิ้นความคิด โคโทริหมายจะรีบหลบเข้าที่หลังกว้างของคนข้างกายด้วยความหวาดระแวง แต่เพื่อนสนิทตัวดีดันรู้ทันและเบี่ยงตัวออกเสียก่อน และนั่นทำให้เด็กสาวต้องเผชิญกับผู้มาใหม่อันคุ้นเคยจนได้


 

ขอโทษ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะเป็นแบบนี้


 

ทันทีที่สบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนอันนิ่งเฉยภายใต้กรอบแว่นของชายร่างสูงตรงหน้า โคโทริก็รีบเอ่ยคำขอโทษออกมาพร้อมกับก้มหน้าหลับตาปี๋ทั้งสองข้างอย่างรู้สึกกังวลใจ


 

เป๊าะ!


 

โอ๊ย!”


 

สิ่งที่เด็กสาวได้รับกลับมา ไม่ใช่คำเทศนาหรือคำตำหนิแต่อย่างใด


 

มันกลับเป็นความเจ็บปวดเล็กๆ ที่มาจากหน้าผาก


 

เจ็บนะ คุนิมิตสึ


 

เขาดีดหน้าผากเธอ


 

แม้เขาจะผ่อนแรงตอนดีดลงมากแล้ว...แต่สำหรับเธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บอยู่ดี


 

ถ้าเธอไม่ทำท่าทางสติหลุด ฉันคงไม่ต้องทำอย่างนี้หรอก


 

เพราะนายนั่นแหละฉันกลัวนายโกรธที่ผลลัพธ์มันไม่เป็นไปตามที่นายหวัง เสียงหวานอันแผ่วเบาเอ่ยออกไปอย่างยากลำบาก                                          


 

ฉันไม่น่าขอให้นายสลับตำแหน่งตั้งแต่แรกเลย นัยน์ตาสีอำพันของโคโทริหลุบต่ำมองพื้นอัฒจันทร์ ความรู้สึกผิดที่อัดแน่นภายในจิตใจทำให้มือบางกำชายกระโปรงแน่นไปด้วย


 

อย่าคิดมาก ไม่มีใครล่วงรู้อนาคตที่จะเกิดขึ้นได้หรอกเทะสึกะย่อตัวลงพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนไม่เหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง


  

แต่ว่า-

 


ยังไม่ทันที่จะเด็กสาวจะได้แย้งอะไรกลับไป ก็ถูกมือหนาลูบเข้าที่กลุ่มผมสีเทาขลับน้ำตาลอ่อนของตนอย่างเบามือ ราวกับว่ากำลังปลอบประโลมให้คนตรงหน้าเลิกรู้สึกผิดและเลิกคิดมากเรื่องนี้เสียที


 

แล้วฉันก็ไม่ได้โกรธเธอ


 

...


 

ถึงจะไม่อยากเจอกันในสนาม แต่เมื่อเป็นอย่างนี้แล้วก็เป็นโอกาสดีที่เธอจะได้เห็นการแข่งขันของฉันกับหมอนั่นเป็นครั้งสุดท้าย...


 

...อีกอย่างถ้าไม่มีเธอการแข่งขันครั้งนี้ก็ไม่สมบูรณ์หรอกนะ โคโทริ


 

สิ้นคำพูดร่ายยาว กัปตันหนุ่มก็ปล่อยมือที่ลูบศีรษะมาไว้ข้างกายพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่ก่อนที่เทะสึกะจะเดินลงไปยังสนามแข่งขันก็ถูกอีกฝ่ายจับชายเสื้อเป็นการรั้งไว้เสียก่อน


 

การแข่งขันครั้งสุดท้ายนี้...ฉันจะเป็นกำลังใจให้กับนายและเก็นอิจิโร่นะ


 

ทันทีที่โคโทริเอ่ยจบก็ปล่อยชายเสื้อให้เทะสึกะเป็นอิสระ นัยน์ตาของทั้งสองสบประสานกัน ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากชายตรงหน้า มีเพียงแค่การกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างรู้สึกโล่งใจในอะไรบางอย่าง


 

ก่อนจะหันหลังเดินจากไปในที่สุด

 


...สมบูรณ์แบบอย่างงั้นเหรอ?’

 


โคโทรินึกถึงคำพูดของเขาที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่พลางลูบศีรษะของตน ความรู้สึกอันอบอุ่นจากมือหนายังคงหลงเหลืออยู่ ร่างบางวาดรอยยิ้มกว้างพร้อมกับละสายตาไปความหาบางสิ่งที่อยู่ภายในกระเป๋าสีเขียวมินต์

 


ท่ามกลางเครื่องมือปฐมพยาบาลจำนวนมาก กลับมีสิ่งไม่เข้าคู่กันอย่างสมุดสีขาวหนึ่งเล่มซึ่งอยู่ลึกสุดของกระเป๋าผ้าเลยไม่แปลกที่คินทาโร่จะไม่พบมัน เด็กสาวหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดไปทีละหน้าอย่างไม่ร้อนรน

 


ทันใดนั้นเอง สายลมอันอ่อนโยนก็พัดพาเข้ามาภายในอัฒจันทร์ กระดาษในแต่ละหน้าของสมุดค่อยๆ ถูกเปิดออกไปยังหน้าถัดไปและถัดไปอีกเรื่อยๆ

 


เวลาผ่านไปไม่นาน สายลมนั้นก็สงบนิ่งลงซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่หน้าสมุดนั้นหยุดลงที่หน้าๆ หนึ่ง

 


ผู้จัดการสาวยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เมื่อได้อ่านเนื้อความในหน้าดังกล่าวจนจบ มือบางปิดสมุดสีขาวของตนอย่างเบามือและเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าผ้าสีมินต์ของตนอย่างเดิม ก่อนจะหันเหความสนใจไปยังสนามแข่งตรงหน้า

 


ภาพของผู้มีศักดิ์เป็นกัปตันชมรมเทนนิสเซงาคุและผู้เป็นถึงจักรพรรดิชมรมเทนนิสสาธิตริคไคกำลังเดินเข้ามาเผชิญหน้า เมื่อทั้งสองเดินมาถึงกลางสนามซานาดะก็ใช้แร็กเก็ตชี้หน้าศัตรูคนฉกาจของตนอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมกับเอ่ยออกมาว่า...

 


เมื่อกี้ ยัยนั่นสติหลุดไปแล้ว…”

 


คราวนี้ นายก็อย่าเป็นฝ่ายสติหลุดบ้างล่ะ เทะสึกะ




To Be Continued...





C R E D I T Tennis on JoyPixels 5.0

   PRINCE OF TENNIS OVA ศึกชิงแชมป์ระดับชาติ ตอนที่ 21




Talk


09/06/19

มาลงอีก 5% ก่อนนะคะ เพราะอีก 20% ที่เหลือจะเป็นการแข่งของสองคนนี้ล้วนๆ เลยค่ะ ต้องขอโทษผู้อ่านที่มาต่อช้าอย่างนี้นะคะ พอดีช่วงปิดเทอมก่อนเข้ามหาลัยไรต์เรียนตลอดจันทร์ถึงศุกร์เลยไม่ค่อยมีเวลาเขียนสักเท่าไหร่ มีแค่วันเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดราชการเท่านั้นที่ไรต์พอจะมีเวลาเขียนเลยมาลงช้าแบบนี้

ยังไงก็ต้องขอบคุณผู้อ่านทุกคนนะคะที่ยังคงรอคอยเรื่องนี้กันอยู่ ทั้งการกดกำลังใจ เขียนคอมเมนต์ หรือแม้กระทั่งกดเป็นแฟนคลับของเรื่อง ทุกอย่างต่างก็เป็นกำลังใจให้ไรต์มีกำลังใจในการเขียนต่อนะคะ ต้องขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ค่ะ 

ขอให้ทุกคนอยู่กับไรต์อย่างนี้ต่อไปจนกว่าจะจบนะคะ :) 


07/05/19 

16/04/19 

13/02/19

12/01/19 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 274 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #138 Kantawan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:23

    อยากให้มาอัพตอนต่อไปแล้วค่ะ​ รออยู่นะ

    #138
    1
    • #138-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:38
      ขอบคุณที่รอกันอยู่นะคะ ไรต์มาอัพแล้วค่ะ
      #138-1
  2. #134 Loveatb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 09:35

    แวะมาอีกแล้ว ยังรอนิยายอัพอยู่น้าา??’?

    #134
    1
    • #134-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:31
      ขอบคุณที่แวะมาหากันนะคะ
      #134-1
  3. #132 ALICE47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 21:34

    ถึงไรต์จะมาอัพน้อย แต่ความโรแมนติกนี่เพิ่มพุ่งพรวดมากก ชอบตอนที่เทะไปดีดหน้าผากโคโทริอ่ะ คิดแล้วมันเป็นภาพที่น่ารักมากๆ เลย เปอร์เซ็นถัดไปก็แข่งรัวๆ แล้ว ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าใครแพ้ใครชนะแต่ก็อยากรู้ว่าไรต์จะเขียนออกมาแบบไหน ยังไงเราก็เป็นกำลังใจให้ไรต์เสมอน้า

    #132
    1
    • #132-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:28
      ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ
      #132-1
  4. #130 L_MUSIC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 00:33

    เค้ารออ่านอยู่เน้อออออ
    #130
    1
    • #130-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 ธันวาคม 2562 / 12:25
      ขอบคุณที่ยังรออ่านกันอยู่นะคะ
      #130-1
  5. #126 ALICE47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 02:14

    ไรต์มาอัพแล้ววว ในที่สุดก็ได้เห็นเทะหึงสักที เป็นการหึงเงียบแค่คำพูดจริงๆ แต่รังสีอาฆาตนี่รุนแรงสุด5555 ตลกตอนที่ผู้อำนวยการแซะเทะมาก คือแทงใจดำสุดๆ ไปเลย แอบสงสารโคโทริตอนท้ายนะ อุตส่าห์เปลี่ยนตำแหน่งไม่ให้เทะได้เจอกับซานาดะแล้วแต่ก็ยังเจออยู่ดี ตอนที่โคโทริบอกโดนเทศน์แน่ คือขำแรงมากค่ะ นึกภาพออกเลย5555 พออ่านจบนี่แอบจิ้นคู่ผู้อำนวยการกับโอซามุให้ได้กันแล้วอ่ะ555 รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายมีลูกแล้ว แต่โมเม้นมันน่าจิ้นจริงๆ นะ สำหรับอีก 25 เปอเราจะรอไรต์นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 มิถุนายน 2562 / 12:30
    #126
    1
    • #126-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 23:51
      ไม่นึกว่าจะมีคนจิ้นคู่นี้ แต่ถ้าอ่านดีๆ มันก็น่าจิ้นจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่ไม่มีกันในกอไผ่แน่นอนค่ะ555 ตอนเขียนไรต์ก็ชอบตรงเทะเขาหึงเงียบกับโคโทริจะโดนเทศน์นี่แหละ มันตลกดี ไม่อยากให้ผู้อ่านเครียดมาก แล่้วก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ไรต์มาต่ออีก 5% ก่อนอีก 20% รอหน่อยนะคะ
      #126-1
  6. #125 cream16984 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:08
    ย้ายไปเรือไหนล่ะ? มีหลายที่
    #125
    1
    • #125-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 23:46
      เรือเยอะจนเลือกลงไม่ถูกเลยใช่ไหมล่ะคะ คุณผู้อ่าน
      #125-1
  7. #124 อั้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 13:17

    เราเองก้ออยากให้ย้าย...แอ๊ะ!!! แต่อยากรู้ว่าท่านผอ.มินามิ มีแผนไรหว่า?????อยากรู้อะ!!

    #124
    2
    • #124-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 23:43


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มิถุนายน 2562 / 23:44
      #124-1
    • #124-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 23:45
      ย้ายไปลงเรือลำไหนดีคะ ช่วงนี้มีเรือเยอะมาก
      สำหรับแผนการของผู้อำนวยการมินามิไม่มีนะคะ เป็นแค่การพูดแซะเทะเฉยๆ ค่ะ ก็ไปหักอกลูกสาวตัวเองไม่แปลกที่เจ้าเทะจะโดนแบบนี้หรอกค่ะ สมน้ำหน้าเบาๆ ผัวะ!//โดนเทะต่อยเลือดกลบปาก
      #124-2
  8. #123 Tenebris (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 15:02
    ย้ายเรือได้ไหม...แอ้ก // ลูกเทนนิสฟาดหน้า
    #123
    5
    • #123-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      9 มิถุนายน 2562 / 23:40
      ไม่ทราบว่าจะลงเรือไหนดีคะ พอดีเรือที่นี่เยอะมากกกก (ก ล่านคัว) แว้กก //โดนเทะซัดน่วม555
      #123-2
    • #123-4 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      10 มิถุนายน 2562 / 12:54
      ล*ล้านตัว
      ไม่ทราบว่าตอนนี้ผู้อ่านมีเรือสนใจเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ จะได้เลือกลงได้ง่ายๆ
      #123-4
  9. #121 โพนี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:34

    อุ!!! ขอลงแยกนะคะ

    #121
    1
    • #121-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 22:03
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #121-1
  10. #120 โพนี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 18:33

    โคโทริน่ารักมากมาย ไม่ว่าเหตุผลอะไรก้อตามที่ทำให้เทะสึกะบอกเลิก ขอบอกเลยว่าโง่มาก เพราะทางออกที่ดีทางอื่นก้อมีนอกจากการบอกเลิกคบกับโคโทริ แต่เทะสึกะกลับไม่เลือกกลับเลือกทางนี้ขอคนหล่อๆดีๆเก่งๆมาจีบโคโทริเยอะๆ และให้โคโทริชื่นชมคนนั้นเถอะนะไรต์ จะคอยดูสีหน้าเจ้าแว่นมัน หึ!

    #120
    1
    • #120-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 22:03
      ขอบคุณที่ชอบนางเอกของเรานะคะ สำหรับเรื่องเปลี่ยนพระเอกทางไรต์ต้องขออภัยด้วยนะคะ เพราะสองคนนี้เขาเกิดมาคู่กันค่ะ55
      #120-1
  11. #118 PKK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:33

    อ่านแรกๆรู้สึกเฉยๆ อ่านไปอ่านมารู้สึกหลงรักโคโทริมากขึ้นเรื่อยๆแระ น่ารักจริงๆ (ยอมรับว่าหลงรักเพราะเป็นรุ่นพี่ที่ท่าทางเอ็นดูซาจัง) มาอัพต่อเร็วๆนะคะ อยู่ข้างโคโทรินะ ฟิคนี้บอกตามตรง ไม่อยู่ข้างเทะสึกะเลย อ่อ...ลงแยกดีที่สุดคะ ง่ายต่อการอ่านดี

    #118
    1
    • #118-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:57
      ขอบคุณสำหรับคำตอบ แล้วก็ขอบคุณนะคะที่หลงรักนางเอกของเรา นี่กลัวมากกว่าผู้อ่านจะไม่อิน
      #118-1
  12. #117 แฟนเทะจัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 17:17

    ลงแยกดีกว่านะคะ จะได้ง่ายต่อการอ่าน ถ้าไม่แยกจะยาวไป กะลังสนุกมาเร็วๆนะคะ โคโทริน่ารักมากมาย ไม่ว่าเทะจังจะมีเหตุผลอะไรในการบอกเลิกก้อตาม แต่ขออย่าให้โคโทริใจอ่อนกะเทะจังง่ายนักนะ และขอให้มีคนจีบเยอะๆแบบนี้ละดี ให้เทะจังวุ่นวายใจหนักๆไปเลย สะใจดี แต่ขอมีคู่เรียวมะกะซากุจังให้เค้าหน่อยนะเพราะเห็นโคโทริเกริ่นว่าเรียวมะอยู่ หุหุ

    #117
    1
    • #117-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:55
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ ส่วนเรื่องเหตุผลนี่ต้องติดตามกันต่อไปนะคะ แล้วเรื่องคู่ของเรียวมะกับซากุโนะนี่ไรต์ยังไม่แน่ใจนะคะว่าจะเอาไปใส่ได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็ต้องอภัยไว้ก่อนล่วงหน้านะคะ
      #117-1
  13. #116 ALICE47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 02:41

    คืออิจฉาโคโทริหนักมากกกกก ผู้ชายเข้ามารุมจีบรัวๆเลย แถมยังตกโจทาโร่ได้อยู่หมัดเลย ถึงปกติจะชิปคู่ sliver pair ก็เถอะ แต่อย่างนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

    #116
    1
    • #116-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:53
      รุมจีบกันไม่หยุดไม่หย่อนจริงๆ ค่ะ555
      #116-1
  14. #115 cream16984 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 17:45
    ลงแยกค่ะ กลัวใจจะขาดก่อน
    #115
    2
    • #115-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:52
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #115-2
  15. #114 Aki-Hime-Yuki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 12:08
    ลงแยกค่ะ
    #114
    2
    • #114-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:52
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #114-2
  16. #113 Papaprincess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:05
    ลงแยกค่ะ​ กำลังสนุกเลยยย
    #113
    2
    • #113-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:52
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ ดีใจที่ผู้อ่านชอบค่ะ
      #113-2
  17. #112 kommah (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:04
    ลงแยกค่ะ
    #112
    2
    • #112-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:51
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #112-2
  18. #111 โพนี่ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 06:49

    จะหายไปเลยเหมือนบางเรื่องป่าวคะ อย่าหายเลยนะมาอัพต่อเถอะ กะลังสนุก

    #111
    1
    • #111-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      16 เมษายน 2562 / 20:50
      มาอัพแล้วนะคะ จนกว่าเรื่องนี้จะจบไรต์ไม่หายไปไหนหรอกค่ะ แค่ลงช้าบ้าง(เกือบทุกครั้ง) //โดนผู้อ่านต่อย55
      #111-1
  19. #109 PKK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 19:38

    เมื่อไหร่จะมาอัพต่อคะรออยู่ กะลังสนุกเลย

    #109
    1
    • #109-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      16 เมษายน 2562 / 20:48
      มาอัพแล้วนะคะ
      #109-1
  20. #108 เทะจัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:08

    มาต่อนะคะกะลังสนุกเลย เออขอนางเอกเมินพระเอกบ้างเถอะนะอย่าให่พี่แกได้ใจนักเลยว่ามินามิยังมีใจิยู่อะ แหมตอนแรกอุตส่าแอบสะใจที่เฮียแกเข้าใจผิดคิดว่านางเอกกะจิโทเสะเป็นแฟนกัน พอนางเอกสารภาพง่ายๆว่าเป็นแค่เพื่นสนิท...หึยยยไม่ได้ยังใจเลยน่าจะให้คุนเทะหน้าหง๋อยสักพักก้อยังดี นะไรต์ขอเหอะหมั่นใส้อะ หึ!!!!!!

    #108
    1
    • #108-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      16 เมษายน 2562 / 20:44
      มาต่อแล้วนะคะ ถ้าถามว่ามีเมินมันก็มีอยู่นะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะสะใจผู้อ่านมากน้อยแค่ไหน เอาเป็นว่ารอดูกันต่อไปนะคะ
      #108-1
  21. #104 nottokanty (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:04

    อยากให้มาแต่งต่อจังสนุกมากกกกกกกก​ รออ่านตอนต่อไปยุนะ​ สู้ๆเรื่องเรียนด้วยนะ​ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #104
    1
    • #104-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2562 / 17:08
      ขอบคุณมากนะคะที่คอยเป็นกำลังใจให้ ตอนนี้ก็สอบ tcas เสร็จหมดแล้ว เร็วๆ นี้ลงต่อแน่นอนค่ะ ช่วยรออีกหน่อยนะคะ
      #104-1
  22. #103 ALICE47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35

    สมกับการแสดงของคู่โฮโมจริงๆ ทำเอาทุกคนขนลุกไม่เปลี่ยน ไม่เว้นแม้แต่กัปตันของเราด้วยนะ555 อยากเห็นหน้าของเทะแบบที่โคโทริเห็นบ้าง คงจะพิลึกมากแน่ๆ *O* ว่าแต่เรื่องมันต่อจากตอนที่แล้วยังไงเนี่ยไรต์ นี่ไรต์ข้ามวันมาวันแข่งเลยนะ แล้วโคโทริกับอันจูนี่ยังไงกันแน่ สรุปจบดีหรือจบไม่ดี อยากรู้แล้วว

    #103
    1
    • #103-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2562 / 17:01
      ถ้าอยากเห็นสีหน้าของเฮียเทะก็คงประมาณตอนที่อินูอิให้ดื่มน้ำผักในอนิเมะแหละค่ะ ส่วนเรื่องโคโทริกับอันจูก็ต้องติดตามกันไปเรื่อยๆ นะคะ ยังไงทุกข้อสงสัยต้องถูกไขกระจ่างอยู่แล้ว (เลียนเสียงแบบโคนันคุง)
      #103-1
  23. #102 cream16984 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:05

    ดีใจที่พี่เอาลง ช่วงนี้น้องเหนื่อยและท้อแท้มาก พอมีแจ้งเตือนรีบเข้ามาอ่าน พออ่านก็มีกำลังใจขึ้นมา พร้อมสู้ต่อแล้วค่ะ

    #102
    1
    • #102-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2562 / 16:51
      ขอบคุณนะคะ ที่นิยายของไรต์ทำให้คุณมีกำลังใจขึ้นมา สู้ๆ นะคะ ตอนนี้ปิดเทอมแล้วคงจะหายเหนื่อยบ้างแล้วสินะคะ
      #102-1
  24. #101 PwachS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:05
    งุ้ยนัลล้ากกกกกกกกกกกกกกกกดดก
    #101
    1
    • #101-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      19 มีนาคม 2562 / 16:49
      ขอบคุณนะคะ
      #101-1
  25. #98 ALICE47 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:32

    สู้ๆ นะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้ เรารออ่านอยู่นะคะ เราชอบพล็อตของเรื่องนี้มาก นานๆ ทีจะมีแหวกแนวอย่างนี้ ดังนั้นอย่าหายไปเลยนะคะ พลีสส//พนมมือขึ้นกราบ ส่วนรูปที่ไรต์ลงเราก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าจะสื่อถึงอะไรกันแน่555

    #98
    1
    • #98-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:01
      มาแล้วนะคะ บอกแล้วว่าไม่หายก็คือไม่หาย ถึงจะมา 15% แต่ไรต์ตั้งใจเขียนมากเลยนะคะ
      #98-1
  26. #86 โฮคาบากิ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 14:20

    รอออออ
    #86
    1
    • #86-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      24 ธันวาคม 2561 / 00:28
      อัพแล้วนะเจ้าค่ะ
      #86-1
  27. #80 cream16984 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 17:46

    ไม่เกินไปหรอกค่ะ เพราะบางเรื่องหนักกว่านี้อีกมาก และอีกอย่างทุกคนมีแบบของตัวเอง



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กรกฎาคม 2561 / 01:04
    #80
    1
    • #80-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 กรกฎาคม 2561 / 15:38
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #80-1
  28. #79 Timpanteen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:48
    สำหรับเราแล้วคิดว่าโอเคค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร สู้ๆนะคะไรท์ ~
    #79
    2
    • #79-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 กรกฎาคม 2561 / 15:38
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ
      #79-1
    • #79-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 กรกฎาคม 2561 / 17:25
      แล้วก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาให้ไรต์ด้วยนะคะ
      #79-2
  29. #78 mminne (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:36

    โอเคแล้วนะค่ะ ไม่ได้รู้สึกว่ารุนแรงเกินไป รอไรท์กลับมาอัพนะค่ะ

    #78
    2
    • #78-1 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 กรกฎาคม 2561 / 15:38


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 กรกฎาคม 2561 / 17:24
      #78-1
    • #78-2 KotoriTh@i(จากตอนที่ 5)
      22 กรกฎาคม 2561 / 17:24
      ขอบคุณสำหรับคำตอบนะคะ ไรต์กลับมาอัพแล้วนะ ถึงจะแค่นิดหน่อยก็เถอะ
      #78-2