[Fic TVXQ&SJ] FirsT TimE ผับนี้เด็ด...เสร็จทุกราย !!(yaoi)

ตอนที่ 8 : FIRST GAME : MY KEY ... MY LOVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ธ.ค. 54




My key … My love

 

“เฮ้ยเกิดอะไรขึ้นว้ะ?” ไอยูชอนรีบปรี่เข้ามาถามทีนทีที่เห็นแจจุงแบกผมข้ามาในผับ

“พี่ยุนโฮไปแพลงกิ้งมาน่ะ”

“อ่อ ที่บอกจะแข่งน่ะเหรอ แล้วทำอีท่าไหนว้ะ ทำไมสภาพโทรมแบบนี้?

“เดี๋ยวค่อยเล่าแล้วกัน ก่อนอื่นพี่ช่วยผมหน่อยได้มั้ย พี่ยุนตัวไม่ใช่เบาๆ” ยูชอนคงเพิ่งนึกได้เลยเข้ามาช่วยแจจุงหิ้วปีกผมไว้คนละข้าง

“จุนซูนั่งดริ๊งอยู่กับพี่ฮีซอลตรงใกล้ๆฟลอร์” สงสัยไอไก่มันคงเดาสายตาของแจจุงได้เลยชิงพูดก่อน ไอเด็กแสบทำหน้างงๆก่อนจะขอปลีกตัวไปหาเพื่อนและรุ่นพี่

“เล่าเลยมึง”

“ใจเย็นดิว้ะ”

“อาการเงี้ย เบียร์สักสองสามขวดก็หาย เชื่อกูป้ะ?

“ของมันแน่” แล้วพวกผมสองคนก็กระดกเหล้าไปเม้าท์ไป เพราะขณะนี้ยังเป็นเวลาสองทุ่มนิดๆอยู่ครับ ลูกค้ายังไม่ค่อยมี เลยนั่งฝอยกันได้เต็มที่

“ตกลงมึงเอาไงเรื่องแจจุง?

“ก็จีบไงถามได้ ทำไมอ่ะ?

“ดูจากสภาพมึงวันนี้ คะแนนคงติดลบในสายตาไอแจมันล่ะว่ะ”

“ก็ต้องพยายามกันหน่อยแหละ เฮ้อ พรุ่งนี้แล้วดิจะได้เจอหน้าไอคนที่ท้ากูแพลงกิ้ง”

“เออ ยินดีด้วยจะได้จบเรื่องประหลาดไวๆสักที”

“พี่ยูชอนคร้าบ ~” แจจุงวิ่งโร่จากโต๊ะริมฟลอร์มายังโต๊ะใกล้บาร์ที่พวกผมนั่งอยู่

“มีอะไร?

“เริ่มงานกี่โมงอ่ะ?” ผมทำหน้างงนิดหน่อย แต่ก็คลายสงสัยเมื่อนึกได้ว่าเด็กแสบตรงหน้าตกลงจะมาเป็นโฮสในผับแห่งนี้

“สามทุ่ม”

“อีกตั้งเกือบชั่วโมง งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปทำธุระก่อนแล้วกัน เดี๋ยวมานะ”

“อืม อย่าเลทล่ะ” ร่างเล็กๆโบกมือลาพวกผมโดยที่ขาเรียวก็ก้าวเดินไปด้วย และเพราะไม่ได้ดูทางจึงไปชนเข้ากับร่างสูงอีกร่างซึ่งเดินเข้ามาใหม่


           
พลั่ก
~ !


“เดินดูทางหน่อยสิครับ”

“ไอฮยอนจุง !” โว๊ะ ให้มันได้อย่างนี้สิ! ชนทั้งทีดันไปชนแฟนเก่า แถมยังเป็นแฟนเก่าที่เด็กนี่มัน

คิดจะปาผ้าใบใส่หัวซะด้วย

“จะแจจุง?” ชักสงสัยแล้วแฮะว่าพวกมันสองคนเลิกกันยังไง ทำไมดูเหมือนไอฮยอนจุงจะกลัวแจจุงอยู่แปลกๆ

“เออ กูเอง กูจะมาทำงานที่นี่นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หึหึ”

“คิดจะทำอะไรแจจุง?” ฮยอนจุงถามแจจุงหน้าเครียด เรื่องมันเป็นไงมาไงเนี่ยผมชักอยากรู้

“หารายได้พิเศษน่ะ ไว้เจอกันนะครับ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน” ยิ้มหวานปานน้ำผึ้งแต่สายตากลับส่อแววคุกคามอย่างเห็นได้ชัด ผมกับไอยูชอนที่นั่งอยู่ห่างออกมาพอสมควรยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆเลย แล้วไอฮยอนจุงล่ะจะขนาดไหน

“เฮ้ยฮยอนจุงๆ” ยูชอนเรียกลูกน้องตัวเองที่ยืนนิ่งอยู่กับที่อยู่นานเกินไป

“หึหึ ฮ่าๆๆ อยากเจอมึง มึงก็มาหากูนะ คราวนี้มึงเดินเข้ามาเอง ไม่รอดแน่ ฮ่าๆๆ”


           
ไอฮยอนจุงมันไม่กลัวเลยเหรอว้ะ
?


           
แล้วทำไม คนที่กลัวถึงกลายเป็นผมแทนได้ล่ะเนี่ย


           
รู้สึกเหมือน
ถ้าไม่รีบทำอะไรๆ จะโดนใครบางคนแย่งไป


           
เล่นๆกันมามากพอแล้วล่ะมั้งแจจุง
พี่จะ “เอาจริง” แล้วนะ J

+++++++++++++++++++++++++++++++++++



“ทำไมสองคนนี้มาด้วยกันได้ล่ะ
?” กาอินผู้จัดการสาวของทั้งสองหนุ่มผู้ซึ่งเพิ่งก้าวลงจากรถเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ทางผ่านน่ะ เลยแวะไปรับ”

“บ้านนายมันอยู่คนล่ะโยชน์กับบ้านเรียววุคเลยไม่ใช่เหรอเยซอง?

“พอดีแวะไปทำธุระแถวนั้นครับ”

“ไอตอแหล !! ไปดักรอกันก็บอกมาเหอะ!” เรียววุคโวยวายเพราะทนสีหน้ากรุ่มกริ่มกับสายตาเจ้าเล่ห์ที่มองมายังตัวเองไม่ไหว

“อุ้ย !! พี่พลาดอะไรไปรึเปล่าเนี่ย ไปดักรอเชียวเหรอ?” หารู้ไม่ว่ามันทำให้ใครบางคนเข้าใจผิดไปไกล เรียววุคอยากตบปากตัวเองจริงๆ คิดแล้วก็หันไปมองไอตัวต้นเหตุที่ยืนยิ้นโปรยปรายแจกจ่ายให้ทุกคนในกองอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ

“นี่ๆ เดี๋ยวอีกห้านาทีจะเข้าฉากแล้ว ไปเตรียมตัวกับพวกพี่ๆทีมงานได้ล่ะ” เสียงเตือนของผู้จัดการสาวทำเอาเรียววุคหน้าแดงเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้มาเกือบสาย ทั้งๆที่ออกจากคอนโดมาก่อนเวลาตั้งนานแต่กลับมาถึงก่อนเวลาแค่ห้านาที มันเป็นเพราะไอปลิงทะเลแท้ๆเลยเชียว !

 







         
พึ่บ
!


         
ถุงขนมถูกโยนจากคนขับมายังผู้โดยสาร


“อะไร ให้กูทำไม
?

“รองท้องไงครับ ให้ผมเดานะเรียววุคยังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ยล่ะ? วันนี้เลิกกองดึกด้วย”

“สู่รู้” รู้ดีเกินไปจริงๆ แต่คิดเหรอว่าคนอย่างเรียววุคจะไม่รับน้ำใจนี้ไว้(?) เจ้าตัวยิ้มน้อยๆอย่างคนมีความสุขที่ได้กินของฟรีแล้วแกะถุงขนมทันที

“อร่อยมั้ย?

“ก็ดี” เคี้ยวกรุบๆอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนั้นแต่บอกแค่ก็ดี คนๆนี้นี่จริงๆเลย เยซองคิด

“กินมั่งดิ”

“อ่ะ”

“ป้อนหน่อยสิ ผมขับรถอยู่นะ”

“งั้นรอไฟแดงค่อยกินล่ะกัน”

“ใจร้ายจัง คนอุตส่าห์ซื้อขนมมาฝาก”

“มึงจะอะไรนักหนาว้ะ?” ด้วยความรำคาญ ร่างเล็กจึงหยิบขนมมาจัดการยัดใส่ปากร่างสูง


         
จุ๊บ
~


“เฮ้ย
!!” แต่เยซองไม่ได้กินเข้าไปแค่ขนมน่ะสิ เขางับไปถึงข้อนิ้วของเรียววุคแล้วจุ๊บลงเบาๆ

“อร่อยจัง J

“ไอไอ้…!!

“ด่าไม่ออกก็เงียบๆไว้ก่อนเถอะครับ เดี๋ยวคิดคำด่าได้เมื่อไหร่ค่อยด่าก็ได้”

“ไอ้ &^@(!)#+$(@!_)$*(%&*#_+$*(*%&*........” สารพัดสารเพคำหยาบออกจากปากเรียวได้รูป แต่คนถูกด่ากลับยิ้มร่าเหมือนคนบ้า สายตาคมเหลือบไปเห็นสัญญาณไฟสีแดงจึงจอดรถแล้วจัดการ “ปิดปาก” คนข้างๆด้วย “ปากของตัวเอง” ทันที

“อะอื้อ…!

“อืม


         
ผลั่ก
!!


         
หมัดหลุ่นๆพุ่งเข้าปะทะเต็มๆแก้มซ้ายของเยซอง


“เจ็บนะครับ”

“ไอเหรี้ย !! มึงทำไรว้ะ กูเข้าใจว่ามึงเป็นเกย์ แต่กูไม่ได้เป็นกับมึงเข้าใจมั้ย !!

“ผมเป็นไบครับ ไม่ใช่เกย์”

“จะเป็นเหรี้ยไรก็ช่าง ไอปลิงทะเล !! แมร่งเอ๊ย !! อยากตายใช่มั้ยห๊า !!” พูดแล้วอารมณ์(โมโห)มันยิ่งขึ้น เรียววุคจัดการใช้ทั้งมือทั้งขาให้เป็นประโยชน์ ฝาดงวงฝาดงาไปยังคนขับอย่างสุดแรง

“เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ” เยซองเห็นสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้วจึงออกรถ หากแต่ก็ขับออกไปได้อย่างทุลักทุเลพราะมือไม้คนข้างๆทุบตีมาไม่หยุด ตาคมเหลือบมองไม่พบรถคันอื่นบริเวณใกล้เคียงกับเลนของตนจึงจัดการใช้มือหนารวบมือบางของคนข้างๆไว้


         
พลั่ก
!!


         
แต่ขาของร่างเล็กกลับถีบเข้ามาเต็มสีข้างร่างสูง ทำเอาเยซองกระเด็นไปติดกับประตู


         
ปรี๊นนนนนนน
~ !!


         
โคร้ม !!!


“รถชน” เยซองเปรยเบาๆอย่างอารมณ์เสียหน่อยๆพลางปรายตาไปมองเรียววุคที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ

“เอ่อเอ่อ” ใจจริงอยากพูดขอโทษ แต่ปากมันหนักเกินกว่าจะเอ่ยคำๆนั้นออกมาได้


         
ร่างสูงเดินลงจากรถมาเผชิญหน้ากับคู่กรณี ร่างของหญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้เป็นเจ้าของรถเดินลงมาประจันหน้าด้วยเช่นกัน


         
ผู้หญิง
หวานเขาละสิงานนี้


“ผมต้องขอโทษจริงๆครับ” เยซองทำสีหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง ภาพคนหล่อทำหน้าจะร้องไห้ทำเอาหญิงสาวตกใจรีบปลอบกันยกใหญ่

“อ่า คะๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นเลยคะ ดิฉันเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุ” อุบัติเหตุบ้าอะไร ไอนี่มันขับ

ไปชนรถคุณเธออีกเลนชัดๆ แบบนี้เรียกเจตนาเฟ้ย ! เรียววุคเถียงในใจ โดยที่ไม่ได้คำนึงเลยว่าสาเหตุหลักๆมันก็มาจากตัวเองนั่นแหละ

“ผมยินดีจะชดใช้ค่าเสียหายทุกอย่าง นี่นามบัตรผมครับ โทรมาได้เลย ขอโทษจริงๆนะครับแต่ผมรีบมากๆ เดี๋ยวจะไปกองถ่ายไม่ทัน”

“กองถ่าย!? คุณเป็นดารา? อ๊ะ !!...ใช่คุณเยซองที่เป็นพิธีกรรายการMMM รึเปล่าคะ?

“อ่าครับ” ตอบพร้อมส่งยิ้มหวานให้อีกครั้ง

“กรี๊ดดดดดดด ฉันเป็นแฟนคลับคุณเลยนะคะ !! ขอลายเซ็นหน่อยคะ” หญิงสาวรีบกุลีกุจอหาปากกากระดาษแทบไม่ทัน เรียววุคมองมาอย่างงงๆ ไหงเหตุการณ์มันกลับตาลปัตแบบนี้ล่ะ?

“แล้วรถ …?

“เดี๋ยวฉันโทรหาคุณเองคะไม่เป็นไร”

“ครับ ขอบคุณมากครับ ยังไงก็รบกวนติดตามเอมวีที่กำลังจะปล่อยของวง เกิร์ลเจนเนรอลด้วยนะครับ ผมเป็นพระเอกเอมวีนี้เอง”

“จริงเหรอคะ กรี๊ดๆ คะๆๆ ฉันจะติดตามคะ” หญิงสาวแทบจะดิ้นพล่านอยู่ตรงนั้น เยซองยิ้มหล่อๆให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินขึ้นรถ

“เสน่ห์แรงจริงจริ๊งมึงนะ…!!” เรียววุคยังพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากบางของคนข้างๆก็ประกบเข้ามาเสียก่อน ร่างเล็กดิ้นขลุกๆเพราะคราวนี้ถูกรวบข้อมือไว้ทั้งสองข้าง

“อื้อๆๆ พลั่ก !!” เมื่อสมองเริ่มประมวลผลได้ ก็จัดการถีบเข้าเต็มรัก(?)เยซองอีกครา

“ทำบ้าอะไรของมึงว้ะ!?

“จูบลงโทษ” แล้วร่างสูงก็ขับรถออกไปจากบริเวณนั้นทันที โดยมีหญิงสาวคู่กรณีที่ยืนกรี๊ดหนักยิ่งกว่าเดิมกับภาพที่เห็นเมื่อสักครู่


         
อ๊ายยยยย หนุ่มน้อยคนนั้นเป็นใคร
!? อย่างนี้ต้องเอา ”รูป” ไปลงบอร์ด YAOI ซะแล้ว









 

อุคเรียวอุคครับ !!!

“เฮ้ย !!” ระยะห่างระหว่างหน้าเขากับหน้าไอพระเอกเอมวีห่างกันเพียงสามเซนทำเอาเรียววุคตกใจ ทั้งร้องทั้งกระโดดหนี เป็นปฏิกิริยาฮาๆที่เรียกเสียงหัวเราะจากเยซองได้ไม่ยาก

“เหม่ออะไรครับ คิดถึงเรื่องบนรถอยู่หรือไง?

“บ้าเหรอ !!!!?” บ้าหน่าทำไมถึงมีความรู้สึกไม่กล้ามองหน้าไอปลิงทะเลมันว้ะ?

“หน้าแดงใหญ่แล้ว”

“ร้อนหรอกหน่า”

“เหรอครับ หึหึ แต่เรียววุคยังไม่ได้จ่ายค่าเสียหายเลยนะ”

“กูต่างหากผู้เสียหาย !!! โดนจูบตั้งสองที !!

“แต่รถผมเป็นรอยเพราะเรียววุคทำร้ายร่างกายผมนะครับ”

“กูไม่ผิด!

“แล้วสาวๆมีความเห็นว่าไงครับ?” เยซองหันไปหาตัวช่วย สาวๆวงเกิร์ลเจนเนรอลเก้าคนเดินมาล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ทำเอาเรียววุคอึ้ง พวกเธอมากันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?

“เรียววุคผิดนะคะ ต้องชดเชยค่าเสียหายให้เยซอง” สาวๆยิ้มกรุ่มกริ่มมาให้พระเอกหนุ่ม

“เรียววุคครับ ค่าเสียหายก็ไม่มีอะไรมาก แค่เรียววุคไปเดทกับผมวันเดียวเอง”

“เดท !!? บ้าเหรอกูเป็นผู้ชายนะเฮ้ย !!

“สงสัยผมจะพูดผิด ผมหมายถึง ไปเที่ยวกันน่ะ นะครับๆ” สายตาเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของกับสายตาอ้อนวอนจากสาวๆทั้งเก้าทำเอาคนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างเรียววุคปฏิเสธไม่ได้

“เออๆ ก็ได้ว้ะแมร่ง !!” ทำไมกูไม่กล้าสบตามันว้ะแถมอากาศยังร้อนๆอีกต่างหาก ทำไมรู้สึกร้อนขนาดนี้ฟ้ะโดยเฉพาะที่หน้านี่ยิ่งร้อนใหญ่เลย !

“เรียววุคน่ารักที่สุดเลยครับ!” อยากตายก่อนถ่ายเอมวีใช่มั้ยห๊า !!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++



           
แกร๊กๆๆ แกร๊กๆ


“โว้ย
!! ทำไมเปิดไม่ได้ว้ะ?” ร่างสูงที่ยืนไขกุญแจอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่บ่นขึ้นเมื่อความพยายามตลอดสิบนาทีไร้ผล

“หรือเราจะโดนหลอกหว่า?

“พี่ทำอะไรน่ะ จะงัดบ้านผมเหรอครับ?” เสียงหวานจากด้านหลังเรียกสายตาคยูฮยอนให้หันมองตาม ร่างเล็กๆสะพายกระเป๋าเป้เดินล้วงกระเป๋ากางเกงนักศึกษาเดินยิ้มเข้ามาใกล้ๆ

“ไขยังไงก็ไม่ออกหรอก

“นายหลอกพี่เหรอ?

“เปล่ากุญแจนี้ไว้ไข “ห้องนอน” ผมน่ะครับ” ซองมินยิ้มร่าผิดกับคนตัวโตที่ยืนอึ้งรับประทานไปแล้ว

“นายไว้ใจพี่ขนาดให้กุญแจห้องนอนเลยเหรอ?

“คิดว่าพี่จะเข้าห้องนอนผมได้เหรอครับ? ขนาดบ้านผมพี่ยังเข้าไม่ได้เลย” มาคิดตามก็จริงแฮะ

“ฉลาดนักนะ สักวันพี่งัดบ้านนายแน่ๆ”

“ทำได้ก็ลองดูครับ” ยิ้มกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้านด้วย เอาเข้าไปสิ

“เข้ามาสิครับ” ซองมินไขเปิดบ้านตัวเองก่อนจะเอ่ยปากชวนรุ่นพี่หน้าหล่อให้เข้ามาด้วย

“ซองมินทำไมกลับบ้านเย็นจังครับ?

“พอดีไปซ้อมขี่ม้ากับเพื่อนมาน่ะ”

“ซองมินชอบขี่ม้าเหรอครับ?

“เปล่าหรอก แค่ขี่ได้เฉยๆ เพื่อนเลยชวนไปขี่ด้วย”

“อืม ว่างๆไปขี่ม้ากับพี่บ้างสิ พี่ก็ขี่ม้าเป็น”

“เป็นการชวนไปเดทอ้อมๆหรือเปล่าครับ?

“ฮ่าๆ แล้วแต่จะคิดสิ” คยูฮยอนส่งรอยยิ้มหล่อๆไปให้ กะทำให้รุ่นน้องหนุ่มเขินเสียหน่อย หากแต่ปฏิกิริยาที่ได้เห็นคือรอยยิ้มหวานๆที่ถูกส่งกลับมา

“เดี๋ยวผมเอาของว่างมาเสิร์ฟนะ” ร่างเล็กกำลังจะเดินไปยังครัว แต่ร่างสูงก็ยื้อข้อมือบางไว้ก่อน

“พี่ขอแค่กาแฟแก้วเดียวก็พอครับ พอดีไม่ชอบกินของหวาน” ทั้งๆที่คิดว่าเจ้าตัวจะชักมือออกอย่างเขินอายเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน แต่ซองมินกลับคลี่ยิ้มแล้วส่งสายตาขู่เล็กๆเป็นเชิงว่าให้ปล่อยมือซะ

“ซองมินไม่เขินไม่หวั่นไหวกับพี่บ้างเลยเหรอ?

“ตอบตามความจริงก็นิดหน่อยนะ พี่มันหล่อน้อยซะที่ไหนกัน”

“ตรงดีแฮะ แต่ทำไมไม่ยักกะมีท่าทางเขินอายกับพี่เหมือนตอนนั้นในห้องพยาบาลบ้างเลยอ่ะ?

“มีหลายอย่างที่พี่ยังไม่รู้เกี่ยวกับผมไว้ค่อยๆเรียนรู้ไปแล้วกันนะครับ” ซองมินเดินไปยังห้องรับทิ้งคำพูดอันเป็นปริศนาให้คยูฮยอนสงสัยเล่นๆ


           
น้องซองมินนี่
ไม่ธรรดาจริงๆ


           
จากที่สนใจแค่หน้าตา
ตอนนี้ชักสนใจอยากรู้ซะแล้ว


           
ว่าเป็นคนยังไงกันแน่
อยากรู้ตัวตนที่แท้จริงของนายจัง


“ไม่รู้ว่าพี่ชอบกาแฟอะไร แต่คาปูชิโน่น่าจะได้ใช่มั้ย
?” คาปูชิโน่เย็นๆถูกวางลงตรงหน้าร่างสูง

“ได้ครับ น้องซองมินชอบกินคาปูชิโน่เหรอ?” ถามขึ้นเพราะเห็นว่าซองมินก็ดื่มเครื่องดื่มเดียวกับตน

“ครับ”

“ใจคอจะเสิร์ฟแค่ขนมกับเครื่องดื่มให้พี่เหรอครับ? พี่ไม่ได้มาบ้านซองมินเพื่อกินนะครับ”

“เล่นเกมส์กันมั้ย?

“เกมส์อะไรล่ะครับ ถ้าเป็นเกมส์รักวุ่นวาย พิชิตหัวใจนายซองมิน พี่พร้อมจะเล่นเสมอครับ”

“บ้านผมมีห้องทั้งหมดสิบห้อง”

“เยอะจังนะ”

“แต่ล่ะห้องจะมีกุญแจอยู่สองดอก ซึ่งสำหรับผมดอกหนึ่งและกุญแจสำรอง”

“แล้วยังไงต่อ?

“ถ้าพี่ทำตัวถูกใจผมหรือถ้าผมยอมรับอะไรบางอย่างในตัวพี่ ผมจะให้กุญแจสำรองพี่ทีล่ะดอก”

“หือ?

“ถ้าพี่ได้กุญแจครบสิบเอ็ดดอกอ้อที่สิบเอ็ดเพราะมีกุญแจบ้านอีกดอกน่ะครับ ถ้าพี่ได้ครบเมื่อไหร่ ผมจะคบกับพี่”

“เป็นเกมส์ที่น่าสนุกดีนี่ครับ พี่ตกลง !!

“หึหึ แต่ในทางกลับกัน ถ้าพี่ทำตัวให้ผมไม่พอใจ ผมจะมีสิทธิริบกุญแจคืน ตกลงมั้ยครับ?

“มีแผนการอะไรรึเปล่านี่?

“บอกตามตรงว่ามี ที่ผมคิดเกมส์นี้ขึ้น เพราะอยากพิสูจน์ความพยายามของพี่ ความรู้สึกของพี่ว่าชอบผมจริงหรือเปล่า และอยากพิสูจน์ตัวเองว่าจะชอบพี่มั้ย”

“อืม ก็ดีนะครับ แต่บอกไว้เลยว่าพี่จะชนะเกมส์นี้ให้นายดู !!

“อ่ะนี่ผมให้” กุญแจสีเงินถูกยื่นมาตรงหน้าร่างสูง คยูฮยอนยกยิ้มพลางหยิบกุญแจมาใส่กระเป๋ากางเกง

“พี่ทำอะไรถูกใจนายหรือนายยอมรับอะไรในตัวพี่งั้นเหรอ?

“ถ้าจบเกมส์แล้วผมจะบอกพี่ครับทุกอย่าง”

“ชักรอให้เกมส์จบไม่ไหวแล้วสิ”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“ผมมาตรงเวลาใช่มั้ยครับ
?” น้องแจจุงที่วิ่งเข้าผับมาด้วยความรวดเร็วถามไอเพื่อนไก่ของผมที่กำลังจะออกปากเหวี่ยงพอดีว่าไอเด็กแสบมันหายไปไหน

“ตรงมาก” ใช่ครับขณะนี้เวลาสามทุ่มเป๊ะๆ เป๊ะมาจริงๆอย่างนี้เรียกตรงต่อเวลาหรือเรียกกวนตรีนไอยูชอนมันดีล่ะครับ

“พี่ติดโปสเตอร์นายในฐานะโฮสใหม่ไว้หน้าร้าน เรทติ้งดีใช่เล่นนะ มีพวกอุเคะแบ๊วๆสนใจกันตรึม”

“อะไรคืออุเคะครับ?

“อยู่วงการนี้ สิ่งที่นายต้องรู้คือคำว่า “อุเคะและเซเมะ” อุเคะหรือเรียกสั้นๆว่าเคะคือฝ่ายรับ ส่วนเซเมะหรือเรียกสั้นๆว่าเมะคือฝ่ายรุก”

“อ่อ แล้วผมก็ต้องรับแขกประเภทอุเคะใช่มั้ย?

“ใช่แล้ว โฮสเรารับลูกค้าแต่เฉพาะเหล่าอุเคะ เพราะบรรดาโฮสเป็นเซเมะกันหมด”

“แล้วถ้าผมเกิดถูกใจใครขึ้นมา มีโอกาสต่อนอกรอบได้ป้ะ?

“ไม่ได้ !!!” คราวนี้เป็นเสียงผมครับ ไม่ใช่ไอเจ้าของผับ

“อ่าว ทำไมพี่ยุนโฮตอบล่ะ?

“กฎเรามีอยู่ว่า โฮสมีหน้าที่แค่นั่งดริ๊งนั่งคุยหรือเต้นกับแขก มากกว่านั้นไม่ได้ !!

“แย่ว่ะ หึหึ แต่ไม่เป็นไรแค่นี้ก็กำไรจะแย่ล่ะ”

“นี่ตารางงานของนาย เอาไปดูซะ” น้องแจจุงรับแผ่นกระดาษมาอ่านโดยมีผมแอบอ่านอย่างเนียนๆอยู่ข้างๆ


           
เมื่ออ่านจบผมก็ยิ้มขอบคุณไอเพื่อนไก่ น้องแจจุงทำงานที่ผับนี้วันพุธ พฤหัส ศุกร์ และเสาร์เหมือนผมเด๊ะๆ แถมยังเวลาเดียวกันอีกต่างหาก


“เรื่องค่าจ้างจะจ่ายให้รายเดือน ค่าทิปจากแขกถือเป็นโบนัสของนายไป และจะมีอีเวนท์บ้างตามเทศกาล พี่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าอยู่แล้วไม่ต้องห่วง นายมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปก็ได้ แต่งานพวกอิเวนธ์จะมีค่าตัวพิเศษเพิ่มให้สองถึงสามเท่าของค่าตัวปกติ”

“งั้นผมขอไปมันทุกอิเวนธ์เลยนะพี่ !” แหม ไม่ค่อยใจง่ายเลยนะครับ เห็นเงินเยอะปุ๊บตกลงปั๊บ

“ศุกร์นี้จะมีปาร์ตี้เปิดตัวนายโฮสคนใหม่ของผับ ชื่องาน “Dream come true” คอนเส็ปคือผู้ร่วมงานจะแต่งกายสีน้ำเงินฟ้า บรรดาโฮสจะแต่งตัวโทนสีขาวเป็นเทวดาโดยมีสีประจำตัวปนบ้างเล็กน้อย  อ้อ! นายต้องเลือกสีประจำตัวด้วยนะ”

“สีประจำตัว?

“อย่างของพี่ก็สีแดง เยซองสีชมพู คยูฮยอนสีน้ำตาล ฮันคยองสีดำ ชางมินสีขาว คิบอมสีเขียว ซีวอนสีน้ำเงิน ชินดงสีเหลือง ฮยอนจุงสีม่วง นายต้องเลือกสีที่ไม่ซ้ำกับพวกนี้” ผมร่ายยาว

“งั้นผมเอาสีส้มล่ะกัน” ก็เหมาะกับนายดีนะดูแสบๆ หึหึ

“เรื่องชุดไม่ต้องห่วง ทางผับจะเตรียมไว้ให้เอง เอาล่ะวันนี้ทำงานวันแรก เต็มที่ล่ะ!

“ครับ เออว่าแต่ผับพี่ยูชอนมีโฮสแค่แปดคนเหรอ?

“รวมนายด้วยตอนนี้ก็เป็นสามสิบ เป็นโฮสเกรดธรรมดายี่สิบคนและโฮสท็อปเทนอีกสิบคน ซึ่งไอสิบคนนี้ก็พวกเพื่อนๆที่มหาลัยพี่ทั้งนั้น”

“แล้วโฮสทั่วไปไม่มีสีประจำตัวเหรอครับ?

“ไม่มี เหมือนกับว่าสีจะเป็นตัวแบ่งเกรดของโฮสด้วยนะ ค่าจ้างก็ไม่เท่ากัน”

“อืม แล้วผมมีสีนี่คือผมติดอันดับด้วยเหรอ?

“ไม่รู้อะไรซะแล้ว นายน่ะติดอันดับสิบตั้งแต่พี่เอาโปสเตอร์ไปแปะหน้าร้าน บรรดาโฮสนี่อิจฉาตาร้อนกันใหญ่ แต่ก็ยอมๆปล่อยไปตอนเห็นนายตัวจริง”

“ทำไมล่ะ เพราะผมหล่อล่ะสิ ฮ่าๆๆ” เอ่อที่จริงไม่ใช่เพราะนาย “หน้าสวย” ตั้งหาก ไอโฮสเหล่านั้นมันคงวางแผนจะงาบนายอยู่แน่ๆ  

“ไปทำงานได้แล้วไป!! ไอยุนในฐานะโฮสอันดับหนึ่ง กูฝากดูเด็กใหม่ด้วย” หึหึ ได้ครับ จะดูแลอย่างดีไม่ให้คลาดสายตาเชียวล่ะ

“ไปกันเถอะครับแจจุง เดี๋ยวพี่สอนงานให้”

“พี่ยุนโฮหายป่วยแล้วเหรอ?

“แค่เสียขวัญเฟ้ย ไม่ได้ป่วย”

“ฮาๆ แล้วคุณพี่โฮสอันดับหนึ่งจะสอนงานอะไรผมล่ะครับ?

“แขกวันนี้ของนายอยู่โต๊ะนู้น ส่วนของพี่ก็โต๊ะใกล้ๆกัน เทคแคร์แขกดีๆล่ะพี่จะจับตาดู”

“คร้าบบบ”

“อ้อเดี๋ยว มีอีกเรื่อง!

“อะไรเหรอครับ?


           
จุ๊บ
~ !


“ตั้งใจทำงานล่ะ เด็กน้อย” ฮ่าๆ น้องแจจุงหน้าแดงใหญ่เลย แค่หอมแก้มเองนะครับเนี่ย

“เดี๋ยวพี่ยุน” ผมหันไปตามเสียงหวานๆ ร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะ


           
จุ๊บ ~ !


“ตั้งใจทำงานเหมือนกันนะครับ พี่ชาย” โอ้โห
!! ผมว่าผมกล้าแล้วนะที่หอมแก้มมัน แต่นี่มันเอาปากมาแตะปากผมเลยอ่ะ แอบเหวอนะเนี่ย แต่ไม่ใช่จะไม่ชอบ หึหึ

“เดี๋ยวแจจุง”

“อะไรอีกล่ะครับ”

“ทีหลังถ้าจะทำอย่างนั้น “จูบ” เลยสิครับ”

“บ้าเรอะ !!!” ไอเด็กแสบวิ่งออกไปยังโต๊ะของแขกทันที ทิ้งให้ผมลอบยิ้มกับตัวเองคนเดียว


           
คิดจะรุกพี่เหรอ
เร็วไปสิบปีนะครับน้องแจจุง J!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เอาแล้วไง อิหมียุนจะรุกน้องแจแล้ว ที่สำคัญคือแจมันดันเล่นด้วย
จุ๊บปากกลับมาซะงั้น อิอิ แบบนี้เรียกอ่อยเปล่าหว่า ฮ่าๆๆ                                                                 แต่ที่อ่อยจริงจังเห็นจะเป็นซองมิน แหม เล่นให้กุญแจห้องนอนเขาเลยทีเดียว หึหึ                              คู่เยเรียว มันจะไปเดทกันละเว้ยยย (คู่นี้ดูคืบหน้าสุดล่ะ) ส่วนคู่ฮันฮยอกมันหายไปสอง                ตอนแล้ว เป็นเพราะอะไรนั้นอย่าถามแอ๊มคะเพราะแอ๊มก็ไม่รู้ (กรรม) แต่ตอนหน้ามีแน่ๆคะ    
จะแต่งคู่นี้กับคู่ยุนแจเยอะๆหน่อยตอนหน้า เพราะรู้สึกว่ายุนแจมันคู่หลักที่สุดในเรื่องแท้ๆ           
แต่ดูไม่ค่อยมีความคืบหน้าเลย คยูมินจะแซงแล้วนะ (เยเรียวนั่นแซงไปนานล่ะ ฮา)                
ตอนหน้ามาลุ้นกันดีกว่า ว่าเด็กใหม่อย่างแจจุงจะถูกพี่หมีโฮสอันดับหนึ่งแกล้งอะไรบ้าง                แล้วเรื่องประกวดรูปแพลงกิ้งจะเป็นอย่างไร โปรดติดตามคะ
J

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #34 LoVe_UH (@nuttynut) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 17:50

    แหมๆ ๆ ๆๆ แต่ละคู่นิก็. . .

    ออ๊าก ก ก มี๊แจกล้ากอ่ะ อิอิ
    เสร็จหมีล่ะงานนี้

    อิอิ ไรเตอร์ อัพๆ ๆ ๆ ๆ

    #34
    0
  2. วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 11:29
     
    แจน่ารัก : )

    555+..

    คาดว่าอีกไม่นานแจได้ยุน(?)แน่นอน..
    #33
    0