[Fic TVXQ&SJ] FirsT TimE ผับนี้เด็ด...เสร็จทุกราย !!(yaoi)

ตอนที่ 5 : FIRST DATE : Yunho...My son !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ต.ค. 54


 


First Date : Yunho...My son !






“ดะ
เดท ? บ้าเหรอ ใครจะไปเดทกับพี่กัน !


“เอ้า
! ไปเที่ยวกันสองคนนี่ ไม่เรียกเดทแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะครับ ?

“ก็แค่ชวนไปซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อนแค่นั้นเอง ไม่ใช่เดทซะหน่อย”

“ชั่วโมงล่ะห้าแปดพันครับ”

“ห๊ะ O_o!?

“ค่าตัวโฮสอันดับหนึ่ง นี่ลดให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพราะเห็นว่าแค่เดินเที่ยวเฉยๆหรอกนะ”

“บ้าไปแล้ว =O=;

“แต่ถ้านายยอมตกลงอะไรบางอย่างพี่ไม่คิดตังค์เลยอ่ะ”

“อะไรล่ะ พี่ต้องการอะไร”

“ซื้อของเสร็จแล้วจะบอกนะครับ ^ ^” ผมยิ้มร่าควงกุญแจรถเดินนำหน้าร่างเล็กๆที่เดินตามมาอย่างมึนๆ

“รถสวยนี่” แจจุงเอามือลูบๆคลำๆรถสปอร์ตสีดำสนิทของผม

“อือ หลายตังค์อยู่น้า ถ้ายังไงสีลอกก็เอาไปเข้าศูนย์ให้ด้วย” ผมแกล้งพูดแต่ไม่นึกว่าร่างบางจะปล่อยมือออกอัตโนมัติเหมือนคนถูกไฟช็อตแบบนั้น

“ขอขับได้ป้ะ?

“ขับรถเป็นด้วยเหรอเรา?

“เป็นตั้งแต่สิบห้าแล้วครับ” กฎหมายมันสิบแปดไม่ใช่เหรอ หึหึ

“ระวังด้วยละกัน คันนี้พี่เก็บตังค์ซื้อตั้งสองเดือนนึง”

“เป็นโฮสรวยขนาดนั้นเลยเหรอครับ สองเดือนซื้อสปอร์ตราคาสิบกว่าล้านได้เนี่ย?

“ไม่รู้นะ แต่ถ้าโฮสอันดับหนึ่งมันก็หลายตังค์อยู่”

“อวยตัวเองจริงๆ”

“ก็มันจริง หึหึ” ความจริงไม่ได้ขยันเก็บตังค์ขนาดนั้นหรอก เผอิญบ้านรวย(เอ่อ) คุณพ่อคุณแม่ท่านช่วยออกครึ่งนึงครับ


           
พอขึ้นมานั่งในรถ ปิดประตูปุ๊บรถก็ทะยานไปด้วยความเร็วร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ก่อนจะค่อยๆเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนหน้าปัดเกือบถึงร้อยแปดสิบ
!


“เฮ้ยแจจุง
! ช้าลงหน่อยสิครับ !!

“อ้าว เร็วไปเหรอ !?” ไม่เลยมั้งครับ ลมตีหน้าผมจนเจ็บไปหมดแล้ว อย่าให้ถึงคราวผมบ้างนะจะซัดกลับให้ไอลมบ้า ! คิดได้ดังนั้นจึงออกแรงชกลมกลางอากาศ ทำเอาไอคนขับหันมามอง

“พี่นี่คือวิธีแก้ความกลัวรูปแบบหนึ่งเหรอครับ?

“ป่าวไม่ใช่” รถเริ่มชะลอความเร็วลงเหลือแค่ร้อยยี่สิบเพราะแจจุงหันมามองผม

“เฮ้ยระวัง !!!


           
เอี๊ยดดดดด ฟึบ
!!!


“อะไรเหรอครับ
?” ไอคนขับหันมาถามผมพลางกลั้นหัวเราะ สภาพผมตอนนี้คงฮามากสินะ มือยังสั่นควบคุมไม่ได้เลย ก็เป็นเพราะใครล่ะที่จู่ๆก็พุ่งรถเร็วๆมาตรงช่องว่างระหว่างรถสองคันเพื่อจอดรถแบบนี้นายมันบ้าเกินไปแล้ว !

“ผมขับรถเก่งใช่มั้ยละ ?” เก่งเก่งมากที่สามารถขับมาได้โดยไม่โดนสิบล้อเสยตูด

“อืม แต่ทีหลังไม่ต้องขับแล้วนะ”

“ทำไมล่ะ?

“ช่างเถอะ เข้าห้างกันดีกว่า”


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


 

“อะไรของนาย ฉันไปทำอะไรเพื่อนนายตอนไหน ?” ฮันคยองแก้ตัวหน้าด้านๆพลางสบกับสายตาไม่เป็นมิตรจากเด็กรุ่นน้องตรงหน้า

“อย่าคิดนะว่าไม่เห็นอ่ะ เพื่อนพี่จะจีบเพื่อนผมใช่มั้ย ผมไม่ยอมหรอก !!

“อะไรๆ ใครจะจีบกันมันก็เรื่องของคนสองคนสิ นายไปยุ่งอะไรด้วย”

“พี่หาว่าผมเสื_กเหรอ !!

“เอ้า ไม่ได้พูดนะ” หึหึ เห็นหน้าหวานๆแดงเพราะความโกรธกับริมฝีปากสีส้มๆที่ขบกันอย่างคนใช้ความคิดแล้วฮาชะมัด ฮันคยองคิดในใจ

“ไม่รู้แหละ ยังไงพี่ก็ผิดที่มาขัดขาเพื่อนผมจนต้องไปห้องพยาบาล !

“อืม แล้วไงล่ะ เพื่อนฉันก็พาเพื่อนนายไปห้องพยาบาลแล้วไงจะเอาไรอีก?

“ไปขอโทษซองมินซะ”

“นายจะเอาอะไรจากฉันมากมายว้ะ =_=+

“ขอโทษผมแทนก็ได้ เดี๋ยวผมไปบอกซองมินให้”

“ไม่ ฉันไม่ได้ทำอะไรให้นายซักหน่อย”

“ขอโทษเดี๋ยวนี้ !

“ไม่”

“เดี๋ยวนี้ !!!

“ไม่ !!!


           
ซ่า


“เฮ้ยยย
!!!” น้ำในแก้วที่ยังไม่ได้ดื่มเลยสักนิดเปลี่ยนมาอยู่บนเสื้อเค้าแทนเพราะไอเด็กตรงหน้า ฮันคยองหน้าเครียดพลางกระชากข้อมือบางไว้แน่น

“อะไรๆ ใช้กำลังเหรอ”

“นายกล้าดียังไงห๊ะ ไอเด็กเวร !!

“ปล่อยนะ !!

“ไม่ !!!


           
ผลั่ก ตุ๊บ
!!


“อ๊ากกกกกกกกกกกก
!!!” ฮันคยองร้องลั่นพลางกุมเป้าที่ถูกเตะไว้แน่น เปิดโอกาสให้ฮยอกแจที่มือเป็นอิสระแล้ววิ่งหนีไปได้ พร้อมทิ้งถ้อยคำแสบๆคันๆให้ร่างสูงแค้นเล่นๆ

“สูญพันธุ์ไปซะเหอะ ไอรุ่นพี่เฮงซวย !!!!!



           
ห้องพยาบาล



“เจ็บมากรึเปล่า
?

“ไม่หรอกครับ เอ่อพี่อย่ากดแรงสิครับ” คยูฮยอนชะงักมือที่กำลังเช็ดแผลร่างบางทันที ตาคมเหลือบมองเด็กปากแข็งที่กัดปากจนห้อเลือดขึ้นแต่กลับบอกว่าไม่เจ็บ

“ไม่เจ็บแล้วกัดปากทำไมหือ?

“คือความจริงมันก็เจ็บนะ แต่ถ้าเช็ดแอลกอฮอล์แล้วแผลมันจะหายเร็วนี่ ผมเลยไม่อยากร้องให้พี่ตกใจ”

“อืม เข้าใจคิด แต่ทีหลังถ้ามันเจ็บร้องออกมาก็ได้”

“อ๊ากกกกกกกก !!!” พูดไม่ทันขาดคำ สำลีในมือหนาก็กดไปที่แผลอีกรอบ ซองมินแหกปากลั่นห้องพยาบาลทำเอาร่างสูงหัวเราะออกมาด้วยความขบขำ

“ฮ่าๆๆๆๆ ก๊ากกกกก ดูร้องเข้าสิ พอบอกให้ร้องก็จัดเต็มเชียวนะ”

“ก็มันเจ็บนี่อ๊ะ !” ซองมินเผลอมองรอยยิ้มและท่าทีการหัวเราะของรุ่นพี่คยูฮยอนเข้าโดยบังเอิญ


           
ทำไมใจมันเต้นแรงจังนะ


“ซองมิน ซองมิน เฮ้ๆๆ เหม่ออะไรน่ะ
?

“พี่รู้ชื่อผมด้วยเหรอครับ ?

“ความลับน่ะ” ว่าพลางขยิบตาทำเอาร่างบางใจเต้นแรงอีกครา

“รีบทำแผลกันดีกว่าเนอะ เดี๋ยววันนี้พี่พาเราไปส่งบ้านเอง”

“เอ๊ะ ?? ไม่เป็นไรครับ ผมกลับกับฮยอกแจ …!

“ให้พี่ไปส่งเถอะ” คยูฮยอนที่นั่งอยู่ในต่ำแหน่งต่ำกว่าส่งสายตาอ้อนๆไปมองพลางกุมมือซองมินไว้แน่น ทำเอาร่างเล็กปฏิเสธไม่ออก


           
ทำไมพี่คยูฮยอน
ถึงเหมือนเจ้าชายขนาดนี้นะ ><

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“คิดไว้รึยังว่าจะซื้ออะไร
?

“ก็น่าจะเป็นพวกตุ๊กตา”

“ซื้อตุ๊กตา ? ให้เพื่อนผู้ชายเนี่ยนะ ??

“อือ มันชอบตุ๊กตา ผู้ชายชอบตุ๊กตามันผิดรึไง?

“ไม่ผิดครับ ไม่ผิด งั้นไปแผนกตุ๊กตากันเลยครับ” ร่างบางเดินนำหน้าผมไปทันที อยากถามเหลือเกินว่าควายหายเหรอครับ เดินซะเร็วเชียว


           
ระหว่างทางผมสังเกตได้ถึงสายตาหลายคู่มองมาที่ตัวเอง ก็ไม่แปลกหรอกเข้าใจว่าเกิดมาหน้าตาดี ยังไม่นับพวกลูกค้าเก่าๆที่เดินเข้ามาทักทาย มาถ่ายรูปอีกนะ แอบได้ยินเสียงซุบซิบด้วยว่านั่นดารารึเปล่า ฮ่า ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงครับ


           
เพราะมัวแต่สนใจรอบข้างไปหน่อย พอรู้สึกตัวอีกทีน้องแจจุงก็หายลับไปซะแล้ว เฮ้ย
!! ทีนี้ทำไงล่ะ เบอร์ก็ไม่มีด้วย


“พี่ยุนโฮมากับใครเหรอครับ
?

“เอ่อรุ่นน้องที่มหาลัยน่ะ แต่ไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหนแล้ว”

“ว้าคบคนใหม่อีกแล้วเหรอเนี่ย?

“แค่รุ่นน้องครับ”

“งี้ผมก็มีหวังอ่ะสิ”

“แน่นอนครับ ^ ^

>//////<

“ไม่ค่อยเจอหน้าเลย ช่วงนี้เรียนหนักเหรอครับเลยไม่ได้แวะไปที่ผับ?

“ช็อตเงินต่างหาก ค่าตัวพี่ยุนแพงจะตาย ผมไม่มีจ่ายหรอกตอนนี้อ่ะ”

“ว้า แย่จัง พี่ออกจะคิดถึงเราขนาดนี้” พูดพลางยกมือขึ้นลูบหัวร่างเล็กเบาๆ เจ้าตัวก้มหน้างุดบิดไปบิดมาด้วยความเขินทันที จะว่าไปเด็กคนนี้ผมก็ถูกใจไม่น้อยเลยนะ ตัวบางๆ ขาวๆ นิสัยน่ารัก ออกจะโก๊ะๆหน่อยๆ เอาว้ะ แถมโปรโมชั่นพิเศษไม่คิดตังค์ให้ลูกค้าเก่าหน่อยแล้วกัน

“วันนี้ให้ยืมไปเดินควงเล่นฟรีๆวันนึงอ่ะ”

“จริงเหรอ??

“พี่ไม่หลอกเราหรอกครับ ^ ^” ผมดึงมือคนน่ารักข้างๆมาจับไว้แน่นก่อนจะออกเดินไปเรื่อยๆไร้จุดหมาย


           
แจจุง
นายจะมาว่าพี่ไม่ได้นะเพราะนายเป็นคนเดินไม่รอพี่เอง J







 

“ไปไหนแล้วนะ” ร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆเมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของรุ่นพี่ที่มาด้วย

“เบอร์ก็ไม่มีเฮ้อกะชวนมาช่วยเลือก เลือกเองคนเดียวก็ได้ว้ะ”

“สวัสดีคะ สนใจตุ๊กตาอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะ?

“อ่อ ไม่มีหรอกครับ ดูไปเรื่อยๆน่ะ”

“แถวหน้าสุดเซลล์ห้าสิบเปอร์เซนนะคะ แถวที่สองยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนหลังจากนั้นเซลล์สิบเปอร์เซนต์คะ” พนักงานขายทำหน้าที่เสร็จก็เดินออกไปดูแลลูกค้าคนอื่น

“จะเป็นไรมั้ยว้ะ ถ้ากูจะหยิบแถวหน้าไปอย่างไม่ลังเลเนี่ย” พูดกับตัวเองเบาๆพลางมองตุ๊กตาน่ารักตรงหน้าแล้วเบ้ปาก


           
มีแต่หมีกับหมารึไงว้ะ
?


           
แล้วสายตาอันดีเลิศก็เหลือบไปเห็นตุ๊กตาตัวนึงเข้าโดยบังเอิญ


“นี่แหละ คุณค่าที่เมิงคู่ควร
!!” แจจุงคว้าเจ้าตุ๊กตาตัวนั้นไปจ่ายเงินโดยไม่ลังเล

“อ้าวแจจุง มาทำอะไรที่นี่น่ะ ?

“อ้าวไอเรียววุค โห โลกกลมเนอะ”

“โลกมันก็กลมของมันอยู่แล้วแหละ แต่แปลกจังที่เจอมึงอยู่แผนกตุ๊กตา”

“กูซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อนว่ะ หึหึ”

“โห รสนิยมยังเด็ดเหมือนเดิมเลยนะเมิง รับรองคนได้รับต้องดีใจสุดๆ”

“กูก็คิดว่างั้น เฮ้ย ! แล้วเมิงมาทำไรว้ะ?

“ซื้อของไปให้วันรับปริญญาน้องอ่ะ เมิงว่าตัวนี้น่ารักมั้ย?” พูดพลางยกตุ๊กตากระต่ายให้เพื่อนดู

“ไม่เห็นน่ารักเลย สู้ของกูก็ไม่ได้”

“เออๆ กูไม่เถียงกับเมิงหรอก จนปัญญาชนะ เฮ้ย กูมีเรื่องจะบอก วงกูเดบิ้วผ่านแล้วนะเว้ย”

“เฮ้ยจริง ??

“จริงสิว้ะ จะออกโปรเจคแรกคู่กับวง girl’s general ด้วย”

“เชดดดดด วงดังนะนั่น เจ๋งว่ะ ดีใจด้วยเว้ย แล้วเมิงได้เป็นพระเอกเอมวีรึเปล่า?

“วงกูไม่มีใครได้เป็นหรอก เห็นเค้าบอกว่าพระเอกหน้าใหม่เพิ่งออดิชั่นผ่านเข้ามาเหมือนกัน”

“อืมๆ โชคดีนะเว้ย กูไปก่อนล่ะ จะเป็นไอดอลแล้วดิเพื่อนกู”

“ฮ่าๆๆ ก็หวังว่างั้น บ๊ายบาย” บอกลากันเรียบร้อยแล้ว แจจุงก็เดินออกจากแผนกตุ๊กตามายังแผนกประชาสัมพันธ์ที่ไม่ไกลกันนัก

“ได้เวลากลับแล้วสิ”






           
~ ประกาศผู้ใดพบเห็นเด็กชายในชุดนักศึกษา ผมสีน้ำตาลเข้ม ส่วนสูงประมาน 184 ชื่อชองยุนโฮ กรุณาพามาส่งคือที่แผนกประชาสัมพันธ์ชั้นสี่ด้วยคะ ผู้ปกครองตามหาอยู่ ประกาศอีกครั้งนะคะ ผู้ใด…~


“เอ่อ
เหมือนจะมีคนตามหาพี่อยู่นะครับ”

“พี่รู้อยู่ล่ะว่าใคร เรารีบไปกันเถอะ” แหม ช่วงเวลาเลิกเรียนสดๆร้อนๆแบบนี้จะมีนักศึกษามาเดินห้างมากแค่ไหนกันเชียว แล้วยังบรรยายลักษณะทางกายภาพซะขนาดนั้น คนรอบข้างจะหันมองก็ไม่แปลกหรอก ไม่ประกาศว่าน้องยุนโฮอนุบาลสามทับหนึ่งกลับบ้านคะ แบบนี้ไปเลยล่ะครับ =_=

“คิมแจจุง = =

“อ้าว !! ขอบคุณมากครับพี่คนสวย ผมเจอ “ลูกชาย” ผมล่ะ”

“เอ่อ คะ ไม่เป็นไร”

“กลับกันเหอะ งานวันเกิดเพื่อนผมจะเริ่มล่ะ”

“เอ่องั้นพี่กลับก่อนนะครับ” ผมบอกคนข้างตัวที่ทำหน้าสงสัย

“ครับๆ ขับรถดีๆนะครับ”

“ผมครับขับ ขอบคุณที่อวยพร ^ ^” แจจุงที่พูดแทรกขึ้นมาทำเอาอีกสองหนุ่มหน้าเหวอไปเลย

“งั้นเราช่วยอวยพรว่าขอให้พี่กลับบ้านครบสามสิบสองทีได้มั้ย”

“เอ๋…?

“ทำไมล่ะ ผมออกจะขับรถเก่งหึหึผมคิมแจจุงครับคุณคนสวยชื่ออะไรเอ่ย?

“เอ่อแทมินครับ”

“แทมินยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วเจอกัน จุ๊บ ~  ” แจจุงที่เดินออกมาพร้อมผมนั้นหันไปขยิบตาส่งจูบให้แทมิน ทำเอาเจ้าตัวตกใจก้มหน้าหนีด้วยความรู้สึกแปลกๆ


           
อะไรกัน ทั้งๆที่หน้าตาสวยกว่าเราแท้ๆ


           
แต่พอทำท่าทางแบบนั้น
ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขึ้นมาซะได้ !


“จะหว่านเสน่ห์เด็กในสังกัดพี่รึไงหือ
?

“แหม ขอสักคนสองคนจะเป็นไรไป”

“นี่นายเมะเหรอ =[]=!

“เฮ้ย !! อะไรคือเมะว้ะ =[]=!

“ไม่รู้แล้วจะเฮ้ยทำไม =_=

“ตกใจตามไงจะได้อินเทรนด์”

“เอ่อ” ไปไม่เป็นเลยครับ ชองยุนโฮจอด

“ช่างเหอะ ผมขับนะ” แล้วคิมแจจุงก็อาศัยช่วงเวลาสับสน(?)ของผมคว้ากุญแจไปสตาร์ทเครื่องรอทันที


           
ไม่นะ
T_T


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอี๊ยดดดด !!


“แล้วเจอกันใหม่นะครับ
^ ^” ร่างบางยิ้มร่าผิดกับร่างสูงที่นั่งนิ่งหน้าซีด เหงื่อแตกพลั่กๆด้วยความตื่นเต้นที่ได้ไปท้านรกมาเมื่อสักครู่ ก็เข้าใจอยู่ว่ารีบ ตลอดทางนี่โดนด่าไปเจ็ดชั่วโคตรเห็นจะได้ บรรพบุรษออกมาเต้นผ่างๆกันหมดแล้วมั้ง ขอสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่ให้แจจุงขับรถอีกเป็นอันขาด !


“แจจุง
จำได้มั้ยเรื่องที่พี่จะขอ”

“ครับๆ ว่ามาสิ ผมรีบ”

“พี่จะขอให้นายมาถ่ายภาพให้พี่หน่อย พรุ่งนี้เลิกคลาสกี่โมง”

“เที่ยงครับ”

“อืม พี่เลิกก่อน งั้นเดี๋ยวไปรอหน้าประตูมอนะ”

“โอเคครับ บ๊ายบาย”

“บายครับ”


“เฮ้ยไอแจ มากับใครว้ะ หล่อชิหาย
!!?” เมื่อเดินมาถึงโต๊ะตัวเอง เหล่าผองเพื่อนตัวดีที่สังเกตการณ์อยู่ก่อนหน้านี้ก็เริ่มซักถาม

“พี่ที่มอหน่ะ อยู่คณะเดียวกัน พอดีชวนไปซื้อของขวัญเป็นเพื่อน”

“แหมๆๆ พี่แน่เหรอ ไม่ใช่แฟนรึไงแจจุง”

“เงียบไปเถอะลีทึก =_=

“อะไรว้ะ คนเค้าถาม เค้าก็อยากรู้บ้างอะไรบ้าง” ก็ฟังที่เพื่อนเมิงพูดบ้างอะไรบ้างสิ =_=

“ว่าแต่ไหนของขวัญกูล่ะ ??

“เออๆ จะหยิบให้อยู่เนี่ย เร่งจริงนะเมิง ไอทงเฮ”


           
ฟึ่บ
!!


“เฮ้ย
=[]=!

“เป็นไง ถูกใจล่ะสิ” ภาพตุ๊กตา “แรด” นอยาวที่เขียนตรงกลางพุงว่า “แรดแต่ไม่มั่ว ยั่วแต่ไม่เอา” ทำเอาเพื่อนที่นั่งกินเลี้ยงกันอยู่หันมามองอ้าปากค้าง

“ไอ่ ไอ่ โอ๊ยไอเชรี่ย !!

“อะไรเมิง”

“แมร่งแมร่งโดนว่ะ !!... กูชอบ !!!” ว่าพลางหยิบตุ๊กตาจากมือแจจุงไปกอดไว้แน่น

“อย่าแม้แต่จะคิดทำตามข้อความกลางเสื้อนะครับ ไม่งั้นอย่ามาหาว่าพี่ไม่เตือน^^” คิมคิบอมพูดยิ้มๆหากแต่ปล่อยรังสีทะมึนออกมาอย่างปิดไม่มิด

“แหม ก็แค่ตุ๊กตาน่ะ คิดไรมากครับที่รัก ><” แล้วมันสองตัวก็งุ้งงิ้งๆกับเป็นกระสัยให้คนไร้คู่อิจฉาเล่น

“เออแจ !! นี่พี่คิบอมแฟนกูนะ”

“เออ นึกว่าจะไม่แนะนำซะล่ะ สวัสดีครับพี่คิบอม”

“อืม สวัสดีน้องแจจุงอย่างงทำไมพี่รู้จัก พี่เป็นเพื่อนไอยุนโฮ คนที่มากับเรานั่นแหละ”

            ตู้ม !


           
เพิ่งรู้จักกันก็ทำร้ายกันเลยนะครับ ไอพวกเพื่อนๆนี่มองกันตาเป็นมันเชียว =_=


“เออ เดี๋ยวจุนซูบอกว่าจะมานะ” ฮีซอลกล่าวขึ้น

“เฮ้ย !!? จุนซูมันป่วยอยู่ไม่ใช่เรอะพี่??

“เห็นบอกว่าดีขึ้นแล้วน่ะ เออนี่แจจุงคนนี้แฟนพี่ ชื่อชเว ซีวอน”

“น้องแจจุงคนที่ปารองเท้าใส่หัวไอยุนในผับสินะ”


           
ตู้ม
!!


           
ไอโฮสสองตัวนี้จะขยันโยนระเบิดใส่เขาไปถึงไหนนะ


           
อย่าแปลกใจว่าทำไมแจจุงรู้ว่าสองคนนี้เป็นโฮส เพราะวันนั้นที่ไปผับแล้วก่อวีรกรรมน่ะ ไอบรรดาโฮสทั้งหลายต่างก็มามุงดูเหตการณ์กันทั้งนั้น มันคงไม่แปลกหรอกถ้าโฮสในผับนั้นรู้จักเขา แล้วก็ไม่แปลกด้วยที่แจจุงจะจำหน้าโฮสได้เกือบทุกคนแม้จะไปผับนั้นเพียงครั้งเดียว


           
ก็ดูหน้าแต่ละคนสิ
หล่อกระแทกตาบาดจิตซะขนาดนี้


“เออแจจุง พี่เยซองได้เป็นพระเอกเอมวีแล้วนะเว้ย
!” ลีทึกว่าพอดีกับที่เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาจากการกิน

“ยินดีด้วยนะครับ ว่าแต่เล่นเอมวีอะไรหว่า ?

“ของวง girl’s general น่ะ ชื่อเพลงยังไม่รู้เลย เห็นว่าเป็นโปรเจกร่วมกับวงที่เดบิ้วใหม่ด้วย”


           
เอ
คุ้นๆแฮะประโยคอะไรแบบนี้เหมือนเคยได้ยินจากใครสักคน แต่ก็นึกไม่ออกแฮะ


“ลีทึก เมิงอยู่มหาลัยเดียวกับเรียววุคใช่ป้ะ” ทงเฮเปิดบทสนทนา

“อือ ทำไมเหรอ?

“ป่าว ถามดูแค่สงสัย แล้วที่มอเป็นไงมั่งว้ะ งานเยอะป้ะมอพวกเมิงอ่ะ”

“ก็ไม่ค่อยเยอะนะช่วงนี้ ไม่รู้สิ แล้วพวกเมิงอ่ะไอทงเฮ”

“โอ๊ย อย่ามาถามกู กูไม่ค่อยเข้า”


           
โป๊ก
!


“เขกหัวผมทำไม
T^T

“เป็นเด็กเป็นเล็ก โดดเรียนนะเรา”

“แต่วันนี้พี่ก็โดดไม่ใช่รึไงเล่า !


           
ควับ
!


           
คิบอมหันไปหาเยซองทันที แต่กลับพบกับสายตาเหรอหราไม่รู้เรื่อง เท่านั้นแหละจึงหันกลับมาหาแฟนตัวเอง


“หลอกพี่เหรอ”

“ไม่หลอกจะรู้ความจริงรึไง ว่าแต่เค้าตัวเองล่ะ หึหึ”

“ก็เพราะเป็นแมร่งงี้ไงเลยคบกันได้น่ะพวกเมิง” เยซองพูดเรียกเสียงฮาจากทั้งโต๊ะ

“ถามไอแจดิ แมร่งเข้าทุกคาบ” ทงเฮบ่ายเบี่ยงไปที่เพื่อน

“เข้าไปหลับว่ะ โทษที”

“ก๊ากกกกก กูถามใครได้มั่งว้ะเนี่ย?

“ถามไอริกกี้มันดิ”

“เยอะอยู่นะ คณะกูอ่ะเยอะ แต่ไม่รู้คณะพวกเมิงเยอะรึเปล่า พอดีไม่ได้เข้าไปเรียนด้วย”

“ป๊าดดดดด กวนนะเมิง” แจจุงโบกหัวเพื่อนท่ามกลางเสียงโห่ฮา

“กูฝากดูแลเพื่อนกูหน่อยดิ” อยู่ดีๆลีทึกก็เปิดประเด็นขึ้นมา

“ฝากใครว้ะ พูดไม่เคลียร์” แจจุงถาม

“เมิง ไอทงเฮ ไอริกกี้ ไอจุนซู อยู่มอเดียวกันนี่ ฝากเมิงสี่ตัวนั่นแหละ”

“แล้วเพื่อนเมิงเป็นไรอ่อว้ะ ?” ริกกี้ถามต่อ

“เพื่อนกูชื่อซองมิน เหมือนจะโดนรุ่นพี่ที่เป็นเพลบอยเล็งไว้ อยากให้ช่วยกันๆให้ทีน่ะ อ้อ! มีอีกคนนึงชื่อฮยอกแจ แต่รายนี้น่ะขาโหด ไปผูกมิตรไว้เฉยๆก็พอ บอกว่าเป็นเพื่อนกู”

“เข้าใจแล้ว !

“เย้ย จุนซู =[]=! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ว้ะ??

“ตั้งแต่ที่เมิงสั่งเสีย เอ๊ย ฝากฝังเพื่อนเมิงกับพวกกูอ่ะลีทึก”

“แล้วนี่หายดีแล้วเหรอ” แจจุงถามด้วยความสงสัย

“อือ พอดีมีหมอเก่งน่ะ หึหึ” พูดพลางหันไปหาคนข้างตัวที่ฉีกยิ้มทักทายทุกคน

“น้องจุนซู น้องทำพี่ลำบากนะ เล่นพาเจ้านายมางี้พวกพี่ก็หนีเที่ยวไม่ได้อ่ะสิ”

“ฮ่าๆๆ” ทุกคนขำกับคำพูดของคิบอม

“ยังไงพวกเมิงก็โดดไม่ได้อยู่แล้ว สายกูเยอะ หึหึ เออ! วันนี้ไปให้ตรงเวลาล่ะ เลทมาหลายวันเดี๋ยวกูตัดเงินเดือน”

“โหย โหดๆๆ แรงงานทาสสสส”

“หยุดเลยเมิง ไอพ่อพระเอกเอมวี แหม อ้างว่าติดถ่ายเอมวี ขอถุยทีเหอะว้ะ แมร่งยังไม่เริ่มมาอำกู” ยูชอนร่ายยาวทำเอาเยซองเซ็ง ความแตกเร็วชะมัด

“น้องริกกี้ไปผับด้วยนะครับวันนี้ ชางมินฝากบอกมา”

“เอ่อผมมีทำรายงาน”

“ชางมินบอกว่าทำให้เสร็จแล้ว”

“หูยๆๆ อะไรอ่ะมีคนทำรายงานให้ด้วย” แจจุงเริ่มแซว

“คู่นี้เค้ารักกันเรียนเว้ยเฮ้ย ไม่เหมือนบางคู่แมร่งรักกันโดด” คิบอมกับทงเฮสะดุ้งกันเลยทีเดียวกับคำพูดของจุนซู

“แดรกกันซักทีเหอะ เม้าส์อยู่ได้ พี่ฮีซอลคีบไปกินหมดแล้วเนี่ย”

“อะไรๆ พี่คีบเฉพาะของที่ตัวเองย่างเหอะ ใช่มั้ยซีวอน?

“ครับ พี่ฮีซอลไม่ได้โกหก” พูดอย่างเดียวไม่พอ ซบไหล่โชว์อีกต่างหาก ไอคู่รักไม่แคร์สื่อเอ๊ย !!


           
แจจุงหันไปทางจุนซูเพื่อนรักก็เห็นกำลังจูงมือกับพี่ยูชอนเดินไปนั่งที่โต๊ะ หันไปทางซ้ายเจอไอทงเฮงุ้งงิ้งๆกับพี่คิบอม ทางขวาก็พี่ฮีซอลกับพี่คิบอมที่จะสิงร่างกันอยู่รอมร่อ ส่วนฝั่งตรงข้าม
ไอลีทึกกับริกกี้กำลังโทรหาแฟนตัวเอง


“เฮ้อ อิจฉาคนมีคู่ชะมัด” แจจุงกับเยซองพูดออกมาพร้อมๆกัน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แต่งไปแต่งมาเริ่มสับสน คู่มันเยอะจัดคะ ฮ่าๆ

แต่ส่วนใหญ่มันก็เป็นแฟนกันเรียบร้อยแล้วล่ะนะ จะมีแค่สี่คู่ที่แต่งก็คือ ยุนแจ เยเรียว ฮันฮยอกแล้วก็คยูมิน ซึ่งตัวละครทั้งหมดไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกันคะ

อธิบายเล็กน้อยเผื่อใครไม่เคลียร์ แจจุง จุนซู ทงเฮ ริกกี้ ซองมินและฮยอกแจ อยู่มหาลัยเดียวกันกับยุนโฮ ยูชอน คิบอม ชางมิน คยูฮยอน ฮันคยองและเยซองคะ

อีกมหาลัยจะมี ลีทึก เรียววุค ซีวอน ชินดง

ส่วนฮีซอลกับคังอินยังไม่เปิดเผย รอดูในเรื่องคะ ^^

ปล. คอมเม้นท์กันสักนิด จิต(คนเขียน)แจ่มใสนะคะ ~   


 

47 ความคิดเห็น

  1. #46 Pheonicx (@NS0306) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:03
    อ่านไป งงไป หลายคู่จริงๆ 555
    #46
    0
  2. #26 LoVe_UH (@nuttynut) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 16:57
    อิอิ อ่านไปงงไป(มันเยอะจัดจิงๆๆ). . .

    ฮร่า ๆ ๆ มันส์อ่ะ ทุกคู่เลย ย ย ^^
    #26
    0
  3. #25 mind (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 17:07
    วุคมาโหมดโหด แต่โดนใจรีดเดอร์มากกกกก >V<

    อัพไวๆนะ จะเปนกำลังใจให้

    #25
    0
  4. #24 Poppy Lee'yunjae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2554 / 23:44
    หนุกอ่ะ อยากอ่านต่อ XD



    สู้ๆน่ะค่ะไรเตอร์ รออ่านและเป็นกำลังใจให้



    หนุกมาก ช๊อบชอบ คิคิ ^^
    #24
    0
  5. #23 DaMn_MiNd (@emptymind) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 13:42
    5555555555 ฮามากอ่ะ แจจ๋า เทอว์จะ เมะ ? เหรอออ 555555
    #23
    0