คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF TS9] Aon'Boon อ้นบูรณ์ ... หวังดีเสมอ

ถึงไม่ได้รักตัวฉัน ... ขอแค่ให้เธอไว้ใจ "ผู้ชาย" คนนี้ ... หวังดีกับเธอ เสมอ :)

ยอดวิวรวม

827

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


827

ความคิดเห็น


21

คนติดตาม


4
เรทติ้ง : 70 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 56 / 23:37 น.
นิยาย [SF TS9] Aon'Boon 鹺ó ... ѧ [SF TS9] Aon'Boon อ้นบูรณ์ ... หวังดีเสมอ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ให้เธอทุกอย่าง .... ด้วยความหวังดี :)



กรกฎ  ธันยบูรณ์

 
เวิ่น - สวัสดีค่ะ เราเด็กคิมิอีกแล้ว 5555 ด้วยความรักอ้นบูรณ์มาก เลยเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา จริงๆเขียนไม่ค่อยเก่งเลย แต่อยากเขียน 555 อยากทำเป็นเรื่องยาว กลัวแป้ก 555

เราฟิน อ้นบูรณ์ ดิวตั้ม ดิวดี มว๊ากกกกก ^^


ถาม - เราจะทำ เธอทำให้ฉันเสียใจ ภาคต่อ แต่เป็น ดิวดี ตั้มรีน จะมีคนอ่านไหมคะ ทิ้งคำถามไว้น้า :)
http://my.dek-d.com/ampkhamakorn/writer/view.php?id=947335 >>> เธอทำให้ฉันเสียใจ ตั้มดิว ^^ 

เวิ่นเยอะแล้ว เลื่อนลงไปอ่านเล้ย อิอิ (ฝากขอคำแนะนำด้วยนะคะ ^^)

 

หวังดีเสมอ - Potato



ฝากๆ อ้นบูรณ์ เรื่องๆอื่นๆ แต่คู่หลักคืออ้นบูรณ์นะคะ
images by free.in.th





 
เศษส่วน ... แค่คนข้างๆก็พอใจ
 
 
Thank...
ร้านกล่องเพลง ... ร้านนี้น่ารักมว๊ากกกก ^^


(เปลี่ยนพื้นหลัง ได้รับการอนุญาติจากเจ้าของธีมแล้วค่ะ ^^)

:-daisy ✿

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 เม.ย. 56 / 23:37


…. ผลั่ก !!

เสียงหมัดของดิวกระทบเข้ากับหน้าของอ้นอย่างแรง!!!

ทำให้ร่างของเขา กระเด็นออกมาจากนอกสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง

“จำใส่หัวกะโหลกบางๆ ของมึงไว้ อย่าริอาจมายุ่งกับเชอรีน เด็กกูอีก!

แล้วดิวก็หันไปบอกลูกน้อง

“เฮ้ย! จัดการของของมันสิ!

แล้วกีตาร์ตัวใหญ่ของอ้น ก็ถูกเขวี้ยงใส้ร่างบางๆของเขา

“อย่า !!” แล้วลูกน้องของดิวหลายคน ก็เข้ามารุมๆ อ้นที่น่าสงสารทันที 

 

ผลั่กๆๆๆอั๊กๆๆๆตุ้บๆๆๆ….

 

“พอๆๆๆ เดี๋ยวมันมาตายหน้าร้าน รกร้าน!” แล้วดิวก็สั่งให้หยุด ….

“มึงอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก ไม่งั้นมึงเจ็บ!” ดิวชี้หน้า แล้วกลับเข้าร้านไป

 

อ้นที่นอนเจ็บตัวอยู่ตรงนั้น นอนกอดกีตาร์แน่น แล้วทำอะไรไม่ได้ 

 

มันก็ดีเหมือนกัน ให้ใจมันเจ็บซะบ้าง มันจะได้เชื่อฟัง ไม่รัก ใครง่ายอีกแล้ว T^T …

 

แน่นอนว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นต้องเจ็บทั้งกายและใจ

อ้นเป็นนักร้องอยู่ที่สถานบันเทิงแห่งนี้ได้ปีกว่าๆแล้ว จนวันนึง พบหญิงสาวน่ารักๆคนนึง เข้ามาทำให้ใจของเขาอ่อนไหว เธอเข้ามาทำให้จิตใจของเค้าชุ่มชื่นทุกวัน ….

 

แต่เขาไม่รู้ ว่าหญิงสาวคนนี้ เป็นแฟนของผู้ดูแลสถานบันเทิงแห่งนี้คือ ดิว

 

เมื่อดิวรู้เรื่องเข้า ที่อ้นและเชอรีน แอบส่งความรู้สึกดีๆให้กัน ก็ทำให้อ้น โดนรุมเหมือนที่กล่าวมาข้างต้น T__T

 

“โอ้ยยย” อ้น ดิ้นรน อยู่ข้างทางอย่างน่าเวทนา 

 

 

จากนั้น ฝนก็ได้สาดลงมาอย่างหนัก อ้นได้ตากฝนมา สองชั่วโมงกว่าๆแล้ว

 

Moment … Boon …

วันนี้ผมทำรายงานดึกกว่าจะได้กลับหอพัก ง่วงจังเลย T_T

แต่สายตาที่มองไปข้างทาง อ้ะ!  นั่นใคร

ด้วยจิตใจที่ดีของผม J ก็ลงไปดูเขาซะหน่อย

แต่อีกใจก็กลัวๆ จะเป็นพวกมิจฉาชีพนี่นะ -_-

และก็กลัวจะเป็นผีด้วย คนบ้าอะไรมานอนตากฝนดึกๆ 55555

 

และผมก็ตัดสินใจลงมาดู ไม่รู้อะไรที่ดลบันดาลใจให้ต้องลงไปดู ….

“โอยยย โอยยยย” เสียงเขาร้องโอดครวญ

“คน นี่นา แถมเหมือนโดนรุมกระทืบมาด้วย ร่างกายเขาเต็มไปด้วยบาดแผล และนอนกอดกีตาร์ตัวนึงเอาไว้”

ผมแบกร่างและกีตาร์ของเขาขึ้นรถ คิดว่าจะพาไปส่งที่โรงพยาบาล

 

โรงพยาบาล

“คุณคะ คนไข้อาการหนักมาก ต้องมีญาติเฝ้านะคะ”

เอ่อ ผมจะทำยังไงดีเนี่ย?

ผมไม่ใช่ญาติเค้านะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียน อยู่เฝ้าหน่อย ก็คงไม่เป็นอะไร

ผมมองหน้าผู้ชายแปลกหน้าตรงหน้า -_-* หน้าตาเขาใช้ได้นะ >\\\<

ถึงแม้หน้าตาจะมีบาดแผลก็ตาม >.<

 

เช้า

ชายคนนี้ยังไม่ฟื้นเลยนะ

แล้วคุณพยาบาลก็เข้ามา

“นี่คือ ทรัพย์สินของผู้ป่วยค่ะ” คุณพยาบาลยื่นถุงใบนึงมาให้ผม

ผมถือวิสาสะ เปิดกระเป๋าของชายคนนี้ดู

“กรกฎ ตุ่นแก้ว

ชื่อ กรกฎ เหรอนี่ ผมพูดแล้วอมยิ้ม (คือจะยิ้มทำไม 5555)

 

สองวันผ่านไป ไอ้คุณกรกฎอะไรนี่ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น หมอบอกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ แล้วแผลติดเชื้อ -_-

 

เย็นวันนั้น ผมเลิกเรียนแล้วรีบมาที่โรงพยาบาลตามปกติ

 

เตียงว่าง !!

ผมร้อนใจมาก รีบวิ่งไปหาคุณพยาบาลทันที!

“พยาบาลครับ ผู้ป่วยเตียงนี้ไปไหนครับ!

“อ่อ คุณกรกฎ ฟื้นแล้ว แล้วก็กลับบ้านไปตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ ^^

“อ่อ ครับๆ”

ผมกลับบ้านไป ช่างเถอะ ผมคงไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว

แล้วทำไม ผมต้องอยากเจอเขาด้วยนะ T^T

หรือผมจะชอบเขาซะแล้ว

 

 End ... 50%

 

 




Moment … Aon

ผมถามพยาบาลอยู่หลายรอบ ว่าใครกัน ที่พาผมมารักษาตัว -_-

แต่เค้าก็ไม่รู้ ผมจะรอเค้าเพื่อจะขอบคุณ แต่ก็ดันเจอลูกน้องของไอ้ดิวป้วนเปี้ยน แถวๆโรงพยาบาล ผมจึงต้องหนีออกมาก่อน T^T

ไม่ใช่ว่าผมกลัวนะ แต่ก็กลัวจริงๆ

วันนั้น ผมทั้งเสียใจ เจ็บใจ และเจ็บตัวในเวลาเดียวกันเลย

 

เอ๊ะ! กีตาร์ของผม … !!

มันอาจจะพังอยู่ข้างทางก็ได้ T^T

เสียใจมากนะ กีตาร์ตัวนั้นแม่ซื้อให้ด้วย ตอนลูกน้องไอ้ดิวโยนใส่ผม ผมยังกอดแน่นเลย ฮือๆๆๆ

 

Oh Baby L มองทางโน้นไม่มี (โทรศัพท์อ้นดังขึ้น)

“ไงวะไอ้ตั้ม”

“โหยยย ไอ้อ้น มึงหายไปไหนตั้งหลายวัน โทรหาก็ไม่ติด หอก็ปิดห้อง แล้วยังไม่มาเรียนอีก - -*

“เอ่อ พอดี ไอ้ดิวมันรุมกระทืบกูว่ะ”

“เฮ้ย !! ทำไมวะ มึงไปยั่วมันอีท่าไหนล่ะ”

“ยั่วเหวไรล่ะ - -* เชอรีนอ่ะสิ เป็นแฟนมัน แล้วเค้ามาคุยกับกูอ่ะ พอไอ้ดิวรู้เข้า เลยกระทืบกู กูเสียใจ เจ็บใจมากเลยว่ะ”

“เออๆๆ ไม่เป็นไร มึงไม่ตายก็ดีแค่ไหนแล้ว -_-

“แหมๆๆ คุณวราวุธ คงไม่อยากเลือดออกปากแบบผมสินะครับ”

“พูดเพราะเชียล คุณกรกฎ พรุ่งนี้มีเข้าค่ายวิชาการว่ะ ไม่ไปปรับตก ต้องจับฉลากอยู่ร่วมกับคณะอื่น มึงมาหากู หน้าตึกตอน 7 โมงนะ”

“เออๆๆ ไปอยู่แล้วล่ะ”

 

 

 

 

Moment … Boon

ผมนึกอะไรขึ้นได้ กีตาร์ของกรกฎ ยังอยู่หลังรถผมนี่นา

แต่ผมคงไม่มีทางได้เจอเค้าอีกแล้วละ T^T

 

ผมนำกีตาร์ตัวนั้นมาเก็บไว้ในห้องนอน

ผมไม่ได้ขโมยเค้ามานะ มันติดมาเอง 55555

 

หยุดเพ้อถึงกรกฎ แล้วรีบนอนดีกว่า - -*

พรุ่งนี้ที่มหาลัยมีงาน ต้องไปจับฉลากร่วมกับคณะอื่นด้วย - -* (คือ ผมไม่ค่อยเป็นมิตรกับใคร 5555)

 

 

Moment … Boon

เช้าวันต่อมา

ผมมาถึงค่าย ก็เข้าแถวเรียงลำดับทันที

 “ธันยบูรณ์” ….

หมายเลขที่ถูกเขียนลงบนแขนของผมคือ … 238

 

 

“ขอให้นักศึกษาทุกคน ตามหาผู้ที่มีหมายเลขที่แขนที่ตรงกันด้วยนะครับ” เสียงผู้คุมประกาศ

 

คนเยอะมากกก ขวักไขว่กันไปหมด - -*

“สองสามแปดครับบบบบ” ผมพยายามตะโกนหา ฮือออออออ

“สองสามแปดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

 

เหนื่อยจนท้อ ไปไหนเนี่ย ไอ้คนที่ได้เลข 238 เหมือนกันเนี่ย -0-

 

“เอ่อ คุณได้หมายเลข 238 ใช่ไหมครับ”

อยู่ๆก็มีชายคนนึง ยื่นแขนที่เขียนเลข 238 ให้ผมดู

เมื่อเงยหน้ามองเขาคนนั้น ! คุณกรกฎ

สีหน้าผมดูตกใจเล็กน้อย!

เมื่อผมอ่านป้ายชื่อของเขา “กรกฎ”

“ครับ ผมชื่อ กรกฎ J เรียก อ้น ก็ได้ครับ”

“คุณชื่ออะไรครับ”

“เอ่อ เรียกเรา บูรณ์ก็ได้ ^^

“ยินดีที่ได้รู้จักนะบูรณ์ J

 

….ผมเกร็งๆเล็กน้อยที่ได้ทำงานร่วมกับคุณกรกฎ เอ้ย! อ้น

เค้าให้ทำโครงงานร่วมกันซะด้วยสิ - -*

 

สองสามวันผ่านไป เรามาทำงานด้วยกัน ก็สนิทกันมากขึ้น

 

Moment … Aon

บูรณ์เป็นคนช่วยผมทำงานได้ดีมากเลย สำหรับคนขี้เกียจอย่างผมน่ะ - -*

ในขณะที่ผม กำลังกินข้าวกับบูรณ์อยู่นั่นเอง

เชอรีนได้เดินผ่านมา ผมแว้บไปมองพอดี

แต่ก็มากับไอ้ดิว

“ไง ไอ้อ้น ยังจะมีหน้ามามองหน้าเชอรีนอีกนะ” ไอ้ดิวเข้ามาชี้หน้าผม - -*

“หรือมึงอยากเจอแบบวันนั้น”

ผมทำเป็นไม่สบตามัน อย่างน้อย มันก็ควรเกรงใจบูรณ์บ้าง ที่กินข้าวอยู่กับผม

“ทำไมมึงไม่พูดอะไรล่ะไอ้อ้น ทีวันนั้นทำปากเก่งดีนัก!

“กูก็ไม่ได้ยุ่งอะไรกับเชอรีนแล้ว!” ผมตอบมันไป ตัดรำคาญ แค่นี้ก็เกรงใจบูรณ์แย่

“ปากดีนัก” ว่าแล้วไอ้ดิวก็ต่อยผมเข้า! บูรณ์ตกใจลุกขึ้นมาปกตัวผมไว้

“อ่อๆ เดี๋ยวนี้มีคนปกป้องนะ ”

แล้วไอ้ดิว ก็ผลักบูรณ์ล้มลง!

“ถ้ามึงไม่ได้ยุ่งกับเชอรีนแล้ว มึงก็บอกมาสิ ว่ามึงมีแฟนแล้ว กูจะได้มั่นใจ!

…. ตอนนี้ ผมทำอะไรไม่ได้ ไม่งั้นไอ้ดิวต้องทำร้ายผมกับบูรณ์แน่ๆ

ผมเลยพูดออกไป

“นี่ไง แฟนใหม่กู” แล้วผมก็เข้ามากอดบูรณ์ไว้

 

สีหน้าบูรณ์งงๆเล็กน้อย ผมส่งสายตาอ้อนวอนไปหาบูรณ์

“ใช่” บูรณ์พูด

“หึหึ มึงคิดว่ากูโง่เหรอ!” ไอ้ดิว แสดงท่าทางไม่เชื่อ

 

งั้นกูจะทำให้มึงเชื่อ! ว่าแล้วผมก็จับแก้มทั้งสองข้างของบูรณ์ แล้วประทับริมฝีปากนี้เข้าไป ….

 

“หึหึ ก็ดี มึงอย่ามายุ่งกับเชอรีนอีกก็แล้วกัน!” แล้วไอ้ดิวก็จากไป

 

ในขณะที่ลิ้มรสรอยจูบนี้ จิตใจผมอ่อนไหวแปลกๆ

แล้วบูรณ์ ก็ผลักหน้าของผมออก

“เอ่อ ขอโทษนะบูรณ์”

“ไม่เป็นไร เราเข้าใจ

แล้วผมก็ร้องไห้ออกมา T________T

แล้วผมก็ซบไปที่อกบูรณ์โดยไม่ทันตั้งตัว

“ไม่เป็นไรนะ ” บูรณ์ปลอบผม

 

 

Moment … Boon

ถึงแม้เรื่องราวของอ้นจะเป็นไงก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้อ้นทำให้ผมอ่อนไหวมาก

 

วันต่อมา อ้นมาที่บ้านผม เพื่อค้นแบบรายงานด้วยกัน

 

ต้องอยู่ในห้องนอนด้วยกันด้วย สินะ >\\\<

 

End Moment …

เมื่ออ้นเข้ามาในห้องของบูรณ์ (เหมือนบูรณ์ จะลืมอะไรบางอย่างนะ -0-)

เท้าของอ้น ได้ไปเตะเข้ากับอะไรบางอย่าง

กีตาร์ที่ใต้เตียงนั่นเอง

“เฮ้ยบูรณ์ นายเล่นกีตาร์ด้วยเหรอ”

เมื่อบูรณ์หันมามอง

“เฮ้ย ไม่ชะ ไม่ทันที่บูรณ์จะพูดจบ

“กีตาร์นี่ คุ้นๆนะ

“นี่มันกีตาร์ฉันนิ

บูรณ์ หน้าชาไปหนึ่งระยะ

“คือ วันนั้นที่นายโดนรุมหน้าผับ เราเป็นคนพานายไปโรงพยาบาลเอง ขอโทษนะ ที่ไม่กล้าเอากีตาร์ไปคืน

 

ไม่ทันที่บูรณ์จะอธิบายดี อ้นก็โผเข้ากอดบูรณ์

 

“ขอบคุณนะบูรณ์

บูรณ์ผละอ้นออกจากกอด

“อ้น อย่าทำให้เราอ่อนไหวไปมากกว่านี้เลย

แล้วน้ำตาบูรณ์ก็ไหลออกมา

“หมายความว่าไง

“เราชอบนาย ” บูรณ์พูดพร้อมปล่อยโฮออกมาไม่หยุด

 

อ้นจับที่แก้มสองข้างของบูรณ์

“นายก็ทำให้เราอ่อนไหวเหมือนกันนะบูรณ์

 

แล้วทั้งคู่ก็ประกบริมฝีปากกัน ด้วยความรู้สึกรักเต็มหัวใจ J

 

จบแล้ว ครบ 100% J ขอบคุณที่อ่านนะค้า ^^

สั้นหรือจบง่ายไปไหม 5555 ?

เราเพิ่งหัดแต่งค่า ขอ comment และ Vote กำลังใจหน่อยน้า ^^

ขอบคุณค่ะ J



…. ขอบคุณ คห.8 ที่แนะนำนะคะ เราก็หัดเขียน มั่วๆไปตามประสาคนไม่รู้เรื่อง แต่ก็อยากเขียน 55555 เราจะพยายามปรับปรุงจ้า ขอบคุณมากๆ ^^

 

เราจะรักอ้นบูรณ์ตลอดไป !!! สัญญาได้ไหม จะรักอ้นบูรณ์ไปกับเรา!

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ คิมคิมิ จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 14:20
    >/////< น่ารักอ่ะ ขอเอ็นซีๆๆๆๆๆๆๆ//ห๊ะ!!!
    #21
    0
  2. วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 23:47
    จบแล้วน่ารักดี
    ไม่เป็นไรจ้า มีไรจะแนะนำอีก เรื่องการใช้คำใช้ประโยคในการพูดการอธิบาย ลองตรวจคำดีๆนะว่าประโยคมันเข้ากันหรือเปล่า อย่างยังไม่ทันที่บูรณ์จะอธิบายดี เนี่ยมันงงๆนะ ต้องเป็นยังไม่ทันที่บูรณ์จะทันได้อธิบายได้หมด อ้นก็โผล่่เข้ากอดบูรณ์ทันที แล้วก็ คำว่า แล้วอ่ะ อย่าใช้ซ้ำน๊ามันจะดูขัดๆหน่อย แล้วก็ ตอนที่ ไม่ทันที่บูรณ์จะได้พูดจบ ให้เพิ่มไปว่า ไม่ทันที่บูรณ์จะได้พูดจบอ้นที่กำลังมองกีตาร์ตัวนั้นอยู่ก็เอ่ยแทรกขึ้น ประมาณนี้นะ ชี้ประโยคให้ชัดเจน อย่างที่เราเคยบอกว่าให้บรรยายให้ชัดเจนขึ้น ก็มีเเต่เรื่องบรรยายกับรูปของประโยคนั้นแหละที่บกพร่องหน่อยๆ สู้ๆน๊า^^
    #20
    0
  3. วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 10:42
    น่ารักมากเลยค่ะ ><
    #19
    0
  4. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 23:11
    ว๊ากกกจบธันยบูรณ์เลย^^
    #18
    0
  5. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 15:04
    ซึ้งนะพี่555
    #17
    0
  6. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 11:00
    สัญญาจะรัก อ้นบูรณ์ตลอดไป (แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยมีโมเม้นให้ฟินเลยอะ มีแต่ อ้นรีน อ้นตั้ม

    แต่ยังไงก็จะรักอ้นบูรณ์ตลอดไป
    #16
    0
  7. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 08:39
    พี่แอมป์ฟินอะ โฮรรร น่าร๊อค
    #15
    0
  8. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 08:08
    สั้นแต่ฟิน >__< แต่งเรื่อยยาวเลยไรต์ สู้สู้
    #14
    0
  9. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 02:53
    ถึงจะสั้นแต่ก็ชอบนะ (ไม่ใช่ว่าชอบให้แต่งสั้นๆนะ 555 ) 
    ฟินมากพี่กฏพี่บูรณ์ รักอ้นบูรณ์มาก >< 
    #13
    0
  10. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 02:04
    สั้นๆแต่ฟินนะจ๊ะ 

    ต่อไปอาจไม่มี เดอะสตาร์ 9 ให้ดูเหมือนทุกวัน แต่อ้นบูรณ์ จะอยู่ในใจตลอดไป 23  
    #12
    0
  11. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 01:38
    สั้นๆแต่ฟินมากอ่ะ เขินจ้า แต่งอีกด็ได้นะไรต์

    ปล.เราก็จะรักอ้นบูรณ์ตลอดไป;)
    #11
    0
  12. วันที่ 30 เมษายน 2556 / 00:49
    จบได้แบบว่า ... ตัดฉับมากอ่ะไรท์ !
    แต่ก็ชอบนะ เหมือนจะลงเอยกันด้วยดี ><'
    #10
    0
  13. วันที่ 29 เมษายน 2556 / 23:39
    จบแล้วสนุกดี :)


    #9
    0
  14. วันที่ 29 เมษายน 2556 / 22:43
    อ้าวค้าง 555
    PS. แนะนำนะถ้าอยากให้มันอินไม่ควรใส่เครื่องหมาย T^T แบบนี้ไป มันดูตลกๆยังไงไม่รู้เหมือนคนทำหน้าเบ้เฉยๆ คำว่าแน่นอนไปประโยคนั้นควรใส่แค่ครั้งเดียว ไม่ใช่ว่า แน่นอน ว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้น ต้องเจ็บทั้งกายและใจแน่นอน ควรเป็น แน่นอนว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นต้องเจ็บทั้งกายและใจ ไม่ต้องเว้นนะ 
    และอีก จากนั้น ฝนก็ได้สาดลงมาอย่างหนัก อ้นได้ตากฝนมาสองชั่วโมงกว่าๆแล้ว ไม่ควรมือ ฮือๆนะ (เราอ่านแล้วมันรู้สึกตลก- -#คหสต.ขออภัยด้วยถ้าไม่พอใจ) การเขียนบรรยายของให้ชัดเจนกว่าเดิมนะ ว่าคนๆนี้ทำอะไรยังไง ขอให้ชัดเจน ไม่ต้องอธิบายทุกอิรยาบถแต่อธิบายว่าเขากำลังทำอะไรให้ชัดเจนไม่งั้นคนอ่านจะงงได้นะ ระวังการเว้นด้วยนะ บางทีเว้นไม่ถูกประโยค พออ่านแล้วจะรู้สึกติดขัดไปหน่อย เอาเป้นว่าเราแนะนำแค่นี้แล้วกันน๊า
    PS.2 เห็นว่าเป็นมือใหม่ก็สู้ๆนะจ้ะ
    #8
    0
  15. วันที่ 29 เมษายน 2556 / 07:49
    อัพพด่วนนน
    #7
    0
  16. วันที่ 29 เมษายน 2556 / 01:25
    ค้างงงงงงงงงงง ไรต์รีบมาต่อนะ
    #6
    0
  17. วันที่ 28 เมษายน 2556 / 23:41
    จะรอจ้า;)

    #5
    0
  18. วันที่ 28 เมษายน 2556 / 22:06
    รออ่านๆๆ 
    #4
    0
  19. วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:32
    พี่ดิวใจร้ายอ่ะ
    #3
    0
  20. วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:12
    กรี๊ดดด พี่ดิว!! มาต่อยกับ...พี่ตั้มมั้ยคะ #อัลไล โหพี่แอมป์อย่าตัดงี้เด่ะ ชิชะ
    #2
    0
  21. วันที่ 28 เมษายน 2556 / 20:08
    สงสารพี่อ้นอ่ะ พี่ดิวโหดดดด T^T
    #1
    0