เจ็บ

 มานเป็นอีกครั้งที่เรารู้สึกเจ็บ
 หลังจากที่ต้องฟังเพื่อนเล่าเรื่องความรักของมาน
 (มานแอบชอบ)
 มานก็ทำให้เรานึกถึงเรื่องของตัวเอง
 มานเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นนานแล้วแหละ
 แต่ทำยังไงเราก็ไม่ลืมเขาสักที
 เราก็ไม่เข้าใจตัวเองเลย
 ตอนนั้นเผลอไปแอบชอบเขา
 ทั้งๆที่รู้ว่า
 หลังจากนั้นจะต้องเจ็บปวด
 เพราะไม่มีวันที่จะได้เจอกับพี่เขาอีกแล้ว
 เราได้แอบมองเขาจนกระทั่งลงจากเครื่องบิน
 จนกระทั่งเราก็ไปกับครอบครัวเรา
 ไปเรียกแท็กซี่
 พี่เขาก็ยังเดินมาทางเดียวกัน
 แต่สุดท้าย 
 พี่เขาก็ต้องไปอีกทาง
 (ก็บ้านมานใช่ที่เดียวกันที่ไหนละ)
 เราไปชอบเขาเพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ
 ตอนที่เราไปเที่ยวครั้งนั้น
 เรากินอะไรแทบไม่ได้เลย
 พี่เขาก็พยายามคิดเมนูให้
 อยากขอบคุณพี่เขามากๆที่มาช่วยดูแลเรา
 แต่เราก็ไม่กล้าพอที่จะทำแบบนั้น
 เราก้อได้แต่ยิ้มๆให้พี่เขา
 แต่เวลาพี่เขายิ้มกลับมาสิ
 เราอายเป็นบ้าเลย 
 รู้อยู่แล้วว่าพี่เขาไม่ได้คิดอะไร
 แต่เราก็อายซะ แต่ก็พยายามนิ่งๆไว้
 จนดูเงอะๆงะๆ
 แล้วตอนนั่งรอเครื่องบิน
 ต้องรอตั้งอสงชั่วโมงเพราะเครื่องมานดีเลย์
 เราก็ได้นั่งข้างพี่เขาด้วย
 เกร็งแทบตาย
 นั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆทำเป็นกบเกลื่อน
 แต่ความจริงแทบไม่มีสมาธิอ่านอยู่แล้ว
 แต่ไม่ว่าจะยังไง
 เราก็ไม่ได้ขอพี่เขาถ่ายรูป
 (ถ้าเคยแอบชอบใครจะรู้ว่าการขอถ่ายรูปด้วย มานยากมาก)
 สุดท้าย ก็ไม่มีอะไรเลย นอกจากเบอร์โทรพี่เขา
 แต่เราก็ไม่กล้าโทรอีก
 เฮ้อ
 สุดท้ายแล้ว
 รูปพี่เขา ก็มีเพียงแต่ในความทรงจำของเรา
 และมานก็ยังชัดเจนมาก
 ทั้งที่ผ่านมาเป็นปีแล้ว
 เราก็ยังลืมเขาไม่ได้สักที
 ทำไม... 
 เราถึงลืมเขาไม่ได้สักที


 เจ็บทุกครั้งที่คิดถึงภาพเขา
 ปวดใจทุกที แต่ไม่อาจลืมได้
 ภาพเขายังคงติดในความทรงจำ
 จะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด
 มานก็ยังคงอยู่ในนั้น ตลอดไป