สอบเส็ดแล้ว

เคยไหม ที่รู้สึกเหมือนถูกเพื่อนๆทอดทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง?

คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกเลวร้ายแค่ไหน?

คุณไม่มีทางรู้...

ถ้าไม่เคยสัมผัสมันด้วยตัวเอง...


เวลานี้...คงไม่มีใครรู้ได้

นี่คือความรู้สึกจากใจของคนที่ไม่รู้จะทำยังไง

รู้สึกเหมือนตัวเองเลว

ที่รู้สึกไม่ชอบเพื่อนสนิทตัวเองขึ้นมา

ที่พอเห็นเพื่อนสนิทตัวเองทำอะไร ก็ขวางตาไปหมด

ทำไมเราจึงเป็นคนสารเลวเช่นนี้

แล้วแค่เพียงว่า เพื่อนสนิทเราทั้งสองคนคุยกันมากขึ้น เราก็กลับรู้สึกแย่ขึ้น

ทั้งที่เมื่อก่อนเคยว่าคนอื่น เวลามันมาปรึกษาเรื่องเพื่อนสนิทถูกแย่ง

เราเป็นอะไรไป

ทำไมใจเราถึงได้เป็นเช่นนี้ ต่ำทรามที่สุด

เรากลายเป็นอะไรไป คนขี้อิจฉางั้นหรอ

เห็นเพื่อนสนิทตัวเองเป็นคนขี้อวด หรือความจริงเราคือคนขี้อวดคนนั้นกันแน่

น้ำตาไหลรินลงเวลานี้ ราวกับสำนึกผิด แน่แท้หรือ?

หรือมันเป็นเพียงน้ำตาแห่งความเศร้าที่รู้สึกเหมือนเพื่อนถูกแย่ง?

ปัญญาอ่อนไปได้ มันก็เป็นแค่ความรู้สึกงี่เง่าของคนไร้ความสำคัญ


เหงา...ใช่ นี่คือความเหงา

น้อยใจ...ใช่ นี่คือความน้อยใจ

อิจฉา...ใช่...ไม่อาจปฏิเสธ

ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็น ทั้งที่ปกติก้ออกจะไม่สนใจ

เย็นชาจนโดนด่าว่าเลือดเย็น

ทั้งที่เคยเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง แต่ตอนนี้...

แค่ถ้อยคำบางอย่าง ก็ทำให้ความรู้สึกมืดบอด ดับสนิท และไม่อาจกู้กลับ


ความสันโดษ สิ่งที่รักกว่าสิ่งใด

ความสงบ สิ่งที่ปรารถนามากกว่าสิ่งอื่น

เวลานี้กลับไม่ใช่สิ่งที่อยากได้

แต่กลับเป็น...

เพื่อนที่จะอยู่ข้างกายและสามารถปรึกษาด้วยได้


ตลอดเวลาที่ผ่านมา

มีเพียงเพื่อนรอบตัว มากมาย นับสิบ

ทุกคนต่างก็ปรึกษาเพียงเรา ราวกับเราเป็นบ่อเกิดแห่งปัญญา

ทั้งที่ คนอื่นๆก็มีมากไป

เราไม่อยากรับรู้ความทุกข์ของใคร

เราเป็นคนที่ต้องมาแบกรับความทุกข์ของทุกคนหรือไง?

เป็นเพียงเครื่องระบายอารมณ์อย่างนั้นหรอ?

เป็นเพียงแกะดำที่ไม่มีใครต้องการใช่ไหม?

บางครั้งเกินจะทน

บางครั้ง...ราวกับอยากรับรู้

สารเลวจริงนะเรา ชั่วร้ายที่สุด


บทโศกที่พร่ำพรรณามา

คงมีคนที่ทนทุกข์กว่าเรามาก

ไม่ว่าเราจะคิดในแง่ดีสักแค่ไหน

แต่ใจเรากลับไม่ยอมรับ งี่เง่าสิ้นดี

ทุกสิ่งที่เอื้อเอ่ยไร้คุณค่า ไร้ความหมาย

เพราะมันเป็นเพียงบทโศกของคนที่ไร้ซึ่งความต้องการ...

ก็เท่านั้น...