BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 5 : PROCESS 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 161 ครั้ง
    10 มิ.ย. 59





PROCESS 4


















 

 

ตอนนี้ยุนกิอยู่ที่ห้างสรรพสินค้ากับโฮซอก ที่เดียวกับที่เคยมาซื้อสวนขวดนั่นแหล่ะ พวกเขากำลังจะไปกินข้าวก่อนไปมิวส์ตอนสี่ทุ่ม มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ของวัน เขาคุยค้างกับจองกุกไว้ตั้งแต่สี่ชั่วโมงที่แล้ว จนป่านนี้เจ้าตัวก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตอบกลับมา เขาก็อยากจะชินกับนิสัยไม่ชอบตอบไลน์ของน้องนะ แต่คนมันอยากคุย ถึงจะพยายามไม่รอและหาอะไรทำไปเรื่อยก็ยังอดกลับมานึกถึงไม่ได้อยู่ดี


 



“ถ้าจะดูมือถือทุกๆนาทีแบบนี้ก็ไปที่ร้านเขาเลยสิ มาถึงที่ละเนี่ย” เสียงเหน็บแนมจากคนข้างๆทำให้เขาต้องกดล็อกหน้าแล้วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าหลังกางเกง เบื่อจริงๆเพื่อนรู้ทันเนี่ย


“อะไร กูเช็คหุ้น”


“หุ้นตัวใหม่เหรอ ชื่อจอนจองกุกสินะ เช็คจังเลย สงสัยเล่นยากสิตัวนี้”


“เออ ความเสี่ยงสูง ต้องคอยดูเอาไว้”


“ยัง ยังอีก ยังไม่เลิกแถอีก” โฮซอกตีหน้าผากเขาเบาๆ มือขาวยกขึ้นลูบๆตรงที่โดนตีก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง


“ก็น้องไม่ตอบอ่ะ ก็อยากคุยอ่ะ เข้าใจกูป่ะ”


“มาถึงที่ขนาดนี้ละก็ไปหาเลยไป๊”


“เออว่ะ แวะไปหน่อยดีกว่า แต่อยู่ให้เจอป่ะเหอะ”


“แล้วปกติมึงมาเจอเขาวันไหนล่ะ” โฮซอกดึงแขนยุนกิที่เกือบจะเดินเลยบันไดเลื่อน “มึงจะไปไหน ขึ้นทางนี้”


“เออๆ ไม่ได้มอง” เขาหลุดขำเมื่อเห็นเพื่อนสนิทกลอกตาใส่


“สรุปมึงเจอน้องมันวันไหน?”


“ปกติก็วันอาทิตย์นี่แหล่ะ แต่แค่สองครั้งเองนะเว้ยที่เจอที่นี่อ่ะ”


“ก็เดินๆไปดูให้จบๆไป๊ เห็นมองแต่โทรศัพท์ รำคาญ”


“ด่ากูอีกละ”


“ก็ชอบทำตัวให้ถูกด่านี่มึงอ่ะ แล้วถ้าวันนี้เมาละตามใครเขากลับไปอีกกูไม่ช่วยละนะ”


“ก็กูไม่รู้ตัวอ่ะ” ยุนกิเบะปาก เขาก็ไม่ได้อยากตามใครกลับไปสักหน่อย แต่คนมันเมาอ่ะเข้าใจมั้ย ใครมันจะไปมีสติรับรู้วะ


“น่ะ มาอีกละหน้าแบบนี้ คิดว่าน่าสงสารมากดิ ใช้กับกูไม่ได้บอกเลย” โฮซอกดันหน้าของร่างเล็กให้ขยับออกห่าง “นู่นนนนนน เก็บไปใช้กับคิมซอกจินนู่น”


“จินน่ารัก ไม่เหมือนมึงกับนัมจุนหรอก”


“เออๆๆ จินน่ารัก ถึงร้านละ นั่นไง น้องเขานั่งอยู่นั่น มึงรีบๆเข้าไปเลย กูรอข้างนอก” เจ้าตัวพูดรวดเดียวพลางใช้สองมือดันหลังเขาอย่างแรง โชคดีที่ยุนกิเบรกตัวทันไม่อย่างนั้นคงชนกระจกหน้าร้านไปแล้ว

 

 




ร่างเล็กชะเง้อมอง มือค่อยๆผลักประตูกระจกเข้าไป จองกุกในชุดเสื้อยืดกางเกงชิโนที่ยุนกิไม่ได้เห็นมาสักพักกำลังนั่งจัดสวนขวดอยู่ที่โต๊ะเดิมมุมเดิมของร้าน เขาเดินลงเท้าให้เบาที่สุดเพราะกลัวจะทำน้องเสียสมาธิ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นเมื่อเขาดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกแล้วนั่งลง ยุนกิไม่รู้จะเริ่มทักทายยังไง เขาได้แต่ส่งยิ้มโง่ๆไปให้ จองกุกก็ยังคงมองหน้าเขาเงียบๆแบบนั้น เวลาผ่านไปแค่นาทีสองนาทีแต่เขารู้สึกว่ามันนานกว่าดูหนังทั้งเรื่องเสียอีก

 



“มองเราทำไมอ่ะ ทำต่อเลยๆ”

 



ร่างสูงตอบรับเบาๆพลางพยักหน้า ก่อนจะเริ่มจับที่คีบขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาเลื่อนไปคีบต้นไม้อะไรสักอย่างที่เขาก็ไม่รู้จัก ค่อยๆวางมันลงในขวดแก้วขนาดใหญ่กว่าที่เขามีที่บ้าน ไม่ว่าจองกุกจะขยับตัวไปทางไหน ซ้ายหรือขวา ยุนกิก็เผลอขยับตามไปอย่างไม่รู้ตัว ตาเรียวจดจ่ออยู่กับมือที่คีบต้นไม้ต่างๆมาวางในขวดแก้ว มือของจองกุกนิ่งมาก แม้ว่าจะเป็นกรวดก้อนเล็กๆก็ไม่มีตกกระเด็นสักเม็ด เป็นเขาคงทำไม่ได้แบบนี้แน่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่น มือขาวหยิบมันออกมารับเมื่อเห็นว่าเป็นโฮซอกที่ตอนนี้หายไปจากหน้าร้านแล้ว

 



“ว่าไง”


((อีกนานป่ะครับเพื่อน หิวแล้ว))


“มึงไปกินก่อนเลยๆๆ”


((อ้าว ทำไมเทกูอ่ะ เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่))

 

 

 

ยุนกิกดวางสาย ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อหันกลับมาเห็นว่าคนตรงข้ามวางอุปกรณ์ในมือลง พลางถอนหายใจเบาๆ นี่เขากำลังทำให้น้องรำคาญรึเปล่านะ

 

 


“เสร็จแล้วเหรอ?”


“เปล่าครับ จะพอแล้ว” ยุนกิพยักหน้าช้าๆเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะรีบพยักหน้าเมื่อได้ยินคำถามถัดไปจากอีกฝ่าย “จะไปเที่ยวเหรอครับ?”


“อื้อ นี่แวะมากินข้าวก่อนอ่ะ” เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะพบว่าตอนนี้ทุ่มนิดๆแล้ว วันนี้วันอาทิตย์ ร้านปิดสองทุ่ม อีกไม่ถึงชั่วโมงน้องก็คงจะกลับ “จองกุกจะกลับกี่โมงอ่ะ สองทุ่มใช่มั้ย เดี๋ยวเราไปส่งนะ”


“ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้”


“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวเราขับเส้นนั้นก็ได้ ไปได้หลายทาง”


“แต่เพื่อนพี่เขารออยู่”


“อ๋อ ไม่เป็นไรๆ”


“พี่ไปกินข้าวเถอะครับ ผมกลับเองได้”


“รอเรานะ ขอเราไปกินข้าวแป๊บเดียว เดี๋ยวรีบมาเลย”

 



ยุนกิพูดเร็วๆพลางลุกขึ้นยืนเมื่อโทรศัพท์สั่นอีกครั้ง โฮซอกคงเตรียมด่าเขาแล้วแน่ๆ เพื่อนก็เทไม่ได้ เด็กก็อยากไปส่ง แต่ไม่เป็นไร มินยุนกิเป็นคนจัดการเวลาเก่ง

 



“รอนะ!

 



ไม่วายหันกลับไปยิ้มกว้างพร้อมเอ่ยย้ำกับจองกุกอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์ผลักประตูร้านแล้วรีบเดินออกไป ร่างสูงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูการแจ้งเตือน แชทของยุนกิอยู่ล่างๆเนื่องจากส่งมานานแล้วเลยถูกแชทกลุ่มทับไปเสียหมด เขาไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับไปเพราะเมื่อกี้ก็ได้คุยกันไปแล้ว ก่อนจะเลื่อนมาพบว่าอีกคนแอดสแนปแชทเขามา หาเจอจริงๆด้วยสิ แต่ไอดีสแนปแชทมันก็มันก็คือชื่ออินสตาแกรม ถ้าลองสุ่มๆมายังไงก็ต้องเจอ จองกุกมองรูปโปรไฟล์ของอีกคนที่ขยับเปลี่ยนหน้าไปมา ในขณะที่ของเขายังคงเป็นรูปผีธรรมดาๆที่เป็นไอค่อนพื้นฐานของแอพ มือหนากดแอดอีกฝ่ายกลับไป เขาไม่ได้ตั้ง My Story ของเขาไว้แบบสาธารณะ ถ้าไม่แอดกลับไปอีกคนก็ดูไม่ได้อยู่ดี เขาไม่ค่อยได้เล่นสักเท่าไหร่ ไม่มีอะไรที่เป็นส่วนตัวขนาดที่จะต้องปกปิด จองกุกกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะไปเงียบๆ ปล่อยให้สมองคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

 

 

 





“มึงงงง เร็วดิ เดี๋ยวน้องกลับก่อน” มือขาวคว้าข้อมือโฮซอกแน่นก่อนจะลากให้เดินไวๆหลังจากที่กินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว


“มึงนี่นะ ข้าวก็จะกิน เที่ยวก็จะเที่ยว เด็กก็จะไปส่ง โลภจริงๆ”


“ไม่กินข้าวเดี๋ยวเมาไว ไม่ได้ ต้องกิน” ไม่พูดอย่างเดียว ยังหันมาทำหน้าจริงจังใส่เพื่อนอีกต่างหาก


“เออๆ รีบๆเดินไปไป๊ เบื่อมึงจริงๆ”


“อย่าเบื่อกูเลย แค่นี้กูก็ไม่มีเพื่อนคบแล้ว” โฮซอกหัวเราะร่าก่อนจะขยี้ผมที่ไม่ได้เซตของยุนกิจนยุ่งเหยิงไปหมด


“หยุดเดินทำไมอ่ะ?” เขาถามเมื่อเห็นร่างเล็กหยุดเดินหลังจากที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ยุนกิไม่ได้ตอบอะไรแต่ยื่นหน้าจอมาให้เขาอ่าน

 

 

 



JJKXXK : พี่ไม่ต้องมาหาผมแล้วนะครับ ผมกลับแล้ว

 

 

 



“เชี่ย พังค์ว่ะ”


“พังค์พ่อมึงดิ” มือฟาดลงที่หัวโฮซอกอย่างจัง แต่มันก็ไม่สามารถทำให้เขาหยุดหัวเราะได้ “อะไรว้า คนอุตส่าห์จะไปส่ง”


“มึงต้องเกิดปีนกแน่ๆเลยว่ะยุนกิ”


“มึงนั่งแท็กซี่ไปมิวส์เองเลยไอ้สัด ห้ามเหยียบรถกู!” เท้าจ้ำหนีเพื่อนสนิทด้วยความหงุดหงิด “ยังเดินตามมาอีก ไป! มึงไปเรียกแท็กซี่เลย”


“โอ้ยยยกูแซวเล่นนน ขอโทษครับเพื่อน” โฮซอกวิ่งตามมาเกาะแขน แม้ว่าจะยังขำกับท่าทางของยุนกิอยู่ก็ตาม

 

 

 

 












ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากที่เขาเจอกับจองกุก ยุนกิพยายามไม่ใส่ใจ แต่ก็ไม่วายโดนโฮซอกแซวเหตุการณ์วันนั้นให้เจ็บใจเล่นเลยพาลหงุดหงิดไปซะทุกอย่าง ใจอยากจะกลับบ้านไปตั้งแต่เที่ยง ติดที่ว่าวันนี้เรียนเต็มวันแถมยังเป็นวิชาคณะทำให้โดดไม่ได้อีก ยุนกิวางปากกาเมื่ออาจารย์เริ่มพูดนอกเนื้อหา อีกห้านาทีก็จะจบคลาสแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าสแนปแชทอย่างไม่มีอะไรจะเล่น เลื่อนดู Recent Updates ไปแบบผ่านๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นของเพื่อนในเอก เขามีสแนปเพื่อนเยอะจนเริ่มขี้เกียจจะดูแล้ว ตาเรียวเบิกกว้างกว่าปกติเมื่อเห็นชื่อ JJKXXK ผ่านตาไป

 




จองกุกอัพสแนปแชท!

 




นิ้วเรียวกดเข้าไปดูก่อนจะพบว่ามันเป็นภาพถ่ายแอบสแตร็ก ก่อนจะเลื่อนไปเป็นวิดีโอที่เป็นสถานที่ที่เขาคุ้นเคยดีเพราะอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก แถมยังเคยไปบ่อยๆเพราะกาแฟในคาเฟ่ของที่นั่นอร่อย ยุนกินั่งสั่นขาไปมา ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าที่เก็บของเรียบร้อยแล้วออกไปทันทีที่อาจารย์บอกว่าเลิกคลาส โดยไม่ลืมบอกโฮซอกและนัมจุนว่าจะรีบกลับก่อน เขาก้าวไวจนเกือบจะวิ่ง ได้แต่หวังว่าจองกุกยังไม่หายไปไหน

 

 


 







ยุนกิล็อครถก่อนจะเดินเข้ามาในหอศิลป์ เขาไม่รู้ว่าจองกุกอยู่ชั้นไหน แถมที่นี่ยังมีตั้งเจ็ดแปดชั้น เขากดดูสแนปแชทของอีกคน สแนปล่าสุดคือเมื่อสองนาทีที่แล้ว ร่างเล็กเดินไปทางอินฟอร์เมชั่นก่อนจะยื่นรูปนี้ให้เจ้าหน้าที่ดู

 

 


“ขอโทษนะครับ คือทราบมั้ยครับว่าภาพนี้อยู่ชั้นไหน?” เจ้าหน้าที่มองรูปนั้นก่อนจะหันไปถามเจ้าหน้าที่อีกคนที่นั่งคีย์ข้อมูลอะไรสักอย่างอยู่ หล่อนหันมาดูแป๊บเดียวแล้วเงยหน้าขึ้นตอบเขา


“อ๋อ นิทรรศการของนักศึกษาปริญญาโทค่ะ อยู่ชั้นห้า”

 

 


เขากล่าวขอบคุณก่อนจะกดลิฟต์ไปยังชั้นที่ต้องการ ยังไงก็เริ่มจากจุดที่รู้ก่อนแล้วกัน จองกุกน่าจะยังอยู่ที่นี่ คนมาดูงานศิลปะที่ไหนเขารีบร้อนกันบ้างล่ะเนอะ

 

 

 






ยุนกิเดินวนอยู่ชั้นห้าสักพักแล้ว แต่ก็ไม่พบวี่แววของจองกุก เขาเลยเดินตามทางขึ้นมาชั้นหก ซึ่งเป็นชั้นที่มีหนังสั้นหนังสารคดีฉายอยู่บนจอโปรเจคเตอร์ใหญ่ๆและมีหูฟังให้พร้อม เขาก็เคยมานั่งดูเหมือนกัน แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจมันสักเท่าไหร่ ร่างเล็กเดินเข้าไปด้านใน ตรงนี้ค่อนข้างมืด มีแค่แสงจากจอโปรเจคเตอร์เท่านั้น ตาเรียวเหลือบไปเห็นร่างของคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวตรงจอที่ถัดเข้าไปด้านในจนเกือบจะชิดมุม เขาค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายและสวมชุดนักเรียน เท้าก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิมก่อนจะต้องเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มเมื่อพบว่านั่นคือจอนจองกุกจริงๆ ยุนกิลังเล ไม่รู้ว่าจะเข้าไปนั่งด้วยดีหรือยืนดูน้องจากด้านหลังดี แต่คนแบบมินยุนกิแล้วไม่ปล่อยโอกาสผ่านไปเปล่าๆหรอก มันเสียเวลาโดยใช่เหตุ

 



ร่างเล็กนั่งลงข้างๆอีกฝ่าย มือหยิบหูฟังแบบครอบขึ้นมาสวม จองกุกหันมามองเขา ไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือว่าจะลุกหนีแต่อย่างใด เจ้าตัวก็แค่หันกลับไปสนใจภาพยนตร์สารคดีด้านหน้าดังเดิม ซึ่งเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับ แอนน์ แฟรงค์ คนข้างๆยังคงนั่งดูอย่างสนอกสนใจ ส่วนเขาน่ะเหรอ เอาแต่แอบมองน้องจนไม่มีสมาธิจะจับใจความจากเสียงบรรยายภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ ยุนกิชอบเวลาแสงจากจอโปรเจคเตอร์สว่างวาบกระทบใบหน้าของจองกุก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เขาแค่รู้สึกชอบมัน ถ้าอยากเห็นภาพแบบนี้อีกคงมีวิธีเดียวคือชวนอีกคนไปดูหนัง เขาไม่หวังว่าจะมีโอกาสนั้นหรอก เพราะเดี๋ยวเขาจะทำให้มันเกิดขึ้นมาเอง

 

 

 







ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่คาเฟ่ที่มีเพียงแห่งเดียวในหอศิลป์ ด้านหน้ามีอเมริกาโน่เย็นวางอยู่ ถัดไปก็เป็นน้ำแอปเปิลปั่นของจองกุก น้องบอกว่าไม่ชอบดื่มกาแฟเพราะว่ามันจะทำให้ป่วนหัวตอนอ่านหนังสือ ยุนกิก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าดื่มกาแฟแล้วปวดหัวมันเป็นยังไง สงสัยจองกุกคงไม่ค่อยถูกกับคาเฟอีนล่ะมั้ง พวกเขาดูหนังจบเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน แล้วก็เดินดูภาพถ่ายและภาพวาดที่จัดอยู่ตามชั้นต่างๆไปเรื่อยๆ ก่อนจะลงมานั่งอยู่ที่นี่ อีกฝ่ายไม่ได้ถามว่าเขามาที่นี่ได้ยังไงหรือแม้แต่ว่ามาทำอะไร มันอาจจะดูเหมือนไม่สนใจ แต่ยุนกิก็ชอบนะ เพราะเขาขี้เกียจหาเหตุผลดีๆมาตอบเหมือนกัน

 



“จองกุก ตอนนี้มอหกแล้วใช่มั้ย?”


“ครับ” อีกฝ่ายตอบ ก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์ เขาเห็นแวบๆว่าเหมือนกำลังจะอัพรูปในอินสตาแกรมล่ะมั้ง ส่วนเขาอัพเสร็จเรียบร้อยไปแล้วล่ะเมื่อกี้


“อยากเรียนอะไรเหรอ?”


“สถาปัตฯมั้งครับ”


“อ่า แล้วอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว”


“ก็เรื่อยๆครับ”

 



ยุนกิพยักหน้ารับรู้ก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาดื่ม เขาเริ่มชินกับการถามคำตอบคำของน้อง ถ้าเจ้าตัวอารมณ์ดีก็จะถามกลับมาเองนั่นแหล่ะ จองกุกวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หยิบน้ำแอปเปิลปั่นขึ้นมาดูดก่อนจะมองออกไปนอกร้าน ยุนกิไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงจะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ห่างกันแค่โต๊ะกั้น แต่ความคิดของจองกุกเหมือนกำลังลอยไปไกล ไกลเกินกว่าที่เขาจะรับรู้ได้

 



“คิดอะไรอยู่เหรอ?” ร่างสูงหันมาหาเขา ก่อนจะตอบปฏิเสธอย่างสุภาพตามปกติ แววตาของอีกฝ่ายที่กำลังมองเขาผ่านเลนส์แว่นมันทำให้ยุนกิรู้สึกแปลกๆ “มีอะไรเหรอ ทำไมมองเราอย่างนั้น”


“เปล่าครับ ไม่มีอะไร”


“อยากพูดอะไรรึเปล่า เรารับฟังได้นะ”


 

ร่างเล็กส่งยิ้มไปให้ พยายามทำบรรยากาศให้ผ่อนคลายที่สุด อีกคนส่ายหน้าช้าๆเป็นการปฏิเสธ ยุนกิหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆกับของจองกุกขึ้นมากดดูรูปที่เจ้าตัวเพิ่งอัพ เขาเปิดแจ้งเตือนเอาไว้ มันเลยเด้งมาบนหน้าจอโทรศัพท์


 

“เฮ้ย อัพรูปเดียวกันเลยอ่ะ แต่ของเราไกลกว่า” นิ้วเรียวกดเข้ารูปของตัวเองที่อัพก่อนจองกุกประมาณสิบนาทีแล้วยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าคม อีกคนมองมันสักพักก่อนจะเลื่อนสายตามาหาเขา


“บังเอิญจังเลยนะครับ”


“เนอะ” ยุนกิกดล็อกหน้าจอก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม แปลกดีเหมือนกันที่อยู่ๆก็อัพรูปที่เป็นมุมเดียวกันแบบนี้


“ทำไมพี่ถึงหาผมเจอ?” จองกุกพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปสักพัก


“ก็เราเห็นในสแนปอ่ะ ละที่นี่ก็ใกล้มอเราด้วย พอมาถึงเราเอารูปในสแนปให้อินฟอร์เมชั่นดูละก็ถามเขา พอไม่เจอก็ลองคิดดูว่าคนแบบจองกุกน่าจะเดินไปทางไหนต่อ”


“พี่อยากเจอผมเหรอครับ?”


“อื้อ ไม่งั้นจะมาทำไมล่ะ นี่ลืมป่ะเนี่ยว่าเราชอบจองกุกอ่ะ”

 



ยุนกิพูดแหย่ก่อนจะต้องชะงักเมื่อเห็นคนตรงข้ามส่งยิ้มกลับมาให้ ตั้งแต่จีบมานี่อีกคนเคยยิ้มให้เขาแค่ครั้งเดียวคือครั้งแรกที่เจอกันตอนไปซื้อสวนขวด แถมยังเป็นการแอบยิ้มอีกต่างหาก แต่ครั้งนี้จองกุกยิ้มให้เขาโดยตรงและไม่ได้เลื่อนสายตาหนีไปไหน รอยยิ้มของจองกุกกำลังทำให้หัวใจเขาทำงานหนัก

 



“ตอนยิ้มก็น่ารักดีนี่ ทำไมไม่ค่อยยิ้มเลยล่ะ” ร่างเล็กว่าพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม เขาทนสบตากับจองกุกไม่ไหวแล้ว


“ก็แค่ไม่รู้สึกว่าอยากจะยิ้มน่ะครับ” นิ้วกลางดันแว่นที่ตกลงมาให้เข้าที่ ยุนกิชอบท่าทางแบบนี้ของน้องจัง


“แล้วเมื่อกี้.. ยิ้มทำไมอ่ะ?”


“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่อยากยิ้มเฉยๆ”


“เขินเราเหรอ” เขาหัวเราะออกมา รู้สึกสนุกที่ได้แกล้งอีกฝ่าย เพราะปกติแค่คุยกันยังยากเลย แต่นี่มีโอกาสนั่งเรื่อยเปื่อยด้วยกันแล้ว ก็ขอคุยไร้สาระหน่อยแล้วกัน “วันนี้ให้เราไปส่งนะ”


“ครับ”


“เฮ้ย จริงดิ? ทำไมง่ายจังอ่ะ”


“แล้วไม่ดีเหรอครับ”


“มันก็ดีอ่ะ แต่แบบแปลกๆ” เขายกมือเกาหัวอย่างไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเป็นนัก จองกุกเป็นคนที่รับมือได้ยากจริงๆ “นี่ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ ลูกผู้ชายนะเว้ย แมนๆอ่ะโอเคป่ะ”


“ผมไม่เคยผิดคำพูดตัวเองหรอกครับ”

 

 

 





คนเด็กกว่าหยิบแก้วแอปเปิลปั่นที่พร่องลงไปเกือบครึ่งแล้วลุกขึ้นเดินผ่านเขาออกนอกประตูไป ยุนกิรีบลุกตามอีกคนออกจากร้าน จองกุกกำลังทำให้หัวใจของเขาทำงานหนักกว่าเดิมโดยการวางมือลงบนศีรษะของเขาแค่เพียงเสี้ยววินาทีในขณะที่เดินผ่าน ยุนกิรีบเดินให้ทันร่างสูง ในที่สุดเขาหลุดยิ้มกว้างออกมาจนได้เพราะกลั้นยิ้มต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว หน้าตาตอนนี้คงจะตลกน่าดู แต่ก็เอาเถอะ เขามีความสุขนี่ นานๆทีน้องจะไม่ปฏิเสธความหวังดีของเขา ด้วยความสัตย์จริง เขาไม่เข้าใจเด็กม.ปลายที่ชื่อจอนจองกุกคนนี้เลย บางครั้งก็ถอยห่างไปเสียไกล ไกลเกินไปจนคว้าตัวเอาไว้ได้ยาก แต่บางครั้งกลับขยับเข้ามาใกล้เสียเอง ใกล้ขนาดใจสั่นแรงได้ จองกุกเป็นคนที่รับมือได้ยากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา เพราะยุนกิไม่สามารถคาดเดาอะไรจากน้องได้เลยสักอย่างเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 








#สวนขวดกุกก้า

 

 

 

 

 

 





T
B
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 161 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3528 moonchild_kim (@moonchild_kim) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:51
    เอ~~~ จองกุกต้องมีซัมติงแล้วล่ะะ คิดอะไรอยู่ ปัญหาส่วนตัว ปม หรือคิดเรื่องพี่อ่ะ ยิ่งมาทำให้เขินแบบนี้ พี่เค้ายิ่งหวั่นไหวนะ
    #3528
    0
  2. #3428 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:24
    เขินช็อตจับหัวอะ งุ้ยยยย
    #3428
    0
  3. #3355 aqua11 (@aqua11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 18:16
    แงงงงงง เขินมากเลยค่ะช่วงท้ายที่น้องยิ้มให้พี่เขา พอเดินผ่านก็ยังจับหัวพี่เขาอีก ;-;
    เดายากจริง ๆ เลยนะคะจองกุกเนี่ย
    #3355
    0
  4. #3295 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:24
    เหมือนจะมีอะไรสักอย่างงง
    #3295
    0
  5. #3280 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 19:17
    อะไรอ่ะ แอบจับหัวพี่เค้าเหรอ
    ยอมพี่เขาด้วย ดีอ่ะ จะยืมมุกนี้ไปจีบคน 555
    #3280
    0
  6. #3032 eunpink (@eunpink) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 19:08
    ขำที่โฮซอกแซวยุนกิอ่ะ //ตอนนี้ทำไมจองกุกยอมเฉย แค่อ่านยังรู้สึกแปลกใจแทน
    #3032
    0
  7. #2233 52hz_sweet (@52hz_sweet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:47
    งือออออ ช็อตลูบหัวคือเราก็ใจสั่นไปพร้อมยุนกิเลย โอ้ยยยย ฟินเด้อ
    #2233
    0
  8. #2103 ceixx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 01:56
    กระชุ่มกระชวยใจแทนยึนกิ ชอบเด็กนี่มันดีจริงๆ!! 5555555 น้องก็ดูจะอ่อนลงเยอะอยู่นะ ดูยอมดูเหมือนมีใจ อันแน่ะๆ แน่ๆเลยแค่คิดก็เขิน 555555 ช็อตกุกวางมือบนหัวยุนกิแบบยิ้มตามเลย ดีกับใจจจ
    #2103
    0
  9. #2002 pinwaris (@pinwaris) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 16:11
    หึ๋ยยย จองกุกนี่แอบร้ายรึเปล่าคะเนี่ย ทำคุณยุนกิใจสั่นไม่พอทำเราใจสั่นตามด้วย
    #2002
    0
  10. #1949 ppjppcllyy_penpi (@ppjppcllyy_penpi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:25
    อีนี่ยิ้มกว้างตามคุณยุนกิเลยค่ะ;)
    #1949
    0
  11. #1788 ARDS; (@babyshorttyrd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 04:17
    พี่ก้าของบ่าวสั่นสะท้านกันเลยค่าาา เขินนนนนน>\\\<
    #1788
    0
  12. #1781 pair135 (@pair135) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 09:37
    โอ้ยยยย เขินแทนความเอามือวางบนหัว แพ้ๆๆๆๆ
    #1781
    0
  13. #1761 MITA ALIZE (@pop1916041) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 12:09
    ตลกการดูหุ้น มีการเล่นต่อ อีกว่าความเสี่ยงสูง 5555555 ชอบเวลาพี่ยุนกิอยู่กับพี่โฮซอกอ่ะ จริงๆก็ชอบเวลาอยู่กับเพื่อนทุกคนเลย
    เรารู้สึกว่าเวลาพี่ยุนกิมองจองกุกนี่ภาพที่เขามองมันกลายเป็นพวก aesthetic ไปหมดยังไงก็ไม่รู้ ตั้งแต่มองน้องจัดสวนขวด มองหน้าน้องตอนแสงโปรเจคเตอร์ส่องอีก(อันนี้เราชอบมากเลย คิดภาพตามละรู้สึกถูกดึงดูด) คือเอาจริงๆเราว่าพี่ชอบน้องมากเลยอ่ะ คนเราจะต้องแพ้เขาแค่ไหนถึงมองเขาละมันออกมาสุนทรีย์ขนาดนี้ (เราเองก็ชอบจองกุกสวนขวดมากเหมือนกันนะ ฮืออออ /อันนี้เพ้อเฉยๆ)
    เข้าใจที่พี่ยุนกิที่บอกว่าจองกุกเข้าใจยากอ่ะ คือมเนยิ่งกว่าเข้าถึงยากอีก ให้ฟีลเหมือนจะใกล้ก็ไม่ใกล้จะไกลก็ไม่ไกล หน่วงใจพิลึกยังไงก็ไม่รู้ จริงๆมันก็อยู่ที่จองกุกด้วยแหละมั้งว่าจะเอาตัวเองไปอยู่ใกล้หรืออยู่ไกล เหมือนน้องเป็นตัวแปรหลักๆของทุกอย่าง
    และผ่านไปแต่ละตอนพี่ยุนกิก็จะชอบน้องหนักกว่าเดิม หนักกว่าตอนที่แล้ว... คือตอนที่น้องบอกว่ายิ้มเพราะอยากยิ้มนี่เราใจเต้นเลยอ่ะ ขนาดเรายังหวั่นไหวเลย ใจพี่ยุนกิไม่น่าจะเหลือละอ่ะ 55555 /ขอให้พี่สู้ต่อไป พี่จะต้องไม่นก
    #1761
    0
  14. #1623 SVTJH (@SVTJH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 11:15
    สงสารรร5555นกใช่ไมลูกกกกก5555ขำเเต่ก้อสงสารนะ
    #1623
    0
  15. #1593 dewjjk (@dewjjk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:52
    ไม่ไหวจริงๆนะครับกับจอนจองกุก ใจจะวายแทนคุณยุนกิ เหนื่อย แต่ชอบตอนที่กลับไปก่อน ติสท์มากเลยนะครับขอบอก เป็นนี่คงเสียเซลฟ์ไปแล้วอะ ยุนกิสู้ๆนะ
    #1593
    0
  16. #1534 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:45
    โอ้ยยยยยยยกุกใจแข็งได้ไม่นานหนอกบอกเลย
    #1534
    0
  17. #1394 rapperx10 (@choleebow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 01:29
    เขินแทนยุนกิทุกตอนฮือ จองกุกโคตรร้ายเลยแง
    #1394
    0
  18. #1255 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    แวร้ยยย น้องจอนคิดอะไรอยู่
    #1255
    0
  19. #1210 เซ็นสึยะ (@aor1987) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 02:14
    ชอบอะไม่รู้จะพูดอะไร55555555 คือเขินเเรงมากนี่ลุ้นตามยัยกิไปหมดแล้ว
    #1210
    0
  20. #1149 xdipperx (@xdipperx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 22:52
    อินดี้คาดเดายากจัง แน่ะๆมีการแอบแตะหัวพี่เขานะ
    #1149
    0
  21. #977 MiyoungFany Hwangz (@zjbznzjz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 00:08
    ขุ่นพระ คนพูดน้อยอย่างจองกุกนี่รับมือยากจริงๆอะ เดายากเหลือเกิน ตอบสนองยุนกิทีนึง อ่านตามยังแอบช้อกตาม 5555555555
    #977
    0
  22. #816 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 00:29
    ตลกเวลายุนกิอยู่กับโฮซอกจัง มีความฮาร์ดคอระดับสิบบ พออยู่กับซอกจินไม่เหลือคราบคนจริง กลายเป็นเด็กน่าเอ็นดู แต่เวลาอยู่กับจองกุกนี่น่ารักที่สุดแล้ว ดูลุย ดูยอมเสี่ยง แม้ว่าจะนก แม้ว่าจะเฟล แต่ก็เดินหน้าต่อ ส่วนจองกุก นี่โนคอมเม้นค่ะ เข้าใจยากจริงๆนั้นแหละ แต่ก็เป็นเสน่ห์อย่างนึงที่ชวนหลงใหลสำหรับยุนกิล่ะมั้ง งื้อออออออ ยิ้มให้ด้วย ประทับใจจังเลย
    #816
    0
  23. #678 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 02:07
    ขำ อะไรกุดูหุ้น แล้วโฮซอกแซวหุ้นตัวนี้เล่นยาก ความเสี่ยงสูง 55555555555 ตาหลกมากๆๆ
    แล้วพยายามของยุนกิอีกนะ คือสามารถไปตามหาอีกฝ่ายจนได้จนเจอ 
    รู้แล้วว่าชอบเขามาก ยุนกิทำไมน่ารักงี้อะ แล้วจองกุกนี่บทจะง่ายก็ง่ายๆอะ ไปส่งนะ ครับ
    คือแกรรรร แล้วแต่อารมณ์จริงๆ ดูออกแนวจะว่าเย็นชาก็ไม่เชิง อาจจะผู้ชายไม่พูดมะ
    ยุนกิก็รุก แต่จองกุกก็ยังไงดีเดายากอยู่ จองกุกเป็นงี้ถ้าเป็นเรา เราก็จะแบบลุยต่อ เพราะก็ไม่เชิงว่าปฏิเสธ
    แต่สุดท้ายเราคงทนไม่ได้แบบยุนกิอะ
    #678
    0
  24. #646 myOwπ (@aOnw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 16:04
    จกุกกก พี่ยุนกิน่าเอ็นดูล่ะเซรรรรรร้ ฮื้อออ
    #646
    0
  25. #607 birdwings (@birdwings) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 20:41
    ยุนกิ หนูลูก น้องเขาไม่รอให้ไปส่ง นกใช่มั้ย555555555 โถพ่อคุณ ทำไมเด็กใจร้ายกับคนน่ารักแบบนี้
    ยุนกิดูมีความพยายามมาก น้องก็นิ่งมาก เป็นนี่อาจจะถอยห่างไปไกลแล้วจา
    แต่ชอบมากตอนกุกวางมือบนหัวพี่ มันแบบโอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยเอ็นดูพี่เขาบ้างแล้วใช่มั้ยยยยยยยยยย กีสสสสสสสเลยตอนอ่าน ลุ้นหนูกิมาก ;-;
    #607
    0