BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 27 : PROCESS 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    2 ม.ค. 61













PROCESS 24

 










“อ่ะ”


“ขอบใจมึง”



 

มินยุนกิกล่าวขอบคุณพร้อมรับอเมริกาโน่เย็นจากคิมจงอิน ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นและเขากำลังนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างๆ สนามฟุตซอล วันนี้เป็นวันแข่งบอลมหาลัยรอบแรก ซึ่งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้เจอคณะวิศวกรรมศาสตร์ นั่นก็หมายความว่าจองกุกต้องมาแข่งกับจีมินนั่นเอง เขาดูดกาแฟอึกๆ รู้สึกมึนหัวเล็กน้อยเพราะเมาค้างจากเมื่อคืนที่ออกไปดื่มกับพวกเพื่อนๆ มา กว่าจะตื่นก็บ่ายสองบ่ายสามแล้ว ก็เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาเลยเพราะกลัวมาไม่ทันดูน้องแข่ง เสื้อยืดพิมพ์ลายสีดำตัวหลวมที่โฮซอกซื้อมาฝากจากเกาหลีถูกหยิบมาใส่กับกางเกงยีนส์พับขาคู่ใจ ก่อนจะลากรองเท้าแตะของ Raised by Wolves สีดำคู่หนึ่งจากหลายๆ คู่ของตัวเองออกบ้านมา ตั้งแต่สักที่ข้อเท้าเขาก็ไม่ค่อยใส่รองเท้าประเภทสลิปเปอร์มามหาวิทยาลัยสักเท่าไร แต่วันนี้ยุนกิขี้เกียจแต่งตัวเอามากๆ เขาขอออกบ้านแบบสบายที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะร่างกายไม่ค่อยอำนวยจริงๆ แล้วอย่างน้อยใส่ชุดไปรเวทมาก็ยังพอมองว่าเป็นคนนอกได้อยู่แหละ



 

“กูไปดูดบุหรี่ก่อนนะ” เขาวางแก้วกาแฟไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือกับกล่องบุหรี่แล้วลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจ “มึงไปป่ะ?”


“ไม่ว่ะ เดี๋ยวจีมินมาหา มึงยังไม่หายแฮงค์อีกเหรอวะ?”


“เออ แม่งไม่ตื่นว่ะ”


“เออๆ รีบมาอ่ะ”



 

ร่างเล็กพยักหน้ารับก่อนจะเดินแยกออกมาทางด้านข้างของอาคารที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะจุดบุหรี่สูบตามปกติ เขาปลดล็อกโทรศัพท์เข้าแอพลิเคชั่นอะไรไปเรื่อยๆ แต่สมองกลับไม่ได้จดจ่อเสียเท่าไร ถ้าเป็นปกติเขาคงจะนอนกลิ้งอยู่บนเตียงแล้วไม่ขยับไปไหนจนกว่าพี่จูจะมาเรียกให้ไปกินมื้อเย็น จองกุกเองก็บอกให้เขาพักอยู่ที่บ้าน แต่ในเมื่อบอกน้องเอาไว้แล้วว่าจะมาดูก็ต้องทำตามที่พูดให้ได้นั่นแหละ เขาเขี่ยบุหรี่ลงบนพื้นขณะเลื่อนดูสตอรี่ในอินสตาแกรมของคนที่ตัวเองติดตามอยู่



 

“ยุนกิ”



 

เสียงเล็กๆ ของใครคนหนึ่งเรียกความสนใจจากเขา ก่อนที่ยุนกิจะเงยหน้าขึ้นมาพบกับร่างบางที่คุ้นเคยกันดี หญิงสาวผมยาวเป็นลอนที่สวมเสื้อคลุมบางๆ ทับเสื้อสายเดี่ยวกับสกินนี่ยีนส์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้เป็นนักศึกษาปีสี่คณะนิเทศศาสตร์ ยุนกิเคยคบกับเธออยู่ไม่กี่เดือนหลังจากที่คุยกันมาสักพัก แต่สุดท้ายก็เลิกไปก่อนเจอจองกุกได้สองสามเดือน ถ้าจะพูดง่ายๆ ก็แฟนเก่าเขานั่นแหละ



 

“อ้าว” มือขาวยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าหลังกางเกง ก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงบนพื้นแล้วใช้ปลายสลิปเปอร์เหยียบมันให้ดับ


“ไม่เจอนานเลย เป็นไงบ้าง?”


“ก็เรื่อยๆ อ่ะ สวยเหมือนเดิมน้า” เธอหัวเราะเล็กน้อยให้กับคำพูดของเขาก่อนจะส่ายหน้ายิ้มๆ


“เธอก็ปากหวานเหมือนเดิม”


“แก้ไม่ได้แฮะ แล้วนี่มาทำอะไรแถวนี้อ่ะ จะไปคณะเหรอ?” เขาว่าตามที่คิด เพราะแถวนี้อยู่ใกล้คณะนิเทศฯ แถมเป็นเส้นทางที่ถ้าเดินจากหน้ามอเข้ามาทางนี้ก็ใกล้ที่สุด


“เปล่าอ่ะ มาดูแฟนแข่งบอล แต่แข่งเสร็จแล้วแหละจะกลับละ แล้วยุนกิล่ะ?”


“อ่าเหมือนกันอ่ะ”


“อ๋อ น้องคนนั้นใช่มั้ย ที่เรียนถาปัตฯ เราเห็นในไอจี”


“อื้อ ใช่ๆ คนนั้นแหละ” ร่างบางเอื้อมมือมาจิ้มที่แขนของเขาพลางทำหน้ามันเขี้ยวเป็นเชิงล้อเลียน จนยุนกิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาให้กับท่าทางนั้น


“งั้นเราไปก่อนนะ แฟนโทรมาละ” เธอโบกโทรศัพท์ที่หยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายใบหรู


“โอเคๆ ไว้เจอกันนะ”



 

ร่างบางยิ้มให้ก่อนจะขอตัวเดินแยกออกไป ยุนกิล้มเลิกความคิดที่จะสูบบุหรี่อีกตัวเมื่อก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วพบว่าเหลืออีกแค่สิบนาทีเท่านั้น เขาเดินลากเท้ากลับไปยังโต๊ะตัวเดิมที่จงอินนั่งอยู่ ก่อนจะพบว่ามีจีมินและจองกุกนั่งอยู่ด้วย เด็กปีหนึ่งทั้งคู่สวมชุดบอลเรียบร้อย ของจีมินเป็นสีแดงเลือดหมู ส่วนของจองกุกเป็นสีน้ำเงิน ถ้าคณะไหนชนะในรอบนี้ก็จะได้เข้ารอบต่อไป ส่วนคณะที่แพ้ก็แข่งอีกแค่รอบเดียวเท่านั้น



 

“พี่ยุนกิ!” เขาพยักหน้ารับให้รุ่นน้องที่ส่งยิ้มตาหยีมาให้ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ จองกุก


“เมื่อกี้คุยกับใครเหรอครับ?” คนข้างๆ เอ่ยถามพร้อมกับนั่งเอียงตัวมาหาเขามากขึ้น ซึ่งยุนกิก็ตอบกลับไปแบบชัดถ้อยชัดคำเพราะไม่ได้อยากจะปิดบังอะไร


“อ๋อ แฟนเก่าอ่ะ”


“คนไหนวะ ดาวมนุษย์หรือเด็กนิเทศคนที่เซ็กซี่ๆ ?”


“คนหลังว่ะ”


“เชี่ย เด็ด” คิมจงอินว่าพลางเปิดฝาขวดน้ำเปล่าส่งให้แฟนตัวเอง “ใครๆ เขาก็ว่ามึงโง่ตอนเลิกกันอ่ะ”


“ก็มันไปไม่รอดนี่หว่า จะให้ทำไงอ่ะ” ยุนกิเอื้อมมือไปจับมือหนาเอาไว้ตามความเคยชิน อันที่จริงเขาไม่ใช่คนที่ชอบสกินชิพอะไรขนาดนั้น แต่พออยู่กับน้องที่ชอบทำมันก็เลยเป็นไปเอง


“เด็ดมากเลยเหรอพี่จงอินนนน” ปาร์คจีมินทำหน้าทำตาใส่คนเป็นพี่ในขณะที่ถาม จนยุนกิอดมันเขี้ยวแทนจงอินไม่ได้ ทำไมเด็กคนนี้น่ารักขนาดนี้ก็ไม่รู้เนี่ย เขาอยากได้เป็นน้องชายจะแย่แล้ว


“ช่าย แต่ไม่เท่าหนูหรอกค่ะ”


“พี่จงอิน! บอกว่าอย่าเรียกต่อหน้าคนอื่นไง” ทั้งเขาและจองกุกหลุดหัวเราะเมื่อเห็นว่าจีมินเผลอตวาดออกมาพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสี เป็นเขาถ้าโดนเรียกอะไรแบบนี้ก็คงอายเหมือนกันนั่นแหละนะ ถึงจะน่ารักยังไงแต่ก็ยังเป็นผู้ชายนี่นา


“น่ารักจะตาย เนอะมึง” ยุนกิพยักหน้ารับยิ้มๆ ขณะจองกุกวางมือบนศีรษะของเพื่อนเบาๆ ก่อนผละออกมา


“จองกุก ห้ามล้อนะ” จีมินที่หน้ามุ่ยไปแล้วหันมาบอกร่างสูงข้างๆ เขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าเอ็นดู


“ไม่รับปากนะ”


“จองกุก!


“ไปละนะครับ เพื่อนเรียกแล้ว” เจ้าของชื่อลุกขึ้นยืนพร้อมโค้งให้พวกเขานิดๆ แล้วดึงแขนจองเพื่อนสนิทตัวเองให้ยืนขึ้นตาม “จีมินไปด้วยกันเร็ว”


“อะไรเล่า”

 

 











เขากับจงอินย้ายไปนั่งตรงที่นั่งข้างสนามเมื่อได้ยินเสียงนกหวีดของกรรมการ ซึ่งฝั่งที่พวกเขานั่งก็เป็นฝั่งของคณะสถาปัตยฯ เพราะเป็นคณะของจงอินมันด้วย แล้วยุนกิเองก็เชียร์ฝั่งนี้ด้วย ทั้งๆ ที่ใจจริงจงอินมันคงอยากจะย้ายไปนั่งฝั่งวิศวะใจจะขาด ข้างๆ เขาเป็นกลุ่มเพื่อนของสนิทจองกุกกับเพื่อนในคณะคนอื่นๆ ที่ยุนกิไม่รู้จัก ตาเรียวเอาแต่มองตามคนที่อยู่ในเสื้อเบอร์สองตามเลขเดือนเกิด ปกติแล้วเขาไม่ได้ดูบอลบ่อยนัก ก็ตั้งแต่เสียพนันบอลไปเยอะจนมีปัญหาตอนม.ปลาย หลังจากนั้นยุนกิก็ขยาดกีฬาชนิดนี้ไปเลย เขากลัวว่าถ้ากลับไปดูบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนก็จะอดไม่ได้ที่จะเผลอลงทุนกับมันอีก ภาพของจองกุกที่กำลังวิ่งไล่ลูกบอลตรงหน้าทำเอาเขานึกย้อนไปถึงช่วงที่จีบน้องๆ แรก ตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ไปหาน้องถึงที่โรงเรียนตามคำยุของจิน ตอนนั้นจองกุกใส่ชุดนักเรียน ไม่สวมแว่นตาเหมือนกัน ส่วนทรงผมคล้ายๆ ก็กับวันนี้แต่สั้นกว่า ผ่านมาเป็นปีแล้วสินะที่เขาได้รู้จักกับน้อง มันเป็นเกือบสามร้อยวันที่ยุนกิไม่เคยนึกเสียดายเลยสักนิด




 

มือขาวเปิดฝาแก้วแก้วกาแฟที่เหลือแต่น้ำแข็งออกก่อนจะเขี่ยน้ำแข็งก้อนหนึ่งเข้าปาก เสียงพากย์ดังอื้ออึงบวกกับเสียงผู้ชมทำเอายุนกิมึนกว่าเดิม สิ่งดีสิ่งเดียวในที่แห่งนี้ที่ทดแทนเตียงนอนได้ก็มีแต่จอนจองกุกนั่นแหละ ตาเรียวหยีขึ้นตอนได้ยินเสียงนกหวีดแหลมปรี๊ดดังเข้าโสตประสาทเมื่อฝั่งวิศวะทำประตูได้ เขาส่ายหน้าขำๆ เมื่อเห็นจงอินมันเผลอตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะสบถตามเพราะความจริงแล้วมันไม่ได้อยากให้วิศวะชนะเลยสักนิด เพราะถ้าชนะก็จะต้องซ้อมต่อ นั่นแปลว่าน้องจีมินก็จะไม่ค่อยมีเวลาให้มันอีกเหมือนเดิม




 

ร่างสูงแตะมือเปลี่ยนตัวกับเพื่อนก่อนจะวิ่งเหยาะๆ มายังที่นั่งของฝั่งสถาปัตยฯ น้องรับน้ำจากเพื่อนมาดื่มพลางยืนคุยอะไรกับรุ่นพี่ที่เป็นโค้ชนิดหน่อย เขาเห็นอีกฝ่ายเสยผมชื้นเหงื่อของตัวเองพลางพยักหน้ารับคำอะไรสักอย่างแล้วเดินมานั่งที่พื้นว่างข้างหน้าเขา ซึ่งเป็นที่ข้างๆ นักบอลคนอื่นๆ จองกุกไม่ได้หันมาชวนคุยหรืออะไร น้องทำแค่เพียงนั่งพิงหลังลงบนขาของเขาพร้อมกับดูเกมตรงหน้าต่อไปเรื่อยๆ ยุนกิวางมือข้างหนึ่งลงบนลาดไหล่ของจองกุก ซึ่งอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นมาจับมือของเขาอย่างเคยชิน ก่อนจะผละออกไปพร้อมกับลุกขึ้นยืนเพื่อรอประชุมทีมเพราะได้เวลาพักครึ่งพอดี

 

 

 











“เชี่ยๆๆ อย่าทำน้องดิวะ แม่งเล่นแรงอ่ะไอ้สัด” เสียงของคิมจงอินที่โอดครวญขึ้นมาทุกทีที่มีคนเล่นแรงกับจีมินทำเอาเขาเผลอหลุดหัวเราะออกมาแทบทุกครั้ง “ไอ้เบอร์เจ็ดถาปัตฯ นี่ใครวะ อย่าให้รู้นะมึง”


“นั่นน้องคณะมึงนะ”


“ไม่สนครับ ทำแฟนกูเจ็บไม่ถือเป็นพี่เป็นน้องครับ”


“ไอ้ประสาท”



 

มินยุนกิจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เจอคิมจงอินวันนี้เขาส่ายหัวเป็นครั้งที่เท่าไร ร่างเล็กยังนั่งอยู่กับที่ทั้งๆ ที่เสียงเป่านกหวีดหมดเวลาดังแล้ว นักกีฬาของแต่ละคณะเดินวนจับมือกัน เขาเห็นจีมินกับจองกุกหยอกกันเล็กน้อยตอนเดินผ่าน ก่อนที่นักบอลของฝั่งวิศวะจะเดินเรียงแถวมาหยุดตรงหน้ากองเชียร์ของสถาปัตยฯ เพื่อที่จะโค้งทำความเคารพ เขากระทุ้งศอกใส่จงอินเมื่อเห็นว่าน้องจีมินแอบยิ้มเล็กน้อยขณะโค้งให้ ก่อนจะลากแขนมันให้ออกไปรอด้านนอกด้วยกัน ตาเรียวมองตามร่างสูงที่ประชุมทีมเสร็จแล้วและกำลังเดินมาเอากระเป๋ากีฬาผ้าร่มที่ยุนกิจำได้ว่าอีกคนชอบหิ้วมันไปฟิตเนสประจำ จองกุกหยุดคุยกับกลุ่มเพื่อนอยู่ไม่กี่นาทีเจ้าตัวก็เดินออกมาหาเขาที่ยืนรออยู่ ส่วนจงอินมันก็แยกไปหาน้องจีมินของมันเป็นที่เรียบร้อย



 

“ยังไงล่ะเรา?”


“เดี๋ยวกลับคอนโดก่อนครับ แล้วออกมากินข้าวกับเพื่อนตอนทุ่มนึง” ร่างสูงวางกระเป๋าลงบนโต๊ะหินอ่อนข้างๆ พร้อมกับคลี่ผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าและลำคอ


“ไปกินไหนกันอ่ะ?”


“แถวๆ นี้แหละครับ เพื่อนมันอยากกินปิ้งย่างกัน” อีกฝ่ายว่าพลางนั่งลงแล้วหยิบรองเท้าแตะอดิดาสออกมาจากกระเป๋าใส่รองเท้า แล้วใส่รองเท้าสตั๊ดเข้าไปแทนที่ “แล้วพี่กลับบ้านเลยมั้ยครับ?”


“น่าจะนะ เออ บัญชีเดย์เบดเราอยู่ห้องจองกุกป่ะ?”


“อยู่ครับ บนโต๊ะหน้าทีวี” น้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ก่อนจะเปลี่ยนกระเป๋าใส่รองเท้าไปถือมือซ้าย ส่วนมือขวาก็เอื้อมมาคว้ามือเขาไปจับแล้วออกเดินไปพร้อมกัน


“ว่าละ ถ้างั้นแวะไปคอนโดเธอก่อนละกันแล้วค่อยกลับ”


“นอนนี่เลยสิครับ”


“อืมดูก่อน” ร่างเล็กทำหน้าเหมือนกำลังคิดหนัก ริมฝีปากอมยิ้มเพราะรู้สึกดีที่ได้แกล้งอีกฝ่าย แต่จอนจองกุกกลับยกยิ้มมุมปากแล้วหันมามองหน้าเขาตรงๆ ก่อนจะพูดประโยคถัดมาด้วยสีหน้าสบายๆ


“ไม่อยากอยู่กับผมเหรอ?”








 

จองกุกขี้โกงอ่ะ T____________T








 

“น้องงง” คนข้างๆ หัวเราะร่าเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มหน้างอเนื่องจากสู้ไม่ได้ ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่เคยสู้ได้มากกว่า


“กินข้าวแป๊บเดียวครับ เดี๋ยวรีบกลับ”


“เฮ้อ ก็ได้”


“น่ารัก” มือหนาวางบนศีรษะของเขาพลางโยกไปมาเบาๆ

 

 









 

นี่เขาควรเอาคืนจองกุกยังไง?




ทำให้ไม่อยากออกไปกินข้าวซะเลยดีไหมนะ

 

 

 





































จอนจองกุกกดปลดล็อครถก่อนจะขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับขณะที่ร่างบางเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เขามีนัดกับเอมี่ออกมาทำงานแล้วก็ไปดูนอกกระแสหนังด้วยกันที่โรงหนังสแตนด์อโลนใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ส่วนจีมินที่ปกติจะมาดูด้วยกันวันนี้ดันมีนัดกับเพื่อนที่คณะก็เลยไม่ได้มาด้วย มือหนาวางโทรศัพท์ที่เพิ่งโทรหามินยุนกิเสร็จ ก่อนจะดึงเข็มขัดมาคาดพร้อมตรวจดูความเรียบร้อยต่างๆ แล้วถอยออกรถจากซองจอด แพลนสำหรับวันนี้ของจองกุกคือ หลังจากดูหนังเสร็จเขาต้องไปรับพี่ยุนกิที่มอแล้วก็ไปส่งเอมี่ที่รถไฟฟ้า ก่อนที่จะไปแกลเลอรี่แถวสุขุมวิทเจ็ดสิบเอ็ดเพื่อที่จะหา Reference สำหรับงานของเขาเอง พอเสร็จจากนั้นอาจจะหาอะไรกินแล้วก็กลับห้องกันเป็นอย่างสุดท้าย



 

“มี่ หยิบบัตรจอดรถให้หน่อยดิ ในกระเป๋าตังค์” จองกุกว่าพลางค่อยๆ หมุนพวงมาลัยเลี้ยวลงจากลานจอดรถ อีกคนเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ของเขาที่วางอยู่ตรงช่องวางของตรงกลางขึ้นมาเปิด


“นี่เหรอ?” เธอชูกระดาษบางๆ สีขาวขนาดเท่ากับบัตรทั่วๆ ไปขึ้นมา ก่อนจะส่งมันมาให้เมื่อเขาตอบรับ


“อือ หยิบเงินมาด้วยนะ” จองกุกเหลือบตามองคนข้างๆ ที่ยังคงดูอะไรสักอย่างในกระเป๋า ก่อนที่คำถามถัดมาของเอมี่จะทำให้เขาต้องอ๋อในใจทันที


“แกคบกับพี่เขามานานแล้วเหรอ?” สิ่งที่เธอกำลังดูอยู่คงจะเป็นรูปโพราลอยด์ของเขากับพี่ยุนกิที่จีมินถ่ายให้ตอนไปเที่ยวด้วยกัน จองกุกเลยเก็บมันไว้ในกระเป๋าสตางค์ถัดจากรูปของคุณแม่ มีอยู่ที่เขาใบหนึ่งกับที่พี่ยุนกิอีกใบหนึ่ง


“ก็หลายเดือนแล้วนะนี่กันยาใช่ป่ะ? ประมาณเก้าเดือนละ”


“อีกสามเดือนก็ปีละดิ” เอมี่ยิ้มล้อ รอจนเขาจ่ายเงินค่าจอดรถเสร็จแล้วจึงถามต่อ “แล้วไปเจอกันได้ไงอ่ะ แกจีบพี่เขาก่อนป่ะ?”


“ไม่อ่ะ พี่เขามาจีบก่อน”


“เออว่าละ คนอย่างแกไม่น่าจะจีบใครก่อนอ่ะ” อีกฝ่ายตอบสวนกลับมาทันทีพร้อมหัวเราะชอบใจที่เดาได้ถูกต้อง


“อือ จีบตั้งแต่เราม.ห้าอ่ะ”


“เห้ยจริงดิ ละเพิ่งคบได้เก้าเดือนเนี่ยนะ จีบนานจังอ่ะ ทำไมแกเล่นตัวจังวะ”


“ไม่ได้เล่นตัวซะหน่อย ก็ตอนนั้นมันยังไม่รู้สึกไง” จองกุกดันแว่นให้เข้าที่ พร้อมกับเปิดไฟเลี้ยวซ้าย “เจอกันประมาณตอนม.ห้าเทอมสองมั้ง ทีแรกก็ปฏิเสธไปอ่ะ แล้วแบบเราทำอะไรไม่ดีกับพี่ยุนกิหลายอย่างมาก แต่ก็โชคดีที่พี่เขายอมอดทนกับเราต่อจนเราเปิดใจให้จริงๆ ไม่งั้นคงไม่ได้คบกันอ่ะ”


“น่ะ แกนิสัยไม่ดีไง”


“ก็เตือนแล้วพี่เขาไม่ฟัง ดื้อเอง” แม้ว่ารูปประโยคจะดูเหมือนตำหนิอยู่กลายๆ แต่รอยยิ้มที่ติดมุมปากนั้นก็ทำให้รับรู้ได้ว่าคนพูดไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย แววตาฉายแววเอ็นดูออกมาจนเอมี่ยังรู้สึกได้


“เออแล้วทำไมทีแรกปฏิเสธไปอ่ะ?”


“อ่า ก็พี่ยุนกิเขานิสัยคนละขั้วกับเรามาก แบบเหมือนอยู่กันคนละโลกเลย ไลฟ์สไตล์อะไรก็ไม่ตรงกัน ตอนนั้นก็เลยคิดว่าถึงคุยกันยังไงก็คงไปกันไม่รอดอ่ะ เอาจริงๆ เราก็ชอบคนอื่นอยู่ด้วย คือมันช่วงตัดใจพอดีแหละเพราะคนนั้นเขาเพิ่งคบกับแฟนไง จะว่าไงดี มี่แกเคยรู้สึกป่ะ แบบถ้าไม่ใช่คนนี้ก็ไม่อยากจะคุยกับใครแล้วไรงี้อ่ะ คือมันอารมณ์นั้นเลย แล้วตอนนั้นก็ม.หกแล้วด้วย มีเรื่องสอบเข้ามหาลัยอีก มันวุ่นวายหลายอย่างอ่ะเข้าใจใช่ป่ะ?”


“เออๆ เข้าใจ ฟังแล้วก็วุ่นวายจริงว่ะ” ร่างบางพูดติดหัวเราะ ก่อนจะก้มดูรูปในกระเป๋าสตางค์ของเขาอีกครั้ง “แต่สุดท้ายก็ได้คบกันนะ ละคบนานด้วยดิ”


“นั่นดิ นี่ก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่พี่เขาปรับตัวเพื่อเราเยอะมากๆ มากจนแบบ เรารู้สึกว่าเราไม่เคยได้ทำอะไรเพื่อเขาเลยว่ะ”


“เฮ้ยไม่หรอก เราเห็นแกก็ดูแลพี่เขาดีออก”


“ก็พยายามทำให้ดีอ่ะ ไม่ดิ ไม่ใช่พยายามหรอก คือเต็มใจทำนั่นแหละ ก็มันรักไปแล้วไม่รู้จะทำไง ก็อยากดูแลเขาให้ดีๆ”


“อี๋ เลี่ยนว่ะ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยได้ยินแกพูดไรงี้เลย”


“ลองมีแฟนดูดิ เดี๋ยวแกก็เลี่ยนเองอัตโนมัติ”


“โห แกพูดเหมือนจะหาได้วันนี้พรุ่งนี้เนาะ”


“พวกรุ่นพี่ก็ชอบแกตั้งเยอะ แกไม่สนใจเองอ่ะ”


“ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบคนโตกว่าว่ะ เออแล้วจะรู้ได้ไงวะ ว่ารักหรือแค่ชอบเฉยๆ ? แม่งคำถามโลกแตกมาก”


“จริง ต้องเจอด้วยตัวเองว่ะแล้วจะรู้ คือถ้าของเราก็คงเป็นตอนที่รู้สึกว่าเหตุผลมันใช้ไม่ได้กับคนนี้มั้ง แล้วก็ตอนที่เราเริ่มมองไม่เห็นภาพที่ไม่มีเขาในชีวิตอีกต่อไปแล้ว อะไรแบบนั้น”


“อิจฉาเลยว่ะ อยากมีคนที่รู้สึกกับเราแบบนี้มั่ง”


“รอหน่อย เดี๋ยวก็เจอ”


“โห พูดง่ายอีกละ”



 

จองกุกยกยิ้มมุมปาก แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก ข้อมูลบางอย่างในหัวมันกำลังแย้งเพื่อนสนิทคนนี้อยู่อย่างเต็มที่ แต่เขาตัดสินใจที่จะไม่พูดมันออกมาเพราะกลัวจะใบ้อะไรไปมากกว่านี้ ก็รอให้เจ้าตัวเจอด้วยตัวเองมันสนุกกว่าเป็นไหนๆ น่ะสิ

 

 

 












มินยุนกิหอบแล็ปท็อปออกมายืนรอจองกุกที่ริมถนนตรงประตูใหญ่หน้ามหาวิทยาลัย เขาเป็นคนบอกให้น้องมารับตรงนี้เองเพราะเป็นทางผ่านพอดี แล้วน้องก็จะได้ไม่ต้องวนรถเข้ามาให้เสียเวลาอีกด้วย วันนี้เป็นวันอาทิตย์แต่ยุนกิต้องเข้ามาคุยธีสิสกับอาจารย์ (เป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้) เพราะแกเพิ่งกลับมาจากสิงคโปร์ เขาก็ไม่รู้ว่าอาจารย์แกบินไปไหนนักหนาเหมือนกัน ส่วนตอนมาเขามารถไฟฟ้าเพราะนัดกับจองกุกเอาไว้ก็เลยไม่เอารถมาจากบ้าน วันนี้โชคดีหน่อยที่ไม่โดนสับเละเหมือนช่วงแรกๆ หลังจากที่เขาไปแก้มาหลายรอบ นัดอาจารย์จนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ซึ่งโฮซอกก็มีชะตากรรมที่ไม่ต่างกันนัก ส่วนนัมจุนมันเก่งอยู่แล้ว แป๊บเดียวก็พอจับทางได้ว่าต้องออกมาแบบไหน เลยไม่ต้องคุยหลายรอบเหมือนพวกเขาและสามารถเริ่มทำได้เลย



 

ยุนกิเห็นรถของจองกุกที่กำลังใกล้มาถึงก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงทันที เขาขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะให้รถจอด ตรงนี้มันเป็นริมถนนดังนั้นน้องจะจอดนานไม่ได้ ไม่ถึงนาทีเล็กซัสสีขาวมุกคันคุ้นตาก็เคลื่อนมาหยุดตรงหน้า ยุนกิเดินไปเปิดประตูด้านหน้าอย่างเคยชิน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เขาลืมเองนั่นแหละว่าจองกุกจะต้องไปส่งเพื่อนก่อนด้วย เขารีบบอกเอมี่ที่กำลังจะลุกให้ว่าไม่เป็นไรก่อนจะรีบเดินมาเปิดประตูด้านหลัง ก็เพราะรถที่เริ่มมาต่อแล้วน่ะสิ ถ้ามัวแต่สลับที่กันก็คงโดนบีบแตรไล่แน่ๆ



 

“ไม่ลืมของนะครับ?”


“ไม่ลืมๆ เราเอามาแค่นี้เอง” มือขาววางของลงบนเบาะที่ว่าง ก่อนจะขยับไปนั่งฝั่งหลังคนขับ เขาพยักหน้ารับเอมี่ที่ยกมือไหว้


“วันนี้เป็นไงบ้าง”


“วันนี้ดีๆ อาจารย์ไม่ได้ว่าไรนะ เขาบอกว่าครั้งนี้ทำถูกทางแล้ว” ยุนกิเอื้อมมือทั้งสองข้างผ่านเบาะไปจับไหล่ของจองกุกเอาไว้ น้องยกมือซ้ายมาจับมือเขาเอาไว้ แล้วขับรถด้วยมือขวามือเดียว


“ดีแล้วครับ”


“วันนี้หนังเป็นไงบ้าง สนุกมั้ยน้องมี่?”


“สนุกดีค่ะ พี่น่าจะไปด้วยกัน”


“ไปกันเถอะๆ เราดูอะไรพวกนี้ไม่ค่อยเข้าใจหรอก คุยกับจองกุกไม่เคยรู้เรื่องเลยอ่ะ”


“แต่ถ้าพี่จับทางได้พี่ก็เข้าใจแล้วนี่ครับ”


“กว่าจะจับทางได้ก็จะจบเรื่องแล้วป่ะ จองกุกเปิด Sunrise ให้ฟังหน่อย” เขาพูดชื่อเพลงหนึ่งของวง Gym and Swim ก่อนที่คนขับจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองส่งมาให้


“เอาไปเปิดเลยครับ”



 

ยุนกิพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนรับโทรศัพท์ของน้องมาสแกนนิ้วแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นไปเลือกเพลง จองกุกตั้งเอาไว้ให้เขาสแกนนิ้วได้ แต่เขาเองไม่ค่อยได้จับโทรศัพท์น้องนักหรอกถ้าไม่ใช่ตอนเลือกเพลงหรือตอนถ่ายรูปน่ะนะ จองกุกเองก็ไม่เคยยุ่งกับโทรศัพท์เขาเลยสักครั้ง เว้นแต่เขาจะให้น้องตอบแชทแทนหรือรับโทรศัพท์อะไรแบบนั้น พวกเขาทั้งคู่ไม่ใช่คู่รักประเภทเช็กอะไรกันเท่าไร เอาจริงๆ ยุนกิคุยอะไรกับใครหรือมีคนทักมาเขาก็บอกน้องหมด เพราะไม่เห็นว่าจะต้องมีความลับอะไรต่อกัน ส่วนจองกุกเองเขาก็ไม่ได้ถามว่าคุยกับใครหรือทำอะไร เพราะเราอยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา เขาก็อยากเว้นให้น้องมีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง



 

“ไปก่อนนะคะพี่” เธอพูดตอนที่ลงจากรถเมื่อถึงสถานีรถไฟฟ้า ยุนกิที่ลงเหมือนกันเพราะจะย้ายมาข้างหน้าก็รีบพูดต่อ


“กลับดีๆ นะเอมี่ ถึงแล้วบอกด้วยนะ บอกจองกุกก็ได้ๆ” เขาพูดไปก็รีบขึ้นรถไปด้วย เพราะตรงนี้ก็จอดนานไม่ได้เหมือนกันเพราะเป็นที่ห้ามจอด ถ้านานกว่านี้ล่ะพ่อมาเรียกแน่นอน


“ได้เลยค่ะ ไปนะ” เอมี่รับคำก่อนจะชะโงกหน้ามาบอกจองกุก น้องไม่ได้ตอบอะไร ทำแค่พยักหน้ารับเท่านั้นแล้วออกรถเมื่อเขาปิดประตู


“อ้าว เอมี่ลืมแฟ้มอ่ะ” มือขาวหยิบแฟ้มซานริโอ้สีชมพูขึ้นมาชูให้จองกุกดู “มีอะไรสำคัญรึเปล่านะ พวกชีทหรืองานที่ต้องส่งอ่ะ วนเอาไปให้มั้ย?”


“มีงานส่งวันอังคารครับ พี่เอาไว้ในรถแหละ เดี๋ยวผมค่อยเอาไปให้มี่พรุ่งนี้”


“โอเค”

 

 

























“แทหนึ่ง”


“น้า นะ”


“แทสอง”


“พี่โฮซอก


“แทส“”


“โอ๊ยยอมก็ได้ คุณแม่ดูพี่โฮซอกดิ” มือเรียวปล่อยแขนเสื้อเชิ้ตของเขาทันทีเมื่อสุดท้ายได้คำตอบที่ไม่ต้องการ


“ก็พี่เขาเป็นห่วงไงคะลูก ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวแม่พาไปทานสเต็กร้านนึง อร่อยมากๆ”


“จริงเหรอครับ?”


“ช่าย แม่มากินบ่อยมากๆ มากับพี่เขานี่แหละค่ะ”


“อ่ะคุณนาย ชวนกินสเต็กตลอดเวลา”


“ไม่ทานก็ไม่ต้องมาค่ะ”



 

ว่าจบคุณแม่ของเขาก็ควงแขนคิมแทฮยองเดินนำออกไปทันที จองโฮซอกได้ส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินตามคุณแม่กับแฟนตัวแสบที่ยังคุยกันไม่หยุดเรื่องมื้อค่ำซึ่งแน่นอนว่าเป็นสเต็กตามที่คุณนายเขาอยากกินนั่นแหละนะ ทุกวันอาทิตย์เขาจะพาแทฮยองมาเจอแม่เสมอถ้าว่างตรงกัน ทานข้าวบ้าง ช็อปปิ้งบ้าง เจ้าตัวเป็นคนที่ช็อปเก่งมาก คุณแม่เลยชอบให้พามาเลือกกระเป๋ากับเสื้อผ้าอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็มีจองจีอู พี่สาวของเขาร่วมด้วย เวลาสามคนนี้เจอกันทีไรก็คุยถูกคอจนลืมเขาไปทุกที คงเพราะไลฟ์สไตล์คล้ายๆ กันด้วย ส่วนที่เขาต้องดุแทเมื่อกี้ก็เพราะเจ้าตัวจะซื้อเสื้อผ้าอีกแล้ว ทั้งๆ ที่เมื่อวันก่อนก็เพิ่งซื้อไปตั้งเยอะแยะ ทำงานได้เงินมาห้าสิบเปอร์เซนต์ก็เอามาจ่ายค่าบัตรเครดิตนี่แหละ แถมเจ้าตัวยังเป็นคนขอให้เขาคอยห้ามเอง พอห้ามเข้าจริงๆ ก็งอแงเสียอย่างนั้น แต่เขารู้ว่าแป๊บเดียวเดี๋ยวแทฮยองก็ลืมไปเองนั่นแหละ



 

โฮซอกกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นที่ยี่สิบห้า ซึ่งเป็นชั้นกึ่งรูฟท็อปที่มีร้านอาหารหลายร้าน รวมถึงร้านอาหารฝรั่งเศสของพี่จีอูก็อยู่ที่ชั้นนี้ด้วยเช่นกัน คิมแทฮยองเองก็เคยได้มากินหลายรอบแล้ว ถ้าคุณแม่มีแขกก็ชอบพามาร้านลูกสาวตัวเองนี่แหละ ก็ลูกเป็นเชฟนี่นะ ซึ่งตอนนี้พี่จีอูเขาก็ไปเข้าคอร์สอบรมที่ฝรั่งเศสอีกแล้ว แม้ว่าจะเรียนจบจนได้ใบรับรองมาแล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่เคยหยุดเรียนรู้ได้เลย เขากับพี่สาวไม่ได้สนิทกันมากขนาดว่าจะรู้ทุกเรื่องในชีวิตของกันและกัน แต่ก็สนิทกันมากพอที่จะคุยกันได้ทุกเรื่อง เวลาเขามีปัญหาอะไรที่คิดไม่ตกก็จะชอบมาปรึกษาจีอูนี่แหละ อายุที่ห่างกันห้าหกปีก็ไม่เป็นปัญหาอะไรสำหรับพวกเขา อาจเพราะโฮซอกเกิดมาก็เจอจีอูแล้ว แล้วก็อยู่กันสองพี่น้องมานาน บางทีถ้าเขาเครียดๆ ก็จะชวนจีอูไปช็อปปิ้งบ้าง ขับรถเล่นบ้าง เป็นความสัมพันธ์พี่น้องแบบที่จองโฮซอกรู้สึกชอบมันมากเลยทีเดียว



 

“พี่จีอูกลับมารึยังอ่ะแม่?”


“ยังค่ะลูก มาพรุ่งนี้ จะกลับบ้านมาเจอพี่เขามั้ย?


“ไม่อ่ะครับ ไว้เดี๋ยวกลับวันอังคาร พรุ่งนี้แทมีถ่ายงานที่ทาวน์อินทาวน์ ผมว่าจะไปส่ง”


“เฮ้ยไม่เป็นไรนะพี่โฮซอก พี่กลับบ้านเถอะ ผมขับรถไปคนเดียวได้ ยังไงก็เคยไปแล้วน่า”


“ไม่ได้หรอก มันไกล เลิกก็ตีสองตีสามแล้ว แทจะไปคนเดียวได้ไง ถ่ายงานมาก็เหนื่อยแล้วป่ะ”


“ไม่เป็นไรจริงๆ


“นั่นสิคะลูก ให้พี่เขาไปเป็นเพื่อนเถอะ เดี๋ยวแม่บอกพี่สาวพี่เขาให้ พี่จีอูเขาคงกลับบ้านแล้วไปหาแฟนเขาก่อนเหมือนทุกครั้งแหละแม่ว่า”


“อยู่แล้ว” โฮซอกไหวไหล่ ก่อนจะกดปุ่มเปิดค้างไว้เมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นที่ยี่สิบห้าพอดี


“มาร้านนี้แล้วคิดถึงยุนกิเลยน้า แม่ได้ไวน์มาใหม่ อยากให้ยุนกิมาลองชิม ว่างๆ ก็ชวนเพื่อนมาบ้านนะลูก”


“โอ๊ยยุนกิมันติดแฟนจะตายแม่ ไม่มีเวลาว่างให้แม่แล้ว”


“ก็ไปว่าเพื่อน สามคนค่ะ” คุณแม่ที่หันมาเอ็ดเขาก่อนจะหันกลับไปตอบพนักงานต้อนรับที่ยืนรออยู่ด้านหน้าร้าน


“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยครับแม่ แต่พี่ยุนกิติดแฟนจริงๆ ครับ”


“เป็นงั้นไป”



 

คุณแม่พูดน้ำเสียงติดจะขำๆ จองโฮซอกมองแผ่นหลังของคนสองคนที่เขารักกำลังเดินควงแขนกันเข้าร้านอาหารแล้วคุยกันไปพลาง ตอนที่แทฮยองหัวเราะกับคุณแม่ของเขามันดีมากจริงๆ ยิ่งถ้ามีจีอูอยู่ด้วยคงจะดีมากกว่านี้อีก สักพักเจ้าลูกหมาก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าเขามาด้วย อีกฝ่ายละจากคุณแม่ก่อนจะหยุดรอเขาพร้อมกับส่งมือมาให้จับ



 

“พี่โฮซอกช้าจัง มาเร็วครับ หิวแล้ว”



 

จองโฮซอกพยักหน้ายิ้มๆ พร้อมเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่ยื่นมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลื่อนไปจับไหล่ของแทฮยองแล้วเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน

 

 




























นิ้วยาวขยับมานวดตรงหัวตาหลังจากที่อ่านหนังสือมานาน มันเป็นหนังสือที่เขาใช้ประกอบธีสิสเลยต้องตั้งใจอ่านและให้เวลากับมันหน่อย ส่วนคิมซอกจินหลังจากที่ลุยทำพรีเซนต์ธีสิสห้องเพื่อนหลายวันตอนนี้ก็รับงานนอก ต้องไปออกกองต่างจังหวัดกับโปรดัคชั่นเฮาส์ที่เคยฝึกงานด้วย เกือบเดือนแล้วที่พวกเขาไม่ได้เจอกัน นัมจุนวางหนังสือไว้บนตักเมื่อได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ วิดีโอคอลที่ขึ้นชื่อของคนที่เขากำลังคิดถึงทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ



 

((เธอออ ทำอะไรอยู่))


“อ่านหนังสืออยู่”


((ขยันจังน้า กินข้าวยัง?))


“กินแล้ว แล้วเธอกินยัง?”


((เรียบร้อย อาหารทะเลอร่อยมากๆ กินกุ้งไปอย่างเยอะอ่ะ))


“ดีละ แล้วที่นั่นเป็นไง?”


((กลางวันร้อนมากๆ แต่ก็มีลมอยู่นะ เออเห็นทะเลป่ะ? มันมืดละอ่ะ))


“เห็น” ซอกจินเปลี่ยนเป็นกล้องหลังเพื่อที่ฉายให้เห็นภาพทะเล ซึ่งตอนนี้เป็นสีดำสนิทไปหมดเพราะเป็นเวลากลางคืนแล้ว


((ทะเลที่นี่สวยมากๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปดำน้ำแหละ จะถ่ายรูปมาให้ดู))


“ไหนว่าถ่ายงาน” เขาว่าขำๆ ก่อนขยับตัวลงนอนจากที่ตอนแรกแค่นั่งพิงหัวเตียงเท่านั้น จินเปลี่ยนกลับมาเป็นกล้องหน้า ใต้ตาคล้ำๆ กับแก้มที่ตอบลงทำให้นัมจุนรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายโหมงานอีกแล้ว


((ก็ถ่ายตอนเช้างาย บ่ายก็ว่างละ แสงไม่ได้ มันแรงเกิน ต้องรอตอนเย็น แล้วก็ถ่ายเช้าวันมะรืนอีกที))


“รีบถ่ายรีบกลับมาได้แล้ว”


((คิดถึงอ่ะดิ๊))


“ก็ใช่ไง คิดถึงจะแย่แล้ว”


((เหมือนกานนน รอก่อนนะ สามวันเอง กลับไปแล้วพาไปกินบาร์บีคิวพลาซ่าหน่อยดิ อยากกินมากๆ))


“หมู”


((อะไรๆ ออกจะผอม))


“เออผอมจริง แซวไปงั้นแหละ กินเยอะๆ ดีละ อย่าผอมมากเลยใจไม่ดี” เขากลั้นยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะสดใสจากคนปลายสาย


((ตลกเธออ่ะ))


“ไม่ขำๆ ออกกองกินข้าวให้ครบทุกมื้อด้วยรู้ป่ะ อย่าให้จับได้นะว่ามัวแต่ทำงานจนไม่กิน”


((โอเคๆ จะกินให้ครบสามมื้อเลยสัญญา))


“ดีมาก ที่สำคัญ พักผ่อนเยอะๆ”


((จะพยายามคร้าบคุณพ่อ งั้นเดี๋ยววางก่อนนะ ไว้โทรไปใหม่ สัญญาณมันไม่ค่อยดีอ่ะ นี่ต้องออกมาข้างนอกเนี่ย))


“อื้อ เธอ คิดถึงนะ”


((รู้แล้วน่า บอกอะไรบ่อยๆ))


“ก็คิดถึงจริงๆ เราไม่เจอกันมาสามอาทิตย์แล้วนะ”


((อีกสามวันเอง รอนะ))


“รอได้อยู่แล้ว ไปเถอะๆ ไว้คุยกัน”


((โอเคคค ฝันดี))


“ฝันดี”



 

คิมซอกจินจูบจอจนได้ยินเสียงจุ๊บก่อนจะยิ้มให้เขาอีกครั้งแล้วตัดสายไป นัมจุนวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะลุกไปปิดไฟแล้วกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง มือหนาดึงหมอนของตัวเองออก ก่อนจะสลับดึงหมอนใบข้างๆ ซึ่งเป็นใบที่จินใช้นอนมาวางแทนที่ เขาล้มตัวลงนอน สมองคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่เป็นอะไรที่ว่าอีกสามวันซอกจินจะกลับมาแล้ว นอกจากกินปิ้งย่างแล้วจะทำอีกดี เขาอาจจะพาอีกฝ่ายไปร้านขนมเปิดใหม่ใกล้ๆ คอนโด หรือไม่ก็พาไปดูหนังดีๆ สักเรื่องในโรง หรือไม่ก็นอนเล่นอยู่ที่ห้องเฉยๆ ทั้งวัน นัมจุนทิ้งความคิดพวกนั้นไป เขาทำอะไรก็ได้ ขอแค่ได้ใช้เวลากับจินก็พอแล้วล่ะ

 



















#สวนขวดกุกก้า

 

 
























TALK


แปะรูปรองเท้าแตะ Raised by Wolves หน่อยค่า ยังไม่ได้พรูฟคำผิดนะคะ 









TALK (2)


รูปจากสตอรี่จองกุกใช้แปะประกอบเฉยๆ นะคะ ไม่ใช่เวลาที่ตรงกับในสถานการณ์ในฟิคค่า

 


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3448 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 02:18
    เอมี่ไม่ได้ชอบจองกุกใช่ไหมคะ;-;
    #3448
    0
  2. #3323 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 19:33
    กับมี่นี่มันยังไงคะจองกุก!?
    #3323
    0
  3. #3309 Nulaw (@Nulaw) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 09:02
    ดีมากค่า ชอบภาษามากT_T
    #3309
    0
  4. #2805 `Youknowwho_ (@everytingforyou) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:36
    เนี้ยยยย มันสงสัยมี่จริงๆนะะ จากการเดา(แบบมั่วซั่ว)ของเราแล้วนั้น
    เราว่ามี่ชอบกุก ส่วนยูคต้องชอบมี่แน่ๆ 555555555555
    คือเดาแบบมั่วซั่วจริงๆ ยูคอะ คือสงสัยมาตั้งแต่ตอนนู้นแล้ว แต่แบบ การกระทำน้องกุกบางอย่างก็ทำให้เราสงสัยน้องอะ คือจะคิดว่าแบบ กุกก็รู้ว่าเพื่อนตัวเองชอบมี่ กุกคงไม่ไปชอบหรอก แต่จากการที่น้องคุยกับมี่วันนี้บางทีก็ทำให้เราแอบหวั่นๆในใจอะ 55555555555
    คือทุกอย่างตีกันมั่วไปหมด จะคิดไปทางที่น้องกุกมีโอกาสที่จะชอบมี่มั้ยมันก็ได้ แต่จะคิดไปในทางที่น้องไม่ชอบแน่ๆ มันก็ได้อีกอะ โอ้ยย เครียดดด 55555555555
    แต่ตอนน้องพูดถึงพี่ยุนกิ น่ารักดีนะ คือรู้ว่าน้องคงรักพี่เค้าอะ พี่ยุนกิปรับตัวตามน้องมากๆๆ คือแบบเหมือนที่เราบอกอะ กลัวว่าบางทีพี่เค้าจะฝืนตัวเองมากไปอะ ก็พี่เค้าชอบน้องก่อนเงี้ยย กลัวใจจจ
    ส่วนคู่พี่โฮซอกกับคู่แทตอนนี้เป็นอะไรที่ชีวิตดูคอมพลีทมากเลยอะ
    แฟนกับแม่สนิทกันเงี้ย คือแค่ได้มองก็มีความสุดแล้วอะ แต่ส่วนคู่ของพี่นัมจุนนั้นน คือทำไมอ่านแล้วบรรยากาศมันดูอบอุ่นแบบเศร้าๆไงไม่รู้ คือตอนแรกไม่ไรนะ แต่พอพี่นัมจุนคว้าหมอนพี่จินมานอนแล้วมันเป็นฟีลแบบ แงงงงง้ คิดถึงง เงี้ยอะ 5555555555555
    ตอนที่แล้วลืมพูดเรื่องน้องจีมินกับพี่ยุนกิเลย เราว่าคู่นี้เป็นอะไรที่น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ ชอบที่พี่ยุนกิเจอจีมินแล้วเข้ามากอดเงี้ย คือรู้เลยว่าพี่เค้าเอ็นดูจีมินมากกกกกก ก็นะ น้องมันน่ารัก แแล้วความไซส์พอๆกันอะ ฮวืออ น่ารักมากเวอร์
    และอีกประเด็นคือ ความหลงแฟนหนักมากของพี่จงอิน 55555555555 คือทาสอะ ตลกที่พี่เค้าโวยวายว่ามีคนเล่นแรงกับน้องอะ คือมองในมุมพี่จงอิน พี่เค้าคงอยากปกป้องดูแลจีมินเงี้ย แต่ในส่วนของจีมิน น้องก็เป็นผู้ชายคนนึงอะ ตลก 55555555555
    ปล. แฟนเก่าพี่ยุนกิแซ่บจังเยยยยย
    #2805
    0
  5. #2718 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 18:04
    อ่านเพลินจังเลยอ่ะ เพลินเกินไป นี่ฝืนใจเก็บไว้อ่านรวดเดียวแล้วแต่ทำไมยังจบเร็วอีกอ่ะฮือ ตอนนี้นอกจากคู่กุกกิแล้วเราขอหมั่นเขี้ยวคู่จงอินจีมินอีกคู่ พี่จงอินหลงน้องไปรึปล่าวคะ55555555

    ยังใช้คำบรรยายสวยได้ตลอดเลย เราชอบที่ใส่เรื่องเล็กน้อยมาให้แสดงถึงความเคยชินของเขาสองคนมากๆ น่ารักจนแบบ ฮือTT เก้าเดือนแล้ว อยากรู้จังเลยค่ะว่าครบปีแล้วเขาจะเป็นยังไงกัน รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #2718
    0
  6. #2637 gabbabe (@namdew) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 17:50
    ไม่เคยผิดหวังกับเรื่องนี้จริงๆไรท์บรรยายดีตลอดการดำเนินเรื่องดีมากกๆๆแชปนึงได้อ่านทุกคู่แบบไม่ติดขัดหรือตัดฉับเลย ชอบรายละเอียดเล็กๆน้อยๆเวลาพี่กิกับจองกุกอยู่ด้วยกันจับมืองี้ลูบหัวงี้ชอบมากค่ะะ /โอ้ยยยโล่งอกอีนี่ระแวงเอมี่มาก55555 แต่เหมือนยูคจะชอบแน่ๆกุกก็น่าจะรู้ด้วยอ่ะ /โฮปวีน่ารักกกกชอบดูเป็นความรักแบบผู้ใหญ่มีความครอบครัวอบอุ่นมากๆ /รักเรื่องนี้รักไอจีของทุกตัวละครมากค่ะเริ้ปๆๆๆ
    #2637
    0
  7. #2554 gayeon_ (@gayeon_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 18:05
    อ่าา อ่านสวนขวดทีไรใจเรามันเปรมๆทุกทีเลยอะค่ะ ทั้งบรรยาย ทั้งการดำเนินเรื่อง ตอนนี้มีพูดถึงเรื่องเก่าๆที่ผ่านมาเยอะมากเลย ทำให้เรานึกตามเลย มัน feel good มากๆ เหมือนได้มองย้อนกลับไปพร้อมๆกับที่ยุนกินึก หรือตอนจองกุกพูดเลย ขอเรื่องเอมี่นิดนึง ตอนที่แล้วเราเกือบสติแตก 5555555 แต่ตอนนี้รู้สึกดีมากๆแง เอมี่ต้องมีคนในใจแต่ไม่รู้ตัวแน่ๆเลย เราเชียร์เธอนะ จริงๆก็ชอบเอมี่มากเลย มีสไตล์ คู่อื่นก็น่ารักดีค่ะ ฮือ รอตอนต่อไปนะคะ
    #2554
    0
  8. #2552 Monstarx093 (@Monstarx093) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 01:28
    อยากได้แฟนอารมณ์แบบนัมจุนมากกง่ายๆสบายๆอยู่ด้วยแล้วคงเหมือนได้ชารต์แบต
    #2552
    0
  9. #2550 suprw_ (@_suprw) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 15:30
    โอยยยยยยยยย เราว่าตอนนี้เราค่อนข้างเคลียร์กับเอมี่แล้ว...รึเปล่านะ เป็นแบบที่คิดไว้ด้วยว่ายูคชอบเอมี่ โอ๊ยๆๆ เขินเด้อ จองกุกก็นะ รอให้เพื่อนไปเจอเอง ฮือออออ น่ารักกกกกก แล้วคือตอนที่พูดถึงยุนกินี่น้องพูดยาวมากอ่ะ พูดยาว พูดเยอะจริงๆ รู้แล้วจ้าว่ารักคนนี้มากๆ ยอมเค้าเลย 555555 ตอนจงอินเชียร์บอลนี่ก็ตลก โอยยย สง คณะตัวเองก็อยากจะเชียร์ น้องจีมินก็อยากจะเชียร์ 5555555 คู่โฮปวีนี่ก็น่ารักเสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ แทฮยองดูเข้ากับคนง่ายไปหมด งืออออ น่ารักว้อยยยยยยย คู่นัมจินนี่ทำเขินมาก ให้ตายเถอะ คิดภาพตามแล้วก็เขิน น่ารักอ่ะ ฮื่อ อธิบายยาก แต่น่ารักมากๆเลยวุ้ยยย
    #2550
    0
  10. #2549 Capriccioso (@june-j) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 17:20
    ยูคยอมชอบเอมี่ใช่มั้ยน้าาา 😳 แต่เอมี่อาจจะชอบจองกุกไรงี้
    #2549
    0
  11. #2548 grumpyboy (@romeojojo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:56
    แง แต่ละคู่ดูอบอุ่นไปเลยเนี่ย
    อิจจังเลยค่ะ โดยเฉพาะนัมจินคุยกันน่ารักดี
    ส่วนเอมี่เราคิดมากไปเองรึเปล่า ทำไมว่ามี่มีอะไรๆน้าตั้งแต่เปิดตัวมาล้าวงือ
    #2548
    0
  12. #2547 @SUPERX2 (@qxfan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:57
    ชอบเรื่องนี้ตรงทีเกือบทุกตอนจะได้เห็นเกือบทุกคู่นี่แหละ เลยไม่รู้สึกว่าไรท์ละเลยคู่ไหนจนเหมือนคู่ลูกเมียน้อยเลย แง กุกก้าไม่พูดแล้วยังไงก็น่ารักทุกตอน555555555555555555 แน่นอนว่าเรายังชอบนัมจินที่สุด ฮือ ดูแบบคบกันแบบโตๆอะ ส่วนโฮปวีก็น่ารัก พิโฮซอกและลูกหมาขี้อ้อนของเขา
    #2547
    0
  13. #2546 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 08:00
    จองกุกพอได้พูดถึงคนพี่หน่อยก็ดูแฮปปี้มีความสุขมากเลยน้า มันเขี้ยว ถ้ามี่ไม่ชอบจองกุกจริงๆ เก๊าก็โอเคคค 55555 ,, แทแทเจ้าลูกหมาน้อย อ้อนแม่พี่เขาเป็นแม่ตัวเองเลย ชอบที่พี่โฮซอกปรามเจ้าแทได้ เนี่ยแหล่ะเนอะ อยู่ด้วยกันก็ต้องคอยดูแลกันเนอะ ,, จินจินยังไม่บอกคิดถึงนัมจุนเลยอ้ะะะ นัมจุนก็ต้องพูดบ่อยๆ สิ คนมันคิดถึงนี่นาาา รีบๆ กลับมาอยู่ด้วยกันน้าา
    #2546
    0
  14. #2545 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 00:46
    น้องกุกใบ้ว่าเป็นยูคมี่ปะคะ พี่จะร่วมเชียร์ด้วย หื้อออออ พี่เชื่อใจน้องกุกสวนขวดนะว่าจะอยู่ที่พี่ยุนกิ
    คุ่น้องแทพี่โฮซอกนี่น่ารักจริงๆมีเข้าทางที่บ้านด้วย
    คู่นัมจิน คบกันแบบผู้ใหญ่เลย
    ดีใจฟิคอัพ หื่อออ ขอบคุณนะคะ
    #2545
    0
  15. #2544 จงอยปากน้องจีม (@jmjmjmrrr) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 23:53
    ชอบจงอินตอนเชียร์บอลมาก ฮ่าๆๆๆ มีความต้องเชียร์คณะตัวเองแต่แฟนก็ต้องเชียร์เช่นกัน 5555 น้องจีมน่ารักน่าเอ็นดูมากๆเลย ฮือออ เราชอบช่วงเวลาที่ยุนกิกับจองกุกอยุ่ด้วยกันมากๆเลยค่ะ การจับมือ การเทคแคร์ ชอบตอนนั่งพิงขามาก ไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจกันดี ฮือออ อยากมีแฟนแบบจองกุกสวนขวดมากๆ แง ประเด็นเอมี่หลังจากที่เราหัวร้อนกับความไม่ชัดเจนมานาน ฮา ตอนนี้ไรท์พยายามจะเคลียร์เอมี่ให้รีดหรือเปล่านะคะ ฮือออ เราเอ็นดูน้องขึ้นมานิดนึง แต่ในฐานะแม่ยกพี่ยุนกิ เราก็ยังอดไม่ได้ค่ะ ฮ่าๆๆ เราเคีลยร์จองกุกแล้ว ไม่ว่าน้องแล้วก็ได้ แง แต่อย่าทำอะไรให้เอมี่ดูพิเศษหรือรู้อะไรมากกว่าพี่ยุนกิเลยนะ รีดเจ็บปวดออดด ยุนกิสวนขวดเป็นดั่งข้อยกเว้นทุกอย่างสำหรับเรามากๆค่ะ ไม่อยากให้เสียใจไม่อยากให้ร้องไห้ น้องกุกบอกว่าพยายามเต็มที่เพื่อพี่ บอกกับเอมี่ว่ารักยุนกิแค่ไหน แค่นี้เราก็สบายใจมากๆแล้วค่ะ แต่ดูน้องลุ้นๆอะไรสักอย่างเรื่องของเอมี่กับใครบางคนนะคะ ฮันแน่ รีบๆเฉลยนะคะ เราอยากสบายใจกว่านี้ 5555555 บอกเลยเราโอ๋ยุนกิสวนขวดมากจริงๆค่ะ ฮืออ
    #2544
    0
  16. #2543 secretgne98 (@secretgne98) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 23:07
    อยากได้แฟนแบบจองกุกสวนขวดค่ะ ไอเดียลไทป์เหลือเกิน แงงงง ละมุนอีกแล้ว ชอบบบบ ไรท์มาต่อไวๆน้าาาาา
    #2543
    0
  17. #2542 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 18:45
    เราว่ามี่อาจจะไม่มีปัญหาอะไรก็ได้นะ...มั้ง คู่โฮปแทน่ารักเวอร์ แม่พี่โฮปก็น่ารัก นัมจินก็น่ารัก รอไรต์มาอัพเสมอค่า
    #2542
    0
  18. #2541 Aewlabelle (@Aewlabelle) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:44
    เรากลัวเอมมี่มาอะ
    #2541
    0
  19. #2540 kung1316 (@kamonwan-luhan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 12:20
    เอมี่เราอึดอัดเธอมากเว่อ
    #2540
    0
  20. #2539 KONYBANG (@runrara) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 10:49
    ยูคชอบเอมี่ แต่มี่อ่ะ ชอบจองกุกแน่ๆ !!!!!!!!! ไม่กลัวอะไรคือกลัวน้องมันหวั่นไหว ถ้าน้องไม่หวั่นไหวเราก็จะไม่อะไรเว้ย แล้วทำไมเอมี่ต้องลืมนั่นนู่นนี่ตลอด แอบมีกระตุกเล็กๆเวลาจองกุกให้เพื่อนหยิบของให้ ให้เพื่อนนั่งหน้าไรงี้ คือมันเล็กน้อยแหละ แต่คือก็แบบถ้าฉันเป็นยุนกิก็จะคิดอ่ะ แต่ยุนกิแบบดีมากก ตามใจน้องเข้าใจน้อง ทำทุกอย่างดีไปหมด ฮือออ ยังไงก็แล้วแต่ จองกุกห้ามทำพี่ยุนกิเสียใจนะเว้ย ห้ามๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2539
    0
  21. #2538 APEANGS (@chaaimm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 10:07
    จองกุกจับอะไรได้อะดิยูคชอบเอมี่ใช่มั้ยยยยยแอบโล่งใจหน่อยๆ
    โฮปวีนี่ชอบตอนแทแทงอแงมากเลยอ่ะมันแบบอยากยืดแก้มงือออออส่วนนัมจินเป็นคู่ที่รักกันแบบเรียบง่ายมากๆอ่ะโคตรมีความเข้าใจกันรอหน่อยนะพี่นัม3วันเท่านั้นนน
    #2538
    0
  22. #2537 Erika. (@bowpeepbowpeep) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 09:19
    อึดอัดกับเอมี่มากเลย ไม่รู้คิดอะไรอยู่
    #2537
    0
  23. #2536 Japan (@puifaitkp) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 09:15
    ยูคใช่ไหมมมม
    #2536
    0
  24. #2535 ปย๊ง (@baitong092) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 09:08
    ตอนแรกแอบกลัวมี่ค่ะ555555 ตอรนี้โอเคขึ้นมาหน่อย จองกุกน่ารักมากเลยฮือออ
    #2535
    0
  25. #2534 Prang' (@superjiro) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 07:25
    เป็นการอ่านที่ลุ้นมากค่ะไรเตอร์ แอบกลัว555555 คืออยากบอกยังหลอนช้าวโพดอ่อนไม่หาย แต่ตอนนี้หายหลอนแล้ว รออ่านต่อนะคะ สู้ๆๆค่ะ
    #2534
    0