BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 23 : PROCESS 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    8 พ.ค. 60









PROCESS 20
























กลางเดือนมิถุนายน






 

ตอนนี้เป็นเวลาสิบสี่นาฬิกาของวันเสาร์ ร่างสูงในเสื้อแขนยาวสีดำกับกางเกงชิโนขากระบอกสีเดียวกันกำลังยืนพิงราวระเบียงก้มหน้าหมุนปรับรูรับแสงและความเร็วชัตเตอร์ของกล้องฟิล์มแบบแมนนวลตัวเก่ง วันนี้จองกุกมาเที่ยวกับเพื่อนๆ ที่ติดคณะเดียวกัน พวกเขามีกลุ่มแชทเอาไว้คุยกันตั้งแต่สอบติดใหม่ๆ จนกระทั่งวันนี้ที่นัดกันมาเที่ยวเป็นครั้งแรกที่แกลเลอรี่เปิดใหม่แถวสาทร เขายืดตัวขึ้นยืนตรงและยกกล้องขึ้นเล็งไปทางหญิงสาวผมสั้นด้านหน้าที่ยืนอยู่ตรงบันไดเพียงคนเดียว แล้วเอ่ยชื่อของเธอ



 

“เอมี่”



 

เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก ก่อนจะเผลอตะโกนออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนใหม่กำลังทำอะไรที่ดูไม่เข้าท่า เธอเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นว่าเขาลดกล้องลงแล้ว คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อยเพราะไม่ได้ตั้งตัวที่จะถูกถ่ายรูป จองกุกหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนั่งลงกับราวระเบียงเหมือนเดิม ขายาวยกวางกับราวเหล็กชั้นล่างสุด แต่ด้วยความที่มันไมได้สูงมากขาอีกข้างจึงแตะพื้นได้พอดี เขาเงยหน้าเล็กน้อยมองเอมี่ที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างๆ




“อะไรของแกเนี่ย?”


“ก็ถ่ายรูปไง” เขาชูกล้องฟิล์มในมือให้อีกคนดู ก่อนจะหลบมือเล็กๆ ที่ยกขึ้นมาทำท่าจะตี


“ไม่บอกก่อนอ่ะ ถ้ารูปเสียนี่เปลืองฟิล์มป่ะ?”


“ไม่เป็นไร มีเยอะ”


“จ้า แล้วแต่เลยยยย”



 

เอมี่กลอกตาอย่างเอือมระอาก่อนจะนั่งลงข้างๆ เขา ด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าเขามากขาจึงไม่ถึงพื้นทั้งสองข้าง เธอดึงแขนเสื้อสีส้มโอรสให้ขึ้นมาเหนือข้อมือเล็กน้อยแล้วชี้ให้เขาดูพวกเพื่อนๆ ที่กำลังจับกลุ่มดูรูปอะไรสักอย่าง เอมี่เป็นเพื่อนคนในแรกในคณะที่เขารู้จักก็เลยสนิทกันมากกว่าคนอื่นๆ แถมพวกเขายังชอบฟังเพลงและอ่านหนังสือแนวคล้ายๆ กันด้วยก็เลยคุยกันรู้เรื่อง เลยได้สนิทกับคิมยูคยอมด้วยเพราะทั้งสองคนนี้สนิทกันอยู่แล้ว เอมี่กับยูคยอมนอกจากบ้านอยู่ใกล้แล้วก็ยังเรียนมัธยมด้วยกันมาก่อนอีกต่างหาก



 

หลังจากดูงานศิลปะด้านในหมดแล้ว จองกุกก็ปลีกตัวออกมาเดินดูรอบๆ คนเดียว เขาถ่ายรูปไปเรื่อยอย่างไม่กลัวเปลืองฟิล์มเพราะวันนี้ตั้งใจมาถ่ายรูปอยู่แล้ว แต่ก็คงจะเหลือสักรูปสองรูปไว้ถ่ายรูปรวมให้เพื่อนๆ ขายาวก้าวมาหยุดตรงร้านกาแฟกึ่งร้านขายของที่ระลึกในแกลเลอรี่ มันถูกตกแต่งด้วยต้นไม้และใช้สีขาวเป็นหลัก จองกุกคิดว่าเขาเห็นสวนขวดตั้งอยู่ในนั้นด้วย ร่างสูงเดินไปสั่งอเมริกาโน่เย็นที่เคานต์เตอร์ก่อนจะเดินเลี่ยงไปดูพวกเครื่องหนังที่วางขายแทนที่จะไปนั่งที่โต๊ะ มันมีทั้งกระเป๋า หมวกขี่จักยาน เคสโทรศัพท์ เข็มขัด และอื่นๆ อีกเยอะแยะไปหมด แต่สิ่งที่เขาสนใจก็คงจะเป็นสายกล้องหนังสีน้ำตาลเข้มเส้นนั้นนั่นแหล่ะ



 

“กาแฟได้แล้วนะคะ”



 

เขาเดินไปรับแก้วกาแฟก่อนจะเดินกลับมาที่อีกฝั่งหนึ่งของร้าน ซึ่งมีสวนขวดและแคคตัสวางอยู่เต็มไปหมด สวนขวดก็มีทั้งแบบเปิดและแบบปิด แคคตัสส่วนใหญ่ก็เป็นแมมขนนก แมมขนแมว ดิสโก้ คอนโด จองกุกหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปสวนขวดต้นกระบองเพชรอันใหญ่ที่วางอยู่หลังสุดติดริมกระจกส่งให้ใครบางคนดู ไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมาในทันที






 

JJKXXK :


อันนี้เหมือนของพี่เลย



Yooongi_ :


จริงด้วย


กระบองเพชรเหมือนกันเลย


เธอยังอยู่ที่แกลเลอรี่เหรอ



JJKXXK :


ครับ


เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะกลับกันแล้ว



Yooongi_ :


โอเคคค


เดี๋ยวสักสี่โมงเราออกไป



JJKXXK :


พี่นั่งแท็กซี่มาสิครับ


ผมขับรถมาวันนี้



Yooongi_ :


อ้าวเหรอ


โอเค ได้ๆ



JJKXXK :


ครับ


ไว้เจอกันนะ






 


“มึงซื้ออะไรมาเนี่ย?” ยูคยอมเอ่ยถามในระหว่างที่ขึ้นมานั่งบนเบาะด้านหน้า ส่วนเพื่อนอีกสามคนก็นั่งด้านหลัง เขาวางกาแฟตรงช่องวางแก้วตรงกลางก่อนจะสตาร์ทรถและรีบเปิดแอร์ให้เพื่อน


“สายกล้อง”


“อ๋อ เออๆ”


“มาแล้วๆ” เอมี่ที่กลับมาจากห้องน้ำรีบเปิดประตูด้านหลังคนขับแล้วรีบขึ้นมานั่งเพราะเพื่อนคนอื่นรออยู่


“นั่งได้ป่ะ?” จองกุกถามพลางดึงเบลท์มาคาด


“โอ๊ยได้ สบายมาก”


“โอเค งั้นไปเลยนะ”



 

มือหนาเปลี่ยนเกียร์ก่อนจะถอยรถออกจากซองจอด เขามองผ่านกระจกมองหลังก่อนจะพบเอมี่ที่ส่องกระจกเช็กลิปสติกอยู่พอดี อีกฝายตกใจเล็กน้อยก่อนจะมองค้อนใส่เมื่อได้ยินเขาหัวเราะเบาๆ จองกุกหันไปเท้าแขนกับเบาะแล้วดูรถผ่านกระจกด้านหลังแทนมองกระจกมองหลังแบบเดิม เขายิ้มให้เอมี่ที่กำลังทำหน้าเซ็งอยู่เพราะคิดว่าเขาแกล้ง ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดกำลังจะไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารแถวนี้ซึ่งเป็นร้านของครอบครัวเพื่อนคนหนึ่งในคณะ ส่วนคนที่เหลือก็นั่งรถของเพื่อนคนอื่นออกไปก่อนแล้ว หลังจากนั้นเขากับยูคยอมก็จะไปเตะบอลกับพวกเพื่อนม.ปลายของเขาที่สนามหญ้าเทียมต่อตอนเย็น



 

“มึงรู้ทางไปใช่ป่ะ?” จองกุกหันไปถามยูคยอมในระหว่างที่รอเลี้ยวออกจากซอยมาสู่ถนนใหญ่


“เออๆ เดี๋ยวกูบอกเอง”


“นี่ๆ มันส่งโลเคชั่นมาในกรุ๊ปละ ถ้าหลงยังไงก็เปิดแมพละกัน”


“โห ไม่หลงหรอก ระดับนี้ละ สาทรถิ่นนี่ครับๆ”



 

จองกุกส่ายหน้าให้กับความขี้โม้ของเพื่อนก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มระหว่างที่รถติดไฟแดง เสียงแจ้งเตือนของโปรแกรมแชททำให้เขาต้องวางแก้วแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาหลุดยิ้มเมื่อเปิดเข้าไปเห็นว่าใครที่ถ่ายรูปตัวเองส่งมาให้ดู เจ้าตัวอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นที่ชอบใส่อยู่บ้าน มีเจ้าทองหล่อที่นั่งตาแป๋วอยู่บนตัก แต่ก็ไม่รู้ว่าคนหรือหมาที่น่ารักกว่ากัน เพราะเจ้าของมันก็ตาแป๋วไม่ต่างนักถึงแม้ว่าจะดูเหมือนเพิ่งลุกจากที่นอนก็เถอะ

 





 

ทองหล่อคิดถึง

 





 

อ่าเขาควรเปลี่ยนแผนไปบ้านพี่ยุนกิแทนไปเตะบอลไหมนะ?

 

 





















มินยุนกิยื่นรับเงินทอนจากคนขับแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในของสนามหญ้าเทียมที่คุ้นตา จะไม่ให้คุ้นยังไงไหว ก็สนามนี่มันอยู่ติดมิวส์เลยน่ะสิ ทีแรกเขานึกว่าจองกุกจะไปเตะบอลไกลกว่านี้เสียอีก เขาตอบพนักงานต้อนรับกลับไปว่ามาหาเพื่อนและไม่ได้มาจองสนามแต่อย่างใด ก่อนจะเดินไปทางตามที่เจ้าหน้าที่บอก เดินไปไม่ไกลนักก็ถึงสนามที่ว่า เขามาถึงที่นี่ตอนห้าโมงกว่าๆ เกือบหกโมงซึ่งช้ากว่าที่บอกจองกุก ก็เพราะมัวแต่ดึงเจ้าทองหล่อที่อยากวิ่งเล่นต่อให้เข้าบ้านนี่แหล่ะตารางเลยรวนไปหมด ยุนกิเห็นผู้ชายประมาณเจ็ดถึงแปดคนกำลังวิ่งอยู่ในสนาม และร่างสูงในชุดบอลสีขาวก็ดึงดูดสายตาเขาไปได้ในที่สุด ขาเรียวก้าวยาวๆ ไปทางขอบสนาม เหลือบสายตาไปก็เห็นว่ามีคนนั่งตรงม้านั่งแถวนั้นอยู่ก่อนแล้ว คนแรกเป็นผู้หญิงผมสั้นหน้าตาน่ารักที่เขาไม่รู้จัก อาจจะเป็นแฟนของใครสักคนในสนามล่ะมั้ง ส่วนอีกคนนั้นเป็นผู้ชายที่ยุนกิคิดว่าเขารู้จักดี



 

“มึงมาทำไรเนี่ยจงอิน” เขาเดินผ่านผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นไปหาเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยที่นั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่ข้างสนาม เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าเขากำลังยืนอยู่ตรงนี้


“อ้าวมึง”


“เออกูเอง สรุปแล้วมึงมาทำอะไรที่นี่ รอจีมินเหรอ?” ร่างเล็กเอ่ยถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับนั่งลงตรงที่ว่างบนม้านั่งข้างๆ เพื่อนของตัวเอง


“เออ มึงก็มารอจองกุกสินะ”


“อือ” เขาพยักหน้าก่อนจะนั่งชันเข่าขึ้นมาทั้งสองข้างแล้วกอดเอาไว้ สายตายังคงจดจ้องตามลูกกลมๆ ในสนาม แต่กลายเป็นว่าชุดบอลสีขาวนั่นกลับดึงสายตาเขาไปได้ทุกที


“กูเพิ่งเคยเห็นจีมินเตะบอลครั้งแรกเลย ไม่คิดว่าน้องจะมีมุมนี้ด้วย ปกติเห็นแต่กินกับดูหนัง” จงอินว่าพลางหัวเราะน้อยๆ อย่างเอ็นดู


“ก็เด็กผู้ชายป่ะวะ” เขาพูดตอบยิ้มๆ “ตอนที่กูไปจีบจองกุกที่โรงเรียนเมื่อก่อนนะ เห็นเตะบอลกับจีมินหลังเลิกเรียนประจำอ่ะ”


“เด็กผู้ชายอะไรวะใส่ชุดบอลแล้วโคตรน่ารัก ทีไอ้แบคฮยอนใส่ยังไม่น่ารักขนาดนี้เลย ละใส่สีฟ้าอีก กูจะขาดใจแล้วเนี่ย” คนข้างๆ ทำท่ากุมใจจนยุนกิอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปผลักศีรษะอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้


“มึงนี่หลงน้องจนโงหัวไม่ขึ้นละนะจงอิน”


“ก็จีมินน่ารักอ่ะ กูว่ากูไปไหนไม่รอดแล้วว่ะ ถึงจะแค่ไม่กี่เดือนที่รู้จักกันก็เหอะ แต่น้องแม่งโคตรน่ารักเลย กูไม่เคยเจอใครที่เป็นแบบนี้มาก่อนเลยว่ะ”


“เออกูเข้าใจ กับจองกุกกูก็เป็น นี่กูรอจนแน่ใจอ่ะว่ากูไม่ได้แค่เห่อที่ได้เจอคนนิสัยต่างกัน กูทบทวนตัวเองทุกวันจนแน่ใจอ่ะ แม่งยากโคตรๆ กูคุยป๊าตลอดอ่ะช่วงนั้น”


“กูหลงน้องก็จริงนะ แต่กูว่ากูไม่ได้เห่อว่ะ แต่เดี๋ยวกูจะลองทำตามที่มึงบอกดู เพราะกูไม่อยากให้จีมินเสียใจกับความไม่แน่นอนของกูเหมือนกัน”


“เออ ดีละ” มือขาวเอื้อมไปตบไหล่จงอินแปะๆ “เหมือนสมาคมพ่อบ้านเลยว่ะ”


“เออ กูอ่ะพ่อบ้าน มึงอ่ะแม่บ้า


“ไอ้เชี่ยนี่!” เขาเลื่อนมือที่วางอยู่บนไหล่กว้างขึ้นไปตบหัวคิมจงอินทันทีโดยไม่ยั้งมือ “ปากดีนักนะ”


“ก็จริงนี่หว่า”



 

ยุนกิส่ายหน้าให้เพื่อนตัวสูงที่บ่นอุบอิบ แล้วโบกมือให้เด็กม.ปลายที่มองมาจากในสนาม ก่อนจะต้องหันไปทางด้านขวามือของตัวเองเพราะรู้สึกว่ามีคนมอง ก่อนจะพบว่าเป็นเด็กผู้หญิงผมสั้นคนนั้นเองที่กำลังมองเขาอยู่ เขาส่งยิ้มตอบกลับไปให้อีกฝ่ายที่ส่งยิ้มน่ารักมาให้ ยุนกิคิดว่าวันนี้ตัวเองไม่ได้แต่งตัวประหลาดอะไรนะ แต่เธอมองเหมือนกับว่ารู้จักเขางั้นแหล่ะ อาจจะเป็นเพื่อนจองกุกก็ได้ล่ะมั้ง เขาหันกลับไปมองที่สนามอีกทีเมื่อได้ยินเสียงของมินกยูตะโกนขึ้นมา จอนจองกุกยกยิ้มเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเองโวยวายยกใหญ่ว่าทำไมถึงแพ้ได้ทั้งๆ ที่คนเยอะกว่า ในขณะที่จีมินและคนอื่นหัวเราะกันตัวงอ ขายาวก้าวมาหาเขาที่นั่งรออยู่พร้อมกับยกมือไหว้จงอิน เพื่อนเขามันพยักหน้ารับนิดหน่อยก่อนจะเลื่อนสายตาไปหาบุคคลด้านหลังจองกุกแล้วส่งขวดน้ำให้



 

“ขอบคุณครับ” ปาร์คจีมินเอ่ยขอบคุณพร้อมกับเปิดขวดน้ำขึ้นดื่ม “พี่ยุนกิ สวัสดีครับ”


“ไงจีมิน ไม่เจอกันเลยนะช่วงนี้ นี่พี่เจอร้านขนมดีๆ ว่าจะชวนจีมินไปด้วยกัน คงไม่ว่างไปกับพี่แล้วม้าง” ตาเรียวแอบเหล่มองไปทางเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ


“โห พี่ยุนกิอ่ะ ไม่น้อยใจนะ เอาไว้จะไปเมื่อไหร่นัดผมมาเล้ย เดี๋ยวผมเคลียร์คิวเอง”


“มึงจะมานอยด์อะไร ผัวก็มี” จงอินขยับมากระซิบข้างหูเขาก่อนจะที่ยุนกิจะยกมือฟาดหัวมันไปอีกที นี่ไม่รู้ทำไมมันอ้อนไม้อ้อนมือเขาจังเลยวันนี้


“ไอ้จงอินมึงนี่! ผัวเชี่ยไร ปากดีอีกแล้วนะ เดี๋ยวกูไม่ยกน้องจีมินให้เลย” เขาพูดกลับเบาๆ เพราะไม่อยากให้เด็กสองคนที่ยืนอยู่ได้ยินไปด้วย


“ขอโทษครับเพื่อนนนน”


“จองกุก เอาน้ำป่ะ?” ยุนกิที่กำลังด่าคิมจงอินผ่านสายตาหันไปมองตามเสียง เด็กผู้หญิงผมสั้นคนนั้นที่ยิ้มให้เขายื่นขวดน้ำเปล่าให้ร่างสูง ก่อนจะที่เจ้าตัวจะส่งน้ำขวดอื่นๆ ให้กับมินกยูและเพื่อนๆ


“คนนี้เพื่อนใหม่เหรอ? ไม่เคยเห็นหน้าเลย”


“อ่า ครับ ชื่อเอมี่น่ะ”


“น่ารักดีนะ” เขาพยักหน้ารับเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงติดขำ “เมื่อกี้น้องเขายิ้มให้เราด้วยอ่ะ ก็แอบคิดอยู่ว่าใคร”


“เอมี่กับยูคยอมมันเคยเห็นรูปพี่ในไอจีผม มันก็อยากเจอพี่อยู่น่ะครับ” อีกฝ่ายว่าพลางนั่งลงข้างๆ เขา ซึ่งว่างแล้วเพราะจงอินกับจีมินย้ายไปนั่งที่ม้านั่งอีกตัวหนึ่ง มือก็ชี้ไปที่ผู้ชายผมสีเข้มคนหนึ่งที่ตัวใหญ่พอๆ กับจองกุกแล้วบอกว่าคนนั้นนั่นแหล่ะคือ คิมยูคยอม


“หือ อยากเจอเราเนี่ยนะ?” เขาดึงขวดน้ำจากมือหนามาเปิดให้เพราะว่าน้องมือเปียกอยู่เลยเปิดไม่ได้สักที


“ครับ มันบอกว่าในรูปน่ารักดี อยากรู้ว่าตัวจริงจะน่ารักมั้ย” จองกุกพูดยิ้มๆ ในขณะที่เสยผมเปียกๆ ไปด้านหลังพร้อมกับยกขวดน้ำขึ้นดื่มหลายอึก


“ช้าๆ ดิ เดี๋ยวก็สำลัก” เขาขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับจับไหล่อีกคนโดยไม่รู้ตัว กลัวน้องจะสำลักน้ำเพราะหายใจไม่ทันนี่แหล่ะ


“พี่อย่าเข้ามาใกล้มากสิครับ ตัวผมเหม็นเหงื่อ”


“ไม่เห็นจะได้กลิ่นอะไรเลย”



 

เขายื่นจมูกเข้าไปใกล้และทำท่าเป็นดมๆ ซึ่งอีกคนก็ขยับตัวหนีในทันที ก็มันจริงอ่ะ นี่เขาไม่ได้กลิ่นอะไรจากตัวจองกุกเลยนะ คงเพราะว่ากลิ่นเหงื่อมันผสมกับกลิ่นน้ำหอมไปแล้วล่ะมั้งเลยไม่รู้สึกว่าเหม็น ยิ่งน้องเป็นคนที่รักษาความสะอาดอยู่แล้วด้วย แถมปกติก็ไม่มีกลิ่นตัว หรือว่าเขาชินกับกลิ่นของจองกุกไปแล้วก็ไม่รู้แฮะ



 

“พี่นี่นะ”


“อะไรเหรอออออ” ยุนกิลอยหน้าลอยตาใส่อีกฝ่ายก่อนจะโดนดึงจมูกไปที เขาลุกตามร่างสูงที่กำลังเดินตามเพื่อนคนอื่นกลับไปด้านในล็อบบี้ เหมือนว่าพวกกระเป๋าจะฝากไว้ในล็อกเกอร์ล่ะมั้ง


“เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้


“โอเค เรานั่งรอข้างหน้านะ”

 

 

 

 












“จงอินมึงไปเดโม่ป่ะวันพุธอ่ะ? ที่พวกพี่บัณฑิตเขาจะเลี้ยง” ยุนกิถามขึ้นในขณะที่พวกเขานั่งรอพวกน้องๆ อาบน้ำกันอยู่ตรงล็อบบี้


“ไปสิคร้าบ พลาดได้ไงล่ะ พวกเฮียๆ นี่โคตรใจป้ำเลยว่ะ เห็นว่ามีต่อหลายที่ด้วย”


“ฟิตร่างกายรอเลยครับจุดนี้ ไม่อ้วกไม่กลับ”


“เดี๋ยวแฟนเด็กมึงก็ว่าหรอก” จงอินละสายตาจากจอโทรศัพท์มาหาเขาพร้อมทำสายตาล้อเลียน


“โอ๊ยไม่ต้องมาห่วงชีวิตรักกูหรอก ห่วงตัวเองเหอะ ระวังจีมินงอนไม่รู้ด้วยน้า มัวแต่ไปเที่ยวสนุกสนาน น้องมันเป็นห่วงนะเว้ย”


“เชี่ยอย่าดิ กูหวั่นใจอยู่เนี่ย” ยุนกิหัวเราะก่อนจะหันไปมองเพื่อนใหม่ของจองกุกที่นั่งเล่นโทรศัพท์เงียบๆ สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะชวนคุย


“เอมี่” เขาลองเรียกดู ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองในทันที “เราชื่อเอมี่ใช่ป่ะ?”


“อ๋อ ใช่ค่ะ พี่ยุนกิใช่มั้ยคะ? น่ารักกว่าในรูปเยอะเลย”


“อ่า ครับ” เขาส่งยิ้มกลับไปเพราะไม่รู้จะตอบยังไง ก็แหม่ มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักมาชมแบบนี้มันก็ต้องเขินบ้างแหล่ะน่า


“นี่มึงล่อมได้แม้กระทั่งเพื่อนแฟนเหรอวะยุนกิ มึงนี่มัน


“ไอ้จงอิน มึงนี่วอนตีนเหลือเกินนะวันนี้ กินข้าวมาไม่อิ่มใช่ป่ะ?”


“ล้อเล่นน่าเพื่อน” คิมจงอินหัวเราะร่า ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวเพียงคนเดียวตรงนั้น “ถ้าเพื่อนจองกุกก็ถาปัตย์เหมือนกันอ่ะดิ อินทีเรียเหรอ?”


“ใช่แล้วค่ะ”


“เราก็ถาปัตย์นะ คอมดี* ปีสี่ละ”


“อ้าวเหรอคะ หวัดดีค่ะพี่”

 

 


หลังจากนั้นเขาก็หลุดออกจากวงสนทนาของเด็กสถาปัตย์โดยสิ้นเชิง ทีแรกเขาก็คิดว่าจงอินเรียนอินทีเรียเพราะเห็นสนิทกับชานยอลมาก แต่ก็เพิ่งมารู้ตอนเจอกันที่มหาลัยนี่แหล่ะว่าเรียนคนละภาคกัน ก็นะ ปกติเจอกันแต่ในร้านเหล้า ใครมันจะคุยเรื่องเรียนวะครับ



 

“มาแล้วเหรอ?” ยุนกิเอ่ยทักเมื่อเห็นน้องเดินออกมาพร้อมคนอื่นๆ เจ้าตัวเปลี่ยนใส่ชุดใหม่ ทั้งเสื้อฮู้ด ทั้งกางเกงวอร์มขายาว ทั้งรองเท้าแตะ ล้วนเป็นอดิดาสทั้งหมด เสื้อบอลสีน้ำเงินที่ใส่ตอนแรกนั่นก็ดูจะเป็นอดิดาสเหมือนกัน ท่าทางจองกุกจะชอบแบรนด์มากจริงๆ นั่นแหล่ะ


“ไปเลยมั้ยครับ?”


“อื้อ” เขาพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืน โบกมือให้จีมินกับจงอินที่เห็นว่าจะไปกินบิงซูกันต่อ และรับไหว้จากเพื่อนของจองกุกสามสี่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น


“ต้องไปส่งยูคยอมกับเอมี่ที่บีทีเอสก่อนนะครับ สองคนนั้นบ้านใกล้กันเลยกลับด้วยกัน”


“อื้อๆ แล้วไม่ชวนเพื่อนไปกินข้าวด้วยกันอ่ะ?”


“ไม่ดีกว่า” มือหนากดรีโมทปลดล็อกรถเมื่อเดินมาถึง แล้วเอนตัวมาหาเขาเล็กน้อย “ผมอยากไปกับพี่สองคน”

 


 

ร่างเล็กนิ่งไป พูดอะไรไม่ออก เขาทำได้แค่มองหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับกลั้นยิ้มเท่านั้น แต่ยังไงยุนกิก็รู้สึกว่าตัวเองสู้สายตาน้องไม่ไหวอยู่ดีเลยผละหน้าหนีไปก่อน ขาเรียวรีบจ้ำไปเปิดประตูรถแล้วรีบขึ้นไปนั่ง จองกุกส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินตามมา รอไม่กี่นาทีเพื่อนใหม่ของน้องทั้งสองคนก็ตามมาที่รถ ยุนกิหลุดหัวเราะเมื่อเห็นยูคยอมเผลอเปิดประตูด้านหน้าฝั่งข้างคนขับจะขึ้นมานั่ง แต่ก็ต้องตกใจเพราะว่าเขานั่งอยู่ก่อนแล้ว เจ้าตัวรีบเอ่ยขอโทษก่อนจะย้ายไปเปิดประตูด้านหลัง



 

“ลืมของรึเปล่า?” น้องเอ่ยถามพร้อมกับมองกระจกส่องหลังแทนที่จะหันไปคุยกับเพื่อนตรงๆ นิ้วยาวดันแว่นให้เข้าที่อย่างเคยชินแล้วใช้มือขยี้ผมที่เริ่มแห้งสนิทแล้วเบาๆ


“ไม่นะ กูเช็กในล็อกเกอร์ก่อนออกมาละ”


“โอเค งั้นไปเลยนะ” คนขับว่าพลางเปลี่ยนเป็นเกียร์ถอย สนามหญ้าเทียมนี่อยู่ในซอยเข้ามาไม่ไกลจากรถไฟฟ้ามากนัก แล้วก็ใกล้กับห้างสรรพสินค้าที่เขากำลังจะไปทานอาหารต่ออีกด้วย


“ทำไมใส่แว่นอ่ะ ตอนแรกเห็นใส่คอนแทคเลนส์ไม่ใช่เหรอ?”


“ตาแห้งน่ะครับ ผมลืมเอายาหยอดตามา”


“ไม่บอกเราอ่ะ จะได้ซื้อมาให้” ไม่ทันที่น้องจะตอบ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์แบบพื้นฐานจากโทรศัพท์ของจองกุกก็เรียกความสนใจไปเสียก่อน “คุณแม่โทรมาอ่ะ”


“พี่รับเลยครับ บอกว่าผมขับรถ”


“โอเคๆ” มือขาวหยิบโทรศัพท์ของน้องขึ้นมากดรับ น้ำเสียงสดใสที่ส่งไปยังปลายสายทำเอาลูกชายของคุณแม่ที่โทรเข้ามาหลุดยิ้ม “ฮัลโหลครับคุณแม่ ผมเอง ลูกชายแม่ไง โธ่คุณแม่อ่ะ ลืมเสียงผมได้ไงเนี่ย ไว้ต้องโทรหาบ่อยๆ ซะละ”


“เห้ย พี่เขาน่ารักสัดอ่ะมึง” คิมยูคยอมโผล่มาจากเบาะหลังพลางกระซิบกระซาบกับคนขับ รถในซอยค่อนข้างติดเล็กน้อย “โคตรน่ารักไอ้เหี้ย น่ารักไม่ทน ชาติไหนกูจะหาแฟนได้แบบนี้วะ”


“มึงหาไม่ได้หรอก แบบนี้มีคนเดียว”


“เอออออ จ้าๆๆ อย่าเผลอนะมึง กูเสียบแน่นอน!


“มึงนี่นะ” จองกุกหัวเราะเบาๆ ตาคมเลื่อนมองกระจกหลังก่อนจะพบว่าเอมี่ชี้ไปที่พี่ยุนกิแล้วยกนิ้วโป้งให้ เขาส่งยิ้มบางๆ กลับไปแทนคำตอบ


“คุณแม่รอขนมจากผมด้วยนะ อย่าเพิ่งหลับก่อนล่ะ” คนตัวขาวหัวเราะร่าโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังโดนนินทาระยะเผาขนอยู่ “คร้าบคุณแม่ แค่นี้ก่อนนะครับ”


“นี่ยุนกิ พี่จะแย่งคุณแม่ไปจากผมจริงๆ ใช่มั้ย?”


“เอาคืนไง ก็จองกุกมาแย่งหม่าม้าเราไปก่อนอ่ะ” ยุนกิว่าพลางวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม ก่อนจะหันมาหายูคยอมและเอมี่ที่นั่งอมยิ้มกันอยู่ด้านหลัง “แล้วนี่กลับกันเลยเหรอ?”


“ใช่ค่ะ”


“ทีแรกว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน ไว้คราวหน้าแล้วกันเนอะ”


“ได้ค่ะ ไว้ว่างๆ ก็ได้”



 

เอมี่พยักหน้ารัวๆ เธอแอบคิดอยู่ในใจว่าถ้าเจอพี่ยุนกิคนนี้ที่อื่นก็คงหลงคารมได้ง่ายๆ แน่นอน ด้วยหน้าตาน่ารักแถมยังดูใจดี ถึงจะไม่ได้คุยกันมากเพราะเธอมัวแต่คุยกับพี่จงอินก็เถอะ แต่ดูจากการชวนคุยรวมไปถึงท่าทางในตอนนี้แล้วก็รู้สึกว่าพี่เขาเป็นคนอัธยาศัยดีแล้วก็ดูเอาใจใส่เอามากๆ ถ้าไม่มีแฟนสาวๆ คงติดตรึมเลยล่ะ



 

“เห็นจองกุกบอกว่าบ้านอยู่ใกล้กัน ยูคยอมดูแลเอมี่ด้วยนะ มันมืดแล้ว”


“ถ้าพี่ว่าอย่างนั้นผมก็จะทำตามครับ” ยุนกิหัวเราะอีกครั้งก่อนจะยกนิ้วโป้งให้เพื่อนของจองกุกที่ยิ้มรับอยู่


“ดีมาก เป็นเด็กดีต้องเชื่อฟังนะ”

 






 

ให้ตายเถอะ คิมยูคยอมชักอิจฉาจอนจองกุกเข้าจริงๆ ซะแล้วสิ

 






 

จองกุกกลอกตาขำๆ เมื่อมองผ่านกระจกส่องหลังเห็นว่าเพื่อนทำท่ากุมใจทันทีที่แฟนเขาหันกลับมามองถนนด้านหน้า และการที่ยูคยอมพูดไม่มีเสียงกลับมาว่า โคตร-น่า-รัก ด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังจะตายในไม่ช้านี้ยิ่งทำให้เขาตลกมากขึ้นไปอีก จริงๆ แล้วรีแอคชั่นเบอร์ใหญ่ของเพื่อนเขาคนนี้ก็ทำให้บรรยากาศดูมีสีสันขึ้นมาอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน และมันยิ่งตลกกันไปใหญ่เมื่อแฟนเขาหันกลับไปมองยูคยอมที่ยุกยิกๆ อยู่ นานสองนาน ซึ่งเพื่อนเขามันก็ต้องรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติพร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ กลับมาให้พี่ยุนกิอย่างช่วยไม่ได้ จองกุกวางมือลงบนศีรษะของคนข้างๆ ก่อนจะผละออกมา อีกฝ่ายหันมามองเขาอย่างสงสัย แต่แป๊บๆ ก็กลับไปสนใจโทรศัพท์ในมืออย่างเดิม

 









 

มินยุนกิคงไม่รู้ตัวสินะ ว่าตัวเองน่ารักเรี่ยราดขนาดไหน

 

 

 

 








































หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ ที่คณะสถาปัตยกรรมของจองกุกก็เริ่มกิจกรรมรับน้องก่อนเปิดเทอม ซึ่งวันนี้เขาก็มีธุระเกี่ยวกับเรื่องชั่วโมงกิจกรรมบังคับของมหาวิทยาลัยที่ต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนจบปีสี่ จึงตัดสินใจขับรถไปรับน้องที่บ้านแล้วไปมหาลัยพร้อมกันตอนแปดโมงเช้า ซึ่งกว่าจะถึงก็เกือบเก้าโมงได้แล้วเพราะรถค่อนข้างติด เขาหยิบโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ของตัวเองก่อนลงจากรถ กดรีโมทล็อกเมื่อเห็นว่าน้องปิดประตูรถเรียบร้อยแล้ว วันนี้จองกุกสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงกีฬาขายาวและรองเท้าผ้าใบตามที่รุ่นพี่บอกเอาไว้เพื่อใส่ทำกิจกรรม มือหนาที่เสร็จจากการเช็ดแว่นที่ขึ้นฝ้าเรียบร้อยแล้วยื่นมาหาเขา และเขาก็ยื่นมือกลับไปจับมือนั้นอย่างเคยชิน ก่อนจะต้องดึงอีกฝ่ายไว้เล็กน้อยเพราะว่ารองเท้าที่สวมมามันหลุดออกจากเท้า



 

“แป๊บนึง”


“นี่ผมคิดถูกรึเปล่าที่ซื้อคู่นี้ให้พี่ มันดูค่อนข้างเป็นปัญหา” จองกุกพูดขำๆ เมื่อเห็นเขาหมุนตัวกลับไปใส่รองเท้าที่หลุดอยู่ด้านหลังโดยที่ยังไม่ปล่อยมือ


“เห้ยบ้าเหรอ เป็นปัญหาที่ไหนล่ะ เราชอบนะ ใส่สบายดีออก แต่หลุดง่ายไปนิดดดดเดียว” เขาพูดลากเสียงเพื่อให้เห็นว่ามันเป็นแค่อะไรเล็กน้อยเท่านั้นจริงๆ


“ดีใจที่ชอบครับ”



 

ยุนกิส่งยิ้มกลับไป ก่อนจะก้มมองรองเท้าสลิปเปอร์หนังสีดำของกุชชี่ที่น้องซื้อให้เมื่อวันเกิดเมื่อปลายเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เขาจำได้ว่าตัวเองกระโดดกอดอีกคนแน่นด้วยความดีใจกลางพูลปาร์ตี้ที่บ้านจนเกือบตกสระว่ายน้ำ ใครจะมองจะแซวเขาก็ไม่สนใจแล้วตอนนั้น คงเป็นเพราะว่ารองเท้าคู่นี้เขาอยากได้มาสักพักแล้ว แถมยังบ่นๆ อยู่ตั้งหลายรอบว่าไม่มีไซส์ โฮซอกมันเลยจะรบกวนฝากแม่มันช่วยหิ้วกลับมาให้ตอนที่ท่านบินไปดูงานแฟชั่นโชว์ที่อิตาลีเดือนกันยายนที่จะถึงนี้ แต่ยุนกิเองก็มัวยุ่งอยู่กับฝึกงานแล้วก็ดูแลร้านเลยลืมเรื่องนี้ไปเลย หลายคนคงยังไม่รู้ว่าแม่โฮซอกมันเป็นดีไซเนอร์ มีแบรนด์รองเท้าเป็นของตัวเอง แถมยังดูสาวสวยหุ่นดีอยู่ตลอดตามประสาคนในวงการแฟชั่น เวลาท่านพาไปทานข้าวทีไรก็ชอบเลี้ยงไวน์ดีๆ เสมอ มินยุนกินี่ลูกรักเลยไม่ว่าจะมื้อไหนๆ ก็ตาม เพราะว่าโฮซอกมันไม่ดื่มไวน์น่ะสิ ทั้งๆ ที่แม่มันเป็นนัดชิมไวน์ตัวยงแท้ๆ นะ



 

“แล้วนี่กินข้าวมายัง?” เขาถามในระหว่างที่เดินขึ้นบันไดจากลานจอดรถชั้นใต้ดินขึ้นมาด้านบน เสียงรัวกลองดังก้องอยู่ภายในมหาวิทยาลัย เพราะนอกจากสถาปัตย์แล้วก็มีคณะอื่นอีกที่เริ่มรับน้องช่วงนี้เหมือนกัน


“เดี๋ยวไปกินกับเพื่อนที่แคนทีนน่ะครับ”


“พวกพี่ๆ เขานัดกี่โมงเนี่ย?”


“สิบโมงครับ” จองกุกยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “ยังมีเวลาอยู่”


“โอเคๆ”


“ไปด้วยกันมั้ยครับ?”


“อ่า ไม่ดีกว่า เดี๋ยวเรารีบทำธุระแล้วจะแวะเข้าร้านหน่อยน่ะ ไว้ไปกินที่ร้านเลย”


“โอเคครับ” เมื่อเจ้าตัวเดินมาถึงหน้าอาคารที่ใช้เป็นจุดนัดพบและทำกิจกรรม อีกฝ่ายค่อยๆ ปล่อยมือเขาอย่างเชื่องช้า ยุนกิรีบดึงมือออกเพราะเพื่อนของจองกุกยืนกันเต็มไปหมด และแทบทุกสายตาต่างจดจ้องมาที่พวกเขาทั้งคู่


“ปล่อยได้แล้วน่า”


“ไม่แกล้งแล้วครับ” น้องหัวเราะเบาๆ วางมือบนศีรษะของเขาแล้วผละออกไปอย่างที่ทำเป็นประจำ จนตอนนี้ยุนกิคิดว่าเขาเริ่มชินแล้วล่ะ “ไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ”


“อื้อ เลิกสี่โมงใช่มั้ย? เดี๋ยวรีบมานะ”


“ครับ เดินระวังด้วยนะ” อีกคนพยักเพยิดไปทางรองเท้าของเขาที่มันชอบหลุดจากเท้าอยู่เรื่อย


“อื้อๆ เราไปนะ”



 

ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้รับรู้ก่อนจะขอตัวไปหาเพื่อน ยุนกิโบกมือแล้วหันไปรับไหว้จากเพื่อนของน้องที่คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างคิมยูคยอมและเอมี่ ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางซึ่งเป็นตึกฝ่ายวิชาการเพื่อทำธุระของตัวเองให้เสร็จ จะได้เข้าเดย์เบดไปดูร้านต่อหลังจากที่ไม่ได้เข้าไปหลายวันแล้ว

 

 

 












“คิมนัมจุน ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย”



 

เจ้าของชื่อได้แต่หัวเราะเมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดเป็นปมของคนตรงหน้า ช่วงนี้เป็นช่วงที่เขากับคิมซอกจินว่างตรงกันหลายวัน วันนี้นัมจุนเลยตั้งใจว่าจะพาอีกฝ่ายมาออกกำลังสร้างเสริมสุขภาพที่สวนสาธารณะนี่ซะหน่อย เพราะแฟนเขาน่ะทำงานเยอะและไม่เป็นเวลา ข้าวก็ชอบลืมกินตลอด ไหนๆ มีเวลาว่างแล้วก็ควรจะออกกำลังกายทดแทนส่วนที่ใช้งานหนักเสียหน่อยสิ



 

“เอ้า เรายังไม่ทันทำอะไรเลย”


“แทนที่เราจะได้นอนเธอดันลากเราออกมาแต่เช้าอีก ละเดินมาโคตรไกลอ่ะ นิสัยไม่ดี”


“นอนมาหลายวันแล้วน่า ออกกำลังกายบ้าง จะได้แข็งแรง”


“ก็ขี้เกียจอ่ะ” ซอกจินวางหน้าผากลงที่ไหล่ของเขาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงงอแงเต็มที่ แต่เขาจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็มาถึงที่แล้ว อย่างน้อยต้องได้วิ่งสักรอบสองรอบล่ะ


“เราเป็นห่วงไง ไม่อยากให้เธอป่วย” นัมจุนยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มนิ่มไปมาเบาๆ “ไม่รักไม่ทำแบบนี้หรอกรู้ป่ะ”


“อือ รู้แล้ว” อีกคนเงยหน้ามองเขา “ไหนอ่ะ จะให้ทำอะไร?”


“มาวิ่งกันนะ แต่เดี๋ยวรอบแรกเดินก่อน”



 

เจ้าตัวพยักหน้า ก่อนจะออกเดินรอบสวนสาธารณะไปพร้อมกับเขา ที่นี่เป็นสวนที่นัมจุนชอบมาวิ่งตอนว่างๆ เพราะต้องเดินออกมาค่อนข้างไกล ซึ่งถ้าไม่ค่อยมีเวลาเขาก็จะวิ่งลู่ที่ฟิตเนสของคอนโดแทน แต่เขาก็ชอบที่จะออกมาสูดอากาศสะอาดๆ แบบนี้มากกว่าอยู่ดีนั่นแหล่ะ หลังจากที่เดินได้หนึ่งรอบเขาก็เริ่มพาซอกจินวิ่งเหยาะๆ นัมจุนไม่กล้าวิ่งเร็วมากแบบที่ทำเป็นปกติ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้ออกแรงบ่อยเหมือนเขาอาจจะเป็นลมหรือเจ็บกล้ามเนื้อได้ ก่อนหน้านี้ช่วงที่จินทำหนังสั้นโปรเจคต์ไฟนอลของปีสามเทอมสอง เจ้าตัวเครียดเอามากๆ เพราะมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ต้องถ่ายทำใหม่เกือบทั้งหมด นัมจุนจำได้ว่าเขาเห็นอีกคนเคี้ยวหมากฝรั่งบ่อยกว่าเคี้ยวข้าวเสียอีก คงเป็นเพราะพยายามห้ามตัวเองไม่ให้สูบบุหรี่แก้เครียดนั่นแหล่ะ จินเลิกบุหรี่มาได้เกือบปีแล้ว คงไม่อยากกลับไปติดอีก แต่เพื่อนก็สูบล่อหน้าล่อตาอยู่ตลอด ก็พวกเด็กนิเทศฯ นี่นะ

 


 

“โอ้ย ไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อน” ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนม้านั่ง แถมยังหอบหายใจแรงๆ อีก ทำเอานัมจุนอดสงสารไม่ได้ เขาเดินไปซื้อน้ำที่ร้านค้าแถวนั้น ก่อนจะรีบกลับมาเปิดขวดส่งให้จินดื่ม


“เก่งแล้ว วิ่งได้ตั้งเยอะ” ถ้าไม่นับรอบที่เดินกับรอบที่วิ่งเหยาะๆ อีกคนก็วิ่งอย่างจริงจังได้สองรอบถ้วน ซึ่งสอบรอบกับสวนกว้างๆ แบบนี้นับว่าเกินคาดมากแล้ง ทีแรกเขานึกว่าจะถอดใจไวกว่านั้นเสียอีก


“แน่นอน นี่ใคร นี่คิมซอกจินนะครั แค่กๆๆ!” นัมจุนหัวเราะให้กับท่าทางอวดเก่งของอีกฝ่าย ก่อนจะต้องเอื้อมมือไปลูบหลังให้เพราะเจ้าตัวสำลักน้ำเนื่องจากรีบพูด


“ใจเย็นๆ น่า”


“ว่าแต่กินอะไรดีอ่ะวันนี้”


“ยังไม่ทันไรคิดเรื่องของกินอีกแล้ว” ร่างสูงยืนเท้าแขนกับพนักของม้านั่ง ก้มมองจินที่กำลังจัดการปิดขวดน้ำให้สนิท ถึงเขาจะพูดไปแบบนั้น แต่ตอนเห็นแฟนตัวเองนั่งกินข้าวนี่มีความสุขยิ่งกว่าอะไร


“นี่มันสายแล้วนะนัมจุน เลยเวลาข้าวเช้าละเนี่ย” นิ้วเรียวชี้ไปที่หน้าปัดนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นพูดใส่เขาฉอดๆ เขานี่อยากจะให้เพื่อนของคิมซอกจินมาเห็นจริงๆ ว่าคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ในสายตาของคนอื่นๆ พอได้อยู่กับเขาแล้วดื้อเหมือนเด็กประถมแค่ไหน “เธออยากกินไรอ่ะ? นี่เราโคตรหิวเลยแต่คิดไม่ออก”


“เราอยากกินข้าวที่เธอทำ” พอจบประโยคนั้น อีกคนก็เงยหน้าขึ้นมองเขาทันที ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆ ฉีกยิ้มออกมา พร้อมกับมือขวาที่ยื่นส่งให้เขา


“งั้นไปซูเปอร์กัน”

 

 

 

















มินยุนกิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ที่เขาโทรบ่อยที่สุด ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วเอามันแนบหูไว้ เขาหยิบกล่องใส่แก้วกาแฟแบบสี่ช่องและสองช่องขึ้นมาถือ ก่อนจะเอี้ยวตัวหยิบถุงคุกกี้และเค้กด้วยมืออีกข้างที่ว่าง เขาเข้าไปเดย์เบดมาเลยตั้งใจว่าจะเอาขนมมาฝากเพื่อนๆ ของจองกุก หลังจากที่แอบไลน์ถามมาแล้วก็พบว่าเพื่อนในกลุ่มของน้องมีห้าหกคน ยุนกิพยายามเลือกน้ำหวานและขนมที่ทุกคนน่าจะกินกันได้มาหลายอย่าง โดยที่ไม่ลืมอเมริกาโน่ของน้อง ร่างเล็กเดินขึ้นจากลานจอดรถชั้นใต้ดิน หูฟังสัญญาณรอสายไปด้วย ไม่กี่วินาทีถัดมาอีกฝ่ายก็รับสาย




 

((ว่าไงครับ))


“เลิกยังอ่ะ?”


((เพิ่งเลิกเลยครับ ตอนนี้ยังอยู่ที่เดิม))


“โอเค เรากำลังเดินไปละ เอ้อ บอกเพื่อนเธอด้วยนะว่าอย่าเพิ่งไปไหน”


((ทำไมเหรอครับ))


“เอาน่า แค่นี้ก่อนน้า จะถึงละ”


((อ่า ครับๆ))



 

 

เขาเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งแล้วรีบเดินไวขึ้น แต่ก็ต้องหลุดสบถเบาๆ เพราะเผลอทำรองเท้าหลุดอีกแล้ว แต่ยุนกิก็ไม่ได้หัวเสียอะไรมากนักเพราะเขาเริ่มจะชินกับมันแล้วนิดหน่อย ร่างเล็กเดินเลี้ยวตรงหัวมุมตึกไปยังด้านหน้า ก่อนจะพบเด็กปีหนึ่งที่ยังคงยืนจับกลุ่มกันอยู่เยอะแยะไปหมด มองหาไม่นานก็พบกับร่างของคนคุ้นเคยกำลังยืนคุยอยู่กับพวกเพื่อนๆ เด็กที่ชื่อคิมยูคยอมสะกิดจองกุกให้หันมาทางเขา ซึ่งอีกฝ่ายก็เดินออกจากกลุ่มเพื่อนมาหาเขาในทันที



 

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับ?” เขาส่งของให้อีกฝ่ายที่ยื่นมาช่วยถือ พร้อมกับเดินไปทางกลุ่มเพื่อนของน้องด้วยกัน


“ของที่ร้านน่ะ เอามาฝากเพื่อนจองกุกไง”


“พี่ไม่ต้องลำบากก็ได้


“ไม่ๆๆ ไม่เลย ไม่ลำบากเลย” ยุนกิพูดยิ้มๆ แล้วหันไปพยักหน้ารับไหว้จากเอมี่และยูคยอม ซึ่งคนอื่นๆ ที่ไม่รู้จักเขาก็ได้แต่ยกมือไหว้ตามอย่างงงๆ


“ใครวะมึง?”


“แฟนไอ้จองกุกมัน เป็นรุ่นพี่ปีสี่ คณะสังคมฯ”


“เห้ยจริงดิ เคยเห็นแต่ในไอจี ไม่คิดว่าตัวจริงจะตัวเล็กขนาดนี้” คนเป็นพี่แอบขำกับบทสนทนาที่ได้ยิน แม้ว่าจะซุบซิบกันก็เถอะ แต่ยืนใกล้แค่นี้ไม่ได้ยินก็บ้าแล้ว


“นี่ขนมกับน้ำนะ เราเอามาฝาก” มือขาวยืนกล่องกระดาษหูหิ้วให้พวกน้องๆ ก่อนหยิบกาแฟแยกออกมาส่งให้คนข้างๆ


“โหพี่ ขอบคุณนะครับ” เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยุนกิไม่รู้จักชื่อเอ่ยขอบคุณเขา ก่อนที่จะแจกจ่ายขนมให้เพื่อนคนอื่นด้วย


“ไม่เป็นไรๆ ตามสบายเลยนะ”


“ทำธุระเสร็จแล้วเหรอครับ?”


“อื้อ ตั้งแต่สิบเอ็ดโมงแล้วล่ะ แล้วก็เข้าไปที่ร้านเลย” ร่างเล็กพูดตอบ แล้วยกมือขอกาแฟจากมืออีกคนมาดื่ม “นี่ต้องทำไรอีกป่ะ?”


“เดี๋ยวผมต้องไปซื้อชุดนักศึกษาน่ะครับ คราวที่แล้วผมไม่ได้มา เพื่อนมันเลยซื้อกันไปหมดแล้ว”


“อ๋อ ไปดิๆ หรือจองกุกจะไปกับเพื่อนอ่ะ”


“ผมไปกับพี่ก็ได้ครับ เพราะรู้หมดแล้วว่าต้องซื้ออะไรบ้าง” ยุนกิพยักหน้ารับรู้ก่อนส่งแก้วกาแฟคืนเจ้าตัว


“ซื้อที่ไหนอ่ะ?”


“ซื้อร้านในมอนี่แหล่ะครับ ไว้ปลดระเบียบก่อนค่อยไปซื้อข้างนอก”


“เด็กไม่ดี จะใส่ผิดระเบียบล่ะสิเรารู้นะ” จองกุกหัวเราะทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น


“รู้ทันอีกแล้ว”


“แน่นอน นี่เราใคร แฟนเธอนะ”


“ครับๆ ยอมแล้ว” จอนจองกุกยิ้ม วางมือบนศีรษะของเขาแล้วผละออกไป ก่อนจะหันไปหาเพื่อนที่ยืนกันอยู่เงียบๆ ถ้าให้เดาที่เงียบๆ นี่คงฟังพวกเขาคุยกันแหง “กูไปก่อนนะ ต้องซื้อของอีก”


“เออๆ ไว้เจอกันมึง”


“เอ้อจองกุก อย่าลืมซื้อชุดนะ คราวหน้าพวกพี่เขาจะตรวจก่อนเข้าห้องเชียร์”


“กำลังจะไปซื้อนี่แหล่ะ ขอบคุณที่เตือนนะมี่”


“อื้อ ไม่เป็นไร”


“น้องเอมี่ ว่างตอนไหนบอกนะ ไปกินขนมกัน” มินยุนกิหันไปพูดกับเอมี่ที่ยืนเงียบๆ ในทีแรก เขารู้สึกว่าเพื่อนผู้หญิงคนนี้ของจองกุกจะไม่ค่อยพูดสักเท่าไร ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มผู้ชายได้ คงเพราะไม่น่ารำคาญนี่แหล่ะ


“เดี๋ยวๆๆๆ พี่ไม่เห็นชวนผมเลยอ่ะ วันนั้นผมก็อยู่ด้วยนะ!” ยูคยอมรีบพูดพร้อมแทรกตัวขึ้นมาทันที จนเขาอดที่จะหัวเราะให้กับความทะเล้นของเด็กคนนี้ไม่ได้


“ได้ๆ ไปกันให้หมดนี่แหล่ะ”


“เย้!!


“ปัญญาอ่อน” จองกุกพูดพลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ยิ่งทำให้เขาหัวเราะหนักขึ้นไปอีก มือหนาดันหลังเขาให้เดินไปทางอีกทาง “ไปเถอะครับ ผมเหนื่อย”


“เข้าใจๆ เวลาโฮซอกมันผีเข้าก็เป็นแบบนี้แหล่ะ”



 

ถึงแม้ว่าจองกุกถอนหายใจ แต่ใบหน้าก็ยังคงยิ้ม แสดงว่าไม่ได้รำคาญอะไรหรอก แต่มันเหมือนเวลาที่เราปวดหัวตอนเจอเพื่อนที่พลังเยอะๆ นั่นแหล่ะนะ เดินออกมาสักพักก็เจอร้านขายชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับมินิมาร์ทและแคนทีน ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์อยู่ห่างออกไปเกือบหลังมอ เพราะคณะนี้มีตึกเยอะที่สุดเลยไปรวมใช้พื้นที่กันอยู่ตรงนั้น



 

ยุนกิเดินไปนั่งที่เก้าอี้ในร้านว่างๆ เห็นน้องคุยอะไรกับป้าคนขายนิดหน่อย แล้วป้าเขาก็เดินไปหยิบพวกเนกไท ติ้ง เข็มขัดอะไรแบบนี้มาให้ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปทางราวที่แขวนเสื้อผ้า หยิบเสื้อกับกางเกงเข้าไปลองในห้องลอง เขาที่ไม่มีอะไรทำเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นนั่นเล่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย พิมพ์แชทด่าจองโฮซอกที่ทักมาขอให้ส่งหัวใจในเกมส์ให้ แต่ยังไม่ทันจะได้กดเข้าเกมส์ไปส่งให้ เสียงของจองกุกก็เรียกความสนใจจากเขาไปเสียก่อน



 

“พี่ครับ”


“หือ มีอะไรเหรอ?”


“เข้ามาช่วยดูหน่อยได้มั้ยครับ?”


“อื้อๆ ได้ดิ”



 

ยุนกิแอบหลุดยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายโผล่มาแต่หัว เขาลุกเดินไปทางห้องลองก่อนจะแทรกตัวเข้าไปด้านใน โชคดีที่ร้านนี้มีแอร์ ไม่อย่างนั้นคงหายใจไม่ออกแน่ ถึงแม้ว่าห้องลองมันจะยืนได้สองคนแบบไม่อึดอัดมากก็เถอะ แต่แคบอยู่ดีนั่นแหล่ะ



 

“กางเกงผมพอดีแล้ว แต่เสื้อมันยังแปลกๆ น่ะครับ พี่ว่าตัวนี้โอเคมั้ย?”


“อ่า” เขาพยายามจับอีกคนให้หมุนไปมา “มันดูพอดีตัวไปรึเปล่านะ กลัวว่าพออากาศร้อนๆ แล้วจะอึดอัดน่ะสิ”


“ผมก็คิดอย่างนั้น” น้องพยักหน้าเห็นด้วย “เดี๋ยวผมลองอีกตัวให้ดูนะ ตัวนี้ไซส์เอ็ม แต่ตัวนั้นแอล”


“อื้อ”



 

จองกุกหันหลังไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออก อันที่จริงมันจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าไม่มีกระจกอยู่ตรงหน้าน้องน่ะนะ นี่ก็เหมือนว่าเขาเห็นอยู่ดีนั่นแหล่ะ ยุนกิเบนสายตาไปทางอื่น ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งรูปร่างของเด็กคนนี้ก็ทำเขาใจสั่นได้เสมอจริงๆ เขาขยับออกห่างเล็กน้อยเมื่อน้องถอดเสื้อตัวแรกออกแล้วหันไปหยิบเสื้ออีกตัวที่แขวนไว้ แต่ก็ไม่สวมมันสักทีเพราะมัวแต่ยืนกดโทรศัพท์ ไม่รู้ลืมแล้วหรือเปล่าว่าเขายังยืนอยู่ในห้องลองนี้ด้วย



 

“นี่ไปเล่นบ่ามาเหรอ? ทำไมไหล่มันดูหนาๆ ขึ้น”


“ก็เล่นหมดนะครับ” ร่างสูงเอี้ยวตัวกลับมามองด้านหลัง ก่อนจะยิ้มๆ เมื่อเห็นว่าเขาทำหน้าเซ็งใส่


“เดี๋ยวเราจะเข้าฟิตเนสมั่งละ ไม่ยอม เธอจะตัวใหญ่กว่าเราไม่ได้นะ”


“ตัวเล็กๆ แบบนี้ก็ดีแล้วนี่ครับ ผมชอบพี่แบบนี้นะ กอดถนัดดี” เจ้าตัวพูดประโยคนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมกับสวมเสื้อนักศึกษาอีกตัวไปด้วยโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะยืนหน้าร้อนหูร้อนขนาดไหน “ตัวนี้โอเคมั้ยครับ?”


“ออือ ดีเมื่อกว่าเมื่อกี้” เขากลอกตาเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกยิ้มอย่างเป็นต่อ เดี๋ยวนี้น้องขี้แกล้งขึ้นทุกวัน เขาแทบจะรับมือไม่ไหวอยู่แล้ว


“โอเคครับ งั้นก็ไซส์แอลเนอะ”



 

จองกุกปลดกระดุมเสื้ออย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้ไม่ยอมหันหลังกลับไปน่ะสิ จนเป็นเขาเองที่ต้องดันให้อีกคนหันไปทางอื่น เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ทำเอายุนกิยิ่งรู้สึกอายขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ น้องถอดเสื้อนักศึกษาออกแล้วแขวนมันไว้ที่เดิม ร่างเล็กตัดสินใจฝากรอยฟันลงบนลาดไหล่ของจอนจองกุกด้วยความมันเขี้ยวและหมั่นไส้ อีกฝ่ายร้องออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมามองเขาที่ยืนลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ เขาเปิดประตูห้องลองออกไปรอข้างนอกทันที เรื่องอะไรจะอยู่ให้จองกุกเอาคืนล่ะ เมื่อกี้เขากัดเบาๆ ก็จริง แต่มันก็แรงพอที่จะขึ้นรอยฟันได้ ถือซะว่านี่เป็นการเอาคืนที่น้องชอบแกล้งเขาก็แล้วกันนะ

 

 



 













#สวนขวดกุกก้า

 












 

 

 








TALK


ขอมาแค่ 25% ก่อนน้า เพราะเราต้องกลับอีกบ้านนึง ไม่ทันจริงๆ แง ไม่อยากอัพทีละนิดเลย แต่กว่าจะได้อัพอีกทีก็คงหลังสงกรานต์ เลยมาลงไว้ก่อน ยินดีต้อนรับตัวละครใหม่ทั้งหลาย เพื่อนๆจองกุกเขาในมหาลัยเนอะ สุขสันต์ปีใหม่ไทยล่วงหน้านะค้า ใครไปเล่นน้ำที่ไหนก็ระวังตัวด้วยเนอะ ใครที่ไม่มีจองกุกของตัวเองคอยช่วยก็อย่าให้โดนล้วงแบบพี่ยุนกิได้ล่ะ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจากไร้เต้อ5555 ยังไม่ได้พรูฟเลย ใครเจอคำผิดบอกได้ๆ ไว้เจอกันนะคะ :D




 

TALK (2) 


พี่ยุนกิน่ารักมาก จบ. ฮือออออออออออออ ไม่รู้จะอิจฉาใครดี คือดีคือน่ารักไปหมด พี่ยุนกิสวนขวดอันสดใสของน้อง /ล้องห้ายยยยย เออนี่ชอบชุดจองกุกที่ใส่บินไปมะนิลาวันนี้มาก!!! แบบกำลังแต่งอยู่เลยไงแล้วพอเห็นก็แบบ เอ๊ะ มันใช่อ่ะ แค่กางเกงจองกุกสวนขวดไม่จั๊มพ์ขา ไม่ใส่แมส ไม่คลุมฮู้ด แล้วก็ไม่ใช่พูม่า55555555 จองกุกสวนขวดชอบอดิดาสนะคะ ซื้อมาเปย์ได้ อิอิอิ


ส่วน คอมดี ที่พี่จงอินพูดคือ Commde ย่อมากจาก Communication Design เป็นภาคนึงของคณะสถาปัตยฯ นะคะ โลเคชั่นไม่ใช่จุฬาเน้อ แค่ยืมชื่อคณะชื่อภาคมาเฉยๆ ค่า นี่รอเขียนจองกุกใส่ชุดนิสิตไม่ไหวแล้วววว55555 เอนจอยค่า คอมเม้นต์ติชมได้เลยยยย




 

แปะรูปน้องวันนี้ซะหน่อยยย ชอบมากกกกกก ;_________;









TALK (3)

 

เห็นรูปน้องใส่แว่นเซลฟี่มั้ยทุกคนนนนนน คือมันแบบโคตรน่ารัก โคตรโซคิ้วท์ โคตรจะแบบแง้ ได้แต่พูดว่า พี่รักหนูๆๆๆๆซ้ำไปซ้ำมา ;__________; ที่มาอัพเร็วเพราะงี้แล ใครอยากอ่านก็เมนชั่นไปบอกให้น้องใส่แว่นบ่อยๆเน้อ555555555 โอเคเข้าเรื่อง คือขออิจฉาพี่ยุนกิ ไรคือการซื้อสลิปเปอร์กุชชี่ให้เป้นของขวัญเหรอ จองกุกนี่วันๆใช้เงินบ้างมั้ย ทำไมดูเหลือเยอะแยะ555555 เราไม่ได้เขียนพาร์ทวันเกิดพี่ยุนกิทุกคนเลยไม่รู้ว่าน้องให้อะไร ก็นะ พี่เขาก็เอามาใส่อวดละตอนนี้ รูปที่อัพในไอจีนี่คือหลังเปิดเทอมแล้วนะคะ คือหลังจากเหตุการณ์รองเท้าหลุดในฟิคอีก แต่เราเอามาประกอบในตอนเฉยๆ นึกภาพพี่ยุนกิใส่เชิ้ตตัวใหญ่ๆ ยีนส์ขาดๆ รองเท้าแบบนี้ แง โคตรน่ารักเลยฮืออออ เอ้อ ละเราชอบบ้านพี่โฮซอกมาก แม่สวยมาก เปรี้ยวมาก แล้วลูกก็หล่อๆงี้อ่ะ เดินด้วยกันนึกว่าพี่น้องไรงี้ คือแบบดีอ่ะ ชอบบบบ แค่นึกก็อยากจะฝากตัวเป็นลูกสะใภ้ เอาหนูไปดูแฟชั่นว์ด้วยสิค้าคูมแม่ฮืออ55555555 แล้วก็ได้เขียนนัมจินแล้วเย้ะ นานๆทีจะมีจังหวะใส่เข้าไปได้ คู่นี้เขาก็เรื่อยๆของเขาจริงๆอ่ะนะ เป็นความเรียบง่ายที่ดีกับใจ ยังไม่ได้พรูฟเด้อ ต้องไปทำงานไฟนอลละ ส่งพรุ่งนี้แหล่ะ แต่แร้วงัยคัยแคร์ ไม่มีอะไรมาหยุดการเขียนฟิคของเราได้ยกเว้นความขี้เกียจ55555 เอนจอยนะค้า คอมเมนต์ติชมได้ค่ะ

 

 


*สลิปเปอร์กุชชี่พิ่นกิ ; Gucci Leather Horsebit slipper




 















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3511 stinkllamas (@stinkllamas) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:19
    โอ้ยยยยย จองกุก เขินง่าา ขอเป็นพี่ยุนกิสักวันได้มั้ยค้า
    #3511
    0
  2. #3444 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 03:17
    พี่กิน่ารัก ฮึกก ;^;
    #3444
    0
  3. #3393 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:18
    แอบงงแอพเด็กดี เราจำได้ว่าเราอ่านถึงตอนสุดท้ายว่าเป็นตอนที่น้องงอนที่ยุนกิไปสักมา
    แล้วเราก็ไม่เห็นอัพเดทอีกเลย เราอ่านเรื่องนี้เมื่อปลายปีที่แล้ว แต่เราก็เห็นนะคะว่า last update คือ ต้นปี 61
    แอบดีใจที่คุณมาต่อแล้ว แต่ตอนนี้ต้องตามเก็บตอนที่ไม่ได้อ่านก่อนนะคะ เดี๋ยวคุยไม่รู้เรื่อง
    ตอนแรกแอบระแวงเอมี่ แต่เหมือนตอนนี้สองคนนี้เปิดเผย เพื่อนๆรู้กันหมด เราก็วางใจเลย
    ปล. ฉากห้องลองชุดนักศึกษาน่ารัก ฮรื่อออ
    #3393
    0
  4. #3319 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 15:58
    ยุนกิน่ารักมากกกก
    #3319
    0
  5. #2226 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:41
    โอยยยยยยยพี่ยุนกิ!!!!!!!! ขอพี่ยุนกิกับจองกุกอีก 2ae ค่ะ แงงงงงง พี่ยุนกิน่ารักมากกกกกกก แบบน่ารักกับเกือบจะทุกคนบนโลกนี้เลยจริง ๆ เราว่านะถ้าเราเจอแบบพี่ยุนกิรีแอคชั้นเราต้องเหมือนยูคยอมแน่นอนเลยอะ 5555555555555555 นี่ตอนอ่านที่จองกุกเปลี่ยนชุดหลังเล่นบอลอะ ภาพนี้จองกุกชุดนี้แว้บมาในหัวเราเลย แล้วก็เลื่อนมาเจอจริง ๆ แง หล่อมาก
    #2226
    0
  6. #2090 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 19:57
    อ่านฟิคเรื่องนี้ไม่กริ๊ดไม่ได้ มันดีมากจริงๆ
    #2090
    0
  7. #2043 Yoongie93 (@Yoongie93) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 15:06
    จองกุกยิ้มขึ้นเยอะจากแต่ก่อนมากจริง;///; เขินจองกุกไม่ไหวแล้วว ฟฟฟฟฟฟ แค่น้องยิ้มพี่ก็เขินแล้วค่ะ ฮือออออ ยุนกิก็น่ารักอะ .ไฮไฟว์กับยูคยอม ชอบผญ.แบบเอมี่นะ ดูเซอร์ๆ ติสท์ๆดี โง้ยยยย จองกุกนี่boyfriend material มั่กๆ หล่อ รวย นิ่งๆ เล่นกล้อง เด็กถาปัตย์งี้ ฮืออ หยักดั้ยยย
    #2043
    0
  8. #2039 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 16:25
    อยากเป็นเอมี่จังค่ะนาทีนี้ มีเพื่อนสนิทหล่อขนาดนี้เลยนะ T _ T จองกุกโคตรเท่เลยไม่ไหวแล้ววว นี่ทั้งชอบถ่ายรูปแล้วก็ชอบคนชอบถ่ายรูปเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเจอแบบนี้เราตายเลย เขินน้องอ้ะ คือน้องหล่อมากจริงๆ หล่อแบบไม่รู้จะเอาตรงไหนมาบอกว่าไม่หล่อ ขี้แกล้งนะจองกุกอะเอาจริงๆเนี่ย แต่เป็นนี่คงยอมให้น้องแกล้งอะ แงงงงงง พี่จงอินมั่นคงกเบเจ้าจีมินเสียเถอะ จีมินน่ารักขนาดนี้เลยนะ แต่ดูท่าพี่เขาหลงจีมินมากเลยนะ เพ้อมากกกก555555555 อยู่กับพี่ยุนกิไปเลยค่ะสมาคมคนหลงแฟนนนนน จริงๆจะว่าไปก็ไม่ใช่พี่ยุนกิหลงแฟนคนเดียวหรอก จองกุกก็พอกัน ฮื่อ มีจะเปลี่ยนผงเปลี่ยนแผนน แล้วดูจองกุกเตะบอลเสร็จดิ โอ้ยยยย หยุดหล่อซักวินาทีก็ได้พ่อคุณเอ้ยยยย กรี๊ดจนไม่รู้จะกรี๊ดยังไงแล้ว อิจฉาพี่ยุนกิมากๆฮืออออ แล้วมีมาบอกอยากไปกับพี่เขาสองคนอีก เอออออ อ้อนเข้าปัยยยย ขำความติ่งแฟนเพื่อนของยูคยอมอะ คือติ่งพี่ยุนกิมากมั้ย เอฟซีเลยมั้ยขนาดนี้แล้ว5555555555 แต่พี่ยุนกิเขาก็น่ารักจริงๆแหละ ไม่งั้นจองกุกไม่รักพี่เขาขนาดนี้หรอกเนอะ / - \ พี่นัมจุนผู้ห่วงสุขภาพคุณแฟนนนน พี่จินนี่ก็ขี้อ้อนนน แง้วๆเลยกับความไม่อยากวิ่งนี้5555555 ฮือออ น่ารักเหมือนเดิมเลยยย จองกุกนี่น้า แต่เอาจริงๆไม่ว่าจะใส่ถูกระเบียบหรือไม่ถูกระเบียบก็ดีไปหมดอะ ; /////////; คอมเม้นรี้มันมีอะไรนอกจากการหวีดน้องรัวๆมั่งมั้ย ไม่มี5555555555 จองกุกขี้แกล้งจริงๆอะ อยากตีซักที งืออออ พี่ยุนกิเขินไปหมดแล้วนั่นนน ไม่รู้จะอิจฉาพี่ยุนกิยังไงแล้วจริงๆ เอาคืนน้องบ้างก็ดีค่ะ ขี้แกล้งดีนัก แง้ T vT
    #2039
    0
  9. #2037 Minyungi (@Minyungi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 20:07
    น่ารักโว้ยยยย
    #2037
    0
  10. #2036 sai_snackk (@sai_snackk) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:20
    อยากอ่านจองกุกนักศึกษาแล้วค่าาา พี่ยุนกิน่ารักเกินไปแล้ววว แก้มจะแตกแล้วจ้าา มีความสุขอะไรเบอร์นี้ หุหุหุหุหุ
    #2036
    0
  11. #2035 nothin' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 15:26
    อ่านตอนนี้จบแล้วก็มีมีมนี้ขึ้นมาให้หัวว "เหม็นความรัก" ขอหน้าพี่จินมาประกอบด้วยค่ะ

    555555555555555555 หมั่นไส้มากจริงคู่นี้ แล้วยิ่งหมั่นไส้หนักมากกับอิฉากลองเสื้อ

    แหมมๆๆๆ มีการเรียกพี่เค้าเข้าไปช่วยลอง ส่วนอิพี่ก็ไม่เบาจ้า มีการกัดหล่งกัดไหล่

    จริงๆนะ ตอนนี้เหมาะกับมีมเหม็นความรักจริงๆ 55555555555

    แต่พี่ยุนกิน่ารักจริงๆแหละ ถ้านี่เป็นยูคยอมหรือเอมี่ก็คงหลงพี่เค้าอะ

    คิดสภาพตัวเล็กๆ งุ้งๆงิ้งๆ เหมือนลูกแมวเงี้ย ฮืออ คนอะไรทำไมน่ารักกกก

    ส่วนน้องนี่ก็ขี้แกล้งจริงๆ นี่ถ้าเป็นพี่ยุนกิจะทนความน่ารักน้องยังไงไหวอะ ฮือออ



    เอ้ออ ขอเม้นรวมยอดหลายๆตอนเลยนะคะะ

    คือตอนแรกอะ เราเข้ามาอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ไรท์ลงไปแค่สองสามตอน

    และเราก็เลิกอ่านไป ตอนนี้รู้สึกขอบคุณตัวเองมาก ที่กลับมาอ่านอีกครั้ง

    ฮืออ คือมันดีอะ มันดีมากจริงๆนะ ชอบอะไรหลายๆอย่างในเรื่องนี้เลย

    แต่ตอนที่อินที่สุด เราอินตอนที่ พี่ยุนกิมาคุยกับน้องอีกครั้ง

    แล้วสรุปน้องมันชอบแทฮยองอะ ฮืออ คือตอนนั้นแบบ ใจพังง

    ไปเรียนทุกวันก็บ่นให้เพื่อนฟังทุกวันประหนึ่งอกหักเอง แบบ แกก มันเจ็บมากเว้ยย

    อุตส่าห์ถอยให้น้องโฟกัสเรื่องเรียน น้องดันไปชอบคนอื่น ฮืออ

    บ่นจนเพื่อนแบบ นิยายเรื่องไรวะ 5555555555555555

    แล้วตอนที่เราร้องไห้ตามก็ตอนที่น้องมันไปอ่านหนังสือที่เดย์เบด

    แล้วน้องขึ้นไปนอนอะ ฮืออ ตอนนั้นร้องไห้เป็นบ้าเป็นบอ ไม่เข้าใจทำไมอินอะไรเบอร์นั้น

    แต่น้องดูให้ความหวังงะ เจ็บหัวใจแทนพี่ ฮวืออ ขอร้องไห้ย้อนหลังง TT_____TT

    อะจบๆเรื่องดราม่า เราชอบความคิดไรท์มากเลยนะ เรื่องร้านเดย์เบดอะ

    ตอนที่เรายังเรียนกวดวิชาไรงี้อยู่อะ เราโครตอยากได้สถานที่เช่านอนเลย

    แบบเรียนแล้วเวลามันห่างกันหลายๆชั่วโมงเงี้ย ง่วงก็ง่วง กลับบ้านก็เสียเวลาอีก

    ถ้ามีร้านที่นอนได้อย่างงี้ในชีวิตจริงอยู่ก็คงดี

    นี่ก็เพิ่งมาไล่อ่านย้อนหลังจากที่ดองไว้นานมากกก พอดีเราเพิ่งสอบเสร็จอะ

    ชอบเห็นในไทม์ไลน์ทวิตหวงจีมินสวนขวดกันออกนอกหน้ามาก อินี่ก็ยังไม่ได้อ่านไง เกิดไรขึ้นวะ

    พอเข้าไปส่องๆในไอจีก็เท่านั้นแหละ หึหึ หวงตามชาวบ้านเค้าเลยจ้าา ฮืออ

    คือพี่จงอินก็ไม่ได้ไม่ดีนะ แต่หวงน้องอะ ก็ไม่เข้าใจอะ ไม่อยากให้น้องเป็นของใคร 555555555555

    เราลงชื่อรวมเล่มไปแล้วน้าา เราจะรอรวมเล่มเรื่องนี้อย่างใจจดใจจ่อเลย

    ซื้อแน่นอนล้านเปอเซ็นต์ เราเป็นคนชอบอ่านหนังสือซ้ำมากก

    และเรื่องนี้ควรค่าแก่การอ่านซ้ำอย่างแรง ขออภัยที่ไม่ได้เม้นให้แบบรายตอน 5555555

    แต่เอาไว้เราอ่านซ้ำอีกทีแล้วเราจะมาเม้นให้เนอะ

    เหมือนมาบ่นให้ไรท์ฟังเลย เอาซะยาวว 55555555 อยากให้รู้ว่าเราชอบเรื่องนี้จริงๆนะ

    เจอกันในรวมเล่มนะคะไรท์ จุ้บๆๆๆๆๆๆๆ



    #2035
    0
  12. #2034 myOwπ (@aOnw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    น้องขี้แกล้งมากนะ นี่คือตัวตนจริงๆ อีกอันนึงใช่มั้ย 55555555555
    เกลียดการถอดเสื้อโชว์ ไม่รู้จะอ่อยพี่ หรือจะแกล้งพี่ให้หมันไส้กันแน่ 5555555
    #2034
    0
  13. #2033 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 03:46
    ว้ายยย จองกุกเปย์ของแพงนะเนี่ยยย อยากมีแฟนแบบพี่ยุนกิจังเลย ฮือ จับกอดเช้ากอดเย็น
    #2033
    0
  14. #2032 iamagirl_ (@iamagirl_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    อบอุ่นเนอะ น่ารักอะ เฮ้อ มีความสุข555555 เขินและหมั่นไส้และหมั่นเขี้ยวเบาๆ
    #2032
    0
  15. #2030 suprw_ (@_suprw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 03:09
    โอ้ยยยยย น่ารักกก มีความน่ารัก ฮือออออ พี่ยุนกิน่ารัก จองกุกไมขี้แกล้งอ่ะ ฮื่ออออออ ในที่สุดนัมจินก็มา ชอบความสัมพันธ์ของคู่นี้จังเลย เรียบง่ายแบบพอดีๆ เป็นความลงตัวที่ดีกับใจน้องเหลือเกิน แล้วคือ อยากกินอาหารที่เธอทำ แบบฮืออออ ลองนึกภาพพี่นัมจุนพูดประโยคนี้แบบยิ้มๆสิ อหหหหห เขินนนนนนน โอ้ยยยย ยอมแร้ววววว ละก็เขินตอนอยู่ในห้องลองเสื้อไปอีก โอ้ยยยยย พี่เขินน้อง เราก็เขินน้อง โอยยยยยน แม่จ๋าาาาา กอดถนัดดี ฮืออออ กอดถนัดดี โอ้ยยยยย ใจบางจนปลิวลอยไปไหนตอไหนแล้วก็ไม่รู้ ฮื่อออออ ดีอ่ะ ชอบบบบ ขอบคุณนะคะ
    #2030
    0
  16. #2029 sheera2 (@SHEERA) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:56
    ทำไมยุนกิน่ารักแบบนี้ งือออออ
    #2029
    0
  17. #2028 _name12 (@_name12) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 00:41
    ความตะมุตะมิ จอนกุกคนน่ารัก2017 ฮือออ รักเขา อยากได้//โดนพิ่นกิตรบ
    #2028
    0
  18. #2024 Dream_pcp (@Dream_pcp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    งู้ยยยยยย นึกว่าจะมีแบบ กมแานหนห่กหสยไนห่หา ในห้องลองเสื้องี้ เห้อมมมมมม 555555555555555
    #2024
    0
  19. #2021 Nu Nus Bondang (@20042542) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:36
    พี่กิคะ กัดไหล่กุกแล้วเป็นอย่างไรบ้างคะ แน่นไหมคะ โอ๊ยอิจฉาาาาา ดีใจมากมีนัมจินแล้ววววห
    รอคอยคู่นี้ชอบบบบ
    #2021
    0
  20. #2017 IcedmilkteaP (@patpipreary) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 19:26
    เราจะขโมยยุนกิมาจากจองกุกแล้วม้วนเป็นก้อนๆกลืนลงท้อง ไม่ให้คืนด้วย!!! ทำไมต้องน่ารักกว่าดาวทุกดวงในจักรวาลคะยุนกิ ทำไมทำไมทำไม ถ้าเราเป็นเพื่อนจองกุก เราจะอิจฉามากๆ จะบ่นมันจนกว่าจะมีแฟนมาอวดมันคืน 555555 แล้วจองกุกเนี่ย จะพูดหยอกให้พี่เขาเขินยังไงก็ได้ใช่มะ ตอนพี่เขาจีบใหม่หนีตลอด เป็นแฟนกันแล้วรุกหนักเลยอะ ไม่ได้นะจองกุก เพราะยุนกิตอนเขินน่ารักมาก เราหวง!! นัมจินวันนี้ดีมาก หลั่งน้ำตากับความงอแงของพี่จิน อยากรู้ว่ายุนกิกับพี่จินใครงอแงกว่ากันอะ 55555555 นัมจุนนี่สามีที่ดีมากๆ ใจดีแล้วยังทำอาหารอีก เราจะแอบเปลี่ยนทีมอย่างลับๆ (ห้ามบอกยุนกินะ!)
    #2017
    0
  21. #2016 natmone (@natmone) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 19:11
    นัมจินน่าย้ากกมีการชวนไปซูเปอร์ด้วย55555
    น้องกุกก็เหลือเกินนนนน่ารักกเหลือเกินนนนนน
    #2016
    0
  22. #2015 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:55
    น่ารักกกกกกกกกกก ยุนกิน่ารักอ่ะ
    นัมจินก็ดีงาม วันว่างๆมาพักผ่อนมั่งเนอะ
    #2015
    0
  23. #2013 amonrat32 (@amonrat32) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:30
    อื้อหื้อ มีความน่ารักเต็มไปหมดเลยค่ะ แง้ววววว ชอบจังค่ะ ชอบฟิวที่แบบแฟนเราเอาของมาฝากเพื่อนนี้แหละค่ะ มันเหมือนเราแอบอวดแฟนเบาๆ 5555

    นัมจันนี้น่ารักน่ะคะ โอ้ยยยย น่ารักไปหมด นัมจุนมีความปากหวานอ่ะ แง้ววว เราจะกินอาหารที่เธอทำอ่ะ. _ .
    งื้ออออ มันเป็นประโยคที่เราแอบเขิล แง้ว

    ตอนเข้าไปช่วยดูชุดนี่รู้สึกยังไงบ้างคะยุนกิ เขิลมั้ย หื้ม เขิลดิ่ เราเนี้ยแหละเขิล=3= แง้ว ฟหกดเเ้่่สวงง มีความฝากรอยฟันไว้บนไหล่เธอออออออ ยู้วววว~~~~

    ขอบคุณค่ะ^^
    #2013
    0
  24. #2012 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:23
    น่ารักมากกก ตอนแรกอิจฉาพี่ยุนกิใช่มะตอนนี้อิจฉาจองกุกแล้ว5555555 ยิ่งตอนในรถกับคยอมเอมี่คือโคตรใช่ รีแอ็คคยอมนี่โคตรเราเลย555555555 น่ารักไปป่ะ คุณกิน่ารักเรี่ยราดมากจริง จองกุกจับกินเข้าไปเลยค่ะ กินไปเลยย

    หมั่นไส้จองกุกในห้องลองเสื้อมาก เอาใหญ่แล้วนะจองกุก นี่พี่ไง 55555555 เห็นว่าเป็นแฟนกันจะทำไลก็ได้หลอ เขาก็เขินเป็นมะ ฮึ่มๆ

    รอต่อนะคะ อยากอ่านจองกุกชุดนศ.เหมือนกังง เชิ้ตขาวนี้เราตายจริงๆ555
    #2012
    0
  25. #2008 lonely.com (@jiblonely) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 16:44
    โอ๊ยยย น่ารักอ่าา
    #2008
    0