BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 22 : PROCESS 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    2 เม.ย. 60
















PROCESS 19

 



















11 เมษายน

 








ตอนนี้เป็นเวลาประมาณเกือบสามทุ่ม ยุนกิกับจองกุกกำลังเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของมิวส์ซึ่งวันนี้ถูกเพื่อนสนิทเหมาทั้งโซนของปีกซ้ายเพื่อที่จะจัดงานวันเกิด ที่จริงแล้วจองโฮซอกเกิดวันที่สิบสองเมษายน แต่จัดล่วงหน้าหนึ่งวันเพราะพรุ่งนี้เพื่อนเขามันจะกลับไปหาพ่อแม่ที่บ้าน พวกเขาทั้งคู่เดินไปเจ้าภาพงานที่กำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน วันนี้พวกแบคฮยอนมากันครบทุกคนถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงฝึกงานแล้วก็ตาม นอกจากนั้นยังมีรุ่นพี่รุ่นน้องคนอื่นๆ ที่สนิทกันก็มางานวันนี้ด้วย จึงเหมือนเป็นการพบปะเพื่อนฝูงที่ไม่ได้เจอกันนานแบบกลายๆ ยุนกิเห็นซอกจินกับวียืนคุยกันที่มุมหนึ่ง ส่วนนัมจุนก็นั่งอยู่กับพวกชานยอล เขากับร่างสูงจึงเลือกที่จะเดินไปหาโฮซอกก่อนเพื่อที่จะให้ของขวัญ

 



“ไงมึง มาละเหรอ”


“เออ” ร่างเล็กพยักหน้า ก่อนจะยื่นกล่องของขวัญรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กให้ “นี่ของขวัญกู สุขสันต์วันเกิดนะมึง”


“เออๆ ขอบใจนะมึง” โฮซอกแกะกระดาษห่อออกทันทีที่ได้รับ จนยุนกิถึงกับต้องจับมือเอาไว้ก่อน  


“เดี๋ยวๆๆ นี่มึงแกะเลยเหรอ?”


“เออ แกะไปเลย รออะไรล่ะ”


“รีบจังวะ ดูที่บ้านดิ”


“ดูที่นี่แหล่ะ จะได้รู้ว่ามีคนกวนตีนกูอีกรึเปล่า มึงรู้ป่ะไอ้นัมจุนมันให้อะไร มันให้บัตรเติมน้ำมันกู ไอ้ห่า พราวด์ทูพรีเซนต์มากดิว่าบ้านเป็นขนส่งอ่ะ” โฮซอกบ่นกระปอดประแปดไปเรื่อยในขณะที่มือก็แกะกระดาษสีออก จนกระทั่งเปิดกล่องออกมานั่นแหล่ะ เจ้าตัวถึงกับเงยหน้ามองเขาที่กำลังกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ “ยุนกิ มึงก็เอาด้วยเหรอ?”


“โห่ย เอาน่ามึง ขำๆ น่า กูไม่รู้จะซื้ออะไรให้นี่หว่า มึงก็มีหมดทุกอย่างละ นี่กูเห็นมึงชอบแดกกาแฟงายยย” มือขาวหยิบคูปองของเดย์เบดมาจากมืออีกคน ก่อนจะเปิดให้ดูทีละแผ่น “เนี่ย ดูดิ ได้กาแฟฟรีสิบแก้วเลยนะเว้ย แถมยังได้ใช้ห้องฟรีอีกสิบคืนแหน่ะ เป็นไง กูใจป๋าใช่


“ใจหมาน่ะสิไอ้ห่า ไป มึงไปเลย ไปอยู่กับไอ้นัมจุนเลย” ยุนกิหัวเราะคิกคักอย่างชอบอกชอบใจทั้งๆ ที่เพิ่งโดนอีกคนผลักหัว จองกุกที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่ายศีรษะเบาๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะส่งกล่องของขวัญในมือของตัวเองให้คนเป็นพี่


“นี่ของผมกับจีมินนะครับ จีมินมาไม่ได้เพราะต้องบินไปดูร้านอาหารที่ญี่ปุ่นเป็นเพื่อนแม่”


“อ๋อ ร้านอาหารไทยที่เคยบอกอ่ะเหรอ?”


“ครับ”


“เดี๋ยวไปญี่ปุ่นครั้งหน้าต้องแวะไปสักหน่อยละ” ร่างโปร่งพูดไปมือก็เปิดกล่องขวัญไปด้วย ก่อนที่จะตะโกนออกมาเสียงดังเมื่อเห็นของด้านใน “เฮ้ย! นี่บ็อกซ์เซตซาวนด์แทร็กลาลาแลนด์ป่ะ? ลิมิเต็ดอิดิชั่นป่ะ? เฮ้ยยย”


“ว่าแล้วว่าพี่ต้องชอบแน่ๆ” จองกุกพูดยิ้มๆ


“คือเข้าอีเบย์จะสั่งแล้วเว้ย แต่มันหมดก่อน โคตรเซ็งอ่ะ ไปหามาได้ไงว้า” โฮซอกพลิกกล่องไปมา ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่ได้ของเล่น ริมฝีปากก็ยิ้มไม่หุบ “ฝากขอบคุณจีมินด้วยนะ”


“ครับ เดี๋ยวผมบอกให้” เจ้าของวันเกิดตบไหล่จองกุกเบาๆ ก่อนจะรีบหันไปข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนคนหนึ่งในสาขาตะโกนเรียก


“งั้นเดี๋ยวกูไปนั่งกับพวกนัมจุนก่อนละกันนะ”


“เออๆ เดี๋ยวกูตามไป”

 

 



ร่างเล็กเดินกลับไปที่โต๊ะติดระเบียงที่พวกนัมจุนนั่งกันอยู่ เขาเห็นซอกจินกับวีนั่งอยู่ด้วยคงจะคุยกันเสร็จแล้ว ยุนกิดึงแขนจองกุกที่กำลังจะเดินเข้าไปนั่งให้หยุดก่อน แล้วก็แทรกตัวเองเข้าไปนั่งแทน จึงกลายเป็นจองกุกนั่งริมสุดของโซฟา ที่เขาทำอย่างนั้นเพราะคนที่นั่งอยู่ก่อนคือแบคฮยอนน่ะสิ ไม่ได้หวงนะสาบานได้ แต่กลัวเพื่อนมันเมาละมากวนน้องนั่นแหล่ะ







 

เฮ้ย ก็บอกว่าไม่ได้หวงไง -_____________-

 







“แหม ทำไมไม่ให้น้องเขานั่งข้างในล่ะมึง” แบคฮยอนส่งเสียงมาทักเรื่องนี้ก่อนเป็นคนแรก ความรู้สึกไวจริงๆ ให้ตายเถอะ


“เสือกๆ” ยุนกิด่าอีกฝ่ายแบบไม่จริงจังมากนัก ซึ่งเพื่อนเขามันก็รู้ดีเพราะก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักกลับมา


“พี่ยุนกิดื่มอะไรครับ?” เขาหันไปหาแจฮยอนที่เอ่ยถามเขา เจ้าตัวเด็กที่สุดในโต๊ะเลยต้องคอยชงเหล้าให้พวกพี่ๆ


“เราเอาเหล้าโซดานะ ของแฟนเราขอเบียร์ละกัน”


“โหพี่ พูดชื่อไม่ได้เหรอ บอกสถานะขนาดนี้ผมปวดใจอ่ะ”




 ร่างเล็กหัวเราะเสียงดังและพยักหน้าเป็นเชิงว่าจะทำตามที่ขอ ยุนกิหันมามองจองกุกเพื่อดูปฏิกิริยา แต่น้องก็ยังคงมีสีหน้าเหมือนปกติและไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจอะไรที่แจฮยอนพูดแบบนั้น เขาพยักหน้าให้ชานยอลที่นั่งอยู่ข้างแบคฮยอนเล็กน้อยพร้อมกับรับแก้วมาจากรุ่นน้อง ก่อนจะส่งแก้วเบียร์ให้คนข้างๆ พวกเขานั่งคุยเรื่องสัพเพเหระไปได้สักพักโฮซอกก็มานั่งด้วยที่โต๊ะ ยุนกิสังเกตเห็นเพื่อนสนิทเดินไปโต๊ะนู้นทีโต๊ะนี้ที ด้วยความเป็นเจ้าของงานก็เลยต้องดูแลคนที่ตัวเองชวนมาให้ดีล่ะนะ แต่จองโฮซอกถนัดอยู่แล้วล่ะเรื่องเทคแคร์ชาวบ้านเนี่ย



 

“เฮ้ย เล่นเกมกัน เบื่อละ” พยอนแบคฮยอนพูดขึ้นมาหลังจากที่โต๊ะเริ่มเงียบ “เกมนี้ชื่อเกม Let’s go camping”


“เฮ้ย เอาๆๆ ผมชอบอันนี้” แทฮยองที่นั่งพิงโฮซอกเด้งตัวขึ้นมาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก่อนจะยกมือไฮไฟว์กับแบคฮยอน เห็นไหมว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ


“มึงจะมาตั้งแคมป์อะไรในผับวะแบค” จงอินพูดติดตลก ก่อนจะโดนพยอนตัวแสบชูนิ้วกลางใส่หน้า


“เล่นไงวะอันนี้?”


“วิธีเล่นก็คือ คนถามจะต้องคิดสถานที่ตั้งแคมป์ไว้ในใจ ที่ไหนก็ได้แล้วแต่พวกมึงจะคิดออก แล้วคนอื่นก็ต้องทายสิ่งของที่อยู่ในสถานที่นั้นหรือว่าของที่คนถามคิดว่าจะเอาไปตั้งแคมป์ด้วย ใครเดาถูกก็จะได้เป็นคนถามอันต่อไป คนที่เหลือก็ต้องดื่มหมดแก้ว เช่น กูเป็นคนถามใช่ป่ะ แล้วกูคิดเอาไว้ในใจว่าจะไปตั้งแคมป์ที่โรงพยาบาล พวกมึงก็ต้องทายจนกว่าจะเป็นของที่มีในโรงบาลหรือเป็นของที่กูคิดว่าจะเอาไป เก็ทมั้ย?”


“เออ เข้าใจละ มาๆๆ เล่นเลย” เขาพูดพร้อมกับหยิบซองบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา จุดสูบเองมวนหนึ่ง แล้วส่งให้นัมจุนที่ยื่นมือมาขออีกมวนหนึ่ง เขาไม่เห็นมันสูบนานแล้ว ครั้งนี้มากินเหล้าก็คงอยากล่ะมั้ง


“งั้นเดี๋ยวกูเริ่มก่อนละกัน” แบคฮยอนหยุดคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนในโต๊ะ “ทายมา”


“เหล้า”


“ไม่มี”


“บุหรี่มีป่ะพี่?”


“ไม่มี”


“พี่เนี่ยนะไม่เอาบุหรี่ไปด้วย” แจฮยอนพูดขำๆ เมื่อเห็นคนเป็นพี่ส่ายหน้า


“ทิชชู่?”


“ไม่มี


“ไอ้เหี้ย ที่ไหนไม่มีทิชชู่บ้างวะแม่ง” โฮซอกถามพร้อมเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่นัมจุนจะตอบสวนขึ้นมาทันที


“ห้องน้ำคณะเราไง ทิชชู่แม่งหมดตลอด”


“เออว่ะเชี่ย” ทั้งโต๊ะหัวเราะให้กับข้อเท็จจริงนั้น ยุนกิก็เห็นด้วยนั่นแหล่ะ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมห้องน้ำชายที่คณะทิชชู่ถึงหมดตลอด หรือแม่บ้านเขาคิดว่าผู้ชายอย่างพวกเราไม่ใช้?


“ทายต่อๆๆ”


“อะไรวะ แม่งกว้างเกินอ่ะ หญ้าอ่ะมีมั้ย?”


“เชี่ย มีว่ะ” แบคฮยอนหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของจงอิน


“ห๊ะ ที่ไหนวะ?”


“สุสาน”


“โอ้ยไอ้เหี้ย เอาไว้ตั้งแคมป์หลังความตายรึไงไอ้สัด นี่มึงคิดได้ไงเนี่ย” ยุนกิผลักหัวแบคฮยอนด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดตามกติกา เขาเบียดจองกุกเล็กน้อยในตอนที่เอื้อมไปเลื่อนที่เขี่ยบุหรี่มาไว้ด้านหน้าตัวเอง แขนซ้ายวางพิงเอาไว้บนตักของร่างสูงและเทน้ำหนักตัวไปหาอีกฝ่ายอย่างเคยชิน


“ไปๆ จงอินมึงต่อเลย”


“เออทายมาเลย กูคิดละ”


“กูขอทายก่อนเลย” ชานยอลเป็นคนพูดขึ้น ยุนกิเห็นจงอินเริ่มยกยิ้มมุมปากเหมือนว่าชานยอลจะต้องทายถูกแน่ๆ “ถุงยาง”


“มึงนี่มันเพื่อนกูจริงๆ เลยว่ะ” คนตั้งคำถามหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อนตัวเอง “เออ มี”


“นั่นไงกูว่าแล้ว”


“มึงไปไหนเนี่ยจงอิน อย่าบอกนะว่าโรงแรม”


“เออ”


“โว๊ะ ไม่พ้นเรื่องนี้ทุกทีหรอกมึงอ่ะ” จงอินไหวไหล่อย่างไม่นึกแยแสอะไรพลางยกยิ้มกวนประสาทในขณะที่กวาดสายตามองเพื่อนๆ ทั้งโต๊ะยกดื่มหมดแก้ว

 

 











“เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”



 

จองกุกกระซิบบอกเขาและลุกไปตอนที่เขาหันมาพยักหน้ารับรู้ ตอนนี้เป็นเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่าๆ ซึ่งเขาตั้งใจว่าจะกลับเพราะโฮซอกบอกว่าจะเลิกไวหน่อยเพราะพรุ่งนี้ที่เป็นวันเกิดจริงๆ มันจะกินข้าวกับพ่อแม่ที่บ้าน (แน่นอนว่าต้องพาน้องดาราไปด้วย) แล้วอีกอย่างเขาก็สงสารจองกุกที่ต้องมานั่งรอ ถามทีไรก็บอกแต่ว่า ไม่เบื่อครับ ไม่ก็ ผมรอได้ พี่ไปสนุกเถอะ ถึงแม้ว่าจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ก็ไม่รู้ว่าน้องจะไม่เบื่อจริงๆ หรือเปล่า ตอนที่เขาลงไปเต้นก็เห็นว่าจองกุกยืนคุยกับวีและจิน สักพักก็เห็นว่ายืนคุยกับชานยอลเสียอย่างนั้น ไม่รู้ว่าแอบทะเลาะกันบ้างหรือเปล่า



 

“นี่ไม่คิดว่ามึงจะพาน้องมันมาด้วยนะเนี่ย”


“ก็ไอ้โฮซอกชวนมา ไม่งั้นกูก็ไม่ให้มาหรอก” ร่างเล็กรับรู้ได้เลยว่าตัวเองพูดช้าลงแสดงว่าเริ่มกรึ่มแล้ว วันนี้เขาพยายามดื่มไม่เยอะเพราะไม่อยากเมา แม้ว่าจะมีคนขับรถมาให้ก็เถอะนะ


“โธ่ มึงจะกลัวอะไรว้า”


“ไอ้ยุนกิมันกลัวมึงนี่แหล่ะ ตัวดีเลย” แบคฮยอนหัวเราะอีกครั้งเมื่อได้ซอกจินพูดแบบนั้น ตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือแค่เขา แบคฮยอน ชานยอล จงอิน นัมจุน ซอกจิน ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปเต้นบ้าง ไปคุยกับเพื่อนโต๊ะอื่นบ้าง


“นี่ไม่เห็นมึงมากินเหล้าแล้วหิ้วใครกลับไปด้วยนานละนะ”


“เออว่ะ ตั้งแต่มีแฟนนี่ก็แดกแล้วก็กลับตลอด”


“เอ้า ก็กูมีแฟนแล้วป่ะวะ” ยุนกิพูดขำๆ ก่อนจะแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมากระดก


“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ปกตินี่สูบบุหรี่มวนต่อมวน แทบหมดซอง พอแฟนมาด้วยนี่ความถี่ลดเลยนะมึง”


“เรื่องของกู” เขาเบ้ปากใส่จงอิน ก่อนจะโดนเจ้าตัวเอื้อมแขนข้ามโต๊ะมาบีบจมูกด้วยความมันเขี้ยว “โอ๊ย เบาๆ ดิห่า”


“เออ แล้วมึงทนได้เหรอวะ?”


“บุหรี่อ่ะเหรอ? พออยู่กับน้องแล้วทำนู่นทำนี่ก็ลืมไปเลยอ่ะว่าต้องสูบ


“แหน่ะ ทำไรกันน้า”


“มึงนี่คิดเลวตลอดเลยนะจงอิน”


“เอ้า ก็กูสงสัยอ่ะ มึงอย่าบอกนะว่ายังไม่


“เออ แล้วไง? กูไม่รีบป่ะวะ น้องก็เพิ่งสิบแปด


“ไอ้เชี่ย สิบแปดไม่เด็กแล้วนะมึง อย่ามาทำเป็นหลอกตัวเอง ทีมึงยังผ่านเรื่องพวกนี้ตั้งแต่สิบหกสิบเจ็ด”


“นัมจุนมึงเงียบเลย!” มือขาวปาก้านอะไรสักอย่างบนโต๊ะใส่เพื่อนสนิทที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนทำหน้าบูดใส่ซอกจินที่นั่งหัวเราะอยู่ข้างๆ คนรักของตัวเอง


“เฮ้ยยุนกิ” แบคฮยอนกอดคอเขาให้เข้าไปใกล้ “เดี๋ยวคืนนี้กูพาไปเกี่ยวสาวเอาป่ะ?”


“ไอ้ห่า ไม่เอา!


“แต่มึงก็เคยพูดเองนะว่าความรักกับเซ็กส์ก็ไม่ได้เกี่ยวกันอยู่แล้วอ่ะ ถ้าน้องมันไม่ทำไปอีกสิบปีนี่มึงจะทำไง”


“ก็ไม่ทำไง มึงหยุดเลย อย่ามาชวนกูเหี้ย” ยุนกิหัวเราะเบาๆ พร้อมกับดันแขนของเพื่อนออกจากคอ เขารู้ว่าแบคฮยอนพูดไปตามนิสัยนั่นแหล่ะ เลยไม่ได้รู้สึกแย่อะไร “ตอนนี้ความรักกับเซ็กส์ของกูมันเกี่ยวกันละ โอเค้?”


“อ่ะครับๆ พ่อคนซื่อสัตย์ ไหนมาชนดิ๊ เผื่อชีวิตนี้กูจะได้รู้สึกแบบมึงมั่ง”


“ส่งความซื่อสัตย์ผ่านแอลกอฮอล์นี่มันจะดีหรือแย่กันแน่วะ” ชานยอลพูดพร้อมกับขยี้ผมแบคฮยอนเบาๆ









 



ตาเรียวเหลือบดูนาฬิกาหน้ารถก็พบว่าเป็นเวลาตีหนึ่งพอดิบพอดี เขาออกมาจากมิวส์ได้ประมาณห้านาทีแล้ว ยุนกิคิดว่าตัวเองไม่เมาเท่าไหร่เพราะแค่รู้สึกมึนหัวเท่านั้น ส่วนจองกุกก็ไม่เมาแน่นอน น้องดื่มนิดหน่อยตามมารยาทเพราะต้องขับรถกลับ ก่อนจะขับออกมาร่างสูงเอื้อมมาปรับเบาะของเขาให้เอนลง ซึ่งทำให้ยุนกินั่งสบายขึ้น เขาแปลกใจเล็กน้อยที่จองกุกไม่เปิดเพลงในรถ ทั้งๆ ที่ปกติขึ้นมาก็จะเปิดตลอด นิ้วยาวของคนขับเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะ สายตามองไปด้านหน้าเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะขยับมือมาเปลี่ยนเกียร์เมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว ยุนกิมองจองกุกอยู่แบบนั้นจนกระทั่งรถเคลื่อนเข้าลานจอดรถของคอนโด คืนนี้เขานอนที่ห้องของน้องเพราะจองกุกจะได้ไม่ต้องขับรถไปๆ มาๆ

 



“เธอ”


“หืม ครับ?” อีกคนชะงักมือที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ยังขยับตัวขึ้นมานั่งปกติ


“คิดอะไรอยู่เหรอ?”


“เปล่านะครับ”


“เรื่องวันนี้เหรอ? เรื่องเพื่อนเราเหรอ?”


“อ่า” จองกุกไม่ได้พูดอะไรต่อ เจ้าตัวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เขารู้สึกว่าน้องมีอะไรที่อยากจะพูดตั้งแต่ตอนที่ออกจากร้านแล้ว


“จองกุกรู้ใช่มั้ยว่าเราคุยกันได้ทุกเรื่อง?” ยุนกิเอื้อมไปจับมือหนาเอาไว้


“ครับ ผมรู้” ร่างสูงพยักหน้าแล้วเปลี่ยนมาจับมือแบบสอดประสานนิ้วแทน “ตอนผมกลับจากห้องน้ำ ผมได้ยินเรื่องที่พี่กับเพื่อนคุยกัน”


“อ้อ” ยุนกิร้องออกมาทันที เขากะแล้วว่าจะต้องเป็นเรื่องนี้แน่ เพราะตอนที่จองกุกกลับมานั่งที่โต๊ะสีหน้าก็เปลี่ยนไปจากเดิมนิดหน่อย “ไม่ต้องคิดมากนะ แบคฮยอนมันก็แบบนี้แหล่ะ”


“ผมเชื่อพี่นะ แต่ไม่รู้สิครับ” นิ้วโป้งของอีกฝ่ายไล้ไปมาเบาๆ สายตาที่ปราศจากแว่นเอาแต่ก้มมองมือของพวกเราที่จับกันอยู่ “พอผมได้ยินแบบนั้น มันก็ทำให้ผมกลับมาคิดว่า หรือว่าเป็นตัวผมเองที่ไม่สามารถเติมเต็มพี่ได้ทั้งหมด”



“ผมโตแล้วนะครับ แล้วผมก็ไม่ต้องการที่จะให้พี่มาเปลี่ยนแปลงเพื่อผมอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนเมื่อก่อน”


“จองกุก


“เอาจริงๆ นะครับ” ยุนกิได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่อีกคนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ “ผมแค่อยากจะบอกว่า ถ้าพี่อยากกอด ก็กอดผม แต่อย่าไปกับคนอื่น”


“เฮ้อ ก็ดูจองกุกดิ ชอบเป็นแบบนี้อ่ะ” ร่างเล็กพิงศีรษะลงบนไหล่ของคนตรงหน้า รับรู้ได้มือของน้องที่ลูบผมของเขาเบาๆ “แล้วเราจะกล้าไปกับคนอื่นได้ยังไงกัน”

 

 











หลังจากที่ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ขึ้นมาบนห้อง ยุนกิรู้สึกว่าเริ่มสร่างเมาแล้วหลังจากที่ได้อาบน้ำ เขารีบเป่าผมให้เสร็จเพราะกลัวว่าเผื่อน้องจะนอนก่อนแล้วเสียงมันดังรบกวน แต่พอมองออกไปก็พบว่าจองกุกก็ยังนั่งกดโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ร่างเล็กม้วนไดร์เป่าผมเก็บเข้าที่เมื่อผมแห้งแล้ว ก่อนจะดึงแขนเสื้อยาวๆ ให้ขึ้นมาเกือบถึงศอกแล้วเดินไปแปรงฟันในห้องน้ำ เพราะมัวแต่คุยกันเขาก็เลยลืมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่อยู่หลังรถขึ้นมาด้วย ทีแรกจองกุกจะลงไปเอาให้แต่เขาก็เกรงใจไม่อยากน้องต้องลำบากเดินไปเลยขอยืมชุดมาใส่ก่อน เพราะยังไงพวกแปรงสีฟันกับของใช้อื่นๆ ก็มีอยู่ที่นี่แล้ว จองกุกหยิบชุดนอนสีดำที่เป็นผ้าซาตินเงาๆ มาให้พร้อมกับบอกว่าเป็นชุดสุดท้ายพอดี ส่วนเจ้าตัวก็ใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นนอนแทน




 

เขาบ้วนปากเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาพบว่าจองกุกเข้ามาในห้องนอนแล้ว ไฟสีขาวกลางห้องถูกเปลี่ยนเป็นไฟหรี่สีส้มด้านบนหัวเตียงแทน เป็นสัญญาณว่าเจ้าของห้องพร้อมที่จะนอนแล้ว ยุนกินั่งขัดสมาธิบนเตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาดูเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับพิมพ์บอกโฮซอกว่าถึงห้องแล้วเรียบร้อย อีกฝ่ายก็พิมพ์กลับมาทันทีว่ากำลังตัวเองเพิ่งเคลียร์บิลเสร็จและกำลังจะพาน้องดารากลับแล้ว ร่างเล็กขยับตัวบ่อยเพราะเสื้อที่ชอบตกจากไหล่ตลอดเวลา เขาคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้ตัวเล็ก แถมยังไหล่ก็ยังกว้างเหมือนผู้ชายทั่วไป แต่ทำไมใส่เสื้อของจองกุกทีไรไหล่ตกทุกทีก็ไม่รู้ ในที่สุดเขาก็เริ่มขี้เกียจที่จะจัดการกับมันและปล่อยให้มันหล่นไม่เข้ารูปทรงไปแบบนั้น เพราะยังไงก็จะนอนแล้ว มือขาวกดล็อกโทรศัพท์เมื่อรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดจากด้านหลัง เขาวางมันไว้ข้างกระเป๋าสตางค์ก่อนจะหันมามองร่างสูงที่ตอนกดจมูกไล่ไปเรื่อยตั้งแต่ผม ต้นคอ และไหล่ของเขา



 

“เมาก็ไม่เมา แต่ทำตัวผิดปกตินะเรา”


“ทำไมตัวพี่หอมจัง” จองกุกที่ตอนนี้ไม่ได้สวมแว่นเอียงหน้ามามองเขาที่ยังอยู่ในอ้อมกอด


“หอมอะไร ก็เหมือนเดิม”


“ไม่นะครับ เพราะถ้าเหมือนเดิม ผมจะไม่รู้สึกอยากกอดพี่”












 

CUT

 












สุดท้ายยุนกิก็ต้องลุกออกมานอนดีๆ จนมารู้สึกอายอีกทีก็ตอนที่ต้องนอนอ้าขาให้จองกุกเอาออกให้นี่แหล่ะ ไม่น่าบ้าบิ่นเอาถุงยางออกเลยให้ตายสิ แต่ขอบคุณอยู่อย่างที่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่เปิดไฟขาว ไม่งั้นเขาได้อายกว่านี้แน่ หลังจากที่เช็ดตัวอะไรเรียบร้อย ทั้งจองกุกและยุนกิก็อยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่ น้องขึ้นมานอนข้างๆ เขาหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว พวกเขานอนกันบนเตียงที่ไม่มีผ้าปูเพราะมันเปื้อนจึงต้องดึงออกไป และทั้งคู่ก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะมาปูผ้าใหม่อีกครั้ง ยุนกิขยับเข้าหาจองกุกโดยอัตโนมัติ ความอบอุ่นของน้องโอบล้อมเขาเอาไว้จนรู้สึกสบายอกสบายใจไปหมด











“พี่ยุนกิรักจองกุกนะ”



“เหมือนกันครับ”

 

 

 

 




























13 เมษายน








 

ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นหน่อยๆ เขากับจองกุกกำลังยืนจับเสาอยู่บนรถไฟฟ้าเพื่อที่จะไปหาโฮซอกกับวีที่รออยู่ที่สถานีก่อนแล้ว ยุนกิยืนหันหลังพิงตัวไว้กับน้อง เขากอดปืนฉีดน้ำอันใหญ่ไว้ในอ้อมแขน มือทั้งสองข้างก็กดแชทกับซอกจินไปด้วย ปีนี้เจ้าตัวกับนัมจุนไปเที่ยวสงกรานต์ที่เชียงใหม่กันสองคน เลยไม่ได้มาเล่นน้ำกับพวกเขา เขาเอียงตัวตามขบวนรถที่กำลังเลี้ยวโค้ง แต่ยุนกิรู้ดีว่าตัวเองไม่ล้มแน่นอนเพราะมีจองกุกช่วยจับอยู่ พอรับรู้ได้ถึงมือหนาที่กำลังจับไหล่ของเขาอยู่ก็รู้สึกตัวร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที ความรู้สึกในคืนก่อนนั้นเขายังจำมันได้แม่น เช้าวันถัดมายุนกิเอาแต่นอนฝังตัวอยู่บนเตียงเพราะไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับจอนจองกุก แต่ในที่สุดเขาก็ต้องยอมลุกอยู่ดีเนื่องจากท้องที่ร้องประท้วงด้วยความหิว แถมยังปวดเนื้อปวดตัวไปหมดอีก เอาเป็นว่าหลังจากนั้นเขาก็นอนเล่นทั้งวัน เพราะแค่ลุกไปอาบน้ำเขายังรู้สึกว่าหมดแรงเลยเถอะ



 

ร่างเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายเซลฟี่ตัวเองกับคนข้างหลังอย่างไวๆ เพื่อที่จะส่งไปให้จิน เขายังคงก้มพิมพ์ยุกยิกๆ จนกระทั่งหูได้ยินเสียงประกาศว่าขบวนรถกำลังเคลื่อนเข้าจอดยังสถานีที่เขาต้องลงและประตูที่เปิดออก ยุนกิเลยกดล็อกโทรศัพท์แล้วเก็บใส่ซองกันน้ำที่ห้อยคออยู่ นี่เขาอุตส่าห์ไปซื้อเคสกันน้ำมาใช้เลยนะ แต่สุดท้ายก็ต้องเอามาใส่ไว้ในซองอีกรอบอยู่ดีเพราะกลัวโดนล้วง พวกเขาเดินไปหาโฮซอกกับวีที่ยืนคุยกันอยู่



 

“ก็ผมไม่รู้นี่ว่ามันจะเฉี่ยวอ่ะ ถ้ารู้ผมจะขับไปตรงนั้นป่ะ?”


“ไม่รู้แหล่ะ ไม่ต้องขับแล้ว เดี๋ยวพี่จะไปรับเอง”


“พี่โฮซอก! มันไม่ได้จริงๆ พี่ไม่ว่างตลอดนะอย่าลืม แล้วผมก็มีหลายอย่างที่ต้องทำด้วย ไหนจะงานมอ ไหนจะงานนอก พี่ตามรับส่งไม่ไหวหรอก”


“ก็พี่เป็นห่วง! นอนก็ไม่ค่อยจะนอน หลับในขึ้นมาจะทำยังไง?”


“โธ่พี่อ่ะ!






 

เอ่อน่าจะเรียกว่าทะเลาะกันมากกว่าคุยรึเปล่านะ






 

“มึง


“แป๊บมึง ขอกูเคลียร์แป๊บ” เพื่อนสนิทยกมือเป็นเชิงห้ามเขาไม่ให้พูด ก่อนจะหันไปสนใจแฟนเด็กที่ยืนหน้าง้ำหน้างออีกครั้ง “เอาเป็นว่าแทต้องพักผ่อนเยอะๆ ถ้างานไหนไกลหรือว่าดึกพี่จะขับไปให้เอง โอเคมั้ย?”


“เฮ้อ โอเคครับ” วีจับมือของโฮซอกก่อน คิ้วขมวด ปากคว่ำ แถมยังก้มหน้าพูดเหมือนเด็กๆ เขานี่อยากจะแอบถ่ายรูปไปขายจริงๆ โมเมนต์ตอนน้องดารางอแงกับแฟนอะไรเทือกนั้น “เดี๋ยวผมจะนอนเยอะๆ เลยนะ พี่จะได้ไม่ต้องลำบาก”


“ดีแล้ว” ยุนกิกลอกตาเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีลูบหัวแฟนตัวเองแถมยังยิ้มละมุนละไมอีก ความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้จริงๆ นั่นแหล่ะนะ


“อ่ะๆ ปัญหาผัวเมียไว้เคลียร์ที่บ้าน วันนี้วันสงกรานต์ครับ ต้องไปเล่นน้ำครับ อยากเปียกจะแย่แล้ววว” ร่างเล็กชูปืนฉีดน้ำเหวี่ยงไปมาพร้อมกับชี้ลงไปด้านล่างที่มีผู้คนเดินเบียดกันอย่างแออัด


“แหม ตอนพูดว่าอยากเปียกนี่ช่วยดูหน้าแฟนมึงด้วยครับ”


“อะไรๆ อย่ามาป้ายสี จองกุกทำหน้าเฉยๆ เนอะจองกุกเนอะ” ยุนกิใช้ศอกสะกิดเด็กม.ปลายที่ยืนข้างๆ ปากก็พูดเถียงโฮซอกฉอดๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าจองกุกกำลังอมยิ้มด้วยความเอ็นดูกับท่าทางของตัวเอง


“เออๆๆ เรื่องมึ้ง ไปเล่นน้ำได้ละ ขี้เกียจเถียง” ร่างโปร่งว่าพลางดึงแขนวีให้เดินนำออกไปก่อน ยุนกิรีบวิ่งตามไปข้างๆ ทิ้งให้แฟนตัวเองเดินตามมาทีหลัง


“เอ้าโฮซอก นี่มึงเริ่มก่อนนะเนี่ย!

 




 





พวกเรากำลังมาแวะเติมน้ำใส่ปืนฉีดน้ำที่จุดบริการเติมน้ำกันก่อน ซึ่งอยู่ตรงบันไดทางลงจากรถไฟฟ้าอย่างพอดิบพอดี ก็เสียกันไปคนละยี่สิบสามสิบบาทแล้วแต่ขนาดปืน ยุนกิมุ่ยหน้าเมื่อรับปืนกลับมา มันหนักกว่าเดิมประมาณสองเท่าได้เพราะน้ำที่อัดเต็มด้านใน ถ้ากดฉีดไปเต็มที่คนที่โดนก็คงจะต้องเจ็บแน่ๆ เพราะฉะนั้นเขาตั้งใจแล้วว่าจะฉีดเบาๆ ก็พอ



 

“พี่ยุนกิ เดี๋ยวผมแวะไปหาจีมินที่แมคโดนัลด์ตรงหัวมุมนั้นแป๊บนึงนะครับ”


“อ้าว จีมินก็มาเหรอ?”


“ครับ มากับพวกมินกยู”


“งั้นก็ไปหาด้วยกันเลยดิ แยกกันเดี๋ยวหลงนะ” แทฮยองพูดพลางส่งปืนฉีดน้ำของตัวเองให้คนที่รับบริการเติมน้ำ “คนเยอะขนาดนี้”


“อ่า โอเคๆ”



 

พวกเขารอปืนฉีดน้ำของโฮซอกซึ่งเป็นอันสุดท้าย แล้วก็เดินบนฟุตปาทเลาะไปหาจีมินที่รออยู่ตรงร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดไม่ไกล คนตรงนี้คนน้อยกว่าบนถนน เพราะมีร้านค้าเยอะเลยทำให้เล่นน้ำลำบาก ยุนกิเห็นร่างสูงของคิมมินกยูโดดเด่นมาแต่ไกล เจ้าตัวพาดแขนของตัวเองเอาไว้บนไหล่ของจอนวอนอูที่กำลังยืนหน้ามึนอย่างไม่แยแสอะไรทั้งนั้น ส่วนข้างๆ นั่นก็เป็นควอนซูนยองในเสื้อลายดอกสีส้มที่กำลังแอบฉีดน้ำใส่คนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างสนุกสนาน แต่สิ่งที่ทำให้เขารีบสาวเท้าเดินเข้าไปนั่นก็คือบุคคลที่ปาร์คจีมินกำลังยืนคุยอยู่ด้วย ซึ่งเป็นคนที่ยุนกิคิดว่าเขาคุ้นเคยกับอีกฝ่ายดี

 






 

ดีมากเลยล่ะ

 






 

“เฮ้ย นี่มึงมาอยู่กับจีมินได้ไง?”


“อ้าวยุนกิ” คนคนนั้นเบิกตากว้างก่อนจะเบนสายตาไปหาเพื่อนสนิทเขาที่กำลังเดินเข้ามาร่วมวง “ไอ้โฮซอก แทฮยอง”


“เออกูเอง มึงจะตกใจอะไร? กูนี่ควรจะงงมากกว่ามั้ย” โฮซอกว่าพลางยืนกอดอกมองหน้าอีกคนที่กำลังทำท่าทางเลิ่กลั่ก ส่วนจองกุกและจีมินก็แยกตัวออกไปยืนคุยกับกลุ่มเพื่อน ไม่ได้สนใจอะไรพวกเขานัก


“เห็นจีมินบอกว่าจะรอเจอเพื่อนก่อน ไม่คิดว่าเพื่อนที่ว่าจะเป็นแฟนมึงนะยุนกิ”


“เออออออ กูก็ไม่คิดว่าคนที่จีมินกำลังคุยอยู่จะเป็นมึงเหมือนกันนั่นแหล่ะ” ร่างเล็กกลอกตาก่อนจะต่อยลงบนแขนของคนตรงหน้าแล้วพูดติดจะขำๆ “น้องรักกูนะเว้ย ทำไรก็คิดดีๆ ไม่งั้นแฟนกูเอามึงตายแน่นอนว่ะ”


“เออดูก็รู้ หวงเพื่อนเวอร์ กูจะชวนไปไหนนี่ไม่เคยได้ไป ระวังนะมึง เพื่อนกันมันส์ดี


“ปากเหรอสัด เดี๋ยวกูถีบเลย” ยุนกิยกเท้าขึ้นทันทีแม้ว่าจะพูดไม่ทันจบก็ตาม ส่วนเพื่อนสนิทเขากับน้องดาราก็ยืนหัวเราะกันอยู่ข้างๆ “นี่มึงไปรู้จักจีมินได้ไง?”


“ก็ตอนนั้นกูไปหาเพื่อนที่วิดวะ แล้วเจอเด็กโควตามารายงานตัวพอดี น้องเขาใส่ชุดนักเรียนโคตรน่ารักอ่ะ ก็เลยหาทางติดต่อดู”


“แหม ไม่ได้เลยนะครับ รายนี้ไวตลอด” โฮซอกพูดพร้อมกับตบไหล่อีกฝ่ายสองสามที


“เออๆ อย่าทำตัวเหี้ยมากก็แล้วกัน จีมินก็น้องกู”


“รับทราบครับคุณมินยุนกิ เดี๋ยวผมจะดูแลอย่างดีเลย”


“มึงนี่แหล่ะอันตรายสุดยังไม่รู้ตัวอีก” คนถูกพาดพิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโบกมือกลับมาให้ยุนกิที่หมุนตัวไปอีกทาง “กูไปดีกว่า เบื่อขี้หน้ามึง”


“เออๆ คืนนี้เจอกันที่มิวส์”


 

 

ร่างเล็กเดินมาหาจองกุกที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว น้องพยักหน้าจีมินที่โบกมือมาให้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาว่าจองกุกคงไม่ค่อยไว้ใจจงอินเท่าไรล่ะมั้ง แต่ก็คงไว้ใจให้เพื่อนไปด้วยเพราะมีพวกมินกยูนั่นแหล่ะ พวกเขาเดินออกไปตรงถนนที่เขาเล่นน้ำกันอยู่ วันนี้เขาใส่เสื้อยืดเพลนๆ สีดำกับกางเกงขาสั้นสีเดียวกันและรองเท้าแตะอดิดาสมาเล่นน้ำ จองกุกก็เหมือนกันแต่แค่เปลี่ยนจากเสื้อสีดำเป็นสีเทาเท่านั้น แน่นอนว่าพวกเขาตกลงกันแล้วที่จะไม่ใส่เสื้อสีขาวมาทำให้เกิดปัญหาใดๆ ขึ้นระหว่างที่เล่นน้ำกันอยู่ (คงไม่ต้องพูดนะว่าไอ้ปัญหาที่ว่านั่นมันคืออะไรบ้าง) ส่วนคนที่รู้สึกจะสนุกกับการแต่งตัวมากที่สุดคงเป็นคิมแทฮยอง เพราะใส่เสื้อลายดอกสีเหลืองๆ ส้มๆ เข้ากับเทศกาล กะว่าคงบิ๊วตัวเองมาจากบ้านเต็มที่ ฝ่ายเพื่อนสนิทเขามันใส่เสื้อแขนกุดที่ช่วงแขนแหวกไปถึงไหนต่อไหน ไม่รู้น้องดารามันปล่อยให้ใส่มาได้ยังไงเหมือนกัน สงสัยคงชินกับการเปลืองเนื้อเปลืองตัวของโฮซอกมันแล้วล่ะมั้ง


 

 

“ขอปะแป้งได้มั้ยค้า?” เสียงของผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันดังขึ้นพร้อมกับแรงสะกิดจากด้านข้าง ยุนกิส่งยิ้มกลับไปก่อนจะพยักหน้ารับ


“โอเคครับ”


“ฮือ น่ารักจังเลยค่ะ” เขาหยีตาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงมือเย็นๆ ที่แปะลงมาบนแก้ม ก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณนะคะ”


“ไม่เป็นไรครับ” มือขาวยกขึ้นมาขยี้ตาเมื่อรู้สึกแสบๆ นิดหน่อย สงสัยแป้งดินสอพองคงจะกระเด็นเข้าตาเขาแน่ๆ นี่ไม่ได้มีกฎหมายห้ามเล่นไปแล้วเหรอกหรอแป้งแบบนี้


“แสบตาเหรอครับ?” จองกุกที่เดินอยู่ทางด้านหลังจับตัวเขาให้หันกลับไปหา แล้วจับมือเขาที่กำลังขยี้ตาให้หยุดการกระทำ


“อื้อ”


“มันอยู่ตรงหัวตาน่ะ พี่พยายามอย่ากระพริบตานะครับ” อีกฝ่ายก้มลงมามองใกล้ๆ แล้วใช้นิ้วช่วยเช็ดออกให้เบาๆ “เสร็จแล้วครับ”


“ทำไมโดนอะไรเข้าตาตลอดเลยเนี่ย ไม่ดีเลย” เขาบ่นพึมพำแล้วออกเดินอีกครั้ง เดินได้ไม่ทันไรก็มีคนเข้ามาหาอีก


“พี่ขอปะแป้งหน่อยนะลูกกกก” ครั้งนี้เป็นผู้หญิงที่ดูโตกว่า ก่อนจะปะแป้งที่แก้มของแทฮยองที่ยื่นหน้าให้อย่างเต็มใจ เรื่องเซอร์วิสชาวบ้านล่ะเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ แล้วสาวเจ้าก็หันมาทางจองกุกที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างเขา “น้องคนนี้ล่ะคะ?”


“อ่า” จองกุกหันมามองเขาเหมือนกับจะขออนุญาตอย่างนั้นแหล่ะ ยุนกิขำเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆ “โอเคครับ”


“แหม มากับแฟนทีหลังก็บอกพี่สิคะ” พี่สาวคนนั้นเอ่ยแซว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปะแป้งจองกุกอยู่ดี ก่อนที่เธอจะชี้มือไปทางถนนด้านหน้า “ระวังตรงนั้นหน่อยนะ พวกเถื่อนๆ มันเยอะ ผู้หญิงผู้ชายมันไม่สนหรอก แค่น่ารักก็โดนแล้ว”


“ขอบคุณนะครับที่บอก”


“ไม่เป็นไรจ้ะ ขอให้สนุกนะ”



 

ยุนกิพยักหน้ารับคำอวยพรนั้นของเธอ และพอหันไปดูอีกทีก็พบว่าโฮซอกกับวีโดนปะแป้งเต็มไปหมด น้องดารานี่โดนเยอะเป็นพิเศษเพราะมีหลายคนที่จำหน้าเจ้าตัวได้ ส่วนเพื่อนสนิทเขาก็นี่ส่วนใหญ่จะโดนล้วงเข้าไปปะแป้งถึงด้านในเสื้อ ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ล่ะนะ มันดันใส่เสื้อล่อไม้ล่อมือมาเองนี่นา แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งเมื่อโดนกลุ่มวัยรุ่นทั้งชายหญิงที่เดินสวนมารุมฉีดน้ำใส่ เขาขยับถอยหลังหลบจนไปเบียดจองกุกแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากยิงสู้กลับไป



 

“จองกุกช่วยหน่อยดิ จะแพ้แล้วเนี่ย”



 

ยุนกิเขย่าแขนคนข้างๆ แล้วก็ยิงตอบกลับไปอีกรอบ จองกุกอดขำไมได้เมื่อเห็นท่าทางเป็นจริงเป็นจังของคนโตกว่า แต่เขาก็ยอมยกปืนฉีดน้ำขึ้นช่วยยิงอยู่ดี เสียงหัวเราะของยุนกิทำเอาคนแถวนั้นยิ้มตามกันเป็นแถบ เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าตอนที่ตัวเองเผลอยิ้มกว้างออกมาจนตาดวงกลายเป็นสระอินั้นมันดูสดใสและเยียวยาจิตใจผู้คนรอบกายมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็มีจอนจองกุกคนหนึ่งล่ะนะที่รู้ข้อเท็จข้อสำคัญนี้



 

“เฮ้อ เหนื่อยอ่ะ น้ำหมดเลย” เขาพูดพลางเขย่าปืนเปล่าๆ ที่ตอนนี้เบาหวิวเพราะน้ำหายไปหมด


“ผมก็หมดอ่ะพี่ยุนกิ ไปเติมน้ำตรงนั้นกันมั้ย?” แทฮยองชี้มือไปทางริมถนนที่มีถังน้ำใหญ่ๆ ตั้งอยู่พร้อมให้บริการ


“ไปดิๆ จองกุกเอามาเร็ว เดี๋ยวไปเติมให้” ไม่ทันที่น้องจะยื่นปืนฉีดน้ำให้ด้วยซ้ำ ยุนกิก็ไปหยิบมันมาจากมือก่อนแล้ว ทั้งคู่ปล่อยให้โฮซอกกับจองกุกยืนรออยู่ตรงนั้น ก่อนจะเดินไปเติมน้ำตรงร้านใกล้ๆ นี้ ต่อคิวอยู่ไม่นานก็ถึงคิวของพวกเขา


“พี่สาวคร๊าบบบ เติมน้ำหน่อยยยย” น้องดาราส่งยิ้มน่ารักให้กับพี่สาวคนที่ยืนอยู่หลังถังน้ำสีน้ำเงินพร้อมกับส่งปืนฉีดน้ำสามกระบอกใหญ่ให้เธอกับเพื่อน


“เอามาเลยลูก หล่อๆ แบบนี้พี่เติมให้ฟรีเลย”


“โห เกรงใจอ่ะครับ ผมเติมตั้งสามอันแหนะ” ยุนกิกลอกตาและหลุดขำออกมาเมื่อได้เห็นการเล่นหน้าเล่นตาของแทฮยอง ถ้าให้เดาเด็กนี่ต้องได้เกรดเอในคลาสแอคติ้งแน่ๆ


“โอ๊ยยย ไม่เป็นไรลูก บ้านพี่น้ำเยอะ”



 

สุดท้ายก็ได้เติมน้ำฟรีเสียอย่างนั้น ถึงแม้ว่าวีจะหยิบเงินออกมาจากซองกันน้ำและยื่นให้แล้วก็เถอะนะ พวกเขาเดินต่อเรื่อยๆ ตามเส้นถนนที่แออัดไปด้วยผู้คน เขาได้ยินเสียงวี้ดว้ายจากซอยข้างหน้าแต่ก็ไม่ทันได้สนใจอะไรเพราะมีคนเดินเข้ามาขอปะแป้ง พวกเขาไม่สามารถหยุดเดินได้เพราะคนเยอะเลยต้องเบียดๆ กันเดินอยู่อย่างนั้น ยุนกิเอ่ยเตือนทั้งสามคนให้ระวังอยู่เสมอ ก็เพราะว่าปีก่อนเขาโดนกรีดซองกันน้ำไปเรียบร้อยแล้วน่ะสิ



 

“เห้ย!



 

ยุนกิหันไปตามเสียงตะโกนของโฮซอกก่อนจะหัวเราะออกมาพบว่าเพื่อนสนิทกำลังโดนกลุ่มสาวประเภทสองลากเข้าไปในซอยซึ่งเป็นถิ่นของพวกหล่อน แต่ไม่ทันจะได้ตลกอะไรมากนัก หนึ่งในกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาดึงแขนเขาเข้าไปด้วยเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงพวกหน้าตาหล่อๆ อย่างแทฮยองหรือจองกุก สองคนนั้นโดนดึงก่อนเขาเสียอีก พวกเขาโดนจุ๊บแก้มกันไปคนละทีก่อนจะถูกปล่อยออกมา รอยลิปสติกบนแก้มของจองกุกทำเอายุนกิหัวเราะออกมาเสียงดัง น้องถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าอารมณ์เสียอะไร เพราะทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่ามาเล่นน้ำแถวนี้ยังไงก็ต้องเจอแบบนี้ แต่จะโดนดึงไหมนั่นก็แล้วแต่ดวง แล้วพวกเธอก็ไม่ได้ร้ายกาจะอะไร แค่อยากจะแกล้งพวกเราเล่นก็เท่านั้น แต่มันก็มีบางที่ที่น่ากลัวจริงๆ เหมือนกันนั่นแหล่ะ



 

ร่างเล็กเอื้อมมือเช็ดรอยลิปสติกให้จองกุกเพราะเห็นเจ้าตัวถูกไม่โดนสักที พร้อมกับเดินต่อไปเพราะคนเบียดตลอดเลยหยุดยืนไม่ได้ เขาเกี่ยวนิ้วก้อยของจองกุกไว้เพราะรู้สึกเริ่มเมื่อยกับการยกปืนฉีดน้ำแล้ว กะว่าจะพักก่อนค่อยเล่นต่อ ส่วนน้องเองก็ไม่ค่อยเล่นหรือฉีดใส่ใครก่อนอยู่แล้ว เหมือนซื้อมาถือตามมารยาทอย่างนั้นแหล่ะ เขาหันไปมองโฮซอกกับวีที่ยังมุ่งมั่นกับการฉีดคนนั้นคนนี้ โดยเฉพาะคนน้องที่ยิ้มไม่หุบ ท่าทางจะบิ๊วมาเยอะจริงๆ สินะ มินยุนกิหยิบโทรศัพท์มากดดูเวลาก็พบว่าหกโมงนิดๆ แล้ว ทั้งๆ ที่รู้สึกเหมือนผ่านไปแค่แป๊บเดียวเอง แล้วตอนนี้คนก็ยิ่งเยอะมากว่าเก่าเพราะอากาศไม่ร้อนเท่าตอนบ่าย ซึ่งเขาก็โดนเบียดมาข้างหน้าเรียบร้อย ยุนกิหันไปมองด้านหลังก็พบว่าจองกุกอยู่ห่างไปไม่มากนัก ส่วนโฮซอกกับวีก็โดนดันไปขอบถนนเรียบร้อยแล้วจากตอนแรกที่อยู่กลางๆ



 

“ขอโทษนะครับ ขอปะแป้งได้มั้ยครับ?”



 

ร่างเล็กหันกลับมาตามเสียงเรียกด้านหน้า ก่อนจะหันมาเจอกับกลุ่มผู้ชายวัยรุ่นสามสี่คน ก่อนจะโดนรุมปะแป้งเข้าที่ใบหน้าจนมองเห็นไม่ค่อยชัดทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ ยุนกิจับซองกันน้ำของตัวเองไว้แน่นเพราะกลัวว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพ บางคนลูบมือไปตามแขนทั้งสองข้างหรือลำคอ ทว่ามีคนหนึ่งที่ล้วงมือเข้ามาในเสื้อของเขา เขาตะโกนออกมาด้วยความตกใจก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างพยายามปัดมือพวกนั้นออก ให้ตายเถอะ เกิดมายี่สิบปี เที่ยวกลางคืนมาก็เยอะ จะตามคนอื่นกลับบ้านไปก็บ่อย แต่ก็ไม่เคยโดนผู้ชายด้วยกันเองลวนลามแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ ยุนกิก้าวถอยหลังพร้อมกับดึงเสื้อยืดขึ้นมาเช็ดหน้าไปด้วยเพราะหวังว่าจะมองเห็นได้มากขึ้น เอาจริงๆ เขาไม่อยากมีเรื่องในสถานการณ์แบบนี้เลย เพราะคนพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีอาวุธรึเปล่าน่ะสิ



 

แล้วแขนของเขาก็ถูกใครบางคนดึงจากทางด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมที่ยุนกิจำมันได้ดีว่าตัวเองเป็นคนซื้อให้ลอยกระทบจมูก ทำให้รู้ว่าคนคนนี้คือจอนจองกุกแน่นอน เขาเห็นน้องผลักอกหนึ่งในกลุ่มนั้นอย่างแรงจนมันเซไปชนเพื่อน ในขณะที่อีกมือหนึ่งของจองกุกก็จับแขนเขาเอาไว้แน่น



 

“มึงทำเหี้ยไร!?” จองกุกพูดเสียงดังจนคนแถวนั้นหันมามองกันเป็นแถบ “เป็นโรคจิตเหรอวะ!?


“เห้ย! มึงจะเอาใช่ป่ะ!?” ไอ้คนที่โดนผลักตะโกนกลับมา คงหัวเสียไม่น้อยที่โดนผลักแรงขนาดนั้น มือหนาปล่อยออกจากแขนของเขา ซึ่งจากประสบการณ์แล้วยุนกิรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขารีบดึงแขนของจองกุกเอาไว้ได้ทันก่อนที่น้องจะพุ่งออกไปซัดหน้าไอ้เวรนั่น


“จองกุกอย่า!!


“พวกมึงรีบไสหัวไปเลยก่อนที่กูจะแจ้งตำรวจ!” ผู้ชายคนนั้นโดนเพื่อนในกลุ่มลากออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนพวกโฮซอกกับแทฮยองที่รีบวิ่งมาก็ดึงพวกเขาให้มาที่ยืนหลบคนบนฟุตปาท


“มึงโอเคนะ?” โฮซอกถามพลางหอบเล็กน้อย


“อือ กูโอเค” แทฮยองที่เมื่อกี้แว้บไปไหนไม่รู้ก็รีบเดินกลับมาพร้อมยื่นขวดน้ำเปล่าให้เขา


“ล้างหน้าก่อนนะพี่”



 

เขารับมาก่อนจะกล่าวขอบคุณ พอเขาล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว โฮซอกก็บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพราะน้องดาราบอกว่าปวดฉี่แล้วก็พากันเดินหายไป ยุนกิรู้แหล่ะว่ามันคงอยากให้เขามีเวลาส่วนตัวกับจองกุก เขาจับมือหนาขึ้นมากุมไว้หลวมๆ น้องใช้มือข้างที่ว่างเสยผมเปียกๆ ของตัวเองก่อนจะหันมามองเขาหลังจากที่มองไปที่อื่นและเงียบอยู่นาน คงเพราะกำลังสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่ ยุนกิอยากทำให้อีกคนอารมณ์ดีขึ้นเลยก้มลงไปแนบใบหูตรงเหนืออกข้างซ้ายของร่างสูง ก่อนจะหันกลับมามองอีกคนแล้วทำตาโต



 

“โห! ใจเต้นเร็วจัง” เขาก้มลงไปทำแบบเมื่อกี้อีกครั้ง และได้ยินจองกุกหลุดขำเบาๆ ก่อนที่มือหน้าจะยกขึ้นมาลูบศีรษะของเขาที่วางอยู่ตรงอก


“ก็ผมเป็นห่วงพี่ไง” ยุนกิผละออกมามองหน้าเด็กม.ปลายที่ดูจะผ่อนคลายลงกว่าเก่ามากแล้ว เขารู้ดีว่าอีกคนจะหายหงุดหงิดถ้าได้เห็นว่าเขาเล่นได้เหมือนปกติ “กลัวว่ามันจะทำอะไรมากกว่านี้อีก”


“โกรธมากเลยสินะ” มือขาวจับมือของคนตรงหน้าไว้ทั้งสองมือ “พี่ยุนกิขอโทษ ที่ดูแลตัวเองไม่ดี”


“ผมไม่ได้โกรธพี่เลยครับ ผมโกรธไอ้พวกนั้นต่างหาก แล้วโกรธตัวเองด้วยที่ดูแลพี่ไม่ได้”


“นี่เรียกว่าดูแลไม่ได้เหรอเนี่ย? จองกุกคนใจเย็นจะไปต่อยกับเขาเนี่ยนะ โอ้โห! โคตรเท่เลยอ่ะ!” เขายกนิ้วโป้งขึ้นทั้งสองข้างพร้อมกับทำหน้าตาตื่นเต้นไปด้วย จนจองกุกต้องหลุดหัวเราะอีกครั้งพร้อมกับมือที่ยกขึ้นขยี้ผมเขาด้วยความมันเขี้ยว


“อยากเล่นต่อมั้ยครับ? หรือว่าอยากกลับแล้ว?”


“โห ไม่เอาแล้วอ่ะ เดี๋ยวโทรถามโฮซอกเลยละกัน ถ้ามันไม่เล่นต่อแล้วก็จะได้ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวคืนนี้ต้องไปมิวส์อีกอ่ะ”


“โอเคครับ”


 

 

มือขาวที่เริ่มเปื่อยซีดเพราะโดนน้ำนานหยิบโทรศัพท์ออกจากซองกันน้ำก่อนจะกดโทรออกหาจองโฮซอก คุยกันสองสามนาทีก็เสร็จ และได้ความว่าพวกโฮซอกนั่งรออยู่ที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแถวนั้นแล้ว ยุนกิเลยตัดสินใจว่าจะหาอะไรกินรองท้องไปเลย เสร็จแล้วก็กลับไปบ้านเขาเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและขับรถไปมิวส์ อันที่จริงคอนโดของจองกุกอยู่ใกล้กว่า แต่ว่าถนนเส้นนั้นถูกปิดไว้ให้เล่นน้ำหมดทุกเส้นจึงไม่สามารถที่จะเอารถออกมาได้ ก็เลยมาจบที่บ้านเขาแทน เพราะอย่างน้อยก็ต้องมีรถสักหนึ่งคันนั่นแหล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนดึกก็คงจะกลับลำบาก ซึ่งวันนี้มิวส์มีโปรโมชั่นคือแจกเหล้าฟรีช่วงสองทุ่มถึงสามทุ่ม แถมยังก็จัดโซนไว้ให้เล่นน้ำกันในนั้นอีกด้วย





 


บอกเลยว่าถ้าไม่เจอยุนกิในมิวส์วันสงกรานต์ นั่นไม่ใช่มิวส์ของแท้ครับ J

 






 




จองกุกก้มหยิบปืนฉีดน้ำของพวกเราทั้งคู่ที่วางพิงเอาไว้ขึ้นมาแล้วเดินไปทางร้านอาหารที่จองโฮซอกบอก ยุนกิดึงปืนอันหนึ่งมาถือเอาไว้เอง ไม่ใช่เพราะว่าอยากเล่นน้ำ แต่เป็นเพราะว่าถ้าจองกุกถือทั้งสองอันเขาก็จะไม่ได้จับมือน้องน่ะสิ อีกคนประสานนิ้วเข้ามาอย่างเคยชิน เขาเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างคนสูงกว่าแล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ยุนกิแทบจะไม่เคยได้ยินจองกุกพูดคำหยาบเลย เพราะกับจีมินน้องก็ไม่พูดหยาบด้วย ยกเว้นเวลาคุยกับพวกมินกยูเท่านั้นถึงจะได้ยิน แสดงว่าครั้งนี้เจ้าตัวคงจะโมโหมากจริงๆ นั่นล่ะนะ



 

อันที่จริงเขาแทบอยากจะกอดน้องแน่นๆ จนกว่าจะหายรู้สึกแย่ตรงฟุตปาทนั่นเลยด้วยซ้ำ อยากจะงัดความงอแงที่เป็นตอนอยู่กันสองคนขึ้นมาใช้เสียเดี๋ยวนั้นเลยด้วย แต่ก็ติดที่ว่าเกรงใจสถานที่สาธารณะ แล้วก็ต้องทำตัวเป็นพี่ยุนกิคนเก่งเพื่อที่จองกุกจะได้หายห่วง ไม่อย่างนั้นเรื่องคงได้ถึงตำรวจจริงๆ แน่ ถามว่าเขาตกใจไหม มันก็ตกใจ แต่ด้วยความที่เขาเป็นผู้ชายก็เลยไม่ได้รู้สึกแย่เท่าผู้หญิง แต่สิ่งที่เขากลัวมากกว่านั่นก็คือเขากลัวว่าคนพวกนั้นจะมีอาวุธแล้วจองกุกเป็นอันตรายต่างหาก



 





ตาเรียวเหลือบมองมือที่จับกันอยู่ ก่อนจะยกมันขึ้นมาแล้วก้มลงไปจุ๊บบนหลังมือของอีกฝ่ายเร็วๆ ในขณะที่เดินอยู่นั่นแหล่ะ



 

“หืม อะไรครับ?”


“ขอบคุณไง” ยุนกิเอ่ยตอบหน้าตาเฉย แม้ว่าจริงๆ ในใจแล้วจะเขินเอามากๆ ก็ตามเถอะ “ขอบคุณนะที่มาช่วยเรา”


“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ มันคือสิ่งที่ผมต้องทำอยู่แล้ว” เขาพยักหน้ารับ พยายามเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มเอาไว้

 

 








 

เฮ้อ รักจองกุกจนจะบ้าอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 









#สวนขวดกุกก้า

 

 











TALK


เรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับจังหวะล้วนๆ ค่ะ เหตุผงเหตุผลอย่าไปสนใจมันค่ะ55555555 ยังไม่ได้พรูฟนะค้า มาดึก มันเบลอบ้างขออภัย เอนจอยค่ะ <3





TALK (2)


โอ้ยยยยจองกุกเกรี้ยวกราดดดด หล่อมากกกกแง้ หลังจากที่ได้เห็นพิโฮปเก้วกาดก็มาเป็นคิวของจกุกละนะคะ55555 นี่เราไปรีเสิร์ชเรื่องนี้มากับพวกเพื่อนผู้ชาย ถามมันว่าถ้าแฟนถูกลวนลามจะพูดกับคนที่มาลวนลามแฟนว่ายังไง คือตอบเป็นเสียงเดียวกันจริงๆ ตลกมาก55555555 คือเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ นะ คนมันต่อยกันก็เพราะงี้อ่ะ นี่ก็โกรธแทนจองกุกอ่ะ มันแบบเฮ้ย ใครก็ไม่รู้มาแตะต้องแฟนเรา แม่งแบบขึ้นอ่ะขึ้นนน ฟิวส์ขาด เส้นประสาทลั่นเปรี๊ยะๆ ของแท้5555555 แล้วก็ใครก็ใครกันน้าที่นจีมคุยอยู่ เพื่อนพี่ยุนกิคนไหนน้ออออ5555555


อีกเรื่องนึงที่สำคัญมากกกกกก นั่นก็คือ เราทำฟอร์มสำรวจความสนใจรวมเล่มสวนขวดมาแล้ววววว จิ้มลิ้งค์เลยเน้อออ (https://goo.gl/forms/H7dfoYEGY71OmJbi1) อยากให้ไปตอบกันเนอะ ขอความร่วมมือช่วยให้คำตอบกันอย่างจริงจังและจริงใจนะคะ555555 อันนี้เรามาสำรวจสอบถามดูก่อนว่ามีคนสนใจเยอะแค่ไหน แต่ยังไม่ได้รวมเล่มเร็วๆ นี้แน่นอนค่ะ เพราะยังแต่งไม่จบเลยคำนวณหน้าและราคาไม่ได้ แล้วก็ยังไม่ค่อยว่างเลยด้วย ก็หวังว่าจะให้ความสนใจกันเยอะๆน้า เผื่อว่าราคามันจะได้ไม่แพงเนอะๆ ถ้ามีความคิดเห็นก็พิมมาในคอมเมนต์หรือติดแท็กฟิคได้เลยนะคะ เอนจอยค่า คอมเมนต์ติชมได้เลยเด้อ <3











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3510 stinkllamas (@stinkllamas) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 18:43
    พี่คะ หนูเขิน
    #3510
    0
  2. #3443 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 02:23
    ชอบจองกุกเวอร์นี้จังค่ะ คือดี. ฉากคัทดีงามมากค่ะ -..-
    #3443
    0
  3. #3342 lookpangg (@lookpangg) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:54
    ฮือออ คัทมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย /กุมใจ
    น้องจองกุกสุดเท่!
    #3342
    0
  4. #3318 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 14:37
    โอ้ย น่ารัก
    #3318
    0
  5. #3165 หนงหน่ง (@moonong750) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 15:47
    ขอยาดเหม็นความรักก
    #3165
    0
  6. #2225 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:21
    นี่ก็รักจองกุกมากเหมือนกัน ฮือ ชอบจองกุกโหมดเกรี้ยวกราดแฮะ แต่ไม่ว่าจองกุกโหมดไหนพี่ก็ชอบทั้งนั้นแหละ T v T เข้าใจยุนกิอะ ตอนนั้นคงอยากงอแงกับจองกุกมาก ฮือ รีบกลับบ้านกันเถอะะให้พี่ยุนกิเค้าได้งอแงกับจองกุกหน่อยย
    #2225
    0
  7. #2100 [CHaAiM810] (@chaaimm) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 23:14
    ชอบโมเม้นที่จกุกห่วง+หวงพิกิมากกกกก งุ้ยยยยยเขินดีต่อใจจริมๆ
    #2100
    0
  8. #2038 Capriccioso (@june-j) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 00:43
    อ่านฟิคเรื่องนี้ซ้ำสามรอบก็เขินทั้งสามรอบจริงๆค่ะ ฮือออออ กว่าจะทำใจให้อ่านฉากคัทแต่ละรอบนี่คือแบบบบบ นานมากกกก มันเขินนนนนน เขินแบบจะเป็นบ้าฮืออออ
    ชอบความใส่ใจเล็กๆน้อยๆของแต่ละคนที่ไรท์ใส่เข้ามาจังเลยค่ะ มันดีไปหม้ดดดด
    #2038
    0
  9. #1965 Macaron1117 (@Macaron1117) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 19:50
    กำ....กำเดาาา อ๊ากกกกกก จองกุกหล่อมากกกก ยุนกิน่ารักกก

    ไรตเอร์สู้ๆน่อ
    #1965
    0
  10. #1908 PandaPhung (@agisen4869) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 11:50
    น้องกุกเกรี้ยวกราดดดดดด กรี๊ดดดดดดด เลอค่า ต่อยมันเลยค่ะลูก มันล้วงเสื้อตัวเล็กด้วยนะคะน้องกุก อย่ายอมมมม /ยื่นปืนให้ 5555555555

    ไม่ใช่ละๆ ต้องเบรกสิ แบบนี้ถูกแล้ว จะได้ไม่มีเรื่องกัน5555555
    #1908
    0
  11. #1858 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:25
    หวังว่าจีมินจะได้เจออะไรที่ดีกับใจจริงๆนะ ไม่อยากเห็นน้องเจ็บแล้วอะแงTTTTTT น้องเจ็บทีไรน่าสงสารตลอดเลย.. ย้ายมาๆๆไม่ดราม่าแล้วค่ะ นี่ชอบเวลาเรียกแทฮยองว่าน้องดารามากๆอะ คือให้ฟีลแบบเอ็นดู๊เอ็นดูวววว น้องดารานี่ความสดใสขั้นสุดจริงๆ เสื้อลายดอกกันมาเลยทีเดียว พี่โฮซอกก็จะฮอตๆหน่อยมะ มีความปล่อยเนื้อปล่อยตัวเบาๆ ขำที่น้องดาราเถียงกับพี่โฮซอกแล้วสุดท้ายก็ลงเอยด้วยความอบอุ่นงี้ ฮื้อออออ เขินนน จองกุกนี่เหมือนมาเฝ้าแฟนเฉยๆมั้ยดูท่า คนพี่นี่สนุกกว่าอีกมั้งคะเนี่ย55555555555 เขินที่พี่ยุนกินึกถึงวันนั้นมากอะ อย่าว่าแต่พี่ยุนกิค่ะ เราก็เขิน ฮื้อ แต่จองกุกน่ารักตลอดเลยอะ หันมาขออนุญาตพี่ยุนกิตลอดเลย โอ้ยอยากมีแฟนจองกุกสวนขวด จะร้องไห้ค่ะ55555555555555 แล้วต้องจองกุกเกรี้ยวกราดนี่แบบโอ้ยยยยยยยย อยากกรี๊ดดดดด เขาก็ใจเย็นของเขาตลอด เจองี้เขาก็ขึ้นเลยสิคะ โอย ดีต่อใจเหลือเกิน ฮื่ออออ แล้วดูตอนพี่ยุนกิทำให้น้องใจเย็นสิ ขี้อ้อนมากกกกก แบบน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ นี่พยายามห้ามมือตัวเองไม่ให้กดแคปเพราะถ้าแคปปุ๊บจะแคปรัวมากเลย ฮือออออ จองกุกหล่ออะ บ้าบอๆๆๆๆ ทำไมถึงดีได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้อ้ะ อิจฉาที่เขามีกันและกันมากๆเลยอะ T ///////T คิดสภาพตอนจองกุกโกรธจนจะพุ่งไปต่อยแล้วโอ้ย จะบ้าจะบอ เขินเด้อ เขินประหนึ่งเป็นพี่ยุนกิเองแร้ว แงงงงงง
    #1858
    0
  12. #1857 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 16:23
    หง้าาาา ในที่สุดตอนนี้ก็มาถึง อย่างที่บอกอินเรื่องนี้มากสุดๆ จนตอนนี้ได้cactusมาเลี้ยงเต็มเลย ทำสวนขวดด้วย พี่กิกับน้องกุก เค้าลึกซึ้งกันแล้ว เค้ากอดกันแล้ว ???????????????????? ฮร้าาาาา อ่านnc มาตั้งเยอะ แต่เรื่องนี้เขินสุด เหมือนรอเวลาที่พร้อมจริงๆ
    น้องจกุกลูก บทจะขรึมก็ดี จะอ้อน จะอ้อย จะหื่น จะเกรี้ยวกราด ก็ดีไปหมดเลย พี่กินี่น่าอิจฉาจริงๆ
    อยากให้น้องจีมๆสมหวังกับความรักสักทีนะคะ มาหาพี่ก็ได้นะ
    รออัพไวไวนะคะ พี่กิไปมิวส์อีกแล้ว กรึ่มๆกลับมาอาบน้ำตัวหอมๆ นี่ล่อแหลมนะคะ
    #1857
    0
  13. #1854 delta119 (@delta119) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 23:10
    จองกุกคือจะให้หลงไปถึงไหน
    น้องแบบดีมากๆเลยอ่ะ คนอื่นจะปะแป้งก็มองพิ่นขออนุญาตก่อนงี้ เรื่องเล็กๆน้อยๆก็แบบฮืออ แต่ที่เด็ดคือน้องเกร้วกร้าด!!! พิ่นโดนลวนลาม ควรโมโหกับน้องใช่มั้ยตอนนั้นแต่แบบ โอ้ย เท่มากจะเป็นลมT_____T แงงๆๆๆน้อง แล้วก็ดีนะที่พิ่นยังเกรงใจเพราะอยู่ในที่สาธารณะ ไม่อยากให้น้องเป็นห่วงด้วย ไม่อยากนึกถ้าพิ่นงัดโหมดงอแงขึ้นมา โดเนทอ็อกซิเจนให้คนอ่านด้วยนะคะO<-<
    น้องดารากับพิฮปก็เป็นอะไรที่น่ารักมากกก พูดตรงๆคือก่อนหน้านี้เราไม่ได้ชิปคู่นี้เลยอ่ะ แต่คาแร็กเตอร์น้องดารามันดาเมจรุนแรงมาก จนต้องเดินขึ้นเรือตามไปแบบเงียบๆ5555555ฮือๆ ทำไมเค้าเหมาะกันแบบนี้อ่ะคุณ พิฮปโคตรฮอตเลยอ่ะ ใส่เสื้ออะไรมาเล่นน้ำนี่มันได้หลออ น้องก็แบบโคตรธรรมชาติเลยอ่ะคนอะไร มีสเน่ห์มากๆแบบยิ้มง่ายพูดเก่ง เข้ากับคนง่าย เอ็นดูสุดๆฟ;-; เป็นคนเติมน้ำจะยกให้ทั้งถัง เอาไปเล้ย
    #1854
    0
  14. #1852 ZAYO_O (@ZAYO_O) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 12:22
    เห้อ จองกุกหล่อจนจะบ้าอยู่แล้ว คนอะไรเก้วกาดได้หล่อขนาดนี้ฮืออออออออ แฟนเขาเขาก็หวงอะเนาะ หวงมากด้วยย เขิงมากมากมากที่สุด จองกุกโคตรดีงามTT
    #1852
    0
  15. #1851 -lookpang- (@--lookpang--) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 02:08
    ชอบจองกุกตอนเกรี้ยวกราดมากกก หวงแฟนสุด คนแบบจองกุกหาได้ที่ไหนคะ อยากได้บ้าง
    แล้วก็ สารภาพเลยนะว่านั่งเขินคำว่า CUT เป็นนาทีถึงจะกดอ่านได้ ฮือออ ชอบอะ ชอบมากๆๆ
    #1851
    0
  16. #1850 suprw_ (@_suprw) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 23:40
    โอ้ยยยยน อยากมีจองกุกไปเล่นสงกรานต์ด้วยกันจังเลยค่ะ จังหวะตะโกนด่านั้นช่างเกรี้ยวกราดมาก เราอ่านเรายังใจสั่นเลย แบบเฮ้ยยนย เค้าปกป้องเรา เค้าเป็นห่วงเรามากแค่ไหน แบบ งื้อออออออ อยากเป็นพี่ยุนกิจังเลยค่ะ อิจฉาแรง แหง่ะๆ โคตรเท่เลย ผู้ชายอะไร เฮ้อออออ น่าจะมีจองกุกสักล้านคนบนโลกใบนี้ 5555555
    #1850
    0
  17. #1849 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 21:02
    จองกุกก็แบดได้นะค้า เท่ไปเลย ดีแล้วที่ไม่มีเรื่องอ่ะ แทสนุกมากเลยะนั่น
    #1849
    0
  18. #1848 kae_fei (@kae_fei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 18:23
    ใจสั่นกับจองกุกกกก อยากได้น้องขึ้นมาเลยอ่ะะะ. ละมุนและดีต่อใจจริงๆงื้อออออ. อิจยุนกิแล้วน่ะ!!! เราอยากได้จองกุกเลยอะอะ. งื้ออออออ
    #1848
    0
  19. #1847 littleme. (@woomuk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:24
    ขอสารภาพว่าชอบร่างน้องกุกตอนโหดมั๊กๆ อ่านแล้วอยากได้น้องกุกเป็นของตัวเองเลย-///-
    รอคู่น้องจีมนะคะหวังว่าพี่จงอินจะเป็นรักแท้ให้น้องอย่าทำน้องจีมเสียใจนะ
    อยากจะบอกว่ารอรวมเล่มหนักมากค่ะอยากได้ไว้ครอบครองจริงๆเรื่องนี้มันดีกับใจ;-;
    #1847
    0
  20. #1846 AimAim1A (@AimAim1A) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:04
    ใจสั่นกับลุคจองกุกหวงแฟน ระดับสิบ สิบ สิบ ไปเลยจ้า ตอนแรกคิดว่าถ้ารวมเล่มจะดูราคาก่อน ตอนนี้คิดว่าจะซื้อแน่เลย คู่โฮซอกกับแทนี่น่ารัก นึกภาพโฮซอกใส่เสื้อแบบนั้นออกเลย แง่งง จงอินกับจีมินนี่ยังไง รู้สึกหวงจีม สู้ๆค่ะไรต์ เรารอเม้นรออ่านทุกตอนน้าา
    #1846
    0
  21. #1844 chubbiee (@chubbiee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 10:23
    ชอบจองกุกเกรี้ยวกราดมาก ใครจะไปทนไหวอะเนอะแฟนตัวเองโดนลวนลามต่อหน้าต่อตา เกือบได้สางมวยกันแล้ว ดีที่พี่ยุยกิก้ามทัน ไม่อยากให้กุกเจ็บตัว ฮืออออ จงอินคุยกะจีมินหรอ ไม่แปลกที่จองกุกจะไม่ไหวใจ แต่เราจะรอดูนะ อยากให้จีมินสมหวังบ้าง คู่โฮซอกกะน้องดารานี่น่ารักตลอดเลย แปลกทำไมวีปล่อยให้พี่โฮปใส่เสื้อแบบนั้นไปเล่นน้ำ555555
    สู้ๆนะคะไรต์ รอตอนต่อไปน้าาา
    #1844
    0
  22. #1843 BrownEye (@monsicha51241) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 03:37
    ฉากโคมไฟมันละมุนมากเลยอ่ะ ชอบอ่ะ เขินนนนนน
    #1843
    0
  23. #1842 OrangeTurtle (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 22:56
    คิดถึงไรท์นะคะ-...-
    #1842
    0
  24. #1841 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 21:34
    ขอจีมินด้วยน๊าาาา อยากให้น้องสมหวังบ้าง
    #1841
    0
  25. #1840 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:31
    พี่ยุนกิเด็กน้อยอ่ะ ชอบเวลาเถียงกับโฮซอก เหมือนยุนกิฉามขวดดดด 555555 จองกุกของพี่(ยุนกิ) เกรี้ยวกราดมากจริงๆ ฮือออ ถ้าพี่ยุนกิไม่ห้ามไว้ก็คงได้ต่อยเขาแล้วจริงๆ อ่ะลูกกกก อย่างที่ยุนกิคิดแหล่ะ เขาจะมีอาวุธรึเปล่าก็ไม่รู้ อย่าเอาตัวไปแลกนะ พี่ยุนกิไม่เป็นไรแล้ววว

    ส่วนจีมิน ฮั่นแน่~~ คิดไม่ถึงเลยค่ะว่าจะเป็นจงอินนนน ดูแลจีมดีๆ นะ ผู้ปกครองน้องเยอะนะะะ

    สู้ๆ นะคะ เจอกันตอนหน้าน้าา
    #1840
    0