BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 21 : PROCESS 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    10 มี.ค. 60










PROCESS 18

 

 












ปลายเดือนเดือนมีนาคม

 








 

สิบเอ็ดโมงของวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันว่างหนึ่งในสองวันของยุนกิถัดจากวันศุกร์ บริษัทที่เขาฝึกงานมีวันหยุดไม่เหมือนที่อื่นสักเท่าไร เขาหยิบโบชัวร์ที่วางอยู่หน้าประตูทางเข้าของห้างสรรพสินค้าขึ้นมาเปิดดูพลางๆระหว่างรอจองกุกเดินไปหยิบรถเข็น ก่อนจะออกเดินเมื่อคนเด็กกว่าเดินมาสะกิด วันนี้เขามาซื้อของเป็นเพื่อนจองกุกที่เพิ่งซื้อห้องชุดที่คอนโดมิเนียมไม่ใกล้ไม่ไกลมหาวิทยาลัย เห็นเจ้าตัวบอกว่าพ่อสนับสนุนให้ซื้อเลยดีกว่าเพราะว่ายังไงก็ต้องได้อยู่อีกหลายปี ถ้าเรียนจบแล้วขายต่อหรือปล่อยเช่าก็ยังได้ ยิ่งจองกุกเรียนคณะที่ต้องทำงานดึกๆดื่นๆอย่างสถาปัตยกรรมแล้วด้วย การเทียวมาเทียวไประหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัยก็คงจะไม่สะดวกนัก ความจริงน้องก็ปฏิเสธไปแล้วนั่นล่ะเพราะคิดว่าการกลับไปนอนบ้านมันไม่ได้ลำบากอะไร  แต่ยุนกิก็เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ล่ะนะ ยังไงถ้ามีเรี่ยวแรงพอที่จะสนับสนุนลูกท่านก็คงอยากทำให้เต็มที่ ซึ่งบ้านของจองกุกโดยเฉพาะคุณพ่อท่านเป็นคนแบบนั้น



 

“จะซื้ออะไรบ้างอ่ะ?”


“ผมลิสต์มาแล้วล่ะครับ” มือหนายื่นโทรศัพท์ให้เขาดูรายชื่อสิ่งของที่ต้องการจะซื้อในวันนี้ “ของใหญ่ๆกับพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าผมเอาเข้าไปแล้ว”


“หือ ตอนไหนอ่ะไวจัง ไม่บอกอ่ะ เราจะได้เข้าไปช่วย”


“ไม่เป็นไรครับ ผมเห็นพี่ทำงานเหนื่อย อยากให้พักมากกว่า”


“น่ารักจัง” ยุนกิหันไปยิ้มให้คนข้างๆทันทีที่ได้ยิน “เอ้อ แล้วคอนโดที่ซื้อนี่แถวมอใช่ป่ะ คอนโดไหนเนี่ย”


“อ่า มิว


“แป๊บนะจองกุก โฮซอกโทรมา” เขาพูดขัดขึ้นก่อนจะกดรับโทรศัพท์ “ว่าไง”




 

((มึงอยู่ไหน))


“ห้าง มาซื้อของกับน้อง มีไร?”


((คืนนี้มิวส์ป่าว))


“ไม่อ่ะ กูมีกินข้าวเย็นกับที่บ้าน พรุ่งนี้กูทำงานด้วย ไม่อยากสาย”


((โห่ เซ็งเลย กูไปกับไอ้นัมจุนก็ได้))


“เอาน่า ขาดกูไม่ตายหรอก”


((ขาดมึงไม่ตาย แต่ก็คิดถึงไง))


“ไอ้เหี้ย บาย” ยุนกิกลอกตาในขณะที่ได้ยินเสียงหัวเราะของโฮซอกดังมาตามสาย เขานึกภาพหน้าของเพื่อนสนิทตอนนี้ออกเลยว่าเป็นยังไง แน่นอนว่าโคตรทุเรศ


((เออๆ แค่นี้แหล่ะ บ๊ายบายที่รัก จุ๊บๆ))


“โอ้ยมึงนี่ รีบวางไปเลยไป๊”




 

เขายัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ ก่อนจะเดินไปหาจองกุกที่กำลังดูผ้าปูที่นอนอยู่ที่ชั้นข้างๆ เหมือนกับว่ากำลังลังเลระหว่างสีขาวกับสีน้ำเงินล่ะมั้ง เขากวาดสายตาดูรวมๆก็พบว่าตัวเองชอบสีน้ำเงินมากกว่า อาจเป็นเพราะตัวเขาชอบสีนี้อยู่แล้วด้วยล่ะมั้ง




 “เป็นไงอ่ะ เลือกไม่ได้เหรอ?”


ครับ” น้องพยักหน้า ก่อนจะหันมาถามเขา “พี่ชอบสีไหน?”


“เราเหรอ เราชอบสีน้ำเงินอ่ะ จองกุกล่ะ?”


“อันที่จริงผมอยากได้สีขาว แต่ว่าเป็นอะไรไม่รู้เวลาซื้อของชอบลังเลกับสีน้ำเงินทุกที แล้วสุดท้ายก็เลือกสีน้ำเงินตลอด”


“อ่า ว่าแล้ว เห็นใช้ของสีน้ำเงินตลอดเลย ทีแรกเราก็นึกว่าเธอชอบสีน้ำเงินซะอีก จองกุกชอบสีขาวเหรอ?”


“ครับ พี่ล่ะ?”


“เราชอบสีน้ำเงิน” จองกุกพยักหน้าอีกครั้งเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะหยิบเซ็ตผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้มลงรถเข็นแล้วเดินต่อไปอีกทาง

 

 

 

 











พวกเขาออกจากห้างสรรพสินค้าในช่วงบ่ายพร้อมกับของเต็มท้ายรถ ยุนกิที่มัวแต่กดโทรศัพท์เลยไม่ได้สนใจว่ารถกำลังเคลื่อนเข้ามาในตัวคอนโดแล้ว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่จองกุกวนรถเข้ามาจอดตรงที่จอดรถอัตโนมัตินั่นแหล่ะ น้องลงไปสแกนคีย์การ์ดแล้วกลับขึ้นมาบนรถอีกครั้ง รอสักพักลิฟต์ก็เลื่อนลงมาก่อนที่จองกุกจะขับเข้าไปจอดด้านใน ยุนกิลงมาช่วยจองกุกยกของออกจากหลังรถ เมื่อเช็กว่าพับกระจกและล็อกรถเรียบร้อยแล้วพวกเขาจึงเดินออกจากลิฟต์ ร่างสูงสแกนคีย์การ์ดอีกครั้งประตูลิฟต์จึงปิดและเลื่อนขึ้นไปด้านบน



 

“จอดที่จอดอัตโนมัติแบบนี้ไม่ชินเลยแฮะ”


“ครับ ผมก็ไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ว่าลานจอดรถปกติเขาปิดปรับปรุงน่ะ”


“อ๋อ แต่ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ต้องหาที่จอดเองด้วย ขอบคุณครับ” ยุนกิเอ่ยขอบคุณเจ้าหน้าที่เปิดประตูให้ ก่อนจะต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นชื่อของคอนโดมิเนียมที่แปะหราอยู่เหนือเคานต์เตอร์ประชาสัมพันธ์ “เดี๋ยวนะ มิวนิกเหรอ?”


“มีอะไรเหรอครับ?” จองกุกเลิกคิ้วอย่างสงสัย


“บังเอิญจังเลยน้า” เขาหันไปยิ้มให้น้อง “คอนโดนี้เป็นโครงการของป๊าเราเองแหล่ะ ประมูลมาได้เมื่อสามปีก่อน สร้างเสร็จแล้วเหรอเนี่ย ไวแฮะ”


“บังเอิญจริงๆนั่นแหล่ะครับ”


“อื้อ ดีจังนะที่จองกุกอยู่ที่นี่” เขากดลิฟต์ให้ เพราะอีกฝ่ายมือไม่ว่างสักมือ


“อ่า ดียังไงเหรอครับ?”


“อย่างน้อยเราก็รู้ไงว่าเธออยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่ๆเพราะว่าป๊าเราควบคุมการสร้างเป็นอย่างดี ไม่มีตึกร้าวตึกถล่มแน่นอน” จองกุกหัวเราะเบาๆก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วย



 

เขายื่นมือขอถุงพลาสติกส่วนหนึ่งตั้งใจจะเอามาถือไว้เอง แต่จองกุกกลับส่งคีย์การ์ดให้แทน ยุนกิสแกนมันก่อนที่ลิฟต์จะเลื่อนขึ้นไปยังชั้นที่ยี่สิบแปดซึ่งเป็นชั้นที่จองกุกพักอยู่ เขารู้สึกหูอื้อขึ้นมาทันทีอาจเป็นพราะขึ้นที่สูงในเวลาที่รวดเร็ว ยุนกิกลืนน้ำลายอย่างหวังว่ามันจะช่วยได้



 

“เลี้ยวขวา ห้องหนึ่งเก้าหกนะครับ”



 

เขาเดินไปตามที่จองกุกบอก เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องของเจ้าตัว ยุนกิสแกนคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเข้าไป เขาถอดรองเท้าที่ด้านหน้าก่อนจะเปลี่ยนไปสวมสลิปเปอร์ เขาเอาถุงไปวางไว้บนโต๊ะกระจกเตี้ยๆหน้าโทรทัศน์ พร้อมกับนั่งลงที่โซฟา จากที่ใช้สายตาสำรวจคร่าวๆก็พอจะเดาได้ว่ามีสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ มีห้องครัว ห้องรับแขกแยกเป็นสัดส่วน จองกุกวางแก้วน้ำเปล่าลงบนโต๊ะด้านหน้าเขาก่อนจะนั่งลงข้างๆเพื่อแยกของออกมาจัด ยุนกิมองเจ้าตัวหยิบโคมไฟตั้งโต๊ะแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน เลยถือวิสาสะเดินสำรวจห้องไปเรื่อย เริ่มจากห้องครัวที่มีโต๊ะทานอาหารขนาดสี่คนนั่งตั้งอยู่ มีเคานต์เตอร์ทำอาหาร ส่วนในตู้เย็นก็มีพวกอาหารแช่แข็งและเครื่องดื่มอยู่เล็กน้อย แต่ที่ยุนกิเซ็งก็เพราะว่าในนั้นมันไม่มีแอลกอฮอล์เลยน่ะสิ เขาเดินออกจากห้องครัว เปิดห้องนอนอีกห้องก็พบว่ามันยังคงอยู่ในสภาพเดิม เขาเลยปิดประตูแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนของจองกุกแทน

 



ในห้องนอนของน้องมีเตียงอยู่ตรงกลาง ตู้เสื้อผ้าสีดำขนาดไม่ใหญ่มากนักที่ด้านขวา โต๊ะเขียนหนังสือติดริมหน้าต่างที่มีม่านสีขาวปิดอยู่ นอกจากแลปท็อป เครื่องเขียน และหนังสือแล้ว ยุนกิสังเกตเห็นสวนขวดแก้วขนาดกลางๆวางอยู่บนนั้นสองสามขวด มันต่างจากสวนขวดที่วางอยู่ในห้องนอนที่บ้านของจองกุก เขาคิดว่าเจ้าตัวคงซื้อมาใหม่ ข้างๆมีชั้นหนังสือเล็กๆตั้งอยู่ ถัดไปอีกหน่อยมีประตูกระจกบานเลื่อนที่สามารถเปิดออกไปตรงระเบียงด้านนอกได้ ร่างเล็กเปิดม่านไปไว้ที่อีกฝั่งหนึ่ง ทำให้แสงลอดเข้ามาทันที โชคดีที่วันนี้แดดไม่แรงมากนัก สงสัยว่าอีกไม่นานนี้ฝนคงจะตกแม้ว่าจะอยู่ในหน้าร้อนก็ตาม



 

เขาเลื่อนประตูกระจกให้เปิดออก ก่อนจะเดินออกไปยืนตรงระเบียง นอกจากแอร์คอมเพรสเซอร์แล้ว ก็มีราวตากผ้าขนาดกลางตั้งอยู่ด้วย ยุนกิขมวดคิ้วทันทีที่เหลือบไปเห็นที่เขี่ยบุหรี่ขนาดเท่าฝ่ามือ สูงประมาณสองสามเซนติเมตรวางอยู่บนคอมแอร์ฯ มันมีลักษณะเป็นแก้วใสๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส แถมยังเหมือนไม่เคยผ่านการใช้มาก่อน จองกุกไม่สูบบุหรี่ข้อนี้เขารู้ดี ส่วนเพื่อนจองกุกที่สูบก็มีแค่มินกยูคนเดียวเท่านั้น เขาหยิบมันก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปหาจองกุกที่กำลังจัดของบนชั้นหนังสือ



 

“นี่ของใคร? เธอซื้อมาเหรอ?”


“ครับ ผมซื้อมา” อีกคนพยักหน้า “มันเป็นของพี่”


“ของเรา? ฮึ เตรียมพร้อมจังเลยนะ”


“ผมคิดว่าพี่คงจำเป็นต้องใช้ มันมีร่องที่ใช้วางบุหรี่ด้วย น่าจะสะดวกกว่าเขี่ยในแก้วมัคนะครับ” ยุนกิหัวเราะ เขารู้สึกเอ็นดูความคิดน่ารักๆ ของจอนจองกุกที่อุตส่าห์ยังจะนึกถึงเขา


“งั้นก็ขอลองเลยแล้วกันนะ”



 

ยุนกิหยิบกล่องบุหรี่และไฟแช็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง พร้อมกับเลื่อนประตูกระจกให้ปิดเหมือนเดิม เขารู้ดีว่ากลิ่นบุหรี่ที่ลอยอบอวลติดห้องต่อไปมันจะเหม็นอับแค่ไหนสำหรับคนไม่สูบ ขนาดเขาที่เป็นคนสูบยังไม่ชอบให้กลิ่นบุหรี่ติดอยู่ในห้องนอนเลย ร่างเล็กเท้าแขนกับขอบระเบียง ชั้นยี่สิบแปดนี่ก็สูงเอาเรื่อง มองลงไปน่าหวาดเสียวชะมัด ที่จองกุกไม่เลี้ยงต้นไม้นี่เขาคิดว่าคงกลัวว่ามันจะตกลงไปล่ะมั้ง ยุนกิกลับเข้าไปในห้องตอนที่บุหรี่หมดมวน ซึ่งก็พบกับเจ้าของห้องที่กำลังเดินถือเซ็ตผ้าปูที่นอนเข้ามาพอดี



 

“เดี๋ยวเราช่วย”



 

จองกุกพยักหน้าก่อนจะเริ่มแกะพลาสติกที่ห่อหุ้มอยู่ออก มือหนาสะบัดผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินออก ยุนกิปีนขึ้นไปจัดการตรงหัวเตียง ส่วนจองกุกก็จัดการฝั่งปลายเตียง เขาเผลออุทานออกมาเมื่อรู้สึกเหมือนจะหงายหลัง เป็นเพราะอีกคนนั่นแหล่ะที่ดึงปลายผ้าปูเตียงแกล้งเขา แถมเจ้าตัวยังหัวเราะชอบใจอีก ร่างเล็กเบ้ปากใส่ก่อนจะขยับลงมาเก็บขอบเตียงให้เรียบร้อย มือขาวหยิบปลอกหมอนเข้าชุดกันมาสวมหมอนขนเป็ดสีขาวเปลือยๆที่วางอยู่ไม่ไกล ในขณะที่ร่างสูงกำลังสวมมันเข้ากับหมอนข้างเช่นกัน พอยุนกิทำส่วนของตัวเองเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างแรงเหมือนเด็กๆ จองกุกที่เห็นว่าเขานอนหลับตานิ่งอยู่หลายนาทีก็หยิบรีโมทขึ้นมาเปิดเครื่องปรับอากาศ ก่อนจะเดินไปปิดตัวที่อยู่ข้างนอกตรงห้องรับแขก เขารู้สึกได้ถึงแรงยวบของเตียงฝั่งขวา สงสัยว่าอีกฝ่ายคงนั่งอยู่ตรงนั้น หูได้ยินเสียงจากโปรแกรมแชทของคนข้างๆ ดังขึ้นเป็นระยะ

 




เวลาผ่านไปหลายนาที ยุนกิยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น รู้สึกอยากพักสายตาเสียหน่อย เมื่อวานเขาจัดการบัญชีประจำเดือนของเดย์เบดทั้งคืน เพราะว่าวันนี้จะต้องมาเจอจองกุกแถมตอนเย็นยังต้องไปทานข้าวกับที่บ้านก็เลยตั้งใจทำให้มันเสร็จไปเลย ร่างเล็กรู้สึกได้ถึงมือที่เกลี่ยผมของเขาเบาๆ พร้อมกับลมหายใจที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ สัมผัสบางเบาบนหน้าผากไมได้ทำให้เขาลืมตาขึ้นแต่อย่างใด ทว่าสิ่งที่ยุนกิเลือกจะทำไม่ใช่การนอนหลับตาเหมือนเดิม เขาเอื้อมมือขึ้นไปจับต้นคอเด็กม.ปลายเอาไว้ ก่อนจะกดให้ใบหน้าของอีกคนเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแนบชิดกัน มือขวาของจองกุกขยับข้ามตัวเขาเพื่อที่จะเท้าเตียงเอาไว้ กลุ่มผมของน้องที่สอดตามช่องระหว่างนิ้วมันให้ความรู้สึกที่ดีจนเขาไม่อยากจะละออก พวกเขาจูบกันอย่างเชื่องช้า ละเลียดชิมราวกับไม่อยากจะให้สิ่งที่กำลังทำอยู่จบลง ยุนกิผละออกมาเล็กน้อย แต่ระยะห่างนั่นก็แทบไม่ต่างจากเมื่อกี้สักเท่าไร ลิ้นเล็กแลบเลียริมฝีปากของอีกคนอยู่สองสามครั้ง ก่อนที่คนน้องจะกดจูบลงมาอีกครั้งอย่างมันเขี้ยว ปลายจมูกโด่งคลอเคลียไปทั่วทุกส่วนบนใบหน้าของเขาอย่างไม่รีบร้อน เขาละมือจากกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มและเลื่อนไปกอดคนด้านบนเอาไว้แทน ช่วงเวลาที่ได้กลิ่นชิดกันแบบนี้คือช่วงเวลาที่ยุนกิชอบที่สุด เขาดีใจที่ตัวเองได้ใช้มันไปกับจองกุก



 


“จองกุกนิสัยไม่ดี” ร่างเล็กพูดขึ้นเบาๆ ในขณะที่อีกฝ่ายกดจูบที่มุมปากของเขาอย่างรักใคร่ ไม่รู้ว่าเสียงมันแหบแห้งขนาดนี้ได้อย่างไร


“ยังไงครับ.. พี่อยากให้ผมตามใจมากกว่านี้รึเปล่า?”


“มือขาวประคองใบหน้าของคนรักเอาไว้ทั้งสองข้าง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของจองกุก “เกิดมาน่ารักแบบนี้ได้ยังไงกันนะ


“พี่ต่างหากที่น่ารัก” มือหนาทั้งข้างเลื่อนมาทาบมือของเขาเอาไว้ ก่อนจะดึงมันออกมาจับเอาไว้หลวมๆ


“ไม่ จองกุกนั่นแหล่ะ ที่น่า-รัก น่าถูกรัก” เสียงหัวเราะเบาๆ ของน้องทำเอายุนกิยิ้มตามไปด้วย เขาจิ้มนิ้วที่ปลายจมูกโด่งของคนตรงหน้าทั้งๆ ที่มือยังโดนจับเอาไว้อยู่ “เธอกำลังจะทำให้เราไม่รู้จักพอ”


“ถ้ายังไม่พอ งั้นเราก็จูบกันไปแบบนี้จนกว่าจะถึงเวลาที่พี่ต้องไปเลยดีไหมครับ?” ยุนกิยิ้ม พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะจับใบหน้าของอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามารับจูบอีกครั้ง

 

 











สำหรับมินยุนกิ แค่เท่านี้มันไม่พอจริงๆ ไม่ว่าจะจูบกันอีกกี่ร้อยกี่พันครั้ง มันก็ยังไม่พอ

 


แต่ถึงยังไง พวกเขาทั้งคู่ก็รู้ดีว่ามันก็ยังไม่ถึงเวลา สำหรับสิ่งนั้น มันยังไม่ใช่ตอนนี้

 

 

 





































เวลานี้คือช่วงเที่ยงของวันอังคาร ซึ่งเป็นโอกาสดีที่จองกุกจะได้กลับมาช่วยงานพี่ชายคนสนิทที่ร้านสวนขวดอีกครั้ง เขาอยู่ในช่วงปิดเทอมอย่างเต็มรูปแบบเพราะหมดแล้วซึ่งการสอบของเด็กม.หกทั้งหลายแหล่ที่แม้ว่าตัวเขาจะติดมหาลัยนานแล้วแต่ก็ต้องสอบอยู่ดี มือหนาค่อยๆ ตักทรายสีขาวอย่างระมัดระวัง เขาเห็นเงาของคนที่กำลังเปิดประตูเข้ามาทางหางตา แต่ก็ไม่สามารถจะเงยหน้าขึ้นไปมองได้ ได้แต่ส่งเสียงต้อนรับเพียงเท่านั้น ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง พี่เจ้าของร้านเลยขอตัวไปกินข้าว ส่วนเขาที่เพิ่งกินมาเลยไม่ค่อยหิวเท่าไร



 

“สนใจแบบไหนสอบถามได้นะครับ”




ลูกค้าคนนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับมา จองกุกยังรู้สึกได้ว่าเขากำลังเดินดูสวนขวดบนชั้นวางอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะค่อยๆ เดินขยับมาทางโต๊ะที่เขานั่งอยู่มากขึ้นเรื่อยๆ จมูกของเขาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจากร่างกายของอีกฝ่าย ซึ่งมันทำให้นึกถึงพี่ยุนกิขึ้นมาทันทีเพราะว่ามันเป็นน้ำหอมกลิ่นเดียวกัน จองกุกพยายามทำขั้นตอนตรงหน้าให้เสร็จเพราะอยากจะเห็นหน้าของคนคนนี้เต็มแก่ แต่ยังไม่ทันจะได้เงยหน้าขื้นมอง เสียงของอีกคนก็ดังขึ้นเสียก่อน



 

“ถ้าเป็นคนที่ชอบถูกดูแลนี่ต้องเลี้ยงสวนขวดแบบไหนอ่ะครับ?” มือหนาชะงักทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ทว่าสิ่งที่ทำให้เขายิ้มได้ก็คือเสียงของคุณลูกค้าคนนี้ต่างหาก


“พี่ยุนกิ”






 

และทันทีที่เงยหน้าขึ้นมอง รอยยิ้มของคนตรงหน้า ก็ทำให้รอยยิ้มของจองกุกก็กว้างขึ้นกว่าเดิม






 

“ไง”


“มาได้ยังไงครับ?”



 

ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินวนมาหาอีกฝ่ายที่ยืนพิงเคานต์เตอร์อยู่ วันนี้คนพี่ใส่ชุดที่เขาไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก นั่นก็คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมพอดีตัว กับกางเกงสแล็กทรงกระบอกที่ขาลอยขึ้นมานิดหน่อยแบบที่ยุนกิชอบ รองเท้าหนังอ็อกฟอร์ดสีดำที่สวมแทนรองเท้าผ้าใบคู่โปรดยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเป็นทางการมากขึ้นกว่าเดิมอีก มือเรียวกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะถือมันไว้คู่กับกระเป๋าสตางค์



 

“มากินข้าวน่ะ วันนี้มาพบลูกค้ากับพี่ที่ทำงาน”


“อ่า.. แล้วได้กินรึยังครับ?”


“เรียบร้อยแล้วล่ะ พี่ที่มาด้วยเขาไปดูของน่ะ นี่เลยขอแวะมาหาเธอ เดี๋ยวก็จะต้องกลับไปทำงานแล้ว”


“เหนื่อยมั้ย?”


“งานอ่ะไม่เหนื่อยหรอก เหนื่อยที่ต้องเจอคนหลายแบบมากกว่า โคตรปวดหัวเลย”



 

จองกุกไมได้ตอบอะไรกลับไป เขาแค่ยิ้ม และใช้หลังมือข้างหนึ่งแตะแก้มขาวพร้อมกับไล้ไปมาเบาๆ ยุนกิทาบมือของตัวเองบนหลังมือหนา มืออีกข้างก็จับข้อมือข้างเดียวกันเอาไว้และทิ้งน้ำหนักพิงไปกับฝ่ามืออบอุ่นของน้อง หลับตาอยู่สักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ จองกุกดึงคนรักของตัวเองเข้ามากอดพร้อมกับลูบศีรษะ ยุนกิใช้มือข้างที่ว่างจับชายเสื้อยืดสีกรมของอีกคนไว้หลวมๆ วันนี้จองกุกใส่กางเกงชิโนสีครีมกับร้องเท้าผ้าใบอดิดาส แถมยังใส่แว่น ซึ่งคล้ายกับวันแรกที่เจอกันอีกต่างหาก เขาวางคางกลมๆ ของตัวเองไว้บนลาดไหล่ของคนสูงกว่า ในหัวคิดแต่ว่า ไม่อยากกลับไปทำงานเลย อยากอยู่กับจองกุก



 

“สู้ๆ นะครับ ยุนกิคนเก่งของผม”


“อื้อ” ร่างเล็กพยักหน้า สุดท้ายมินยุนกิก็จำใจต้องผละออกมาอยู่ดี เพราะถ้านานกว่านี้เขาคงได้โดดฝึกงานเป็นแน่ ตาเรียวก้มดูนาฬิกาข้อมือก่อนจะพบว่าครบกำหนดเวลาพักแล้ว “ต้องไปแล้วล่ะ”


“แล้วเจอกันวันศุกร์นะครับ ตั้งใจทำงานนะ”


“อื้อ ไว้เจอกันนะ”



 

ยุนกิโบกมือนิดหน่อยเป็นเชิงลา ก่อนจะเดินถอยหลังไปทางประตูหน้าร้าน สายตายังคงมองที่จองกุกอยู่แบบนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะถอนหายใจอีกครั้ง แล้วเดินกลับเข้ามาไวๆ พร้อมกับยกแขนกอดร่างสูงแน่น น้องเซเล็กน้อยเพราะแรงที่อีกฝ่ายเผลอโถมเข้ามาแบบไม่รู้ตัว จองกุกโอบแขนรับตัวของยุนกิเอาไว้พร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดู



 

“เฮ้อ ไม่น่ามาหาเลยอ่ะ ไม่อยากทำงานแล้ว” ร่างเล็กบ่นอู้อี้เพราะใบหน้าฝังอยู่กับไหล่ของน้อง


“ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งพี่แล้วกัน พี่เจ้าของร้านเขากำลังเดินกลับมาพอดี”



 

ยุนกิมองตามที่จองกุกบอก ก่อนจะรีบผละออกเพราะว่าเห็นพี่ชายคนที่ว่ากำลังเดินใกล้เข้ามาแล้ว ซึ่งคนคนนี้เขาก็เคยเจออยู่หลายครั้งตอนที่ตามจีบจองกุกแรกๆ ยุนกิโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อย จองกุกจับมือของเขาเอาไว้พร้อมกับเอ่ยขอตัวไปข้างนอกสักพัก








 

“ผมขอออกไปส่งแฟนแป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวกลับมา”

 

 

 

















สิบห้านาฬิกายี่สิบหกนาที มือหนาหมุนขวดโหลไปมา ใช้สายตากะเกณฑ์ดูว่าประมาณดินที่ใส่ลงไปพอดีกับที่ต้องการแล้ว เขาเห็นภาพของคนที่นั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้ามผ่านขวดโหล ใบหน้าน่ารักนั่นดูเบื่อหน่าย สายตาก็ว่างเปล่า ไม่เหมือนกับครั้งล่าสุดที่เจอกัน หลังจากที่พี่ยุนกิกลับไปได้ประมาณสองชั่วโมง ปาร์คจีมินก็ปรากฏตัวที่ร้านแทน วันนี้เขากับเจ้าตัวมีนัดดูหนังด้วยกัน จีมินเลยมาหาเขาที่นี่ก่อนเพราะว่าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว แล้วค่อยขึ้นไปดูหนังที่ชั้นบนของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ในช่วงเย็น จองกุกละสายตาจากโหลแก้วขนาดกลางตรงหน้า ก่อนจะนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ มองเพื่อนสนิทที่ป่านนี้ไม่รู้ว่าความคิดลอยไปถึงไหนต่อไหน



 

“จีมิน มีอะไรอยากพูดมั้ย?” ตาใสๆ ของอีกฝ่ายเลื่อนกลับมามองเขา แก้มข้างหนึ่งโดนดันขึ้นไปกองกันอยู่ข้างบนเพราะมือเล็กที่เลื่อนจากคางมาวางตรงแก้มแทน


“ไม่มีอ่ะ แค่เบื่อๆ”


“หาเวลามาเจอกันได้แล้วแต่ไม่มีอะไรจะพูดอ่ะนะ” จองกุกว่ายิ้มๆ


“โหย ใครกันแน่ที่เพิ่งมีเวลาว่างให้เพื่อนอ่ะ กล้าพูดนะจอนจองกุก” จีมินเบ้ปากอย่างหมั่นไส้เมื่อเห็นเพื่อนสนิทตัวเองไหวไหล่เบาๆ “ติดพี่ยุนกิแจเลยนะ แล้วใครน้า ที่บอกว่าจะไม่มีวันติดพี่เขาอ่ะ”


“ไม่รู้ดิ มีด้วยเหรอ? อืมจำไม่ได้แฮะ”


“เกลียดจริงๆ” ร่างเล็กกลอกตาอย่างเอือมระอาให้กับท่าทางตีมึนของเพื่อน


“แล้วจีมินอ่ะ กับพี่คนนั้นเป็นไงบ้าง?” ร่างสูงเอ่ยถามพลางลุกขึ้นเดินไปหยิบหินที่หลังเคานต์เตอร์ พอเดินกลับมาจีมินถึงถามเขากลับ คงเพราะเห็นพี่เจ้าของร้านกำลังทำสวนขวดอยู่ ไม่อยากจะพูดเสียงดังทำลายสมาธิ


“พี่คนไหนอ่ะ?”


“อ้อ ลืมไปว่ามีหลายคน”


“เฮ้ย ไม่ใช่! ก็ดูจองกุกพูดดิ พี่คนนั้น คนไหนล่ะเออ” คิ้วของคนตัวเล็กขมวดยุ่งเหยิงจนจองกุกอดไม่ได้ที่หัวเราะออกมา


“ก็พี่ทุกคนนั่นแหล่ะ แค่นี้ทำไมต้องโวยวายด้วยล่ะอ้วน”


“ใครอ้วน! ใครโวยวาย! มั่วจริงๆ”


“โอเคๆ แล้วแต่จีมินละกันนะ แล้วสรุป ยังไง?”


“ก็ไม่รู้ดิ เลิกคุยไปหมดแล้วอ่ะ” มือหนาตักก้อนกรวดใส่ไปในขวดโหล ในขณะที่จีมินเปลี่ยนท่าเป็นนอนทับแขนแทน “มันยังไม่มีใครที่ทำให้รู้สึกได้มากขนาดนั้นอ่ะ มันเหมือนว่า..ยังไม่ใช่ งั้นมั้ง”


“ยังคิดถึงพี่โฮซอกอยู่เหรอ?”


“คิดถึงก็มันคิดถึง แต่ถ้าเรื่องความรู้สึก มันก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เรื่องนี้ผ่านมาสามสี่เดือนแล้วนะ แถมเราก็ยังเจอคนใหม่ๆ อยู่ตลอด ตอนนี้ความรู้สึกกับความคิดถึงมันเลยกลายเป็นคนละส่วนกันไปแล้วล่ะ”



 

จองกุกพยักหน้าอย่างเข้าใจสิ่งที่อีกคนบอก ก่อนที่เสียงพูดคุยของคนหลายคนที่ดังมาจากทางประตูหน้าร้านดึงความสนใจไปจากเขา ร่างสูงไม่ได้พูดต้อนรับเพราะปกติพี่เจ้าของร้านเป็นคนทำหน้าที่นั้น และวันนี้เขาแค่แวะมาช่วยเฉยๆ กลุ่มคนที่เดินเข้ามาเป็นกลุ่มผู้ชายและผู้หญิงวัยรุ่นสี่ห้าคน และคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดนกกับกางเกงยีนส์ฟอกสีคือคนที่ดึงดูดสายตาของเขามากที่สุด






 

ไม่ใช่เพราะว่าชอบหรือถูกใจ แต่มันเป็นเพราะว่าเราคุ้นเคยกันดี

 






“อ้าว จองกุก”


“วี” ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นจากปากของเพื่อนสนิท เขาหันไปมองด้านหลังก่อนจะพบร่างเพรียวของผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังเดินมาหาพวกเขา


“อ้าว จีมินก็อยู่เหรอ?” รองเท้าผ้าใบคู่สวยหยุดยืนข้างๆ ร่างเล็กอย่างพอดิบพอดี "เฮ้ ทำผมบลอนด์นี่นา จำไม่ได้เลยแฮะ"


“แหะๆ สวัสดีครับ พี่แทฮยอง" จีมินเอ่ยทักทายพร้อมกับส่งยิ้มน่ารักไปให้อีกฝ่ายที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ กันกับเขา แขนข้างหนึ่งของคุณดาราวางพาดลงบนพนักเก้าอี้ของจีมินอย่างเป็นธรรมชาติ "ปิดเทอมแล้วอ่ะครับ ก็เลยลองทำดู”


“น่ารักดีนะ เข้ากับจีมินดี" มือของคนเป็นพี่เอื้อมมาจับปลายผมของจีมิน ก่อนจะละออกไปในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา "แล้วนี่มารอจองกุกเหรอ?”


“ครับ เดี๋ยวเย็นนี้จะไปดูหนังกัน พี่มาดูสวนขวดเหรอ?”


“ช่าย เพื่อนพี่มันอยากได้น่ะ” แทฮยองพยักพเยิดไปทางกลุ่มเพื่อนๆ ที่กำลังเดินดูสวนขวดกันอยู่ บางคนก็คุยกับพี่เจ้าของร้านขอแนะนำเกี่ยวกับเรื่องต้นไม้ “ก็เลยแนะนำให้มาร้านนี้เพราะเห็นจองกุกเคยบอกว่าดีที่สุดในกรุงเทพแล้ว”


“ขี้โม้จังจองกุก”


“อะไรจีมิน เรื่องจริงต่างหาก”


“อย่างเถียงกันน่า” วีเอ่ยห้ามด้วยใบหน้ายิ้มๆ “ไม่เห็นจองกุกมาที่ร้านนี้สักพักแล้วเลยไม่คิดว่าจะเจอนะเนี่ย”


“ช่วงนี้ผมว่าง”


“อืม ยังชอบสวนขวดเหมือนเดิมเลยนะ”


“เอาจริงๆ ก็ไม่เหมือนเดิมนะ” ดวงตาคมสองคู่มองกันอย่างรู้ความหมาย ก่อนที่คนโตกว่าจะหัวเราะออกมาเบาๆ


“โอเคๆ เราเชื่อ”


“ช่วงนี้พี่ยุนกิเขาฝึกงานไงพี่แทฮยอง ปกติจองกุกเคยมีเวลาที่ไหน ว่างก็ไปหาแต่พี่ยุนกิตลอด”


“ติดแฟนสิน้า” คิมแทฮยองยกยิ้มล้อเลียน แน่ล่ะ อาการติดแฟนของจองกุกเป็นที่เลื่องลือในหมู่เพื่อนๆ ของมินยุนกิจะตาย ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ ขนาดพี่โฮซอกยังมาบ่นอยู่บ่อยๆ


“แล้วไง?”


“ก็ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย แบบนี้ก็น่ารักดี”


“พูดเหมือนตัวเองไม่ติดพี่โฮซอกงั้นแหล่ะ”


“แล้วไง?” ร่างเพรียวยักคิ้วอย่างกวนๆ ส่งให้จองกุกที่นั่งมองด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ทว่าไม่ได้มีทีท่าว่าจะโกรธอะไร


“อย่าเถียงกันเลยนะครับ” มือเล็กทั้งสองข้างถูกยกขึ้นเป็นเชิงห้าม ใบหน้าน่ารักทำท่าเหมือนจะร้องไห้อยู่กลายๆ จีมินคงไม่รู้ว่าปกติเมื่อก่อนแทฮยองกับจองกุกก็คุยกันแบบนี้นั่นแหล่ะ ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก


“โอเคๆ ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นน่าจีมิน เอ้อ สองอาทิตย์หน้าวันเกิดพี่โฮซอก เลยจะเหมาชั้นบนของมิวส์จัดปาร์ตี้ ทั้งสองคนมาด้วยกันนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบัตร เราพาเข้าได้”


“ผมดูก่อนแล้วกัน ถ้าไม่ติดอะไรก็คงไป”


“มาเหอะ จะได้คอยดูแลพี่ยุนกิด้วยไง” แทฮยองพูดสวนขึ้นมาทันที และไม่มีท่าทีกวนประสาทแบบเมื่อกี้ ซึ่งฝ่ายจองกุกก็เช่นกัน “จีมินอ่ะ ไปมั้ย?”


“ผม” ร่างเล็กเม้มริมฝีปากแน่น






 

ด้วยความสัตย์จริง, ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่รู้สึกแล้ว แต่กับเรื่องนี้เขาก็ยังไม่พร้อมเต็มร้อยเปอร์เซนต์อยู่ดี






 

“ไปดิๆ สนุกนา จีมินเล่นเกมเก่งออก อยากให้ไปด้วยกัน”



 

มือที่พาดอยู่ตรงพนักพิงด้านหลังขยับมาตีไหล่เขาเบาๆ วีมักจะเป็นแบบนี้เสมอ ความสามารถพิเศษของอีกฝ่ายอาจจะเป็นการใช้มืออย่างเป็นธรรมชาติ อะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง เพราะทุกครั้งที่แทฮยองใช้มือจับหรือต้องสัมผัสคนอื่น ไม่ว่าจะกับใครๆ เจ้าตัวก็ดูทำมันอย่างเป็นธรรมชาติไปเสียทุกครั้ง หรือว่านั่นจะเป็นคุณสมบัติของนักแสดงกันนะ



 

“โห เดี๋ยวพี่ก็แกล้งผมอีกอ่ะ” แทฮยองหัวเราะอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นคนอายุน้อยกว่าทำหน้าง้ำหน้างอเหมือนเด็กๆ “คือผมขอดูก่อนละกันนะครับ”


“โอเคๆ ยังไงก็บอกนะ”


“ไอ้วี! คุยเสร็จยังอ่ะ? พวกกูจะไปแล้วนะ” ร่างเพรียวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะรีบตอบกลับไป


“เออๆ เสร็จแล้ว” แทฮยองลุกขึ้นยืน ก่อนจะโบกมือเล็กน้อย “เราไปนะ”


“ครับ” จีมินตอบรับ ในขณะที่จองกุกไม่ได้พูดอะไรและทำแค่พยักหน้าให้อีกฝ่ายเท่านั้น





คิมแทฮยองและเพื่อนๆ เดินออกจากร้านไปแล้ว พวกเขาทั้งคู่นั่งกันเงียบๆ อยู่สักพัก ก่อนที่จองกุกจะหันกลับมาสนใจสวนขวดตรงหน้าอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงถอนหายใจในขณะที่กำลังใช้ที่คีบคีบมอสวางลงไปในขวดโหลเพื่อเป็นการรองพื้น จีมินยังคงเหม่อ สายตามองออกไปนอกร้านอย่างไม่มีจุดหมาย แม้ว่าจีมินจะแสดงออกด้วยท่าทางที่เป็นปกติ แต่เขาคิดว่าเจ้าตัวคงมีเรื่องอะไรให้คิดเยอะแยะเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ เพลงสากลที่เปิดคลอในร้านช่วยให้บรรยากาศไม่เงียบเกินไปนัก




 

“นี่ใช่ซาวนด์แทร็กของอีเทอร์นอลซันชายน์ป่ะ?” แล้วก็เป็นตัวจองกุกถามขึ้นมาก่อน โดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกมามันเหมือนมีดที่เสียบแทงหัวใจของเพื่อนอย่างจัง


“อือ”


“ว่าแล้วคุ้นๆ”


“จองกุก” จีมินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ พูดออกมาอีกครั้งอย่างช้าๆ “เราคิดว่า ตอนนี้ตัวเองโอเคดีแล้วกับเรื่องนั้น เพราะว่าตอนดูรูปคู่ของพวกเขาในไอจีก็ไม่เป็นอะไร ตอนที่คุยกับพี่โฮซอกหรือพี่แทฮยองในแชทเราก็คุยปกติ ไม่ได้รู้สึกแย่หรืออะไรด้วยซ้ำ แต่..ไม่เข้าใจอ่ะ ว่าทำไมพอได้เจอตัวจริง ได้เห็นหน้าจริงๆ ความรู้สึกเดิมๆ มันถึงกลับมาแบบนี้”



“เลยกำลังคิดอยู่ว่า ถ้าต้องไปงานวันเกิดพี่โฮซอกจริงๆ จะทนไหวมั้ย”


“อย่าฝืนเลยจีมิน” มือหนาเอื้อมมาวางบนศีรษะของเพื่อนสนิท ก่อนจะผละออกแล้วเปลี่ยนไปจับมือเล็กเอาไว้แทน “ถ้ายังไม่พร้อม ก็ไม่ต้องรีบนะ”


“อือ


“ความรู้สึกบางอย่างมันไม่ได้หายไปง่ายๆ หรอกนะ เราอาจจะคิดว่าเราหายดีแล้ว แต่ความจริงมันก็แค่ยังหลบซ่อนอยู่เท่านั้นแหล่ะ ถึงเราจะเจอคนใหม่ๆ สิ่งรอบตัวใหม่ๆ หรือไม่ได้เจอเขาคนนั้นเลยด้วยซ้ำ แต่พอเจอกัน ทำไมมันยังรู้สึกเหมือนเดิม นั่นเป็นเพราะว่าสมองของเรายังจดจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ถึงจะไม่ละเอียดก็ตาม ทำให้มันประมวลย้อนกลับไปถึงช่วงเวลานั้นๆ ความรู้สึกนั้นๆ ที่กระทบกระเทือนกับจิตใจของเรา กับบางเรื่อง เราอาจจะต้องใช้เวลานานสักหน่อย ไม่ใช่เพื่อที่จะลืมเหตุการณ์นั้นไปโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว แต่เราใช้เวลา เพื่อให้ความรู้สึกนั้นมันค่อยๆ เลือนหายไปเอง แล้วสุดท้ายเราก็จะไม่รู้สึกถึงมันอีก”


อย่างนั้นเหรอ?” จองกุกพยักหน้าพลางบีบมือของอีกคนเบาๆ อยู่ตลอดเวลา เขาพยายามสร้างความมั่นใจให้กับร่างเล็กที่ตอนนี้จิตใจเริ่มห่อเหี่ยวอีกครั้ง


“มันอาจจะฟังดูยาก แต่ว่าจีมินทำได้ เชื่อเราดิ”

 

 

 


















#สวนขวดกุกก้า

 









 





TALK.

 

มาแล้วค่า หายไปนานมากกกกกก เราไม่มีฟีลด้วยแหล่ะเลยยังไม่อยากเขียน แล้วก็ช่วงนี้ความคิดค่อนข้างกระจัดกระจาย รวมไปถึงอารมณ์ต่างๆ ด้วย ก็เลยต้องใช้เวลาในการจัดระเบียบตัวเองอยู่พักใหญ่ ขอบคุณทุกคนที่รอนะค้า ขอบคุณที่คิดถึงสวนขวด ช่วงนี้มันก็จะเอื่อยๆ นิดนึงเนาะ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าจะได้อัพอีกตอนไหน คือก็อยากอัพไวๆ น้า แต่ก็หลายปัจจัย บางอารมณ์ก็รู้สึกว่ามันเขียน sf ได้ดีกว่าก็เลยไปเขียนตรงนั้น ก็ขอโทษนะคะที่ทำให้รอกันนาน ช่วงนี้เราใช้ชีวิตค่อนข้างเยอะ บางทีทวิตก็ไม่ได้เล่นเท่าไร มีลิสต์สิ่งที่อยากจะทำหลายอย่าง แถมยังได้เจอคนกลุ่มใหม่ๆ อีก ก็หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะทำให้เราได้เก็บเกี่ยวไอเดียมาใช้กับงานเขียนได้บ้างเนอะ นี่เราเพิ่งเริ่มเล่น Storylog เห็นชุดข้อความดีๆ เยอะเลย ใครสนใจก็ลองไปเล่นดูนะคะ จะเขียนอะไรก็ได้ทั้งนั้น เราว่ามันค่อนข้างดีเลยนะ อ่า ก็หวังว่าสวนขวดจะยังคงทำให้คุณๆ ยิ้มกันได้บ้างนะคะ J

 



TALK (2)

 

อันดับแรกคือ คิมแทฮยองหล่อมากแง้ นึกภาพแบบใส่เชิ้ตแดงปลดกระดุมเม็ดนึงโชว์กระดูกไหปลาร้า กางเกงยีนส์ฟอกสี รองเท้าผ้าใบสวยๆ โชว์ข้อเท้า ใส่นาฬิกาโรเลกซ์ไรงี้ บุคลิกดี หน้าดี หุ่นดี แบบพวกดารา โอเค พลีชีพให้เลยได้มั้ย หล่ออ่ะ ;_________; ละตอนนั่งกะจีมนะ หู้ย ดูเหมือนพวกเจ้าชู้อ่ะ555555 นี่จองกุกคือใครเหรอ จุดนี้ลืมแล้ว55555555555 นี่ขอลำคานจองกุกหนึ่งวัน มาส่งฟงส่งแฟน เบี่ยอ่ะ วอแวมากเว่ออะไลนักหนาเหรอ แต่พิ่นกิอยู่กะแฟนก็อ้อนนนนสุด ทำงานเหนื่อยจังเบยงี้ ฮืออออ อิจฉาไง อยากมีแบบจกู้กสักคน นี่ชอบพิ่นกิแต่งตัวงี้อ่ะ น่ารักดี นึกถึงข้อมือบางๆ ของเขาที่โผล่มาจากเสื้องี้ ช้อบบบบ ละ 50% หลังนี้มาหมดเลยนะ สวนขวดกุกก้า สวนขวดกุกมิน สวนขวดกุกวี สวนขวดวีมิน เลือกชิปได้ตามใจชอบค่ะ แง้ ไปแล้ว เอนจอยนะค้า คอมเมนต์ติชมได้เลยเน้อ เป็นกำลังใจให้ที่ยังไม่มีบัตรหรือคนที่จะกดบัตรพรุ่งนี้ด้วยน้า สู้ๆ ค่า :D


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3454 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 01:00
    มีความติดแฟนจ้าาาา, สงสารจีมินนน ;^;
    #3454
    0
  2. #3317 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 13:40
    อยากกอดโอ๋ๆจีมมม
    #3317
    0
  3. #2394 KONYBANG (@runrara) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 00:54
    ช่วยเขียนให้เค้าได้กันทีค่ะ ไม่ไหวแล้วว
    #2394
    0
  4. #1907 Finger. (@bua123456789) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:42
    สงสารจีมจังเลยฮือออออ เราก็หลงรักโฮซอกนะ คาแร็คเตอร์แบบนี้โคตรดีต่อใจ
    #1907
    0
  5. #1892 Darkpanda (@panda-719) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 18:36
    กุกติดพี่ก้าหนักมาก พี่ก้าก็ติดกุกหนักมาก โอ้ย ละอบอุ่นทั้งคู่เล้ยยยยยย
    ตอนกุกปลอบพัคจีมอะ เราจะร้อง จริงอย่างที่กุกพูดอะว่ามันยังหลงเหลืออะไรซ่อนอยู่ในใจ กุกมาปลอบเราด้วยดิ เราก็แย่เหมือนพัคจีมเลย ;-;) 55555555
    #1892
    0
  6. #1856 SNW ...Kya ing (@vasuntara-ink) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 15:36
    เนี่ย ทั้งอ่าน ทั้งตามไอจี ไม่อยากจะชิปกุกมินเลย
    #1856
    0
  7. #1803 ARDS; (@babyshorttyrd) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 04:59
    อบอุ่นไปหมดอ่ะ มีความติดแฟนหนักมากกกกกก ไหนใครบอกจะไม่ติดคะ
    #1803
    0
  8. #1720 MadamJeon (@DonutTkj) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 12:03
    ฮือออออ *ฉีกผ้าปูที่นอน*
    #1720
    0
  9. #1694 Deffinix (@rewtsuna) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 16:57
    เราเข้าใจจีมินนะ แบบนี้ก็ต้องใช้เวลาแหละเนอะ ดีจังที่มีเพื่อนแบบจองกุกเนี่ย ดูแลจีมินดีๆนะจองกุก แง้
    แต่ว่านะ พี่ยุนกิติดแฟนแล้ว เราก็ไม่คิดว่าจองกุกจะติดพี่ยุนกิเบอร์นี้5555555 ส่งฟงส่งแฟน โอ้ย หวานเว่อ แต่งเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ เดี๋ยวเราไปกินโต๊ะจีน5555555
    #1694
    0
  10. #1692 viyage (@viyage) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 21:26
    แง๊ น่ายักจังเยยยยยยยย งื้อออออออออ
    สงสารจีมินน แต่เอาใจช่วยน้องนะ รู้สึกน้องน่าเอ็นดูจริงๆอ่ะ เรื่องนี้ แง๊ 
    ทุกคนเอ็นดูน้องหมด น้อง้องข้ามมันให้ได้นะ ความรู้สึกทำยากจริงงง

    ชอบที่จองกุกติดแฟนนน ชอบมากกว่าเดิมที่เป็นที่เรื่องลือในหมู่เพื่อนยุนกิ
    แบบโอ๊ยยยยยย น่ารักไปป่ะ แง๊ ชอบอะะะะะะะะะ กรี๊ดดด
    #1692
    0
  11. #1691 littleme. (@woomuk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 04:05
    สงสารยัยจีม ไม่อยากให้ลูกเศร้าเลยวอนไรท์หาคู่ให้ลูกทีนะคะ;-; ส่วนเรื่องติดแฟนนี่ก็ไม่แน่ใจว่าตกลงจองกุกติดยุนกิ หรือยุนกิกันแน่ที่ติดจองกุกดูติดกันและกันทั้งคู่เลยน้า
    #1691
    0
  12. #1686 dalgi-tsu. (@hyunkook) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:39
    จองกุกคนติดแฟน ฮอลลล
    #1686
    0
  13. #1685 지나 ( JINA ) (@whitesinofangle) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 06:42
    จองกุกนี่อบอุ่นมากมายเลยอ่ะ อยู่กับเพื่อนยังอบอุ่น คนหรือไมโครเวฟ ฮอลลลลลลลลลลล
    #1685
    0
  14. #1684 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 15:14
    ยอมใจในความติดแฟนของทั้งคู่เลยดู๊ววววววววว พี่ยุนกิขี้อ้อนมากอ้ะ นกุกนี่ก็เก็บรายละเอียดสุด เขาก็รักของเขาอะเนอะะะะ พี่ยุนกินี่พออยู่กับจองกุกบางทีก็เหมือนเป็นผู้ใหญ่ บางทีก็เหมือนเด็กเนอะ แต่เวลานี้เหมือนเด็กมากเลยอะ อ้อนน้องแบบสุดดดดดดดด กอดรอบเดียวยังไม่พอ ยังมีกลับมากอดใหม่อีก น่าหมั่นเขี้ยวมากกกกกกกกก หงุงหงิงที่สุดในจักรวาล เหมือนแมวอ้อนเจ้าของเลยจริงๆ จองกุกนี่ก็อบอุ่นไปอีก ฮือ หมั่นไส้เจ้าพวกมีคู่ T vT จีมินอาาา นึกว่าหนูจะไปมีแฟนใหม่แล้วแง พอมาเห็นน้องเป็นแบบนี้แล้วเราสงสารอะ เราเข้าใจความรู้สึกจีมินดีเลยแหละ.. แต่แทฮยองหล่อจริงๆค่ะ ยอมใจ คือเหมือนไม่เหลือคราบตอนที่อยู่กับพี่โฮซอกเลยอะ ดูเหมือนจะมาจีบจีมินแล้วเนี่ย คือเขินท่านั่งที่เอามือไปวางหลังพนักพิงเก้าอี้จีมินด้วย เขิน5555555555 แทฮยองกับจองกุกนี่เหมือนรู้กันเนาะ จีมินที่ไม่รู้ก็ตกใจหมดซี่นึกว่าทะเลาะกัน5555555555555 เราชอบความเป็นเพื่อนกันของจองกุกกับจีมินมากเลยอะ เอาจริงคือชอบจองกุกอะไม่ใช่อะไร /เอ้า คือยังไงอะ จองกุกดูให้คำปรึกษาดูทำให้คนอื่นรู้สึกสบายใจได้ดีจริงๆเลยอะ ทั้งแฟนทั้งเพื่อนงี้ ฮือ ทำไมถึงดีอย่างงี้นะ .. แต่จีมินก็ถ้าไม่ไหวก็อย่าเพิ่งไปเลย มันเจ็บนี่เข้าใจ ฮืออออออออ ตอนหน้าก็น่าจะเป็นปาร์ตี้วันเกิดใช่มั้ยคะ อยากให้จีมินหายเฮิร์ทไวๆจัง ;3; สู้ๆนะคะะะะ คิดถึงสวนขวดมั่กๆ รอตลอดเลยยย เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะะะ
    #1684
    0
  15. #1681 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 13:08
    ชอบตอนพี่ยุนกิมาหาจองกุกแล้วก็งอแงกับตัวเองมากกกกกกกก แบบบคอมฟอร์ทโซนของพี่เค้าอะ ฮือออ ชอบบบบบบบบบบบ เรื่องจีมินนี่เราเข้าใจม้ากกกกกกแบบเข้าใจฟีลสุดอะ มันยากเนอะะ
    #1681
    0
  16. #1680 myOwπ (@aOnw) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 12:51
    วีดูเจ้าชู้มาก ถ้าไม่ติดว่าวีหนึบกับโฮซอกอยู่นี่จะคิดว่าวีมาเต๊าะนจีมแล้ว 5555555555

    กุกก้าก็สวีวี่วีเหลือเกิน
    ยังคงอยากขอถามคำเดิมว่าจองกุกพรีออเดอร์ได้ที่ไหน แง้งงงงงงงง

    จีมินจะต้องผ่านมันไปได้ เชื่อพี่สิ
    วันนึงทุกอย่างมันจะกลายเป็นแค่เรื่องงั้นๆ ธรรมดาโลก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มีนาคม 2560 / 12:55
    #1680
    0
  17. #1679 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 07:59
    มินยุนกิ ไม่อยากกลับไปทำงานเลยดูสิ น่ารักกกก
    จีมินสู้นะลูก
    #1679
    0
  18. #1678 MinSunje (@MinSunje) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 23:07
    ชิมๆ~~สู้ๆน่ะอย่างน้อยต้อง(ได้!)เจอ(ผู้!!)ล่ะว่ะ!คนดีๆอ่ะ^^.. แม้~~จกุก-เด็กติดแฟน~!5555รออ
    #1678
    0
  19. #1677 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:26
    เข้าใจจีมินนะ น้องเป็นคนน่ารกขนาดนี้ ขอให้สมหวังมีความสุขกะเค้าบ้างน๊าาา😣
    #1677
    0
  20. #1676 SMvga (@candy_sweet3) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 14:41
    ฮื่อออ สงสารชิมชิมอ่าาา จีมินคะหนูต้องทำได้นะคะ อยากให้ทำใจได้เร็วๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บอยู่แบบนี้ สู้ๆนะคะ ชิมชิม
    #1676
    0
  21. #1675 Promson_oy (@Promson_oy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 12:14
    จีมินอ่า ไม่เป็นไรนะ T-T สู้ๆ เราเป็นกำลังใจนะ รอค่ะไรท์ ลุ้นค่ะอยู่ว่าจีมินจะมีคู่มั้ย 555
    #1675
    0
  22. #1674 Eyeie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 03:38
    เย้~~~ ไรท์คัมแบ็คคคคคค

    ยังฟิลกู๊ดเหมือนเดิมค่ะ พี่กิมีความอ้อนนนนนนหมันไส้ได้ม้ายย 5555555
    #1674
    0
  23. #1673 kae_fei (@kae_fei) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 02:51
    เฝ้ารอทุกวันจนวันนี้มาถึงงงง เย้ๆๆๆๆๆ เราชอบความติดแฟนของจองกุกกับยุนกิมากๆๆ. แงงงงง
    #1673
    0
  24. #1672 Nutthapat Thonghor (@hcnup-ohc0159) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:00
    โห ไรท์คะจะบอกว่าเราเข้าใจฟีลจีมมาก ตอนช่วงสุดท้ายที่กุกบอกจีมนี่มันจึ๊กมากๆเลยค่ะ ตรงกับตัวเองสุดๆ555 รอตอนต่อไปนะคะ สู้วสู้ววว
    #1672
    0
  25. #1671 aImma98 (@aImma98) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 00:58
    มาอัพแล้ววววว เฝ้ารอวันนี้มาอย่างยาวนานค่ะ พอเห็นว่าเรื่องนี้อัพก็รู้สึกดีขึ้นมาทันทีเลย อารมณ์แบบฟิคfeel goodของเรามาแล้ว ไรท์ยังดำเนินเนื่อเรื่องได้ดีเหมือนเคยค่ะ ชอบมากๆ รอตอนหน้าน้า
    ปล.เป็นกำลังใจสำหรับการกดบัตรนะคะ 
    #1671
    0