BTS | CLOSED TERRARIUM (KOOKGA)

ตอนที่ 16 : PROCESS 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    11 ต.ค. 59








PROCESS 14

 















วันนี้เป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ มินยุนกิกำลังนั่งติวสอบอยู่ที่เดย์เบดกับพวกนัมจุนและโฮซอก บนโต๊ะของพวกเขามีหนังสือ สมุดจด และชีทงานที่วางกระจัดกระจายเต็มไปหมด พร้อมกับกาแฟคนละแก้วตรงหน้า ตั้งแต่กลับมาจากพัทยาในวันจันทร์ตอนบ่ายๆ พวกเขาก็มีเวลาพักผ่อนแค่ช่วงเย็นวันนั้น พอวันอังคารก็ต้องรีบตื่นเช้ามามหาลัยเพราะอาจารย์จะบอกแนวข้อสอบ ตอนเย็นก็ต้องเข้าเดย์เบดมาจัดการบัญชีให้เสร็จอีกเพราะจะได้มีเวลาอ่านหนังสือไปยาวๆตั้งแต่วันพุธถึงจนวันอาทิตย์สำหรับการสอบไฟนอลสัปดาห์หน้า ถ้าเขาคิดจะใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มด้วยการเที่ยว เรียน และทำงานไปพร้อมๆกันแบบนี้ก็ต้องยอมเหนื่อยกว่าคนอื่นสองสามเท่า มือขาวละจากการบีบสันจมูกเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆขึ้นมาดู แชทไลน์ของใครบางคนที่เด้งขึ้นมาทำเอาเขาเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว




 

JJKXXK :


ทำอะไรอยู่ครับ


 

Yooongi_ :


เพิ่งติวกันเสร็จอ่ะ


จองกุกล่ะ


 

JJKXXK :


มาวิ่งครับ


ตอนนี้อยู่ฟิตเนส


 

Yooongi_ :


เพิ่งถึงเหรอ


 

JJKXXK :


ครับ


พี่ถึงบ้านแล้วบอกผมด้วยนะ


 

Yooongi_ :


รับทราบบบ

 

 




“อ่ะจ้าาาา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คุยกับแฟนนน”


“ช่ายยย แฟนกูน่ารักด้วย ไม่ดื้อเหมือนแฟนมึง” ร่างเล็กลอยหน้าลอยตาตอกกลับเพื่อนสนิทที่พูดแหย่มาก่อนอย่างเต็มปากเต็มคำ


“ไอ้ห่า เดี๋ยวกูตีเลย” โฮซอกยกมือทำท่าจะฟาดเขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปลดล็อก “แทแม่งกลับยังวะ วันนี้ไปถ่ายโปรเจคต์ไฟนอลที่บ้านเพื่อน แม่งตั้งไกลยังไม่ให้กูไปส่งอีก”


“แหม่ เขาก็เป็นห่วงกลัวมึงลำบาก ไหนจะต้องอ่านหนังสืออีก”


“เออว่ะ น่ารักเนาะ” ร่างโปร่งทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ก่อนจะหันมายิ้มเผล่ใส่เขา ยุนกิส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะหันไปถามนัมจุนที่ยังไม่เลิกจดช็อตโน้ตสักที


“จินเป็นไงมั่งวะ ไม่เจอมาสามสี่วันละเนี่ย”


“เหมือนวีแหล่ะ นิเทศไม่ค่อยมีสอบ มีแต่โปรเจคต์ไฟนอล ถ่ายงานอยู่เหมือนกัน” อีกคนตอบทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าจากกระดาษ นัมจุนยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาก่อนจะเบิกตากว้างกว่าเดิม “เฮ้ย! จะสองทุ่มแล้วนี่หว่า กูไปละ นัดจินไว้ว่าจะไปรับ”


“อ้าว”


“เออๆๆ กูไปนะมึง” ร่างสูงของเพื่อนสนิทที่กระวีกระวาดกวาดของทุกอย่างใส่กระเป๋ายกมือโบกส่งๆให้เป็นเชิงลา ก่อนจะรีบเดินออกไปที่ลานจอดรถด้านหลังร้าน


“มึงไปไหนต่อ?”


“กลับบ้านมั้ง มึงอ่ะ?”


“คงกลับห้องว่ะ แทแม่งไม่ยอมให้ไปหา เซ็งเลย” ยุนกิยกมือตบไหล่เพื่อนแปะๆพร้อมกับเดินไปส่งจองโฮซอกที่รถ


“เอาน่า มึงก็ตั้งใจอ่านหนังสือละกัน น้องมันอุตส่าห์ทำขนาดนี้แล้ว พอสอบเสร็จก็อยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนไปเล้ยยย”


“ไอ้ห่า กวนตีน” อีกคนหัวเราะเสียงดังพลางยกมือขึ้นมาผลักศีรษะเขาเบาๆ “กูไปละ มึงก็รีบกลับ จะได้พักผ่อนมั่ง”


“เออๆ เค ไว้เจอกันวันอาทิตย์”


“เออ ไปละ”

 



ยุนกิดันประตูรถปิดให้โฮซอก ก่อนจะโบกมือไล่หลังรถของอีกฝ่ายที่กำลังเคลื่อนตัวออกไป ส่วนตัวเองก็เดินกลับเข้ามาในร้านอีกครั้ง เขาเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วแวะคุยกับผู้จัดการร้านนิดหน่อยก่อนจะขอตัวกลับ ร่างเล็กออกมาสูบบุหรี่โซนสูบ เขาดับบุหรี่ทิ้งตอนที่มันหมดไปได้ครึ่งมวน ขาเรียวก้าวไปที่รถของตัวเอง กดปลดล็อคและเข้าไปนั่งด้านใน ยุนกิเอี้ยวตัวไปวางกระเป๋าที่เบาะหลัง สตาร์ทรถ กดเปิดเพลง พร้อมกับดึงเข็มขัดมาคาดตามลำดับ เขาค่อยๆเคลื่อนรถออกจากหลังร้านวนไปออกปากซอย มือเลื่อนไปเปิดไฟเลี้ยวซ้ายเพื่อที่จะมุ่งหน้ากลับบ้าน เขากดดูเวลาจากโทรศัพท์พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่ง ยุนกิลังเล ไม่ยอมเลี้ยวทั้งๆที่รถว่างแล้ว โชคดีที่ไม่มีรถต่อหลังทำให้เขามีเวลาตัดสินใจ เขาเปลี่ยนใจไปเปิดไฟเลี้ยวขวาแทน ก่อนจะรอรถว่างอีกครั้งแล้วเลี้ยวข้ามไปยังถนนอีกฝั่งซึ่งคนละเส้นกับทางกลับบ้าน





 

 

 

“อ่า ว่าแต่ฟิตเนสที่จองกุกชอบไปนี่มันอยู่ตรงไหนนะ”

 

 

 

 









ยุนกิเดินเข้ามาในฟิตเนสซึ่งตั้งอยู่ชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง เขาเสิร์ชชื่อฟิตเนสนี้ในกูเกิลแมพก่อนจะพบว่ามันอยู่ไม่ไกลไปจากเดย์เบดมากนัก แต่กว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงได้เพราะรถติดเล็กน้อยบวกกับตอนวนหาที่จอดรถด้วย ร่างเล็กนั่งลงบนโซฟาตรงล็อบบี้ด้านหน้า เขากดโทรศัพท์เล่นไปเรื่อยๆ แอบถามจองกุกในไลน์ว่ายังอยู่ที่ฟิตเนสไหม ก่อนจะต้องใช้สมองคิดอย่างรวดเร็วเมื่ออีกฝ่ายถามกลับมาว่าเขาถึงบ้านรึยัง ยุนกิตัดสินใจตอบไปแค่ว่าออกมาจากร้านแล้วแต่ไม่ได้บอกว่าถึงบ้านแล้ว ถ้าน้องดุล่ะก็เขาก็เตรียมคำแก้ตัวไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ ยุนกิไม่ได้บอกจองกุกว่าจะมา เขาไม่ได้ต้องการจะเซอร์ไพรส์อะไรแต่แค่อยากทำอะไรที่มันน่าตื่นเต้นก็เท่านั้นเอง



 

ร่างเล็กเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำถามของอีกคนที่ถามย้ำมาอีกครั้งเมื่อสิบนาทีให้หลังว่าเขาถึงบ้านรึยัง เบอร์ของจอนจองกุกปรากฎบนหน้าจอโทรศัพท์เพียงไม่กี่นาทีถัดจากนั้น ยุนกิหัวเราะคิกคักก่อนจะกระแอมทำเสียงปกติขณะเลื่อนนิ้วรับสายอีกฝ่าย



 

“อื้ม ว่าไงๆ”


((อยู่ไหนเหรอครับ))


“ออกมาจากร้านแล้วอ่ะ”


((แล้วถึงบ้านรึยังครับ))


“ถามทำไมอ่ะ จะมาหาเหรอ?”



 

ร่างสูงของใครบางในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้าร่มขาสั้นสีดำพร้อมกับรองเท้าผ้าใบเดินออกมาจากด้านใน เขาแอบยิ้มเมื่อเห็นน้องที่ผมเปียกหมาดๆกำลังแนบโทรศัพท์ไว้กับหูแล้วค้นหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าสะพายข้างทรงกลมใบใหญ่ที่ใส่ของใช้หลายอย่างเอาไว้ในนั้น ทั้งรองเท้าวิ่ง เสื้อผ้า อุปกรณ์อาบน้ำ ที่ชาร์จแบตสำรอง และอีกมากมายที่ยุนกิไม่เคยเห็น มือหนายื่นบัตรสมาชิกให้เคานต์เตอร์ด้านหน้าเพื่อทำอะไรสักอย่าง อาจจะเป็นจองคลาสเรียนต่อยมวยที่จะเคยพูดว่าอยากจะมาลอง หรือไม่ก็คงจองสระว่ายน้ำอย่างที่ทำประจำนั่นแหล่ะ



 

((ก็พี่ไม่บอกสักทีว่าถึงบ้านรึยัง แอบเที่ยวแล้วไม่บอกผมเหรอครับ))


“ช่าย แอบมาเที่ยวล่ะ ว้า อุตส่าห์เลี่ยงไม่ตอบละนะ โดนจับได้เฉยเลย” ยุนกิกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆลอดมาตามสาย


((สรุปไปไหนกันแน่ครับ มิวส์เหรอ ทำไมเงียบจัง ถ้ายังไงกลับไม่ไหวก็โทรหาผมนะ))

 



จองกุกที่หมุนตัวกลับมาชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกจากฟิตเนส เมื่อสายตาหันไปเห็นคนตัวขาวในชุดเสื้อแขนยาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นยืนถือโทรศัพท์อยู่ตรงโซฟาของล็อบบี้ คนเป็นพี่ส่งยิ้มและโบกมือให้เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

 



“แล้วถ้าทนคิดถึงไม่ไหวอ่ะ มาหาได้รึเปล่า?” ร่างสูงยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ มือกดวางสายก่อนจะเดินตรงมาหาเขา


“มาทำไมไม่บอกผมล่ะครับ ผมจะได้รีบออกมา”


“ก็อยากแกล้งเล่นเฉยๆอ่ะ”


“รอนานมั้ยครับ?”


“อืมก็ไม่นานนะ แค่ครึ่งชั่วโมงเอง เมื่อก่อนไปรอจองกุกที่โรงเรียนยังนานกว่านี้อีก”



 

จองกุกยิ้มก่อนจะเปลี่ยนไปสะพายกระเป๋าไปไว้ที่ไหล่ซ้ายแทนจากเดิมที่สะพายไว้ด้านขวา แล้วเอื้อมมือมาจับมือของเขาเอาไว้ระหว่างที่เดินออกจากฟิตเนสด้วยกัน ร่างเล็กเม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นยิ้มเอาไว้ก่อนจะกระชับมืออีกคนให้แน่นขึ้น ข้อเท็จจริงที่ยุนกิรู้อีกอย่างหลังจากที่เป็นแฟนกับจองกุกแล้วนั่นก็คือน้องชอบจับมือเอามากๆ บางทีนั่งๆอยู่ก็ดึงมือของเขาไปจับเอาไว้เฉยๆ พอถามถึงเหตุผลก็ตอบแค่ว่าอยากจับ ไม่ต้องถามเลยว่าเขารู้สึกดีหรือเปล่าเพราะก็คงจะพอเดากันได้



 

“พี่กินข้าวรึยัง?”


“ยังเลย กินมาแต่กาแฟ เธออ่ะ?”


“ยังเหมือนกันครับ”


“งั้นไปหาอะไรกินกันมั้ย?” อีกฝ่ายพยักหน้าพลางใช้มือข้างที่ว่างดันแว่นที่ตกลงมาให้เข้าที่ “กินอะไรดีน้า จองกุกอยากกินไรอ่ะ?”


“ตามใจพี่แล้วกันครับ”


“เราอยากกินสลัดแซลม่อนอ่ะ นี่ๆ ไปร้านนั้นกัน ที่เราเคยไปกินกันตอนก่อนไปพัทยาอ่ะ”


“โอเคครับ ร้านนั้นก็ได้ เราซื้อกลับไปกินกันที่บ้านพี่ได้มั้ยครับ?”


“หือ” เขาขมวดคิ้ว หันไปถามคนข้างๆด้วยความสงสัย “ทำไมอยากไปบ้านเราจัง?”


“ผมก็แค่..อยากนั่งเงียบๆ”


“อ๋อ” ร่างเล็กพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยแววตาอยากจะแกล้ง “ป๊ากับม๊าไม่อยู่หรอกนะวันนี้ เขาไปงานการกุศลอะไรนี่แหล่ะ”


“ก็ไม่ได้ว่าจะไปหาป๊ากับม๊านี่ครับ”


“โอเค้ เชื่อๆ” มือขาวเอื้อมไปยีผมของอีกคนเบาๆ “ผมเปียกแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบาย รีบกลับไปเช็ดผมที่บ้านก็ดีเหมือนกัน เอ้อ แล้วนี่มาไงอ่ะ?”


“วันนี้ผมขับรถมาเอง”


“อ๋อโอเค งั้นขับตามเรามาละกันนะ”

 

 

 











เท้าเปล่าของเจ้าของบ้านค่อยๆเดินมาทางด้านหลังเด็กม.ปลายที่กำลังนั่งหย่อนขาอยู่ริมสระน้ำในบ้านของเขาหลังจากที่รับประทานมื้อค่ำกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขากัดช็อคโกแลตบาร์ที่ถือมาด้วยไปคำหนึ่งซึ่งตั้งใจจะเอามาแบ่งให้จองกุกกินด้วยกัน ยุนกิยืนมองแผ่นหลังกว้างๆของน้องสักพักก่อนจะนั่งคุกเข่าแล้ววางแขนลงบนบ่าโอบกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง คางกลมวงลงบนลาดไหล่ของจองกุก ทิ้งน้ำหนักแทบทั้งหมดไปบนตัวของน้อง เขาถอนหายใจเบาๆให้กับวันที่น่าเหนื่อยหน่าย ทั้งเรื่องสอบ เรื่องร้าน และอีกมากมายหลายสิ่งในชีวิตที่จะต้องจัดการให้เรียบร้อย ที่จริงวันนี้เขาตั้งใจจะกลับมาพักผ่อนที่บ้านและอ่านหนังสือต่อช่วงดึกๆ แต่ก็เปลี่ยนใจยอมฝ่ารถติดมาหาจองกุกก่อนเพราะแค่อยากจะเห็นหน้าน้องก็เท่านั้น ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้เจออีกคนสักเท่าไรเพราะอาทิตย์หน้ามีสอบเลยต้องเคลียร์งานเคลียร์โปรเจคต์และอะไรต่อมิอะไรอีกหลายอย่าง แต่พอได้เห็นหน้าของจองกุกพร้อมกับรอยยิ้มบางๆของน้องที่ส่งมาให้ แค่เท่านั้นแหล่ะ ยุนกิก็รู้สึกเหมือนได้พัก



 

“เหนื่อยเหรอครับ?”


“อื้อ” เขาตอบงึมงำในลำคอ มือหนาลูบแขนของเขาที่พาดอยู่ตรงหน้าอกไปมาคล้ายกับจะปลอบประโลม ยุนกิหัวเราะก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “นี่เธออาบเอ็มร้อยห้าสิบมาป่ะเนี่ย เรากอดจองกุกแล้วมีแรงเลยอ่ะ”


“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”


“อื้อ” ร่างสูงดึงมือของเขาออกแล้วลุกขึ้นเดินอ้อมมานั่งลงข้างหลัง ก่อนจะค่อยๆดึงตัวของเขาเข้าไปกอดเอาไว้เสียเอง


“แบบนี้ดีมั้ยครับ?”


“เนี่ย ชอบถามงี้อีกละ เราก็ตอบแบบเดิมทุกทีป่ะ”


“มันไม่แฟร์เลยนี่ครับที่พี่รู้เรื่องผมแทบทุกอย่าง แต่ผมกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่สักอย่าง” จองกุกกระชับอ้อมกอดแล้ววางคางลงบนศีรษะของเขา “ที่ผมชอบถามแบบนี้ก็เพราะว่าผมอยากรู้ว่าพี่ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ชอบให้ผมพูด หรือชอบให้ผมทำแบบไหน”


“โอ๊ยยย ถ้าเธอจะพูดยาวๆแล้วเป็นงี้ก็กลับไปพูดสั้นๆเหอะ เราเขินไปหมดละเนี่ย” มือขาวยกขึ้นปิดหน้าตัวเองถึงแม้ว่าจองกุกจะไม่เห็นอยู่แล้วก็ตาม


“โอเค ชอบให้พูดสั้นๆนะครับ”


“ไม่ใช่ดิ พูดยาวๆก็ดีอ่ะ แต่พูดสั้นๆก็ฮือออออ ไม่รู้แล้ว จะพูดไรมาก็ชอบหมดแหล่ะ จะทำอะไรก็ชอบทั้งนั้นอ่ะ ขนาดไม่ทำยังชอบเลย ลืมแล้วไง้?”


“ก็ตอนนี้ผมชอบพี่แล้ว ผมก็ต้องทำอะไรให้มันดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนสิครับ”


“โอ๊ยยยย จองกุกกกกกกก พอแล้วววววววว จะตายแล้วเนี้ยยย”

 




จองกุกหัวเราะร่าก่อนจะชะโงกมามองใบหน้าของเขาที่ป่านนี้มันคงแดงยิ่งกว่าตอนดื่มแอลกอฮอล์ ยุนกิรู้สึกว่าตัวเองโคตรโชคดีที่มีคนคนนี้อยู่ข้างๆ เขาไม่คิดว่าน้องจะดีอะไรเบอร์นี้หรอก ไม่ได้หวังว่าจะได้คบกันด้วยซ้ำเหอะ แล้วดูตอนนี้ ยิ่งกว่าฝันอีก ถึงฝันก็ยังรู้สึกดีไม่ครึ่งของตอนนี้อ่ะจริงๆ ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเหนื่อยแค่ไหนแต่ยุนกิยังสามารถพูดได้เต็มปากว่าเขาโคตรจะมีความสุข ที่จริงเขาชอบดูแลจองกุกนะ ไม่อย่างนั้นเมื่อก่อนคงไม่ตามรับตามส่งตลอด แต่พอได้รับการดูแลจากน้องบ้างแล้วมันอิ่มใจจนพูดไม่ถูกเหมือนกัน มินยุนกิให้สัญญากับตัวเองในใจว่าถ้าต่อไปเขาเกิดมีปัญหาอะไรกับอีกคนขึ้นมาเขาจะใจเย็นและมีสติให้มากที่สุด และเขาก็ตั้งใจแล้วว่าตัวเองจะไม่มีวันบอกเลิกน้องก่อนเด็ดขาดไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม แต่ยุนกิก็ยังแอบภาวนาขอให้ระหว่างเขากับจองกุกเป็นไปได้ด้วยดีอยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

 

 







เฮ้อ โคตรรักจองกุกเลยอ่ะ
























ตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าของวันเสาร์ และสิ่งที่มินยุนกิทำไม่ใช่การนอนเปื่อยอยู่บนเตียงแต่กลับกำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ เขาตื่นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเมื่อสิบห้านาทีก่อน คว้ามารับโดยที่ยังไม่ทันดูเบอร์ที่ขึ้นหน้าจอด้วยซ้ำ นึกถึงน้ำเสียงของใครบางคนที่ดังมาจากปลายสายก็ทำเอายุนกิหลุดยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ



 

((ตื่นรึยังครับ))


อือเพิ่งตื่น


((พี่อยากกินอะไร เดี๋ยวผมเข้าไปหา))


อยากกินข้าวมันไก่ประตูน้ำอ่ะ จองกุกไปซื้อมาให้หน่อยดิ


((อ่า วันเสาร์รถคงไม่ติดหรอกเนอะ))


บ้าเหรอ พูดเล่น ไม่ต้องไปนะร่างเล็กเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที กินไรก็ได้อ่ะซื้อมาเถอะ เอ้อ วันนี้ป๊าม๊าไม่อยู่หรอกนะ ไปทำงาน ไม่ต้องซื้อมาเผื่อ


((ครับ ไว้เจอกันนะ พี่ก็ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว))


คร้าบบบบ รับทราบ


 


 



 

ร่างเล็กหยิบเสื้อยืดมาสวมทับกางเกงขาสั้นที่ใส่อยู่บ้าน สะบัดผ้าเช็ดตัวแล้วเอาไปตากไว้ในห้องน้ำ มือขาวเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก ก่อนจะเลื่อนมือไปยังชั้นเก็บของหยิบไดร์เป่าผมออกมาตามลำดับ เขาก้มลงเสียบปลั๊กแต่ไม่ทันที่จะได้เปิดใช้หูก็ได้ยินเสียงรถที่เคลื่อนมาจอดหน้าบ้านเสียก่อน ริมฝีปากบางฉีกยิ้มโดยไม่รู้ตัว ยุนกิวางไดร์ไว้บนเตียง เดินไปเปิดผ้าม่านแล้วมองลงไปก็พบกับร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวลงมาจากเลกซัสเอสยูวีสีขาวมุกคันคุ้นตา ก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดประตูด้านหลังคนขับเพื่อหยิบของอะไรสักอย่าง เขาตัดสินใจวิ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว แซงหน้าพี่เลี้ยงที่กำลังจะเดินไปเปิดประตูบ้าน



 

“คุณมิน! อย่าวิ่งสิคะเดี๋ยวก็ล้มหรอก”


“ไม่ล้มหรอกน่าาา” เขาหันกลับมาตอบในขณะที่ยังคงวิ่งเหยาะๆไปทางประตูรั้วหน้าบ้าน “เดี๋ยวผมไปเปิดเองครับพี่จู”

 



ยุนกิรีบเปิดประตูเล็กแล้วเดินเร็วๆวนไปหาจอนจองกุกที่ถือของเต็มมือ ทั้งอาหาร หนังสือ แล้วก็พวกของจำเป็นอย่างกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ มือขาวเอื้อมไปตั้งใจจะดึงถุงพลาสติกมาถือไว้เอง แต่อีกฝ่ายกลับดึงมือหลบแล้วยื่นหนังสือกับกระเป๋าสตางค์มาให้เขาแทน วันนี้น้องใส่เสื้อแขนยาวสีกรมกับกางเกงชิโนสีครีมทำให้ยุนกิเผลอนึกถึงช่วงแรกๆที่เจอกันขึ้นมาทันที จองกุกปิดประตูรถพร้อมกดล็อค ก่อนจะใช้สายตามองเขาตั้งหัวจรดเท้าผ่านเลนส์แว่น มุมปากของคนเด็กกว่ายกขึ้นน้อยๆ



 

“คิดถึงผมเหรอ?”


“หห๊ะ?”


“ก็เห็นว่ารีบจนเผลอใส่สลิปเปอร์ออกมานอกบ้านแบบนี้” อีกคนพยักพเยิดไปทางเท้าทั้งสองข้างของเขาที่สวมอยู่ในสลิปเปอร์สีฟ้า ซึ่งปกติเอาไว้ใส่ในบ้าน “ผมก็ยังเปียกอยู่เลย”


“เออจริงด้วย มัวแต่ว่าจะมาเปิดประตู ลืมเปลี่ยนรองเท้าเลยอ่ะ แหะๆ” เขาหัวเราะแห้งๆ ยกมือจับผมที่ยังชื้นอยู่แก้เก้อก่อนจะรีบเดินนำแขกเข้าไปด้านใน


“พี่เอาไปใส่จานให้นะคะ” คิมวอนจู (หรือพี่จูของคุณมิน) เดินเข้ามาหาระหว่างที่จองกุกถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ


“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้เอง”


“ไม่เป็นไรค่ะ คุณจองกุกให้พี่ช่วยเถอะ”


“อ่า ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะครับ” ร่างสูงโค้งให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับให้เจ้าของบ้านที่กวักมือเรียก


“จองกุก มานี่เร็ว”

 



ร่างสูงเดินตามคนตัวขาวไปทางด้านหลังบ้านแถวๆสระว่ายน้ำแต่เป็นทางด้านขวา มือดึงให้เขาเดินตามมาไวๆก่อนจะพาไปนั่งยองๆข้างบ่อปลาและน้ำตกในสวนที่จองกุกเคยเห็นผ่านๆ บ้านของมินยุนกิไม่ค่อยเน้นพื้นที่บริเวณหน้าบ้านมากนัก เปิดประตูรั้วมาก็เจอที่จอดรถเลย แต่หลังบ้านกลับมีพื้นที่กว้างขวาง ซึ่งประกอบไปด้วยสวนและบ่อปลาที่กินพื้นที่ไปประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนอีกเจ็ดสิบที่เหลือเป็นส่วนของสระว่ายน้ำ ซึ่งมันไม่ได้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบทั่วๆไป ทว่าเป็นรูปตัวที และมันสวยเอามากๆในความคิดของเด็กม.ปลายที่ต้องการเรียนต่อด้านสถาปัตย์ ความจริงที่จองกุกอยากมาบ้านของยุนกิบ่อยๆนอกจากอยากมาเจอป๊ากับม๊าก็คงเพราะชอบบ้านของเจ้าตัวด้วยส่วนหนึ่ง มันมีรูปทรงคล้ายตึกสามชั้นสองตึกเสียมากกว่าที่จะเป็นบ้านเดี่ยวปกติ มีทางเดินสั้นๆเชื่อมตรงกลางที่ชั้นสองซึ่งอยู่เหนือสระว่ายน้ำส่วนที่ยื่นยาวออกไปอย่างพอดิบพอดี



 

“นี่ๆ ป๊าเพิ่งเอาปลาคาร์พมาลงเมื่อวันก่อนล่ะ สวยเนอะ” มินยุนกิพูดขึ้นหลังจากที่นั่งมองปลายตัวใหญ่เท่า (หรือใหญ่กว่า) แขนเป็นสิบๆตัวว่ายผ่านหน้าไปมาอยู่สักพัก “เห่อน่าดูเลย มีสองสามตัวที่ใหญ่ๆอ่ะเธอเห็นป่ะ ท่าทางจะแพงเอาเรื่อง”



“ทั้งที่บ้านเป็นคนจีนแท้ๆนะ แต่ก็ยังเอาน้ำไว้หลังบ้าน ตอนแรกอากงบ่นใหญ่เลย บอกว่าไม่ถูกฮวงจุ้ย ถ้ามีน้ำอยู่หลังบ้านจะทำให้คนในบ้านไม่สบาย” ร่างเล็กยกแขนกอดเข่า ตาเรียวทอดมองไปยังฝูงปลาเบื้องหน้า “แต่ป๊าบอกว่า มันอยู่ที่ว่าเรารักษาสุขภาพมากกว่ารึเปล่า แล้วถ้าคนในบ้านดีต่อกัน บ้านก็จะดีเอง ถึงจะเอาน้ำไว้หลังบ้านแต่ถ้าคนในครอบครัวสบายใจแล้วก็ชอบมัน ก็ไม่เห็นจะต้องไปสนใจฮวงจุ้ยเลย มันก็จริงแบบที่ป๊าว่านะ เราก็เห็นด้วย”


“คุณพ่อน่ารักนะครับ”


“อื้อ น่ารักมากๆเลยแหล่ะ ถ้าจองกุกได้เจอป๊านะ จองกุกจะต้องชอบป๊าแน่ๆ”


“มันก็จริงนะครับ ว่าอยู่ที่เรารักษาสุขภาพตัวเองยังไงมากกว่า” มือหนาเอื้อมมาจับเส้นผมของเขา “เพราะถึงจะเอาน้ำไว้หน้าบ้านพี่ก็คงจะป่วยอยู่ดีถ้ายังไม่รีบเช็ดผมให้แห้ง”


“เฮ้ย! ลืมเลยอ่ะ” เขาหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นยืน มือขาวยื่นให้อีกฝ่ายจับไว้แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง “เราขึ้นไปเป่าผมข้างบนนะ จะนั่งรอข้างล่างหรือจะไปด้วยกัน?”


“ไปด้วยดีกว่าครับ” ยุนกิมองตามสายตาของน้องที่เหลือบไปทางพี่จูที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล จองกุกคงไม่อยากจะรับมือพี่เลี้ยงเขาโดยลำพังสินะ


“โอเค”

 


เจ้าของบ้านพยักหน้าพร้อมกับดึงมืออีกคนให้เดินตามขึ้นบันไดมายังชั้นสาม เดินตรงเข้ามาในสุดก็จะเป็นห้องนอนของเขา ส่วนห้องอื่นๆก็เป็นนอนแขก เวลาญาติหรือเพื่อนๆเขามาก็จะมานอนที่ชั้นนี้ ส่วนห้องของป๊ากับม๊าและพี่จูอยู่ชั้นสองเพราะม๊าบอกว่าขี้เกียจขึ้นบันไดเยอะ (ม๊าเมื่อย) ตึกอีกฝั่งจะเป็นห้องบรรพบุรุษ ห้องส่วนรวมที่ใช้ทำกิจกรรม ดูหนัง ร้องเพลง เล่นเกม แล้วก็มีห้องอะไรไม่รู้เยอะแยะที่ป๊าใช้เก็บของบ้าง ใช้ประชุมกับลูกน้องบ้าง ทำนู่นทำนี่จิปาถะของเขาไป



 

จองกุกเดินไปนั่งตรงโต๊ะทำงานของเขา ตาคมมองสำรวจไปทั่วก่อนจะมาหยุดที่สวนขวดแก้วต้นกระบองเพชรที่เขาเคยไปซื้อกับเจ้าตัวเมื่อนานมาแล้ว ยุนกินั่งลงบนขอบเตียง หยิบไดร์มาเป่าผมพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปด้วย มองตามอีกคนที่ถือเปิดขวดโหลแล้วถือวิสาสะหยิบฟ๊อกกี้ที่ยุนกิวางลืมไว้แถวๆนั้นมาฉีดรดน้ำ เขาแอบยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เห็นร่างสูงหมุนขวดโหลดูรอบๆแล้วหวนนึกถึงตอนที่เขาเจอกับจองกุกครั้งแรกที่ร้านขายสวนขวดในห้างสรรพสินค้า ยุนกิรู้สึกขอบคุณเจ้าต้นเล็กๆนี่ที่เป็นจุดเริ่มต้นทำให้วันนี้เขาได้มีความสุขแบบนี้ รวมไปถึงคิมนัมจุนเพื่อนรักที่เจ้ากี้เจ้าการฝากเขาซื้อด้วยเช่นกัน



 

“หือ อะไรเหรอ?” ยุนกิเอ่ยถามเมื่อร่างสูงเดินมาหาแล้วดึงผ้าขนหนูไปจากมือ


“ถือไดร์เป่าผมไปครับเจ้าของบ้าน”


“อารมณ์ไหนเนี่ย” เขาพูดขำๆ แต่ก็ทำตามที่น้องบอกอย่างว่าง่าย


“ครั้งนี้จะปฏิเสธผมอีกรึเปล่า”



 

มือขาวชะงัก เขากดปิดไดร์เป่าผมแล้วเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นลอยเข้ามาในความทรงจำของเขาราวกับบูมเมอแรง เช้าที่แสนกระอักกระอ่วนของเขาและจองกุก เสียงของตัวเองที่พูดห้ามอีกฝ่ายดังวนอยู่ในความคิด เขาในตอนนั้นที่ไม่อยากให้น้องเข้ามาใกล้มากกว่านี้เพราะกลัวตัวเองจะหวั่นไหวกว่าเก่า



 

“ร้องไห้ทำไม เดี๋ยวนี้ขี้แยแล้วเหรอ”


“ป่าวร้องซะหน่อย ยังไม่มีน้ำตาไหลสักหยด มั่วจริง” เขาพูดพึมพำก่อนจะเอนศีรษะพิงที่หน้าท้องของอีกคน “จำได้ไงอ่ะ..


“ไม่รู้สิครับ แต่ตอนนั้นผมเสียใจจริงๆนะที่ทำให้พี่รู้สึกแย่” มือหนาลูบผมเขาเบาๆ


“แล้วจำได้มั้ยว่าตัวเองใจร้ายมาก”


“จำได้” จองกุกดันไหล่เขาออก ก่อนจะก้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน “แต่ตอนนี้ใจดีแล้วนะ”

 

 

 

 







“แฟนเหรอคะคุณมิน” คิมวอนจูเอ่ยถามเสียงกระเซ้าในขณะที่เขากำลังเดินเอาถาดผลไม้มาเก็บในครัวหลังจากที่ทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว


“รู้แล้วจะถามทำไมเนี่ยพี่จู” เขามุ่ยหน้าพลางหยิบแตงโมชิ้นสุดท้ายขึ้นมากิน ยืนเอนหลังพิงเคานต์เตอร์ครัวมองพี่เลี้ยงหยิบจานเก็บใส่ตู้ไปเรื่อยๆ


“ทีแรกพี่ก็นึกว่าจะตกลงปลงใจกับคุณชานยอลซะอีก”


“กับชานยอลเป็นเพื่อนกันคงจะดีกว่าครับ”


“คุณจองกุกดูสุภาพดีนะคะ ไม่เหมือนคุณชานยอล รายนั้นขี้เล่นเชียว” ยุนกิมองผ่านประตูห้องครัวไปทางจองกุกที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟารับแขก “แต่คุณมินของพี่เลือกแฟนดีทุกคนเลย พามาบ้านแบบนี้คือมั่นใจแล้วสินะคะ”


“พี่จูว่าป๊ากับม๊าจะชอบจองกุกมั้ย?”


“ชอบอยู่แล้วล่ะค่ะ คุณจองกุกดูเป็นเด็กดี สุภาพ พูดจาก็เพราะ ผู้ใหญ่ที่ไหนก็เอ็นดูเด็กแบบนี้กันทั้งนั้น พี่ยังชอบเลย”


“แล้วพี่จูว่า พ่อกับแม่น้องจะชอบผมมั้ย? ผมกลัวว่าจะเผลอทำอะไรไม่ดี”


“คุณมินของพี่น่ารักจะตาย ไม่ได้เป็นเด็กไม่มีสัมมาคารวะซะหน่อย เป็นตัวเองเข้าไว้นะคะ ไม่ต้องคิดมาก”


“เฮ้อ ผมก็ยังแอบกลัวอยู่ดีนั่นแหล่ะ นี่ผมตามจีบตั้งนานนะคนนี้ กว่าจะใจอ่อนเกือบตายแหน่ะ”


“ค่า ดูทรงก็รู้ว่าใจแข็ง ในเมื่อเขายอมให้รักแล้วก็คุณมินก็ต้องรักษาเขาไว้ดีๆนะคะ”


“อยู่แล้วน่า”



 

ยุนกิยู่หน้าใส่พี่เลี้ยงก่อนจะเดินออกมาจากครัว เขานั่งลงบนโซฟาข้างๆจองกุกที่กำลังดูสารคดีเกี่ยวกับอวกาศอยู่ กดโทรศัพท์เช็คนู่นเช็คนี่ไปเรื่อยก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนังและพบว่ามันเป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว เขาจะต้องไปอ่านหนังสือสอบเสียที เมื่อวานนี้จองกุกบอกว่าจะมาหาเขาที่บ้าน ในทีแรกยุนกิปฏิเสธไปเพราะว่าเขาต้องอ่านหนังสือ คงจะไม่มีเวลามาคุยเล่นด้วยตลอดและกลัวว่าอีกคนจะเบื่อ (แม้ว่าจะอยากเจออีกฝ่ายใจจะขาดก็ตามเถอะ) แต่น้องก็ยังยืนยันที่จะมาหาโดยที่พูดออกมาตรงๆว่าอยากเจอ ก็ในเมื่อเล่นพูดแบบนี้แล้วยุนกิจะเถียงอะไรได้อีกล่ะ คิดไปคิดมามีแฟนมาเฝ้าตอนอ่านหนังสือมันก็ดีเหมือนกันนั่นแหล่ะ

 





 

แหน่ะ อิจฉาอ่ะดิ


555555555555555555555555555555555555555555555555555555

 

 

 




“เราต้องไปอ่านหนังสือละอ่ะ”



 

เขาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน จองกุกพยักหน้าแล้วลุกตามเขาเพื่อจะเดินขึ้นไปบนห้องนอนอีกครั้ง ปกติถ้าวันไหนอากาศดีๆร่างเล็กมักจะชอบหอบงานหอบหนังสือไปนั่งอ่านนั่งทำที่ชุดเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำเสมอ ทว่าวันนี้แดดค่อนข้างแรงทำให้เขาเลือกที่จะอ่านบนห้องแบบเดิม ยุนกินั่งประจำที่ แอบมองจองกุกที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวพร้อมกับหยิบหนังสือที่พกติดมาด้วยขึ้นมาอ่าน ผ่านไปสักพักก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นบ้าง สลับกันอยู่แบบนี้จนหมดไปหลายชั่วโมง พอเขาไปนอนเล่นพัดสายตาที่โซฟาอีกคนก็แอบถ่ายเขาไปลงสแนปแชทกับสตอรี่ในไอจีอีก นี่อยากจะบอกมานานแล้วว่าจองกุกขี้แกล้งมากจริงๆเผื่อใครยังไม่รู้ แถมยังติดแฟนมากกว่าที่เขาคาดเอาไว้เสียอีก เขานึกว่าน้องจะมีโลกส่วนตัวมากกว่านี้ แต่สิ่งที่อีกคนทำกลับทำให้ยุนกิรู้สึกว่าจองกุกกำลังรวมโลกของตัวเองกับโลกของเขาให้มันเข้ากัน มากกว่าที่จะแยกกันอยู่ในโลกของใครของมันแล้วค่อยนัดเจอกันเวลาที่ว่าง ซึ่งเขาค่อนข้างชอบวิธีการนี้ของน้องมากทีเดียว



 

ถ้าจะถามว่าเขามีสมาธิไหมน้องมานั่งเฝ้าแบบนี้ ยุนกิคิดว่าตัวเองจะไม่มีสมาธิเพราะกลัวอีกคนจะเบื่อมากกว่าที่จะรู้สึกเขิน จองกุกไม่เคยมีอิทธิพลต่อการอ่านหนังสือสอบของเขามาแต่ไหนแต่ไร เพราะเวลาเขาอ่านหนังสือเขามักจะจมอยู่กับมันและอ่านจนเวลาทุกที เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ พยายามที่จะตั้งใจเรียนเพราะอยากให้ม๊าได้เอาไปอวดคนอื่นๆได้ว่าถึงลูกชายจะดื้อแต่ก็ยังเรียนดี ถึงจะเหลวไหลไปบ้างแต่ก็ยังรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้ ยุนกิชอบตัวเองในแบบนั้น



 

“ทำไมมานั่งตรงนี้อ่ะ เดี๋ยวก็เมื่อยหรอก” เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงเดินมานั่งลงบนพื้นห้องข้างๆโต๊ะทำงาน


“ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆ”


“มแหม ใกล้ขนาดนี้ก็มานั่งตักเลยป่ะล่ะ” แม้ว่าปากจะแกล้งแซวแต่เขาก็แอบใจสั่นอยู่เหมือนกัน บางครั้งจองกุกก็พูดตรงเกินไปจนใจเขาตั้งรับไม่ทัน


“ไม่เอาหรอกครับ เดี๋ยวตัวพี่หักพอดี”


“ตามใจ นี่ ถ้าเบื่อก็บอกนะ”



 

อีกฝ่ายพยักหน้าก่อนจะนั่งหันหลังพิงกับขาเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ มือหนาหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ยุนกิส่ายหน้ายิ้มๆแล้วหันมาให้ความสนใจกับกองชีทและช็อตโน้ตตรงหน้า ก่อนที่มือข้างซ้ายจะถูกจองกุกดึงไปจับเอาไว้หลวมๆ มันไม่ได้ลำบากอะไรมากกับการใช้มือข้างเดียวจับปากกาและจดใจความสำคัญ แต่หัวใจที่กำลังเต้นแรงกับการกระทำของเด็กม.ปลายต่างหากที่ทำให้เขาไม่มีสมาธิ เขาก้มมองอีกคนที่นั่งชันเข่าแล้ววางหนังสือพิงไว้กับหน้าขา ใช้มือเดียวเปลี่ยนหน้ากระดาษไปมาอย่างคล่องแคล่ว มือซ้ายของเขาวางอยู่ระดับบ่าของน้องอย่างพอดิบพอดี มือขวาของจองกุกเอื้อมมาจับมันเอาไว้ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือของเขาอย่างที่ชอบทำสลับกับคลึงนิ้วเรียวไปมาโดยไม่รู้ตัว บางครั้งก็สอดประสานมือเข้าด้วยกัน แล้วก็ผละออกมาทำแบบเดิม วนเวียนอยู่อย่างนี้จนยุนกิเริ่มจะชินกับสัมผัสของอีกฝ่ายและกลับมาอ่านหนังสือได้แบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกครั้ง



 

จนกระทั่งการเคลื่อนไหวของมือหนาที่หยุดนิ่งไปพร้อมกับศีรษะของจองกุกที่เอนพิงมาบนตักของเขาแบบไม่ยั้งน้ำหนักนั่นแหล่ะที่ทำให้ยุนกิรู้ว่าน้องเผลอหลับไปซะแล้ว เขากะจะดึงมือออกจากการเกาะกุม แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจที่จะไม่ทำมันและจับมืออีกคนเอาไว้อย่างเดิมถึงแม้ว่าตัวเองจะเริ่มเมื่อยแล้วก็ตาม ใบหน้าเล็กก้มลงไปมองอีกคนที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะด้วยความเอ็นดู นานๆทีเขาจะเห็นจองกุกในรูปแบบที่ดูเป็นเด็กๆอย่างนี้ ยุนกิใช้มืออีกข้างดึงแว่นสายตาของจองกุกออกมาด้วยความเบามือที่สุด เขาวางมันไว้บนโต๊ะทำงานอย่างเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆก้มลงไปแตะริมฝีปากที่ข้างแก้มของน้องแค่เพียงเสี้ยววินาที

 







 

“ขอบคุณนะจองกุก”

 

 

 

 

 

 

 

 











#สวนขวดกุกก้า

 

 











TALK.

 

มาเร็วป่ะ แบบนี้ดีมั้ยครับบบบ555555555555555 เนี่ยแหล่ะ ขนาดเดือดมิดเทอมนะยังมาไว คิดว่างานกับฟิคอะไรสำคัญกว่ากัน อิอิ แต่เดี๋ยวเรากลัวว่าตัวเองอาจจะต้องหายไปนานไงเลยมาอัพไว้ก่อน โพรเซสนี้ฟังเพลง ขอวอน 2 – somkiat ไปด้วยก็ดีนะค้า พี่ชอบน้องกุกอ่ะทำไงดี อยากจะแย่งมาจากพี่ยุง ไม่น่าแต่งให้น้องดีขนาดนี้เล้ยยย คือแบบเป็นไรมากป่ะต้องชอบจับมือเนี่ย สกินชิพแบบออลเวย์ พี่เขาตัวขาวใช่มะ ตัวหอมด้วยอ่ะดิถึงวอแวจังเลยเนี่ย ลำไยอ่ะ คืออิจจบนะ5555555 พี่ก้าก็อ้อนนนนสุดดดด เบื่ออ่ะ อยากอ้อนมั่งอ่ะ แต่ไม่มี เฮ้อออ พี่จะนกเป็นเพื่อนน้องจีมสวนขวดเองนะก้ะ เราจะเป็นคนนก2016ไปด้วยกัน

 

เรากะว่าพรุ่งนี้ (วันเสาร์ที่ 8 ตุลาคม 2016) เวลาประมาณ 20.30 . เราจะไลฟ์ในทวิตแหล่ะ ผ่านแอพ Periscope นาจา ใครว่างก็มาฟัง ตอนแรกกะจะไลฟ์ตอนฟิคจบ แต่พอมาคิดดูดีๆก็ไม่รู้ว่ามันจะจบชาติไหน5555555 เอาจริงก็ไม่รู้จะพูดอะไร (คราวที่แล้วเอ็งก็พูดงี้สรุปพูดไปสี่ชั่วโมงค่ะซิส555555555) แต่อันนี้ไม่รู้จะพูดไรจริงๆ ใครสงสัยอยากถามอะไรคอมเม้นไว้เลยนาจา หรือเมนชั่นมาในทวิตก็ได้ ติดแท็กสวนขวดก็ได้ ดีเอ็มก็ได้ อาคเอฟเอ็มก็ได้ ได้หมดเยยยย แต่เมนชั่นมาจะดีสุดนะเพราะเราจะเห็นครบทุกอันและเฟบเอาไว้เนาะ (เพราะบางคนสกรีมแท็กไม่ขึ้นจ้า ซงซานมากๆ ซงซานตัวเองดวยทีไม่เฮนทวีตทีเธอซากรีม ;w;) เราจะตามตอบให้หมดเท่าที่จะตอบได้และไม่เป็นการสปอยล์ตอนต่อๆไปเด้อ ฮือออ มีความสุขอ่ะ เลิ้บทุกคนนนน


 

 

TALK (2)

 

คือแบบ -___________- จองกุกเธ๊ออออออออออออออ ติดแฟนมากเว่อออออออ แบบย้ายมาอยู่กะพี่เขาเลยมั้ยล่ะ ละจะต้องจับมงจับมือ ลำไยยยยยย ก็ด้วยเหตุผลเดิมๆนะคะ อิจฉา55555555555 ถ้าเราเป็นพี่ยุงเราคงจะงงมากว่าสรุปใครจีบใครมากันแน่ แต่เขาคงอิ่มอกอิ่มใจไปละแหล่ะ ได้แฟนหล่อรวยดีย์ เบื่ออ่ะ ใส่ดราม่าเลยดีไหมหมั่นไส้จองกุก /อ่ะล้อเล่นนนนนนนนนน แต่พี่ก้าเขาก็แอบแพนิคเรื่องบ้านกุกเหมือนกันนะไม่ใช่กุกคนเดียว คือต่างคนต่างกลัว งี้แหล่ะเน้อ คนมันจริงจัง55555555555555

 

***เรื่องรถ เราเลือกนานมาก คนแบบจองกุกจะขับรถอะไรสีแบบไหนซื้อมายังไง ผลสรุปก็มาตกที่ Lexus NX 300h สีขาวมุก เป็นรถ SUV แบบนั่งได้หลายคน เราว่าจองกุกจะโฟกัสเรื่องครอบครัวมากหน่อย ไปกินข้าวนอกบ้านด้วยกันแบบนี้ ไม่เหมือนบ้านพี่ก้าที่ว่าพ่อแม่เขาเฟี้ยวฟ้าวทั้งคู่แถมเป็นนักธุรกิจไม่ค่อยอยู่บ้านอีกไปงานนั่นนี่ ลูกน้องก็เยอะแยะ พี่ก้าเขาเลยไม่ต้องวอแวอะไรกับพ่อแม่มาก บวกกับนิสัยเขาด้วย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่สนใจป๊าม๊านา เห็นมั้ยว่าช่วงแรกๆตอนรับกุกกลับบ้านเขาก็โทรถามม๊าตลอดว่าเอาอะไรมั้ย อยากกินอะไรรึเปล่างี้ แล้วนิสัยเขาที่ชอบแว๊บไปแว๊บมา ธุระปะปังเยอะแยะ เขาก็เหมาะกับรถคันไม่ใหญ่มาก เพื่อนเขาก็มีรถกันหมด เขาก็เลยไม่จำเป็นจะต้องขนใครไปด้วยมากมาย แต่ก็ไม่ถึงกับว่าต้องขับรถสปอร์ตอะไรแบบนั้น คือมันอยู่ที่รสนิยมของคนด้วยว่าชอบแบบไหน (แต่มินิเครื่องก็เป็นเครื่องรถสปอร์ตนะ เหยียบทีพุ่งเว่อ ._.ก็เลยลงเอยที่ Mini Cooper Hatch 3 Doors Cooper สีแดงลายขาว


เราว่ารถบ่งบอกบุคลิกและนิสัยของผู้ใช้มากๆ ข้าวของในรถก็เช่นกัน ถ้าใครจำได้ตอนที่กุกขับรถไปริมแม่น้ำกับพี่ก้า คือรถเขาจะสะอาดเรียบร้อยมาก ไม่มีของรกเท่าไหร่ ตามนิสัยของเขาที่ได้ความเป็นระเบียบมาจากคุณแม่เนาะ ส่วนรถพี่ก้าก็จะมีเสื้อผ้าติดไว้ตลอด เพราะอะไรคะ เมาค่ะ ไม่ได้กลับบ้าน55555555555 คือเขาจะเผื่อไว้ไปนอนค้างบ้านเพื่อนไรงี้ หรือแบบไปเรียนเสร็จไปเที่ยวต่อหรือไปงานอะไรก็มีชุดมีของใช้จำเป็นอยู่ในรถไม่ต้องวนกลับบ้านไปๆมาๆ ประมาณนั้น คือมันเป็นเรื่องเล็กๆนะแต่เราว่าก็ค่อนข้างสำคัญเพราะสิ่งพวกนี้เป็นตัวบอกรายละเอียดแล้วก็ทำให้เราได้รู้จักเขามากขึ้น คือถ้าลองเป็นจองกุกไปขับออดี้แบบพิชานมันก็จะแปลกๆใช่มั้ย ดูไม่เข้ากับบุคลิกเท่าไหร่ แถมมุมมองที่เรามีต่อน้องก็จะเปลี่ยนไป อาจจะไม่มาก แต่ก็ไม่เหมือนเดิม โอเคค่ะ เลิกพล่าม คือแบบ ยาวมากเว่ออ่ะ ยาวกว่าทั้งตอน แต่ก็อยากให้อ่านนา เลิ้บก้ะ <3

 

 

 

 

 



 










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

3,568 ความคิดเห็น

  1. #3538 moonchild_kim (@moonchild_kim) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:35
    หึ หวานกันเกินไปและนะะะกุกมิน น้อมจีมของพี่จะเป็นยังไงบ้างนะ เจอคนดีๆคนนั้นหรือยังอ่ะ ขอซีนให้จีมหน่อยคับบบ
    #3538
    0
  2. #3439 crescent_moon2 (@Crescent_Moon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 00:22
    จองกุกก คนหรือไมโครเวฟคะ อยากได้บ้างงง
    #3439
    0
  3. #3423 tanapron_p (@tanapron_p) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:13

    ออยากได้จีมินเป็นแฟนต้องทำไงคะ ดีเกิน ดีเกินไป บอกเลยว่าเมนพี่กิค่ะแล้วมาสนใจน้องจีมตอนดูยุนมิน แล้วก็สนน้องกุกเบาๆเพราะน้องแกน่ารักดี แล้วก็มาเอ่นดูพี่ฮปตอนดูโฮปมิน ผลสรุปเลยมีเมนเป็นพี่ก้าและรองเมนเป็นจองกุก(รองเมนถาวร) และพี่ฮป(รองเมนชั่วคราว) แต่หลังอ่านฟิคอ่ะ.. พี่โฮปอะไร จีมินสิ! จะกลับมาดูแลน้องจีมแล้ว สงสารน้องฮื้ออ T T

    #3423
    0
  4. #3306 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 06:05
    น่าร้ากกกก
    #3306
    0
  5. #3287 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 16:45
    อ่านๆแล้วอยากเห็นแบบบ้านน้องยุนกิ กับน้องกุก ท่าทางจะสวยทั้งคู่
    #3287
    0
  6. #3244 prawarin_png (@prawarin_png) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 15:32
    ละมุนจังงงงงง อยากได้จองกุก;-;
    #3244
    0
  7. #2801 therider31 (@chodeatbacon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:11
    อยากมีคนเเบบจองกุกเป็นของตัวเอง ยอมรับเลยว่าตอนเเรกๆนี่รู้สึกไม่ชอบคนเเบบน้องเท่าไรเเอบด่าไปหลายตอนเเต่ตอนนี้อยากได้ๆๆๆๆๆๆๆๆ ฮรืนนนน ย้อยเเย้งในตัวเองสุดๆ
    #2801
    0
  8. #2400 แทแทของยุนกิ (@taegi1111) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 02:25
    นึกถึงคำยัยจีมจองกุกคนคิดแฟนนนนนนน ละมุนละไมเหลือเกินค่ะอ่านช่วงดึกๆมันแย่ต้องที่ต้องกดเสียงกรีดตัวเองนี้แหละงื้อออออออ > <'
    #2400
    0
  9. #2161 0023AM (@choijaoh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 13:07
    งื้อ ละมุนไปแล้ว เขินนะ
    #2161
    0
  10. #2020 pinwaris (@pinwaris) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:18
    สวรรค์ส่งคนแบบจอนจองกุกมาให้เราทีได้ไหมคะ อิจมากเลยตอนนี้ ละมุนสุด น้องเคยบอกว่าจะไม่มีแฟนและนึกภาพตัวเองติดแฟนไม่ออก ตอนนี้เป็นไงบ้างคะ มองตัวเองไว้นะ เพราะคุณยุนกิน่ารักมากไง
    #2020
    0
  11. #1953 ppjppcllyy_penpi (@ppjppcllyy_penpi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 12:40
    เขินว่อยยยยย เขินว้อนยน เขินว้อยนนนน อ่านแล้วอยากมีเด็กมาติดบ้างจังเลยย คือแบบโคตรน่ารัก รู้ตัวป้ะ ฮือ
    #1953
    0
  12. #1799 ARDS; (@babyshorttyrd) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 22:30
    ดีต่อใจจังโว้ยยยยยย รักแฟนมากปะละอีบ้าาาา เขินตัวจะแตก
    #1799
    0
  13. #1633 SVTJH (@SVTJH) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 13:16
    ขอเเฟนเเบบนี้สักคนได้ไมงืออออออน่ารักอ่าาาา
    #1633
    0
  14. #1544 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:58
    โอ้ยยยเบื่อคนหลงแฟน ฮื่อออ ทำไมนี่ต้องมาอ่านเดือนกุมภา คนโสดช้ำค่ะช้ำมาก ฮื่ออออ น่ารักอ่ะน่ารีกกันจริงๆยัยอ้วนโคตรอ้อน
    #1544
    0
  15. #1446 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 13:42
    เรารู้สึกผิดมากที่ดองฟิคเรื่องนี้ไว้อ่าน แต่ฮื่อออ ไม่ว่างจริงๆอ่ะ คือ อยากอ่านตอนตัวเองว่างๆ ยาวๆ มันจะได้มีสมาธิโฟกัสกับเนื้อเรื่อง ค่อยๆละเลียดกับออรถรสของเรื่องไปเรื่อยๆ ฮื่อออออออออ ;-; จอนจองกรู๊กกกกกห บอกเลยว่า อิจฉาจริงๆ อิจฉาทั้งสองคนนั้นแหละ พบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เป็นเราเจอแบบนี้ อ่านไม่ได้แล้วหนังสือ ทั้งใจเต้นทั้งเมื่อย 555555 รายละเอียดเกี่ยวกับรถตรงทอร์คทำให้เราเข้าใจสองคนนี้เพิ่มขึ้นเยอะเลยค่ะ แงงงง เพิ่งรู้ด้วยว่า มินิเครื่องเป็นเครื่องรถสปอร์ต ความรู้ใหม่ 555555555
    #1446
    0
  16. #1270 콴자이♡ (@pitpeachaa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 02:57
    เลากลับมาแย้ววววว / เพราะตลอดมาเรารับรู้เรื่องจองกุกผ่านยุนกิตลอด นานๆทีจะบรรยายจากจองกุก เราก็เลยไม่เคยรู้เลยว่าจริงๆจองกุกเป็นคนยังไง เนื้อแท้ นิสัยจริงๆจะเป็นยังไงเนาะ พอมาเห็นแบบนี้ก็รู้สึกดีใจที่น้องยอมเปิดใจ ได้เห็นมุมใหม่ๆ ซึ่งจริงอาจจะไม่ใหม่ แค่น้องไม่เปิดให้ใครเข้ามา ไม่เปิดให้ใครได้เห็น ดีจังเลย... ^-^
    #1270
    0
  17. #1266 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 02:22
    โอ้ยย เกิดสิบชาติก็ไม่ได้แฟนแบบนี้ อิจฉาอะ ;-;
    #1266
    0
  18. #1140 JStyle17 (@we-r-1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 22:22
    ถ้ามีเเฟนแบบนี้ฟินตายอ่ะ ฮือออ อิจยัยก้า
    #1140
    0
  19. #1087 delta119 (@delta119) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 09:31
    รักเรื่องนี้มากกว่าความรักของน้องจองกุกที่มีให้พิยุง แงงงงงง เธอเป็นอะไร ทำไมต้องอ้อนเบอร์นี้อ่ะ ตัวติดกันตลอดเว วอแวววว มาจับมงจับมือแล้วก็หลับพิงตักพี่แบบนี้ก็ได้หรอ ปกติก็พูดตรงๆอยู่แล้ว แต่แบบนี้มันเกินรับมือไหว หัวใจพัง ;-; เราดูเพอริสโคปที่ไรท์วิเคราะห์ตัวละครแล้วก็เขินเป็นบ้าอยู่คนเดียว555555555 ตอนอ่านก็เขินจะแย่อยู่แล้ว อันที่ดราม่าก็สงสารจีมินไปอีก แต่งดีมากๆเลยอ่ะ เราส่งให้ใครอ่านก็บอกสนุก ฮือออ ชอบที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ทั้งข้าวของเสื้อผ้าที่ใส่ เรื่องการบรรยายสถานที่กับนิสัยตัวละครที่อ่านแล้วรู้สึกเหมือนมันมีอยู่จริงไม่ใช่แค่เรื่องที่แต่งขึ้นมา เราว่าตัวละครมันดูเรียลมากๆ ยิ่งอ่านยิ่งอิน สรุปคืออยากมีน้องจองกุกเป็นของตัวเองค่ะ /โดนโบก55555555
    #1087
    0
  20. #1084 Potay (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 18:09
    เกลียดคำว่า แหน่ะ มากอ่ะ โครตสะดุ้ง5555555555555555555555
    #1084
    0
  21. #1079 aom om om (@sugapie) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 09:37
    โอ้ยยยยยอิจจจจจจจ จองกุกโคตรคิดพี่กิอ่ะ บั่บไรฟ้ะตอนบทจะนิ่งก็นิ่งใจหาย นึกว่าตายด้านไอ่บ้างงมาก ทีงี้ละบุกบ้านเขาจะเข้าหาป๊าม๊าตลอดอ่ะเออ จับมงจับมือ เอ้อ เอาเข้าไป๊ ดีต่อใจอ่ะ อยากได้แฟนแบบนี้บ้างจัง อื้อ อยากได้จองกุกคนนี้จะเอาคนเนนนนน้
    ชอบจังเลยที่พี่ให้ความสำคัญกับทุกๆเรื่องในการแต่งฟิค ไม่ว่าจะเรื่องเล็กๆน้อยๆก็จับเอามาใส่ได้ ชอบมากเลยฮะ รักจังงงง
    #1079
    0
  22. #1077 xfqnhj (@shineefewling) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 01:51
    ถึงจะต่างคนต่างมีอะไรทำแต่ก็ยังไม่วายจับมือกันเนอะ คือให้รู้ว่ายังอยู่ตรงนี้ แล้วโผล่ไปหาที่ฟิตเนสอีก โคตรน่ารักเลย ทั้งคู่เลย แล้วเพลงน่ารักมากๆค่ะ ฮรืออออ
    #1077
    0
  23. #1076 dalgi-tsu. (@hyunkook) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:18
    ชอบที่รวมโลกของน้องเข้ากับโลกของพี่ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย เด็กผี น้ารักอะไรเบอร์นี้ ติดพี่เข้าไปมะ เมื่อไหร่จะได้เจอป๊ากับม๊าหล่ะ งุ้ยยยยๆ
    #1076
    0
  24. #1075 djangloei (@djangloei) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 23:09
    อร๊ายย~~ ดีต่อใจ ?*?
    #1075
    0
  25. #1074 ckbear! (@aomsinnykung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 16:47
    โอ้ยยยยยยยยยย ติดแฟนไปอีกค่าน้องงงงงงง อิจฉามากกกกก มีแฟนมาเฝ้าอ่านหนังสือไปอีกกกกกกก แต่ตอนที่บรรยายภาพที่น้องไปน้องจับมือพี่เขาอ่านหนังสือนี่เรานึกภาพออกเลย คือมันน่ารักมากๆอ้ะ เชื่อแล้วค่ะว่าใจดีแล้ว ฮืออออออ เขินนนนนนน ทำไมจองกุกถึงดีได้ขนาดนี้ล่ะคะะะะ มันละมุนแบบเบาๆอะฮื่อ อ่านแล้วแบบแอบอบอุ่นดี เอาจริงๆน้องก็ขี้แกล้งอยู่แหละเนอะ แต่เวลาวางตัวกับคนอื่นก็ต้องสุภาพมากๆเป็นธรรมดาอะแหละะะ ฮื่อ ดีกับใจไปมั้ยจองกุกสวนขวดเนี่ยยยยย ขำตอนพี่จูมาแซวคุณยุนกิ แหม เขินใหญ่เลยน้า55555555555555 แต่ถ้านี่เป็นพี่ยุนกิคงไม่มีสติแล้วอะ ไปหมดแร้ว ไม่อ่านแล้วหนังสงหนังสือ /โยน55555555555555555555 ดีกับใจจริงจริ้งงงง
    #1074
    0