[HQ!! ONE-SHOT] All x All by AMOPA

ตอนที่ 2 : Tsukishima x Kunimi – Lazy Dude

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

Tsukishima x Kunimi – Lazy Dude




 

          วันนี้เป็นอีกวันที่คุนิมิแอบโดดซ้อมเพราะเบื่อหน่ายชีวิตที่ต้องอยู่กับพวกรุ่นพี่โหวกเหวกโวยวายระหว่างซ้อม หลายครั้งก็เบื่อการเห็นความรุนแรงที่เกิดขึ้นระหว่างรุ่นพี่โออิคาวะและรุ่นพี่อิวาอิซุมิ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เคารพรุ่นพี่ แต่เขา แค่เบื่อ เท่านั้นเอง


          ขาใช้เวลาตลอดบ่ายนั่งเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างในคาเฟ่แห่งหนึ่ง ที่เขาเลือกร้านนี้เพราะไกลจากโรงเรียน อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ต้องเจอกับคนรู้จักที่โรงเรียนล่ะนะ

 

          กรุ้งกริ้ง


          สียงระฆังประตูร้านคาเฟ่ดังขึ้นเพื่อเตือนพนักงานให้เตรียมตัวต้อนรับลูกค้าที่กำลังเข้ามาในร้าน


          “ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงพนักงานสาวคนหนึ่งพูดขึ้น แล้วจ้องมองลูกค้าที่เข้ามาด้วยรอยยิ้ม


          คุนิมิชำเลืองมองดูลูกค้าที่เข้ามาใหม่เพราะเขาดันเลือกที่นั่งใกล้ประตู ก็ได้พบกับชุดเครื่องแบบกักคุรันซึ่งแถบนี้มีแต่โรงเรียนมัธยมปลายคาราสุโนะเท่านั้นที่ใช้เครื่องแบบนี้


          เจ้าแว่นนั่น คุนิมิคิดในใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เขาไม่เชิงว่าคุ้นหน้าคุ้นตาแต่ก็จำได้ดี เพราะบุคลิกภายนอกเด่นชัดและสะดุดตามาก ไม่ใช่แค่เป็นคนเดียวในทีมคาราสุโนะที่สวมแว่น แต่ยังมีความสูงเกือบ 190 เซนติเมตรอีกด้วย ว่าแต่หมอนั่นมาทำอะไรในเวลานี้ ไม่ต้องซ้อมที่ชมรมเหรอ


          “สตรอเบอรี่ช็อตเค้กหนึ่งที่นะคะ” พนักงานสาวทวนรายการและรับเงินค่าอาหารจากลูกค้าคนดังกล่าว


          เด็กหนุ่มตัวสูงรับกล่องเค้กมาแล้วเดินไปที่ประตู ในวินาทีนั้นเองก็ได้สบตากับคุนิมิที่กำลังนั่งจ้องเขาอยู่ ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกัน แต่คุนิมิมั่นใจว่าเจ้าแว่นนั่นจะต้องจำเขาได้อย่างแน่นอน เพราะเขาคือวิงสไปเกอร์ของอาโอบะโจไซ แล้วหมอนั่นคือมิดเดิลบล็อกเกอร์ของคาราสุโนะ พวกเขาทั้งสองสบตากันบ่อยมากตอนอยู่ในสนามตอนซ้อมแข่ง


          เด็กหนุ่มคนดังกล่าวไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เขาผลักประตูแล้วเดินออกไปเงียบ ๆ หรือว่าเจ้านั่นจำเขาไม่ได้ แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ได้อยากรู้จักอะไรกันมาก เพราะก็ถูกจั่วหัวใส่กันแล้วว่าเป็น คู่แข่ง







          วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คุนิมิมาสั่งซอลเท็ตคาราเมลปั่นของโปรดจากร้านเดิม เพิ่มเติมคือยอมไปซ้อมและออกมาหลังจากกิจกรรมชมรมเสร็จสิ้น หลังจากได้รับเครื่องดื่มแล้วเขาก็กวาดสายตาไปทั่วร้านเพื่อหาที่นั่งที่ส่วนตัวที่สุด และเขาก็ได้ที่นั่งริมหน้าต่างซึ่งเป็นบาร์ยาวสำหรับลูกค้าที่มาคนเดียว


          เด็กหนุ่มเดินตรงไปวางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วหย่อนร่างผอมบางนั้นลง ก่อนจะทำการดูดเครื่องดื่มของโปรดให้ชื่นใจ


          “ผมมเริ่มจะยาวแล้วสิ” คุนิมิเปรยกับตัวเองเบา ๆ ขณะยกมือเรียวเล็กนั้นมาจับเส้นผมสีดำขลับของตัวเองช้า ๆ


          ปกติเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบทำตัวดูดีตลอดเหมือนโออิคาวะซังอยู่แล้ว จะตัดผมก็ต่อเมื่อตัวเองรู้สึกรำคาญเท่านั้น และทรงผมแสนธรรมดาแสกกลางแบบนี้ก็มักจะโดนคินดะอิจิแซวบ่อย ๆ ว่าจืดชืด ใครจะไปขยันเซ็ตผมทุกวันเหมือนหมอนั่นกันเล่า


          “เฮ้อ” คุนิมิผ่อนลมหายใจแล้วจ้องมองทะลุกระจกร้านออกไปเบื้องหน้า นั่นทำให้เขาต้องสะดุ้งเมื่อได้สบตากับเด็กผู้ชายสวมแว่นคนที่เขาเห็นเมื่อวาน กำลังยืนหันหน้าเข้ามาในร้านพลางคุยโทรศัพท์อยู่ อีกมือเหมือนจะถือถุงเค้กเพราะมันมีโลโก้ของคาเฟ่แบบเดียวกันกับแก้วเครื่องดื่มของเขา เจ้าบ้า...ตกอกตกใจหมด


          เขาเลยตัดสินใจหยิบหูฟังแบบอินเอียร์ออกมาแล้วเปิดเพลงฟังแก้เก้อ ซึ่งในขณะนั้นเองเด็กหนุ่มคนดังกล่าวก็เก็บมือถือใส่กระเป๋าแล้วจับหูฟังที่คล้องคออยู่มาครอบหู เขามองคุนิมิอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินจากไป ซึ่งคุนิมิก็รู้สึกได้ว่าเมื่อกี้กำลังถูกมองอยู่

 







          วันนี้คินดะอิจิงอแงขอออกมาด้วยเพราะเป็นวันพักซ้อมของชมรม ซึ่งเป็นวันเดียวที่ทำให้คุนิมิรู้สึกรักชมรมขึ้นมาเพราะมันเป็นวันหยุด และเขาก็ไม่ลืมจะสั่งซอลเท็ตคาราเมลปั่นของโปรดเหมือนเช่นทุกที


          เขาเดินนำคินดะอิจิไปยังที่นั่งสำหรับสองคนแต่ก็ยังเป็นที่นั่งติดหน้าต่าง เพราะเขาเบื่อที่จะมองหน้ากวน ๆ ของคินดะอิจิไปตลอดแม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันก็ตาม


          “เจ้านั่น...ไอ้บ้าเบอร์ 11 ของคาราสุโนะนี่” คินดะอิจิกระซิบเมื่อมองผ่านไหล่ของคุนิมิไปก็พลันเจอเด็กหนุ่มผิวขาวซีดผมสีบลอนด์สวมแว่นตาที่เขาจำได้แม่น


          คุนิมิสะดุ้งเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ เอี้ยวตัวไปมองเป้าหมายที่กำลังนั่งอมช้อนตักเค้กในปากพลางสไลด์มือถืออย่างเลื่อนลอย ตรงข้ามกันน่าจะเป็นเพื่อนสนิทหมอนั่นที่เอาแต่จ้อไม่หยุด แต่ดูเขาเองก็ไม่ได้สนใจฟังเพื่อนตัวเองเท่าไหร่นัก


          “หมอนั่นมาซื้อเค้กร้านนี้บ่อย” คุนิมิว่าแล้วยกมือขึ้นมาเท้าคาง


          “ตอนแข่งกับพวกนั้น ฉันได้ยินหมอนั่นทะเลาะกันกับคาเงยามะบ่อย” คินดะอิจิยกช็อคโกแล็ตปั่นขึ้นมาดูด “เหมือนจะไม่ค่อยถูกกัน”


          คินดะอิจิเป็นมิดเดิ้ลบล็อกเกอร์ที่ต้องเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มคนนั้นตอนแข่ง ไม่แปลกใจว่าเขาจะจำได้ดี แถมยังเห็นด้วยกับการขอให้ฮินาตะสอนลูกเสิร์ฟอัดกะบาลราชาตอนซ้อมแข่ง


          “ก็แหงล่ะ” คุนิมิเห็นด้วย “ใครมันจะไปทนนิสัยแบบนั้นได้”


          “เคยได้ยินคาเงยามะบ่นใส่หมอนั่นด้วยว่าไม่ค่อยวิ่งตามบอล เหมือนด่านายตอนม.ต้นเลย ฮ่ะ ๆ” คินดะอิจิเอามือมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะไว้ “หนีเสือปะจระเข้จริง ๆ ไอ้ราชาเอ้ย”


          “นายจำชื่อหมอนั่นได้หรือเปล่า?” คุนิมิถามทั้ง ๆ สายตามองเหม่อออกไปนอกกระจก


          “ไม่อ่ะ...เห็นเขาเรียกแว่นคุงฉันก็เรียกตามเขา” คินดะอิจิเอนหลังแล้วจ้องออกไปนอกหน้าต่างเพราะอยากรู้ว่าเพื่อนตัวเองชอบอะไรนักหนากับการมองออกไปนอกหน้าต่างแบบนั้น


          “กัปตันมาบ่นใหญ่เลยว่านายโดดซ้อมไปเมื่อวันก่อน นายน่าจะขยันไปซ้อมบ้างนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นดึงคุนิมิออกจากความเหม่อลอย แล้วรีบมองไปตามต้นเสียง


          “ก็แค่ชมรม จะไปจริงจังอะไรนักหนา” เด็กหนุ่มสวมแว่นบ่นอุบอิบขณะสะพายกระเป๋าเดินนำเพื่อนสนิทของเขาเพื่อตรงไปยังประตูร้านโดยไม่ทันสังเกตว่ามีคู่แข่งนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ประตู “ในสนามโดนเจ้าราชานั่นบ่นก็ว่าหนวกหูพออยู่แล้ว นอกสนามยังมาโดนนายบ่นอีก น่ารำคาญจริง ๆ”


          คุนิมิมองตามร่างสูงโปร่งนั้นจนลับสายตาไป ไม่คิดเลยว่าเจ้าแว่นที่ท่าทางฉลาดเป็นกรดและเกมเซ็นส์ดีขนาดนั้นยังเบื่อหน่ายกับการร่วมกิจกรรมชมรม...เหมือนกับเขา...


          “เหมือนแฮะ” คินดะอิจิแสดงความเห็นหลังจากเด็กหนุ่มสองคนนั้นออกจากร้านไป “เหมือนนายเลย”

 







          “สตรอเบอรี่ช็อทเค้กนี่เหลืออยู่ชิ้นเดียวเหรอครับ?” คุนิมิถามพนักงานขณะมองไปในตู้แช่เค้กที่มีให้เลือกมากมาย แต่เขาสนใจแต่สตรอเบอรี่ช็อทเค้ก ซึ่งตอนนี้มันเหลือแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น


          “ใช่ค่ะ ขายดีมากเลยนะคะ” พนักงานสาวคนดังกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม “จะรับไปทานพร้อมกับซอลเท็ตคาราเมลปั่นเลยไหมคะ?”


          “ไม่ดีกว่าครับ เก็บไว้ให้ลูกค้าคนอื่นดีกว่าครับ วันไหนเหลือเยอะ ๆ ผมจะมาลองแล้วกัน” คุนิมิปฏิเสธแล้วรับแก้วเครื่องดื่มของเขาไปนั่งที่ใกล้ประตู เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นที่ตรงนี้


          ไม่นานนักเด็กผู้ชายสวมแว่นในชุดนักเรียนกักคุรันสีดำสนิทก็เดินเข้ามาในร้านแล้วพุ่งไปที่ตู้แช่เค้กทันที


          “โชคดีจังเลยนะคะที่มาซื้อทันชิ้นสุดท้ายพอดี” พนักงานสาวพูดขึ้นขณะยื่นถุงสินค้าให้ “เกือบมีลูกค้ามาซื้อไปแล้ว”


          “เหรอครับ?” เด็กหนุ่มคนดังกล่าวถามพนักงาน ขณะกวาดสายตามองไปทั่วร้านที่ตอนนี้ไม่มีลกค้าคนไหนนั่งอยู่เลยนอกจากคุนิมิ ซึ่งโดยปกติพอเขาซื้อเสร็จก็จะเดินดุ่ม ๆ ออกจากร้านไปเลย


          เจ้าบ้า มองมาทางนี้ทำไม คุนิมิคิดในใจเมื่อสายตาคู่นั้นมาหยุดอยู่ที่เขา


          “วันนี้ผมอยากซื้อเครื่องดื่มด้วยครับ” เด็กหนุ่มคนดังกล่าวหันกลับไปหาพนักงาน


          “ไม่ทราบจะรับอะไรเพิ่มดีคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ลูกค้าคนนี้สั่งเครื่องดื่มจากร้าน


          “ช่วยแนะนำด้วยครับ”


          “ซอลเท็ตคาราเมลปั่นค่ะ เป็นซิกเนเจอร์ของร้านเลย”


          “เอาอันนั้นล่ะครับ”


          ไม่นานนักเครื่องดื่มที่เขาสั่งก็ถูกนำมาวางที่เค้าท์เตอร์ เด็กหนุ่มหยิบขึ้นมาแล้วเดินออกไปที่ประตู แต่ก่อนจะถึงประตู เขาก็แอบชำเลืองมองแก้วที่วางอยู่ตรงหน้าคุนิมิแล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นมาดูสักครู่จากนั้นก็ดูดไปหนึ่งอึก เขาเลียริมฝีปากเพื่อรับรสความเค็มหน่อย ๆ ของคาราเมลล้วมองมาที่คุนิมิ


          “อันนี้นี่เอง...อร่อยดีนะ” ว่าจบเขาก็เดินออกจากร้านไป ปล่อยให้คุนิมินั่งงงปนสงสัยกับท่าทีแบบนั้น หมายความว่ายังไงกัน อันนี้นี่เอง? มีปัญหาอะไรกับเครื่องดื่มของโปรดของฉัน?

 





          เวลาบ่ายสี่โมงเย็น...มักจะเป็นเวลาประจำของคุนิมิ ถ้าไม่โดดซ้อมมาก่อน เขาก็จะมานั่งทอดหุ่ยดื่มซอลเท็ตคาราเมลปั่นอย่างเคย วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาชำเลืองไปที่ตู้แช่เค้ก ซึ่งวันนี้สตรอเบอรี่ช็อทเค้กเหลืออยู่หลายชิ้น เขาตัดสินใจสั่งมาลองชิมอย่างที่เคยพูดเอาไว้


          เด็กหนุ่มเดินเลยที่นั่งใกล้ประตูไปเพราะวันนี้มีลูกค้ามานั่งก่อนแล้ว ก็เหลือที่เดียวคือที่นั่งตรงบาร์ซึ่งอยู่มุมด้านในสุดของร้าน เขาปราดสายตาอันเฉื่อยชามองดูสักครู่แล้วก็พุ่งตรงไปนั่งเก้าอี้ที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียว


          คุนิมิวางกล่องเค้กลงโต๊ะตามด้วยเครื่องดื่ม แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเขาก็พลันเห็นเค้กและเครื่องดื่มของคนข้าง ๆ ซึ่งมันเหมือนกับเขาทุกอย่าง


          “บังเอิญจังเลยนะ” คนที่นั่งข้าง ๆ เขาทักขึ้น


          คุนิมิมองไปยังเจ้าของเสียง ก็พบกับเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ในชุดนักเรียนกักคุรันพร้อมหูฟังบลูทูธที่ยังคล้องคอไว้อยู่


          “ก็ที่นั่งมันไม่ว่างเลย” คุนิมิว่าขณะยกมือขึ้นมาเท้าคางพลางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาดูด


          “เหมือนเราจะชอบซื้อของกินร้านเดียวกันนะ”


          “แต่ยังไงเราก็คือคู่แข่งกันอยู่ดี” คุนิมิตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย


          “ฉันชักจะติดใจคาราเมลซอลเท็ตปั่นของที่นี่แล้วสิ แล้วนายคิดว่าสตรอเบอรี่ช็อทเค็กของที่นี่เป็นไง” เด็กหนุ่มคนนั้นเหล่มองกล่องสตรอเบอรี่ช็อทเค้กที่วางตรงหน้าคุนิมิ


          “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” ว่าจบคุนิมิก็วางแก้วเครื่องดื่มลงแล้วเปิดกล่องเค้ก จากนั้นก็ใช้ช้อนพลาสติกที่แถมมาในกล่องตักเค้กขึ้นมาชิม เขาสัมผัสได้ถึงรสเปรี้ยวหน่อย ๆ ตัดกับครีมรสชาติหวานมัน “ก็ไม่เลวนะ เข้ากันดีกับคาราเมลเลย”


          “นั่นสิ...เข้ากันมาก” เด็กหนุ่มคนนั้นหมุนตัวหันมาทางคุนิมิเล็กน้อย “ฉันชื่อสึกิชิมะ เคย์ ยินดีที่รู้จัก”


          “ฉันคุนิมิ อากิระ ยินดีที่รู้จักเช่นกัน”



- จบ -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #5 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:44
    สตรอเบอรี่กินกับคาราเมลโคตรอร่อยเลย หมายถึงคนอ่ะน่ะ ^.,^
    #5
    1
    • #5-1 amopa (@amopa) (จากตอนที่ 2)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
      คู่นี้อร่อยอยู่นะว่าไป 5555
      #5-1
  2. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    ว้าว ไม่เคยอ่านคู่นี้เลยเพราะไม่มีใครแต่ง=w= เคยอ่านแต่คุนิคาเง อันนี้เรือผีของจริงเลยแฮะ😍
    #1
    1
    • #1-1 amopa (@amopa) (จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51
      ผีหลอกสุด นี่ก็ไม่รู้คิดไง จู่ ๆ ก็คิดถึงคู่นี้ขึ้นมาเฉยๆเลย สงสัยองค์สึกกี้ลง 555
      #1-1