[Fic Haikyuu] TsukiKage - Highest

ตอนที่ 9 : TsukiKage – Highest [Valentine Special: Second First Date]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

TsukiKage – Highest [Valentine Special: Second First Date]

เนื้อเรื่องนี้จะเป็นตอนพิเศษซึ่งเป็นเหตุการณ์หลังจาก “ยาเคย์”


♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ 

 

          หลังจากจบคืนอันสุดแสนหฤหรรษ์ คาเงยามะก็นอนหลับบนเตียงของสึกิชิมะด้วยร่างกายอันเปลือยเปล่า เจ้าของบ้านลุกขึ้นมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เพราะปวดเอวและหน้าขา เด็กหนุ่มหยิบกางเกงขาสั้นที่ตกอยู่ข้างเตียงมาสวมแล้วเดินออกจากห้องไป

          คาเงยามะพลิกตัวจากท่านอนตะแคงเพื่อนอนหงาย แต่ด้วยอาการปวดที่สะโพกทำให้เขาตื่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืนและสรุปตอนท้ายว่าเพิ่งมีอะไรกับแฟนเป็นครั้งแรก เขาเอามือวาดไปบนเตียงก็ไม่พบว่าคนคนนั้นนอนอยู่ข้างเขาแล้ว เด็กหนุ่มดันตัวเองลุกขึ้นช้า ๆ พร้อมเสียงครางต่ำด้วยความปวดเมื่อย

          “เฮ้ย!” สึกิชิมะร้องขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้วได้พบเงาตะคุ่ม ๆ นั่งตัวงอครางเสียงต่ำอยู่บนเตียง “ให้ตายสิ ใจหายใจคว่ำหมด” เพราะเขาไม่ใส่แว่นจึงมองอะไรเลือนรางไปหมด ถ้าเป็นโรคหัวใจตอนนี้คงหัวใจวายไปแล้ว

          “ตกใจอย่างกะเห็นผี” คาเงยามะบ่นอุบขณะพยายามดันตัวเองให้ไปพิงผนังข้างเตียง

          สึกิชิมะเดินตรงไปเปิดโคมไฟแล้วปีนขึ้นเตียงเพื่อไปนั่งข้าง ๆ ร่างบางอันแสนระบมด้วยฝีมือของเขา

          “ฉันเบาแล้วนะ ยังเจ็บอยู่อีกรึไง?” เด็กหนุ่มถามขณะเอื้อมมือถือขึ้นมาเล่นไปพลาง ๆ

          “ก็ครั้งแรกของฉันนี่” คาเงยามะหันไปมองเสี้ยวหน้านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้จ้องหน้าสึกิชิมะเวลาไม่ได้สวมแว่นชัด ๆ  ตอนมองผ่านเลนส์จะไม่เห็นชั้นตาชัดเจนขนาดนั้น ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าสึกิชิมะมีตาสองชั้น คิ้วเรียวนั้นที่มักจะขมวดอยู่ตลอดกลับผ่อนคลาย เหมือนว่าชีวิตนี้ชิลสุดชีวิต อยากนั่งโง่ ๆ เล่นมือถือข้าง ๆ คนที่เพิ่งจะทำอะไรต่อมิอะไรมา อะไรทำนองนั้น

          “เราไปเดตกัน” สึกิชิมะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คาเงยามะ

          “หา?”

          “ตอนนี้เลย” สึกิชิมะยกมุมปากแล้วลากร่างอันปวกเปียกของคาเงยามะลงจากเตียง




          หลังจากฉุดกระชากลากถูกันอยู่นาน คาเงยามะก็ต้องถูกจับใส่เสื้อผ้าแล้วลากออกมาเดินเตร็ดเตร่บนทางเดินเลียบแม่น้ำซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันแสนหวานในฤดูใบไม้ผลิ เพราะตามทางเดินเส้นนี้จะมีดอกซากุระบานสะพรั่งไปตลอดเส้นทาง แต่ตอนนี้เข้าสู่หน้าร้อนแล้ว เลยมีแต่ต้นไม้สีเขียวและเนินหญ้า ถัดลงไปก็เป็นแม่น้ำที่ทอดตัวสะท้อนกับแสนจันทร์ในคืนพระจันทร์เต็มดวง

          สึกิชิมะแอบหยิบขวดบางอย่างออกมาด้วย เห็นบอกว่ามันคือแอลกอฮอล์ชนิดหนึ่งที่มีความซ่า พี่อากิเทรุชอบแอบพากินบ่อย ๆ เวลากลับมาบ้าน แม้ดูภายนอกสึกิชิมะจะเหมือนเด็กเนิร์ดเรียนเก่งแล้วไม่ชอบเข้าสังคมคนหนึ่ง แต่พอได้รู้จักจริง ๆ เขากลับดูเป็นคนที่มีมุมผ่อนคลายและอารมณ์ดีเหมือนชาวบ้านทั่วไป ทำให้คาเงยามะกลับรู้สึกว่าตัวเองแปลกกว่ามนุษย์ทั่วไปเสียสนิท เพราะวัน ๆ เอาแต่บ้าวอลเลย์เข้าเส้นโดยไม่หันหน้าเข้าหาความบันเทิงแบบคนปกติเขาทำ เพราะความบันเทิงเดียวคือการเล่นวอลเลย์เท่านั้น

          “ลองดูไหม” สึกิชิมะยื่นขวดนั้นให้คาเงยามะ

          “ไม่เอาหรอก แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อสุขภาพ”

          “เดี๋ยวนายก็ต้องไปเป็นตัวแทนทีมชาติ แล้วก็ต้องดื่มเข้าสังคมในบางโอกาส” สึกิชิมะว่าแล้วกระดกขวดนั้นขึ้นดื่มไปหนึ่งอึกแล้วยื่นให้คาเงยามะ

          เด็กหนุ่มรับมาแล้วลองยกดื่มไปหนึ่งอึก ความรู้สึกแรกเหมือนดื่มน้ำอัดลมที่มีกลิ่นหอมแปลก ๆ แต่ไม่ได้อร่อยอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ใบหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อเครื่องดื่มนั้นค่อย ๆ ไหลลงคอ รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ไหลผ่านลงไปยังช่องท้อง เหมือนเพิ่งจะกินลาวาไป

          “โตไปฉันต้องกินไอ้น้ำรสชาติกาก ๆ แบบนี้จริง ๆ เหรอ” คาเงยามะยกมือขึ้นมากุมลำคอตัวเองเพราะยังรู้สึกร้อน ๆ อยู่ สึกิชิมะชิมะได้แต่หัวเราะเบา ๆ แล้วกระดกเครื่องดื่มนั้นจนหมดขวดแล้วทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็เอื้อมมือไปโอบเอวบางนั้นให้มาเดินข้าง ๆ

          “การเป็นนักกีฬาทีมชาติมันไม่ได้จับแต่วอลเลย์บอลอย่างเดียวหรอกราชา” น้ำเสียงของสึกิชิมะจริงจังขึ้นมา “นายจะต้องถูกสัมภาษณ์ลงนิตยสาร จะต้องทำงานภายใต้สปอนเซอร์ที่คอยสนับสนุน ไหนจะต้องออกอีเว้นท์ซึ่งอยู่นอกเหนือจากซ้อมในโรงยิม”

          “ฟังดูยุ่งยากจริง ๆ” คาเงยามะเหม่อมองไปที่ถนนอันว่างเปล่าตรงหน้า เพราะตอนนี้เวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว “แล้วนายล่ะ...จบม.ปลายแล้วจะไปทำอะไรต่อ”

          “ไม่รู้สิ...” สึกิชิมะหันไปมองแม่น้ำที่ไหลเอื่อย ๆ ท่ามกลางความมืด “ชีวิตฉันเริ่มจะมาสนุกเอาก็ตอนม.ปลายนี่เอง”

          “ตอนประถมครูไม่ได้ถามหรือไงว่าโตมาอยากเป็นอะไร หรือไปตอบคำถามกวนโอ้ยครูเข้าล่ะ”

          “ฮ่า ๆ” จู่ ๆ สึกิชิมะก็หัวเราะออกมา คิดว่าน่าจะเป็นการหัวเราะที่ผ่อนคลายมากที่สุดเลยก็ได้ “ไม่รู้สิ...ฉันจำไม่ได้แล้วด้วย ถ้าจำไม่ผิด ฉันบอกครูว่าอยากเป็นหมอ”

          “ก็เหมาะกับนายดี” คาเงยามะเดินเซออกซ้ายจนสึกิชิมะช่วยพยุงไว้ “ทำไมโลกมันหมุน ๆ”

          “สงสัยจะเมา” สึกิชิมะมองไปที่ใบหน้าของคาเงยามะที่เริ่มมีสีแดงจาง ๆ ระบายเต็มใบหน้า ตาเริ่มปรือลงหน่อย ๆ “คออ่อนแบบนี้โดนมอมเหล้าลากเข้าป่าแน่ ๆ” เขาแซวแล้วพยุงคาเงยามะไปนั่งลงที่เก้าอี้ยาวที่ตั้งเรียงรายตามทาง ทันทีที่สึกิชิมะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ หัวของคาเงยามะก็เอนลงมาพิงที่ไหล่ของเขาอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มพาดมือไปที่พนักเก้าอี้แล้วลูบหัวนั้นเบา ๆ

          “เคย์...” นั่นไง มาแล้วโหมดอ้อนของคนเมา “ร้อนจัง”

          “ก็นี่หน้าร้อน” เขาตอบไปตามหน้าที่ ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าคาเงยามะจะเป็นพวกเมาแล้วอ้อน นึกว่าเป็นพวกเมาแล้วโวยวายซะอีก

          “เอามาอีก”

          “เอาอะไร”

          “ไอ้นั่นไง ฉันเห็นนายหยิบใส่กระเป๋ามาสองขวดไม่ใช่รึไง!” คาเงยามะยกหัวขึ้นแล้วช้อนคอเสื้อของสึกิชิมะ

          “ครับ ๆ เอาให้เดี๋ยวนี้แหละ” สึกิชิมะล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบแอลกอฮอล์ออกมาแล้วเปิดขวดถวายให้ราชาซดไปอึกใหญ่ ทำไมมันเปลี่ยนอารมณ์เร็วขนาดนี้

          “ฮือ...” จู่ ๆ คาเงยามะก็ร้องไห้ออกมาจนสึกิชิมะต้องรีบเช็ดน้ำตาให้ “ฉันเหนื่อย อยากนอนพักโง่ ๆ สักสองสามวันแบบไม่กระดิกไปไหนเลย”

          “ให้ตายสิ...ชักจะตามอารมณ์ไม่ทันละ” สึกิชิมะบ่นพึมพำแล้วดึงขวดออกจากมือของคาเงยามะ

          “เจ้าบ้าฮินาตะ เจ้าโง่ ตบลูกไม่ได้ ฉันล่ะอุตส่าห์ซ้อมแทบตาย ไอ้เจ้าบ้ายามากุจิ ไม่รู้จะด่าอะไรเพราะเข้าสนามมาทีทำคะแนนได้ตลอด เก่งว่ะ! ไอ้พวกปีหนึ่ง เจ้าพวกบ้า!” คาเงยามะหันขวับไปมองสึกิชิมะที่กำลังยกขวดขึ้นมากระดก “ไอ้แว่น...”

          “ตาฉันแล้วเหรอ?”

          “ไอ้แว่นสี่ตานรกแตก นับวันยิ่ง...” คาเงยามะเงียบไปครู่หนึ่งแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ “น่ารักจัง” ว่าจบก็หอมแก้มไอ้แว่นที่ว่าเข้าไปฟอดใหญ่แล้วพิงไหล่กว้างนั้นเพราะเริ่มหนักหัว “เอามาอีก”

          “พอแล้วน่า...พรุ่งนี้มีสอบนะ” สึกิชิมะพยายามเหยียดสุดแขนเพราะคาเงยามะกำลังจะแย่งขวดออกจากมือของเขา

          “ฉันเป็นราชานะ เป็นสามัญชนต้องเชื่อฟังสิ!

          “อย่าเอาคำว่าราชามาข่มเพื่อขอดื่มแอลกอฮอล์สิ”

          “ฮือ...” เอาอีกแล้ว ดราม่าอีกแล้ว “เคย์ไม่รักฉันแล้วหรือไง ไหนเขียนบอกในจดหมายว่ารักฉันไม่ใช่เหรอ?”

          “ที่ทำแบบนี้เพราะรักไงล่ะปัดโธ่ พอได้แล้ว!” สึกิชิมะตัดปัญหากระดกเข้าไปรวดเดียวหมดขวดแล้วโยนทิ้งขยะไป ซึ่งนั่นทำให้ราชาหน้ามุ่ย

          “ไปตายซะสึกิชิมะ!” ว่าจบคาเงยามะก็ผลักหัวของสึกิชิมะแล้วลุกขึ้นเดิน แต่ดันเซเดินลงไปที่เนินหญ้าแล้วกลิ้งลงไปในทันที

          “เวรละ!” สึกิชิมะพยายามวิ่งตามร่างที่กำลังกลิ้งขลุก ๆ ลงไปสี่ห้าตลบแล้วนอนแผ่อาบแสงจันทร์

          “ไม่อยากเป็นแล้วนักวอลเลย์!” คาเงยามะร้องขึ้นขณะนอนแผ่อยู่บนหญ้า โดยมีสึกิชิมะเข้ามาจับดูว่าบาดเจ็บตรงไหน “ฉันอยากเป็นราชาโจรสลัด!

          สึกิชิมะได้แต่กลั้นขำในลำคอขณะพยายามดึงคาเงยามะให้ลุกขึ้น แต่เจ้าของร่างกายกลับปฏิเสธโดยการยกเท้าขึ้นมาถีบร่างสูงนั้นให้ถอยออกไป

          “นายรู้หรือเปล่าเคย์ ฉันน่ะ...เป็นความหวังของหมู่บ้านนินจานะ!

          “เออ ๆ รู้แล้ว กลับไปช่วยหมู่บ้านได้แล้ว” สึกิชิมะเริ่มโมโหแล้วพยุงร่างนั้นให้ลุกขึ้นนั่ง

          “ฉันจะใช้วิชาแยกเงาพันร่างตอนแข่งกับอาโอบะโจไซ ไม่ต้องให้เจ้าโง่ฮินาตะลง นายก็ไม่ต้องลงด้วย ฉันจะเสิร์ฟเอง เซ็ตเอง ตบเองคนเดียว!

          “สรุปจะเป็นราชาโจรสลัดหรือเป็นโฮคาเงะ” สึกิชิมะเล่นด้วยอย่างช่วยไม่ได้เพื่อล่อให้คาเงยามะยอมกลับบ้าน

          “เป็นราชาโจรสลัด!” คาเงยามะลุกขึ้นยืนด้วยแรงพยุงของสึกิชิมะ “ฉันจะ...ฆ่าทุกคนที่ขวางทาง”

          “เอาเข้าไป” สึกิชิมะย่อตัวเพื่อเอาคาเงยามะขึ้นหลังเพราะถ้าพาเดินกลับคงจะไม่รอด

          “เบา ๆ หน่อยสิเจ็บใข่!” คาเงยามะทุบไปที่แผ่นหลังกว้างแล้วทิ้งตัวลงไปพิง “ฉันร้องเพลงให้ฟังเอาไหม”

          “เคยฟังเพลงด้วยรึไง?” สึกิชิมะเดินขึ้นมาพ้นเนินแล้วตรงกลับบ้าน

          “ไม่เคย” เสียงคาเงยามะเริ่มแผ่วลง “นายก็เอาแต่ฟังเพลงตลอดนั่นแหละ ไม่เคยสนว่าใครจะพูดอะไร นายน่ะมันเป็นพวกบ้า ฉันอยากคุยกับนายแต่นายกลับเอาแต่ยกหูฟังโง่ ๆ นั่นมาครอบหูตลอด”

          สึกิชิมะไม่ได้ตอบอะไร เพราะอยากฟังคาเงยามะตอนงอแงมากที่สุด ยิ่งถ้าพูดเกี่ยวกับเขาแล้วยิ่งน่าฟังไปใหญ่ จะได้เอาไว้ล้อทีหลัง

          “เจ้าสี่ตา เจ้าโง่ มีสาว ๆ แอบมองตั้งมากมาย ดันทำตัวเท่ น่าหมั่นไส้จริง ๆ”

          “ที่ฉันทำแบบนั้นเพราะในใจฉันมีแต่นายคนเดียว”

          “จริงเหรอ?” คาเงยามะถามเสียงแผ่ว “ฉันเคยบอกรักนายหรือยัง”

          “เท่าที่จำได้ยังไม่เคย แม้แต่ชอบก็ยังไม่เคย” สึกิชิมะเผยยิ้มบาง เพราะนั่นเป็นคำที่เขาเฝ้ารอมาตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว ที่ถามว่าทำไมคาเงยามะถึงยอมคบด้วย เพราะอยากได้ยินแค่นั้นจริง ๆ ไม่รู้จะร่ายยาวแถมมีชื่อเจ้าบ้าฮินาตะพ่วงมาด้วยทำไมก็ไม่รู้

          “ไว้ถึงบ้านฉันจะบอกนะ” สิ้นเสียง คาเงยามะก็ผล็อยหลับคาแผ่นหลังของสึกิชิมะ





          ไม่นานนักสึกิชิมะก็พาคาเงยามะกลับมานอนบนเตียงอย่างทุลักทุเล เขาจับคาเงยามะถอดเสื้อผ้าออกทุกชิ้นเพราะขี้เกียจเปลี่ยน ไหน ๆ ก็เห็นกันทุกซอกทุกมุมแล้ว เขาดึงผ้าห่มมาห่มร่างบางนั้นแล้วนอนตะแคงจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ พร้อมสาบานกับตัวเองว่าจะไม่บังคับคาเงยามะดื่มอีกเด็ดขาด เพราะถ้าเมากว่านี้อาจจะออกทะเลเป็นราชาโจรสลัดจริง ๆ ก็ได้

          “อือ...” คาเงยามะยกมือขึ้นมาจับหัวตัวเองเพราะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว

          “ฉันมาทวงคำพูดที่นายติดไว้” สึกิชิมะเอื้อมมือไปจับใบหน้าที่ร้อนผ่าวนั้น

          “หืม?” คาเงยามะค่อย ๆ เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมามองชายตรงหน้า “อ๋อ...”

          ร่างบางเอื้อมมือไปแตะหน้าอกชายตรงหน้าเบา ๆ เพื่อสัมผัสจังหวะเต้นของหัวใจ จากนั้นก็เลื่อนไปสัมผัสริมฝีปากบางสีซีดพลางหยิกแก้มนุ่มอย่างเบามือ จากนั้นก็สอดนิ้วเรียวเข้าที่ท้ายทอยเพื่อสัมผัสเส้นผมหยักศกสีอ่อนที่เห็นทีไรก็เอ็นดูปนหมั่นไส้

          “เคย์...”

          “ครับ?”

          “ไปตายซะไอ้สี่ตา!” ว่าจบคาเงยามะก็ยกเท้าถีบร่างสูงนั้นกลิ้งตกลงเตียงไปแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมานอนคลุมโปงอย่างหงุดหงิด “ฉันจะฆ่าให้หมด ไม่ว่าหน้าไหน แล้วจะเป็นราชาโจรสลัดทีมชาติให้ได้!

          และนั่นคือเดตครั้งแรกอย่างเป็นทางการของคาเงยามะและสึกิชิมะ...




///////////////


ไคกับรุ้ยคุยกับไรท์: ตอนพิเศษแต่งแทรกขึ้นมาในโอกาสพิเศษ ไม่ได้มีเนื้องเรื่องส่งหรือรับอะไรกับเนื้อเรื่องหลัก อ่านขำ ๆ ไปนะคะ เพราะไม่มีสาระอะไรจริง 555+ ตอนต่อไปจะเข้าเนื้อเรื่องหลักเหมือนเดิมค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

40 ความคิดเห็น

  1. #37 gemello (@ryokoakok) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 12:41

    คาเงยามะ เมาแล้วรั่วทากเลย555555 นายจะเอาการ์ตูนทุกเรื่องปนกันไม่ได้~~~~

    #37
    0
  2. #29 Swag_1011 (@Swag_1011) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:09
    กลับบ้านมาจะตีให้หายเป็นราชาโจรสลัดเลยไอเด็กดื้อ! หมั่นเขี้ยวอยากหยิก555555555555
    #29
    1
    • #29-1 amopa (@amopa) (จากตอนที่ 9)
      10 มิถุนายน 2562 / 22:36
      อย่าหยิกน้องแรง น้องโดนมอม 5555555
      #29-1
  3. #28 Babimkun (@Babimkun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 02:52
    ขำคาเงยาม่าหนักมาก
    #28
    0
  4. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:44

    ตอนจบนึกว่าจะบอกรักกันซะอีก555 // คาเงะเมาแล้วน่ารักกก
    #14
    0