WANNA ONE l 2PARK Different page [SF/OS] #พัคฮุนพัคอู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,282 Views

  • 29 Comments

  • 100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    90

    Overall
    1,282

ตอนที่ 5 : Last bullet

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

-Last bullet-
Jihoon x Woojin




"ในนี้มีกระสุนเพียงหนึ่งนัด นายเลือกเอาแล้วกันว่าอยากจะทำอะไร"


พัคจีฮุน ในชุดสูทสีดำเข้ารูปพร้อมด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวด้านใน โดยไม่ลืมที่ผูกเนคไทสีดำเส้นเล็ก 

เขานั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี่มาสักพัก เก้าอี้นวมตัวหนามุมห้องถูกจับจอง คอนโดหรูที่มีการป้องกันแน่นหนา แต่จะว่าไปไม่เคยมีที่ไหนที่พัคจีฮุนเข้าไม่ได้ รวมถึงที่นี่ก็ด้วย

รอบห้องสะอาดสะอ้านบ่งบอกถึงเจ้าของห้องที่ดูแลที่แห่งนี้เป็นอย่างดี ตู้โต๊ะราคาแพงถูกจัดเป็นระเบียบ พร้อมกับโทรทัศน์ขนาดเจ็ดสิบสองนิ้วบนบิวท์อินหลังใหญ่

กลิ่นหอมอ่อนๆจากเทียนสีสวย ห้องมืดที่อาศัยความสว่างจากเทียนหอมและแสงสลัวจากภายนอกเพียงเท่านั้น แสงที่สามารถทะลุผ่านกระจกรอบด้านไร้ม่านบดบังของห้องพักชั้นยี่สิบสอง

พัคจีฮุนเช็คปืนสั้น Berretta92FS ในมือ มันอยู่ในสภาพที่พร้อมใช้งาน

กริ้ก

จนพร้อมกระทั่งการลั่นไก










เจ้าของขายาวก้าวอย่างมั่นคง ก่อนกดรหัสผ่านห้องพักชั้นยี่สิบสองของคอนโดหรูใจกลางเมือง

เขาก้มถอดรองเท้า พร้อมเงยหน้าสูดดมกลิ่นเทียนหอมที่เขาชอบ 

มันอบอวลไปทั่วห้อง

มีใครบางคนอยู่ในห้องของ พัคอูจิน

จะใครซะอีกหล่ะ

นักฆ่ามืออาชีพ พัคจีฮุน
 
"สวัสดี" พัคจีฮุนเอ่ยทักทายเสียงเย็น เขาหมุนปากกาในมือ จ้องหน้าเจ้าของห้องผู้มาใหม่

พัคอูจินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป นอกจากวางของในที่ประจำ ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มหน้าทีวีเท่านั้น

เขาจ้องหน้าอีกคนกลับไป

"ไม่คิดจะทักทายกันเลยหรือไง" จีฮุนยังคงพูดต่อ "ไร้มารยาทจังนะ"

และเมื่อตอนที่พัคอูจินแสดงสีหน้าเหนื่อยหน่ายนั่นแหละ จีฮุนถึงได้สิ่งที่ต้องการ

การทำให้อารมณ์ของอีกฝ่ายขุ่นมัวคืองานของเขา มันออกจะสนุกหน่อยๆเวลาอีกฝ่ายหงุดหงิดงุ่นง่านอะไรทำนองนั้น

"อะไรนักหนา" พัคอูจินเอ่ยเสียงแข็ง

"เปล่าหรอก"

"เมื่อไหร่นายจะฆ่าฉันสักที" พัคอูจินยังคงเอ่ยด้วยอารมณ์แบบเดิม เขาทั้งเหนื่อยจากงานจากผู้คน และเบื่อหน่ายกับเรื่องยุ่งยากที่เจอ เขาหวังว่าจะได้พักผ่อนเสียที

แต่คงไม่ได้เป็นดังหวังหรอก
 
ก็ใครคิดว่าวันนี้จะมาเจอนักฆ่ามือฉมังที่รวบดีกรีนักแม่ปืนอย่างหมอนี่กันเล่า พัคจีฮุนที่เหมือนคนว่างงานและมาที่นี่เพื่อละเลงอารมณ์ของเขาใ

"เมื่ออยากไง"

"อยากสักที" อูจินหลับตา เขาง่วงนอนจนไม่อยากจะเสวนากับใครทั้งนั้น แต่ผู้ชายตรงหน้ายังไม่มีท่าทางจะนิ่งเงียบเสียที 

ก็นั่นแหละ พัคจีฮุนไม่ยอมบอกสิ่งที่ต้องการสำหรับคืนนี้เสียที

"นายก็รู้นี่ ว่าฉันยังไม่มีแผนการนั้น"

"เมื่อไหร่หล่ะ อยากได้อะไร รีบๆบอกมาสักที"

"ก็ได้ ถือว่านายขอเองนะ"

พัคจีฮุนหยิบปืนสีดำจ่อที่ขยับอีกฝ่าย เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ

"ในนี้มีกระสุนหนึ่งนัดอูจิน มันพร้อมจะเป่าสมองนายปลิวกระจาย หรือแม้กระทั่งส่วนประกอบในร่างกายก็พร้อมจะมีมันฝังลงไป"

"ก็เอาสิ"

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกไล้ลงมาตามใบ้หน้าที่กำลังหลับตาพริ้ม ลากผ่านลำคอระหง ก่อนก่อกวนแถวกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม

พัคอูจินยกมือขึ้นมาจัดการมัน 

กระดุมเม็ดบนถูกปลดจนเห็นหน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ 

พัคจีฮุนยื่นกระบอกปืนให้อีกฝ่ายอย่างจงใจ และพัคอูจินก็รับมันมาไว้ครอบครอง

ก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี 

พร้อมทั้งเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของพัคอูจินด้วย










ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่แลกฉากรักบนโซฟาใหญ่

จากอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุตจากแรงอารมณ์

เสียงดังเฉอะแฉะลั่นห้อง พร้อมกับการแลกจุมพิตและน้ำรัก

"อูจินอา"

"เงียบหนา" พัคอูจินประกบริมฝีปากตัวเองลงไปหวังจะให้อีกฝ่ายหยุดเรียกชื่อเขาเสียที










"นี่ จีฮุน" พัคอูจินเอ่ยหลังจากลืมตาตื่นบนเตียงนอนสีขาวในห้องของเขา

ในอ้อมกอดของพัคจีฮุน

"ว่าไง" เจ้าของชื่อเอ่ยตอบรับด้วยรอยยิ้ม 

พัคจีฮุนมอบมอนิ่งคิสให้อีกคน ก่อนยิ้มอย่างอารมณ์ดี 

มืออุ่นลูบแผลเป็นแนวยาวบนหน้าท้องเรียบ

"เจ็บอยู่รึเปล่า" จีฮุนเอ่ยถามเสียงเบา

และได้รับการส่ายหน้าน้อยๆเป็นคำตอบ

"นายไม่โดนเขาตามรึไง เป็นนักฆ่าประสาอะไร"

"เรื่องนายเหรอ" จีฮุนรู้ดีว่าพัคอูจินพูดถึงเรื่องอะไร "ไม่แล้วหล่ะ ก็ทำตามข้อตกลงแล้ว ตอนนี้ก็วางมือแล้วด้วย"

มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

พัคจีฮุนวางมือจากทุกๆอย่างที่สามารถทำลายพัคอูจิน ตอนนี้เขาเลิกทำแบบนั้นอย่างถาวร

เพราะแบบนั้นเขาผันตัวมาคอยระแวดระวังให้อีกคนและตัวเขาเอง

 








เมื่อหลายปีก่อน

พัคอูจินเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง และเขาที่เป็นนักฆ่ามืออาชีพ 

งานของพวกเขาไม่น่านำทั้งสองมาบรรจบกันได้ 

แต่นั่นแหละอะไรก็เกิดขึ้นได้ 

ในวันที่พัคจีฮุนได้รับการว่าจ้างด้วยบุคคลปริศนาให้จบชีวิตพัคอูจิน วันเดียวกับที่เขาเฝ้าติดตามและเห็นอีกคนร้องไห้จะเป็นจะตายด้วยเรื่องอย่างสุนัขแสนรักตายจากไป

ใบหน้าหมองเศร้าเคล้าน้ำตาของผู้ชายตัวเล็กทำให้เขาเก็บปืนในมือ

เดินเข้าไปหาคนที่ร้องไห้จนแทบขาดใจ เขาฉุดพัคอูจินให้ลุกขึ้นมองใบหน้าของคนที่เหมือนกับหัวใจแตกสลาย นัยน์ตาสั่นไหวเหมือนกรีดร้องขอความช่วยเหลือให้ดึงเจ้าตัวออกจากโลกสีเทานี่สักที 

พัคจีฮุนพาอูจินออกไกลจากความเศร้า

และเรื่องนักฆ่า ผู้ว่าจ้าง และเหยื่อ จบลงแค่นั้น

จบลงที่พัคอูจินโดนกระสุนฝังเข้าที่หน้าท้องด้วยฝีมือของเขา และจีฮุนเองนั่นแหละที่พาอีกคนส่งโรงพยาบาล แบบอาการโคม่า

หลังจากนั้นเขาวางมือจากอาชีพนี้อย่างถาวร

กลายเป็นพัคจีฮุนที่เฝ้ารอการกลับมาของพัคอูจินในทุกๆวันก็แค่นั้น

และพัคอูจินที่กลายเป็นของพัคจีฮุน

พวกเขาอยู่ด้วยกันแบบนั้น

แบบที่ต้องให้คำนิยามถึงกระสุนลูกสุดท้ายในมือและมันถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี 




END.




::pemijay_::
27.02.2019



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #29 lushshy (@babyable) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:32
    โอโห ดีมากกกกก
    #29
    0
  2. #22 2day_star (@2day_star) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:39
    มันแบบโรแมนติกมากกกก คือดีย์ชอบอ่ะะะะ
    #22
    0
  3. #21 bns_ (@ollbolom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:56
    คือดี น่ารักมาก!
    #21
    0
  4. #20 B a c k b i t e r (@_backbiter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:37
    อุแงงงงงงง้ น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #20
    0
  5. #17 unitboyy (@unitboyy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:56
    น้องน่ารักขนาดนี้ใครจะไปฆ่าลงง
    #17
    0
  6. #14 be your light (@Sha_Dow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:56
    ทำดีมากพจฮ นึกว่าจะฆ่าอูจินจริงๆซะอีก
    #14
    0
  7. #13 dream (@panida2543) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:22

    อหๆๆๆ พล็อตดีจัง ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอหรอ น่ารัก เห็นแล้วอยากปกป้องใช่ไหมละ แหม่ๆๆ
    #13
    0