WANNA ONE l 2PARK Different page [SF/OS] #พัคฮุนพัคอู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,272 Views

  • 29 Comments

  • 100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    80

    Overall
    1,272

ตอนที่ 3 : Athirst

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

-Athirst-

Jihoon x Woojin

Rate : +

Warning : Sexual

 

'คุณช่างสวยงาม และนั่นแหละคือเหตุผลที่ผมต้องได้ครอบครองคุณ'

 

พัคจีฮุน เดินทอดน่องไปตามทาง

 

ความมืดเข้าปกคลุมมาได้หลายชั่วโมงจนเกือบจะเข้าวันใหม่

 

ร้านรวงตามทางก็ต่างทยอยปิดตามเวลา เหลือแต่สถานบันเทิงยามค่ำคืนเท่านั้น

 

แต่ก็นั่นแหละ พัคจีฮุนไม่ได้สนใจมันนักหรอก

 

นาฬิกาข้อมือราคาแพงถูกยกขึ้นมาดูเวลา มันทำงานตามหน้าที่ของมันในแบบที่เขาคนนั้นต้องการ และพัคจีฮุนก็กำลังจะทำตามหน้าที่ของตัวเองต่อเขาคนนั้น

 

เที่ยงคืนสิบห้า

 

ถึงเวลาแล้วสินะ

 

รหัสเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกที่ตั้งตระหง่านใจกลางเมืองถูกใส่ลงไปอย่างเคย มันยิ่งกว่าความเคยชินเสียอีกในที่ๆพัคจีฮุนเรียกมันว่างาน

 

ชายหนุ่มยังคงก้าวอย่างมั่นคงไปยังห้องด้านในสุด ก่อนหยุดยืนหน้าประตู ด้านในห้องเงียบเชียบ แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดเหมือนบางสิ่งบางอย่างกำลังเชื้อเชิญให้เข้าไปข้างใน

 

ประตูถูกเปิดออกด้วยมือของพัคจีฮุน มันไม่ได้ถูกล็อคไว้อย่างที่ควร

 

ห้องสีแดงสดกับเตียงซี่กรงสีดำ

 

สถานที่ให้ความรู้สึกราวกับแจกันของดอกกุหลาบ

 

และ ดอกกุหลาบที่ฉาบไปด้วยยาพิษ

 

ทุกอย่างที่นี่ทำให้เขาปวดหนึบ

 

เจ้าของร่างสีน้ำผึ้งนอนอยู่บนเตียงผ้าปูสีแดงสดกับผ้าแพรผืนบางสีเดียวกัน ตาหลับพริ้ม ขนตาเรียงสวย ลมหายใจสม่ำเสมอ พัคจีฮุนวิเคราะห์ใบหน้าได้รูปเข้ากับจมูกและริมฝีปากที่ตอนนี้เผยอออกน้อยๆเพื่อปล่อยลมหายใจ เจ้าตัวยังคงหลับใหล

 

พัคอูจิน ช่างสวยงาม

 

และนี่คือสิ่งที่เป็นพิษร้าย

 

สิ่งที่อยากถนอม แต่ก็น่าย่ำยีให้แหลกสลายคามือ

 

พัคจีฮุนมีโอกาสได้แตะต้องของสวยงาม แต่ไม่มีโอกาสได้ครอบครอง

 

เพราะสิ่งนี้ไม่ใช่ของเขา

 

เป็นของล้ำค่าสูงส่ง

 

ตามหลักการมันควรจะเป็นเช่นนั้น

 

"คุณอูจิน คุณหนูครับ" จีฮุนนั่งลงบนเตียง

 

ทอดสายตาโลมเลียอีกคนอย่างเปิดเผย กางเกงขาสั้นเลิกขึ้นสูงไปอีกจนเห็นถึงขาอ่อนที่เขาเคยสัมผัส ภายใต้ผ้าแพรยิ่งทำให้โดดเด่น กับเสื้อนอนซีทรูตัวบางจนเห็นหน้าท้องแบนเรียบ

 

พัคอูจินขยับตัวน้อยๆก่อนลืมตา

 

"มาแล้วเหรอ"

 

ไม่มีใครรีรอ คุณหนูของจีฮุนประกบจูบอย่างรวดเร็ว มือเล็กสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตสีดำ ก่อนที่มือเย็นเฉียบคู่เดิมจะลูบไปตามแผ่นหลัง

 

พวกเขาขยับตัวเข้าใกล้กัน

 

ลมหายใจหนัก บางครั้งก็ขาดช่วงจากการจูบ ลิ้นร้อนถูกยื่นเข้ามาในโพรงปากของจีฮุน เขาขบกัดมันน้อยๆจนอีกคนสะดุ้ง

 

"นี่ อย่าแกล้งกันสิ" เสียงเง้างอนถูกส่งมาจากพัคอูจิน ปากเล็กบึนออกเล็กน้อยจนน่าหมั่นไส้ จีฮุนกัดมันเข้าอย่างจัง

 

"นี่ เราปากแตกเลยนะจีฮุน"

 

"คุณหนูก็ใจเย็นๆสิครับ"

 

"รอมาหลายชั่วโมงแล้วนะ"

 

"อีกหน่อยจะเป็นไรไปครับ"

 

มือเขาไล้ไปตามลำตัวผ่านเสื้อตัวบางก่อนจะถอดมันออก ก้มหน้าลิ้มเลียลำคอ หยุดเล่นกับยอดอกที่ตั้งชูชันต่อสู้กับสัมผัสนุ่มหยุ่นและเปียกแฉะ อูจินปล่อยลมหายใจ สั่นไหวตามความรู้สึกวาบหวาม

               

จีฮุนเริ่มประกบปากอีกครั้ง ลิ้นร้อนตวัดหยอกล้อกันสักพัก ใบหน้าเลื่อนมาที่ลำคอระหงดูดดึงจนขึ้นสี เหมือนกับกุหลาบที่ถูกกระทำรุนแรงจนช้ำ

 

"อื้อ จีฮุน เลิกเล่นซะที"

 

"ผมคิดว่าคุณหนูจะชอบเสียอีก"

 

"นี่ สักทีเถอะ"

 

"ครับ"

 

พัคจีฮุนเอื้อมหยิบกุญแจมือก่อนจับมือสองข้างยกขึ้น ล็อกมันไว้กับหัวเตียง จับข้อเท้าสองข้างให้แยกออกล็อกมันไว้ที่ปลายเตียงเช่นเดียวกับข้อมือ

 

เสียงเหล็กกระทบกันกระตุ้นอารมณ์ของพัคอูจินไม่น้อย และอีกคนก็มอบจุมพิตให้เขาเป็นการปลอบโยน

 

พัคจีฮุนแทรกตัวเข้าตรงกลางหว่างขา แกว่งมือเฉียดส่วนนูนตรงเป้ากางเกง รอยยิ้มเผยออกมาหลังจากพัคอูจินสะดุ้งสุดตัว ผ้าแพรผืนเดิมถูกเอามาใช้ปิดตา อีกคนมีโอกาสมองลางๆผ่านผืนผ้าเท่านั้น เขาจับใบหน้าร้อนผ่าวให้หันมาหา

 

พัคอูจินงดงามจริงๆนั่นแหละ

 

ลมหายใจร้อนถูกเป่าไปที่ใบหูจนอูจินหดหัวลงน้อยๆ ลิ้นร้อนตวัดเลียบรอบ ก่อนฟันจะขบใบหูเล็ก ลากไล้ปากนุ่มกับลิ้นเฉอะแฉะผ่านลำคอ ปากเดิมจูบไล่ตามแนวกรามจนถึงแนวไหปลาร้าที่ลงร่องสวย เขาได้ยินเสียงร้องครวญครางอื้ออึงจากร่างกายด้านล่าง

 

พัคอูจินปวดส่วนกลางลำตัวจนเอวเล็กขยับไปมา

 

"อื้อ จีฮุน"

 

"ว่าไงครับ" พัคจีฮุนยื่นมือบดเบียดกลางลำตัวของอีกฝ่ายผ่านชั้นใน ลูบไล้หน้าท้องแข็งไปมา

 

"คุณหนูบอกผมสิ"

 

"อื้อ เร็วๆหน่อยสิ"

 

"เอางั้นจะดีเหรอครับ" เขาเริ่มต้นลิ้มเลียรอบใบหูน้อยๆอีกครั้ง

 

"อื้อ ไม่ไหวแล้ว ระ เร็วสิ ฮื้อ"

 

"เข้าใจแล้วครับ"

 

กางเกงขั้นในถูกปลดลง ส่วนกลางตั้งชูชัน พัคจีฮุนกอบกุมมันเอาไว้ เขาใช้มือขยับขึ้นลงสักพัก พัคอูจินแอ่นตัวตามจังหวะมือของเขา

 

"อื้อ อื้อ ฮื้อ"

 

อีกคนสะบัดเอวไปมาเมื่อจีฮุนค้างมือไว้ส่วนปลายที่ไร้ผนังหุ้ม อากาศในห้องร้อนพอๆกับอุณหภูมิร่างกายของเขาทั้งสอง มืออีกข้างจับส่วนโคน สลับกับใช้ปลายนิ้วหยอกล้อกับช่องทางด้านหลัง

 

"คุณหนู ผ่อนคลายหน่อยสิครับ ไม่งั้นผมจะทำให้คุณหนูเจ็บนะ"

 

"พูดมากจริง"

 

"ขอโทษครับ"

 

"อึก อ๊าาา"

 

นิ้วชี้สอดเข้าอย่างจงใจตั้งแต่ยังไม่ทันจบประโยค มือข้างหนึ่งทำหน้าที่ขยับขึ้นลงอย่ารวดเร็วกับมืออีกข้างที่ทำงานประสานกันอย่างดี

 

อูจินครวญครางในลำคอ

 

จีฮุนค้างนิ้วไว้ในช่องทางด้านหลัง หยุดการกระทำให้อีกคนพักหายใจ ก่อนขยับกวาดไปรอบ อูจินตอดรับความรู้สึกของนิ้วนั้นในจังหวะเดียวกันกับเมื่อตอนที่อีกคนขยับ

 

"อืม ดีจริงๆเลยน้าอูจินอ่า"

 

"ฮึก อื้อ"

 

พัคจีฮุนทำหน้าที่ของตัวเองไปจนน้ำสีขาวถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับเสียงหวีดร้องดัง

 

"ฮึก อ๊า อ๊าาา"

 

จีฮุนมองส่วนล่างของอูจินกระตุก เขายกยิ้มพอใจ

 

ทำไมร่างกายของพัคอูจินถึงสวยงามแบบนี้นะ

 

แม้แต่ตรงนั้นก็ยังงดงาม เขาก้มลงไปมอบจูบให้กับช่องทางด้านหลัง จีฮุนถอดกางเกงออก กอบกุมส่วนของตัวเอง ขยับขึ้นลงจนสามารถกระทำการต่อไปได้

 

"อึก"

 

พัคจีฮุนเข้าไปในตัวของพัคอูจิน คุณหนูของเขาสะดุ้งสุดตัว แต่จีฮุนกลับนิ่ง

 

"เร็วหน่อยหน่าจีฮุน"

 

"คุณหนูไม่รู้จักรออีกแล้วนะครับ"

 

"เร็วๆเถอะหน่า"

 

อูจินเริ่มขยับตัวตามความต้องการ และเหมือนทุกอย่างขาดผึง ณ เวลานั้น ความใจเย็นของพัคจีฮุนจบลงเช่นกัน

 

เสียงเฉอะแฉะดังออกมาตามจังหวะ ก่อนจะเริ่มเร็วขึ้น การรุกล้ำของจีฮุนทำให้อูจินหายใจไม่ทัน อารมณ์แห่งความต้องการสาดซัดรุนแรง แต่พวกเขาก็ยังคงยอมให้มันดำเนินต่อไป

 

เขามองใบหน้าชื้นเหงื่อของอูจิน กับลมหายใจหอบคราง จีฮุนขยับเข้าออกรวดเร็วและหนักแน่นตามแรงอารมณ์

 

"ฮื้อ ดีจังจีฮุน อึก"

 

พัคจีฮุนยิ้มย่องให้กับคำชม

 

"เร็วอีกสิ จีฮุนอ่า"

 

ก็นั่นแหละ เพราะคำสั่งนั้น เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขยับเข้าออกไปกี่ครั้ง บดจูบกับปากแดงๆนั่นไปมากเท่าไหร่

 

แรงกระตุกตัวครั้งสุดท้าย ของเขาทั้งสอง น้ำสีขาวเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ

 

ลมหายใจหอบหนักประสานกัน เสียงอื้ออึงในลำคอของอูจินก็ช่างน่าฟัง ริมฝีปากบวมเจ่อที่นำพาให้จีฮุนโน้มหน้าลงไปประกบอีกครั้ง

 

'ตี้ด'

 

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบ่งบอกว่า หมดเวลาที่พวกเขาจะปรนเปรอกันสำหรับค่ำคืนนี้

 

พัคอูจินถอนหายใจ ก่อนจะปล่อยลมหายใจให้เป็นจังหวะปกติเช่นเดียวกับจีฮุน

 

ความรู้สึกเสียดาย หล่ะมั้ง

 

แต่ทำไงได้ คุณหนูของเขาต้องพักผ่อน

 

และเขาต้องทำตามทุกข้อตกลงเพื่อรักษาร่างกายสวยงามนี่ไว้

 

จีฮุนลูบผมสีน้ำตาลเฮเซลนัท ก่อนจะยื่นมือปลดเปลื้องพันธนาการ เขาพยุงร่างกายอ่อนปวกเปียกเข้าสู่อ้อมกอด คางพัคอูจินเกยอยู่บนไหล่ แต่อีกคนไม่มีแรงแม้แต่จะยื่นมือมากอดตอบ

 

พัคจีฮุนจูบขมับร้อนที่เต้นตุบเพื่อปลอบประโลม

 

เขาอุ้มอีกคนขึ้น เปิดประตูห้องน้ำกระจกแก้ว วางอูจินลงในอ่าง ก่อนเปิดน้ำอุ่น ความร้อนของน้ำจนกระจกขึ้นฝ้า จีฮุนก้าวเข้าไปนั่งซ้อนหลังอูจิน

 

"อูจินอ่า นายนี่มัน"

 

เขาพูดระหว่างสอดนิ้วเข้าช่องทางด้านหลัง กำจัดสิ่งคั่งค้างให้สะอาด จีฮุนทำเป็นไม่สนใจเสียงประท้วงในลำคอกับอาการกระตุกน้อยๆเมื่อเจอการเย้าแหย่กับผนังบวมช้ำ

 

"เบื่อเวลาที่เราต้องหยุดจัง" พัคอูจินเอ่ยอย่างเหม่อลอย

 

จีฮุนยังคงตั้งใจอาบน้ำให้กับคุณหนูของเขาอย่างใจเย็น

 

"ก็ตามข้อตกลงไงครับ"

 

"ยกเลิกดีไหม"

 

"อย่าดีกว่าครับ"

 

"งั้นเหรอ ถ้าต่อไปคุณหมอไม่ห้าม คุณจะทำกับเรานานกว่านี้ไหม" อูจินช้อนสายตามองอย่างยั่วยวน

 

"ตามที่คุณหนูต้องการเลยครับ"

 

พัคอูจินเคยแหลกสลาย แต่มันเป็นอดีต เพราะเหตุผลของอดีตมันส่งผลมาถึงปัจจุบัน

 

ความต้องการของพัคอูจินไม่เคยหยุด

 

แล้วเขาเป็นคนตอบสนองความต้องการทั้งหมดทั้งมวลนั่น

 

"ทำไมยังอยู่กับเราเหรอ" อูจินส่งเสียงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

 

"คุณเป็นของผม รู้ใช่ไหม"

 

"แบบไหนหล่ะ" เสียงเอื้อนเอ่ยของพัคอูจินบางเบา

 

"แบบที่ผมมาทำให้คุณแบบนี้ไง"

 

"ไม่ชอบหรือไง"

 

"ไม่ปฏิเสธครับ" จีฮุนตอบกลับหนักแน่น "ผมไม่เคยไม่ชอบคุณหนู"

 

"ถ้าไม่อยากมาก็บอก"

 

"คุณก็รู้ว่าไม่ใช่แค่ผมที่ต้องการครอบครองคุณ"

 

"แล้วยังไง เราเคยสนใจคนอื่นที่ไหน คุณก็ไม่เคยสนใจนี่ ไม่งั้นจะมาทำไมตั้งหลายปี"

 

"อืม ผมก็สนใจแค่คุณหนู"

 

"ก็แค่นั้นไม่ใช่เหรอไง ทุกคนก็สนใจผม โดยเฉพาะคุณ แต่ผมต้องการแค่คุณ และนั่นแหละดี สนใจแค่ผมก็พอ"

 

"ครับ"

 

"เราเป็นของคุณมาตั้งนานแล้ว คุณคนเดียวที่ได้ตัวเราในเวลาหลายปีมานี่"

 

"ผมทราบครับ"

 

"พรุ่งนี้มาด้วย ถือว่าเราสั่งแล้วกัน"

 

"ไม่ปฏิเสธครับ"

 

พัคจีฮุนส่งคุณหนูของเขาเข้านอน ลูบหัวกล่อมจนอีกคนเข้าสู่นิทรา

 

สายตากวาดรอบเพนท์เฮาส์ราคาแพง ที่นี่แทบไม่เคยถูกใช้งานนอกเสียจากห้องสีแดงสดนั่น พัคอูจินแทบไม่ออกจากห้องนั้นราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นคอยพันธนาการอีกคนไว้

 

พันธนาการที่มีชื่อว่า พัคจีฮุน

 

รอยยิ้มแย้มออกมาน้อยๆ ไม่มีใครเข้าหาคุณหนูของเขาได้นอกจากตัวเขาเอง และทุกพันธนาการก่อนหน้าที่คุณผู้ชายมอบให้กับคุณหนูคนเล็กของบ้าน คนที่เป็นเจ้าของชีวิตร่างกายสีน้ำผึ้งนั่น

 

อย่างการกักขังให้อยู่ในเพนท์เฮาส์ที่นี่

 

ด้วยข้ออ้างอย่างการที่บอกว่าคุณคนเล็กมีอาการซึมเศร้า

 

แต่เปล่าเลย คุณหนูคนเล็กของบ้านที่เคยเป็นที่สำเร็จความใคร่ของคนในบ้านใหญ่ จนทุกอย่างเละเทะกลับตาลปัตร

 

ในหัวของพัคอูจินสับสน

 

และเขาก็ได้โอกาสเพียงหนึ่งเดียวในการดูแลพัคอูจิน

 

เขา ไม่ปฏิเสธ ใดๆ

 

ต่อให้ไม่ได้ครอบครอง ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาไม่มีทางได้เป็นเจ้าของสิ่งของล้ำค่าสูงส่งชิ้นนี้

 

ในความเป็นจริง

 

ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาได้ครอบครองทั้งตัวตนและร่างกายน่าหลงใหลนั่นพัคอูจินต้องการเขามากกว่าใครๆ และนั่นคือเหตุผลที่เขาเป็นที่หนึ่ง

 

ถ้ามันเกี่ยวกับ พัคอูจิน สิ่งนั้นต้องเป็นของ พัคจีฮุน

 

พัคอูจิน จะเป็นของพัคจีฮุน คนเดียวเท่านั้น

 

END.



::pemijay_::

19.02.2019

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #25 2day_star (@2day_star) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:51
    สุดๆๆไปเลยจ้าาา มันแบบสุดมากจริงๆๆ
    #25
    0
  2. #18 B a c k b i t e r (@_backbiter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:26
    สุดยอดไปเลยพัคจีฮุน อมก
    #18
    0
  3. #7 Camelliasinesis (@ar-thip-lwt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:51
    พ่อร้ายมากกก
    #7
    0
  4. #6 bns_ (@ollbolom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:34
    เผ็ดมาก จีฮุนนี่เจ้าวางแผน สุดยอดไปเลย
    #6
    0
  5. #5 unitboyy (@unitboyy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:32
    จีฮุนเทอมันรว๊ายยยยยยยย อูจินแซ่บจนแม่เป็นลมม
    #5
    0