WANNA ONE l 2PARK Different page [SF/OS] #พัคฮุนพัคอู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,272 Views

  • 29 Comments

  • 100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    80

    Overall
    1,272

ตอนที่ 2 : Sensualitas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

 

-Sensualitas-

Jihoon x Woojin

Rate : +

Warning : Sexual

 

 

คุณคือความต้องการที่ไม่จบสิ้นของผม

ผมหิวกระหาย คลั่งไคล้ไปกับผิวกายละเอียด

และเพราะคุณเจ็บปวด ผมจึงยินดี

สิ่งที่ผมต้องการคือดื่มด่ำคุณจนพ้นคืน

 

คุณถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน

ห้องสี่เหลี่ยมสีแดงกับอากาศเย็นเยียบ

ผมกลับทำให้คุณร้อนระอุดั่งเตาเผาแห่งความผิดบาป

 

ผิวกายชื้นเหงื่อ หน้าอกเปลือยกระเพื่อมขึ้นลง

คุณเผยอปาก หอบเอาอากาศเข้าปอด

ร่างบางสีน้ำผึ้งบดเบียดร่างกายหาที่ระบายความรู้สึกวาบหวาม

 

ผมประกบริมฝีปากเข้ากับปากบวมเจ่อของคุณ 

ลิ้นร้อนตวัดตอบโต้กัน เสียงน่าระอายถูกปล่อยออกมาไม่จบสิ้น

ผมลิ้มรสชาติหวานกลมกล่อมจากปากของคุณ

อีกครั้งและอีกครั้ง

 

กลิ่นกุหลาบจากเทียนหอมราคาแพงแตะจมูก

ก่อนจะแทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือด

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเป็นกลิ่นที่น่าชื่นชมยินดี

 

เสียงหวีดร้องของคุณในคราแรก บ่งบอกถึงความเจ็บปวดเสียเต็มประดา 

ผมจัดการกับร่างกายคุณแม้คุณจะไม่ยินยอม

แต่ในตอนนี้กลับเป็นเสียงครวญคราง อื้ออึงในลำคอ 

 

ทั้งรสปากของคุณ ชวนหลงใหล

แก้มฝาดสีแดง ลมหายใจขาดช่วง

ผิวกายร้อนรุ่ม ร่างขยับตามแรงอารมณ์

 

งูพิษที่พ่ายแพ้ให้พวกเดียวกันเอง

 

ผ้าม่านถูกกระชากเปิดออกด้วยปีศาจแห่งราคะ

 

พวกเขาครอบครองกันและกันอย่างลับๆ 

นานจนไม่มีใครคิดจะยกเลิกกิจอันไม่น่าพึงใจนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อืม อ๊า"

 

เสียงครวญครางดังออกมาอีกระลอก

 

พัคอูจินจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือ ระบายความเสียวซ่านเมื่ออีกคนกระแทกร่างกายเข้าใส่

 

"อึก อ๊า จีฮุน มันเจ็บนะ"

 

ในเวลาที่อีกคนไร้สติ เมามายไปกับกามารมณ์ เสียงทัดทานใดๆก็พร้อมจะหายไปในอากาศ

 

ปีศาจก็ยังคือปีศาจอยู่วันยันค่ำ

 

พัคจีฮุนเป็นพี่ชายฝาแฝดของเขาที่ไม่เคยสนใจสิ่งใดบนโลก นอกจากสิ่งที่เจ้าตัวต้องการ สายตาดุร้ายเย่อหยิ่งภายใต้ใบหน้าหวานกำลังไม่สบอารมณ์ที่พัคอูจินกำลังปฏิเสธ

 

"อูจินขยับหน่อยสิอย่านอนเฉยๆ"

 

"จีฮุนอย่า"

 

"อูจินอา"

 

"อึก เจ็บ"

 

พัคอูจินประท้วง 

 

แต่อีกคนมาไกลเกินกว่าจะถอดถอนอารมณ์ของตัวเองได้หรือเห็นใจคนใดๆบนโลก พัคจีฮุนกระตุกช่วงล่างปล่อยน้ำสีขาวเลอะเทอะเปรอะเปื้อน

 

ผ้าปูเตียงสีขาวยับย่น บางส่วนฉีกขาดเพราะแรงดึงทึ้ง

 

หลักฐานคราบน้ำกามบ่งบอกถึงเรื่องราวก่อนหน้าได้เป็นอย่างดี พัคอูจินรู้สึกอยากจะอาเจียน บนโลกนี้ช่างน่าสะอิดสะเอียน ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่อีกคนถึงจุดฝั่งฝัน และก็ในแหละ พัคอูจินถึงจุดเดียวกัน แต่มันไม่ใช่ด้วยเพราะความรู้สึกน่าอภิรมณ์นัก

 

จีฮุนลูบหัวอูจินเบาๆ ปลอบประโลมอีกคนด้วยจูบครั้งแล้วครั้งเล่า ปากนุ่มหยุ่นพรมไปทั่วร่าง 

 

"จีฮุน อย่านะ พอแล้ว"

 

อูจินส่งเสียงปราม อีกคนเอาแต่เล่นกับตัวเขา มือคู่นั้นกอบกุมส่วนกลางลำตัว จนปวดหนึบ 

 

ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง

 

"อูจิน เรารักอูจินมากเลยนะทั้งร่างกาย หัวใจนี่ก็ด้วย"

 

มือคู่ลูบไล้ร่างกายอีกคนอย่างหลงใหล ไม่ใช่แค่การหลงใหล มันมากกว่านั้น ร่างกายของพัคอูจินไม่ควรเป็นของใครอื่นนอกจากเขาเท่านั้น

 

ช่วงเอวของพัคอูจินบิดเร่า 

 

"อ๊า ฮึก จีฮุนอา"

 

เสียงหวานครางเบาๆ ลมหายใจหอบถี่กระคุกเป็นช่วงตามการทำงานของมือที่กอบกุมส่วนกลางลำตัว ริมฝีปากแตกจากการขบกัดระงับแรงอารมณ์

 

จีฮุนไม่สนใจเสียงหวีดร้องใดๆของผู้เป็นน้องชาย 

 

 

 

 

 

ความสัมพันธ์แปลกประหลาดของพวกเขาเกิดขึ้นเมื่อไหร่

 

พัคอูจินมีพัคจีฮุนอยู่ข้างๆตั้งแต่ในท้องแม่ด้วยซ้ำ และตั้งแต่จำความได้ พวกเขาทุกอย่างร่วมกัน 

 

ทุกอย่าง แม้กระทั่งผู้หญิง จากพี่น้องกลายเป็นการแข่งขัน และผลสุดท้ายของการที่ต่างคนต่างต้องการชัยชนะในทุกๆแมตช์

 

พัคจีฮุนพ่ายแพ้ให้กับพัคอูจิน

 

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าร่างกายของน้องชายตัวเอง มันสวยงามกว่าสิ่งใดบนโลก สวยงามเกินกว่าจะเอาสิ่งใดๆมาแลก และเขาไม่ทางให้ใครได้แตะต้องเรือนร่างงดงามนี่อีก

 

พัคจีฮุนครอบครองพัคอูจินเมื่อตอนอายุสิบห้าปีบริบูรณ์ 

 

และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่ว่าส่วนใดๆบนร่างกายอูจินเป็นของเขา

 

ความทรงจำในช่วงเวลานั้นติดแน่น เสียงร้องของพัคอูจินยังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ห้องนอนกระจัดกระจาย ผ้าปูเตียงขาดวิ่น ร่างช้ำๆของพัคอูจินนอนหายใจรวยรินท่ามกลางซากปลักหักพัง ร่างกายม่วงช้ำเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้ายังคงงดงาม กลิ่นคาวคละคลุ้งในห้องที่ร้อนระอุดั่งเปลวไฟ

 

พัคจีฮุนกลายร่างเป็นปีศาจนับตั้งแต่นั้น

 

หรือในความเป็นจริง

 

อาจเป็นพัคอูจินต่างหากที่แพ้ให้กับปีศาจอย่างราบคาบ

 

ปีศาจอย่างพัคจีฮุน พันธนาการเขาไว้ด้วยโซ่ตรวน ยาพิษ และหลุมพลาง มันยากที่จะปลีกตัวหนี ถ้ารู้ไม่เท่าทันก็ไม่มีทางรอด

 

พัคอูจินไม่เคยรอดพ้นการลงทัณฑ์

 

 

 

 

โซ่เส้นหนาขึงข้อเท้าเรียวไว้กับเตียง ตอนนี้มันขึ้นสีช้ำห้อเลือด หรืออยู่แบบนั้นจนกระทั่งเลือดไหลซิบ

 

เพราะผ้าม่านผืนหนา สิ่งนั้นกักขังเขาไว้ในห้องมืด กับร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ 

 

อูจินมือสั่นน้อยๆ เขายกมันมาขยี้ตาสองสามทีเพื่อปรับโฟกัส

 

พัคจีฮุนนั่งจ้องเขาผ่านความมืด

 

หลังจากเผลอสบตา แผ่นหลังของอูจินชาวาบ ความรู้สึกปวดหน่วงช่วงล่างกลับมาอีกครั้ง 

 

พัคจีฮุนใช้นิ้วเขี่ยมือเล็ก ไล่จนถึงใบหู มือกอบกุมใบหน้าร้อนผ่าว ปากพวกเขาเชื่อมกัน ลมหายใจหอบถี่

 

จูบครั้งแล้วครั้งเล่าดำเนินต่อไป

 

จนสุดท้าย ทุกสิ่งทุกอย่าง กระจัดกระจาย.

 

END.

 

 

 




::pemijay_::

15.02.2019







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #28 Bantanboys (@Bantanboys) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:11
    บาปเหลือเกินนนนนน ฮื่อออ
    #28
    0
  2. #24 2day_star (@2day_star) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:50
    บาป บาปมากกก มันร้อนรุ่ม
    #24
    0
  3. #16 B a c k b i t e r (@_backbiter) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:40
    พัคจีฮุนนนนหงกสกสทดอาก
    #16
    0
  4. #4 unitboyy (@unitboyy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:08
    คนน้องเต็มใจไหมนะ ฮือออออ บาปปปป
    #4
    0
  5. #3 bns_ (@ollbolom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:58
    อมกก จีฮุนนายมันปีศาจ ดุเหลือเกินยอมแล้ว
    #3
    0