WANNA ONE l 2PARK Different page [SF/OS] #พัคฮุนพัคอู

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,282 Views

  • 29 Comments

  • 100 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    90

    Overall
    1,282

ตอนที่ 1 : 100000 miles away

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

 

-100000 miles away-

Jihoon x Woojin

 

 

'I miss that time not because of you but because of us.'

 

ดวงดาวกระจัดกระจายไปทั่วห้อง

 

ห้องนอนที่อาศัยแสงจากโคมไฟกาแล็กซี่เท่านั้น และเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงส่องสว่างให้ที่แห่งนี้ปราศจากความมืดมิด

 

พัคอูจินจ้องมองกำแพงว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเงียบงัน

 

โทรศัพท์มือถือเครื่องสวยถูกเสียบด้วยหูฟังสีขาว บทเพลงกำลังขับกล่อม ให้ผู้เป็นเจ้าของมีสมาธิจดจ่อกับงานตรงหน้าบ้างเสียที

 

แต่เปล่าเลย 

 

แบบร่างสถาปัตยกรรมของอูจินยังคงอยู่ที่เดิม มันไม่ได้เดินไปข้างหน้าสักนิด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พัคอูจินพยายามรวบรวมความคิดกระเจิดกระเจิงของเขามากแค่ไหน

 

ก็นั่นแหละ มันจบลงที่เขาเอื้อมมือไปกดปิดสวิตช์ไฟ และเปิดการทำงานของโคมไฟดวงดาวแทน

 

มันทำให้เขาคิดถึงใครสักคน เจ้าของสิ่งๆนี้ อย่างน้อยๆอูจินก็หวังจะคลายความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวลงได้บ้าง

 

สักนิดก็ยังดี

 

พัคอูจินมองไปรอบๆ เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ ขยับหัวน้อยๆตามจังหวะเพลง

 

'ติ้ง'

 

เสียงแจ้งเตือนแอพลิเคชั่นสีเขียวร้องเรียกให้มือเล็กหยิบมันขึ้นมา

 

พัคจีฮุน

 

Jihoon: คอลไปได้ไหม

Jihoon: ขอโทษ อูจินคงนอนแล้ว

Jihoon: ที่นั่นจะตีสองแล้วสิ

Jihoon: คิดถึงนะ

 

พัคอูจิน คว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ระบายความรู้สึกปวดหนึบตรงหน้าอกด้วยสาเหตุจากหัวใจของเขา

 

มันเต้นรุนแรง

 

น้ำตาหยดน้อยไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ พัคอูจินคิดถึงเขาคนนั้นเหลือเกิน

 

สายตากวาดเปลี่ยนจุดโฟกัสไปที่เตียง อูจินสามารถกลับไปเอนตัวลงนอนได้หลังจากห่างจากมันไปสักพัก เก้าอี้ที่เคยมีมากกว่าหนึ่ง ตอนนี้มันเหลือเพียงตัวเดียว

 

ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป 

 

มันเปลี่ยนแปลงไปเพราะตัวของเขาเอง

 

นับตั้งแต่พัคจีฮุนยืนยันว่าจะไปจากที่นี่ เขาอ่อนแอเกินกว่าจะนึกถึงอีกคนตลอดเวลา หรือแม้แต่การอยู่ในสภาพเดิมๆที่เคยมีอีกคนอยู่ มันยังยากเกินไป

 

การจากลาช่วงระยะเวลาหนึ่ง มันก็ทำให้พัคอูจินแทบพังทลาย

 

ถึงในความเป็นจริงเขายังไม่เสียหายมากนัก เพียงแค่โคลงเคลงเท่านั้น

 

รักแท้ไม่แพ้ระยะทาง ใครบางคนบอกไว้แบบนั้น

 

ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้พวกเขาไม่เคยเลิกกันก็จริง

 

แต่ทุกอย่างมันไร้ความมั่นคง บอบบางเสียจนกลัวว่าถ้ามีใครสักคนที่ไม่หวังดีมาแตะต้องเพียงนิดเดียว ก็อาจจะทำให้ขาดรุ่งริ่งจนไม่อาจซ่อมแซมได้

 

Jihoon: นี่ ก็เห็นยังออนเฟซบุ๊คอยู่หนิ

Jihoon: ไม่คิดจะตอบกันเหรอ

Jihoon: อูจินอา เป็นอะไรหรือเปล่า

 

น้ำตาระลอกใหม่ไหลมาอีกครั้ง พัคอูจินไม่คิดว่ามันง่ายหรอก แม้พัคจีฮุนแฟนหนุ่มของเขาจะพยายามแค่ไหน

 

อูจินไม่เคยรู้สึกพอ

 

เวลาเหนื่อยล้า เขาต้องการอ้อมกอด หรืออะไรก็ตามที่มากกว่าการคุยกันผ่านจอ หรือแม้กระทั่งเรื่องบนเตียงที่ไม่ใช่การวิดีโอคอล

 

ทุกวันนี้ สัมผัสอุ่นตอนเช้ากลับกลายเป็นความเงียบเหงาหนาวเหน็บ

 

ภาพทุกภาพในห้องนอนที่ฉายชัด ค่อนข้างทำร้ายเขาอยู่ประมาณนึง 

 

ความทรมานของการ คิดถึง

 

พัคอูจิน สอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา ปล่อยสายตาเลื่อนลอยไปกับเพดาน จินตนาการถึงดวงดาวทุกดวง

 

เขาเริ่มภาวนา

 

 

 

 

 

พัคจีฮุน เก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อตัวใหญ่ เขาส่ายหัวไล่ความรู้สึกสับสนปนเป สมองเขาจำต้องทำงานหนัก

 

หัวใจก็เช่นกัน

 

เขาเป็นห่วงพัคอูจิน แต่ว่าอีกคนอาจไม่รับรู้ หรือไม่แม้แต่จะตอบการทักทาย

 

เหมือนเราทั้งคู่ แค่ห่างกันมากขึ้น แบบนั้น 

 

ระยะเวลาสองปีที่คบกัน จีฮุนรู้ว่าอูจินติดเขาแค่ไหน นั่นหมายความว่า ตอนนี้อีกคนเหงาแค่ไหนที่ไม่มีเขา

 

แต่เพราะความจำเป็น เขาต้องมาเรียนในที่แปลกใหม่

 

เนินเขาที่ส่งลมเย็นสบาย จีฮุนชอบมาปล่อยความคิดทิ้งที่นี่ และครั้งนี้เขาก็ตั้งใจจะทำแบบเดิมก่อนจะตั้งใจกับโปรเจคสุดท้าย เร่งทุกอย่างให้จบเร็วที่สุด

 

เพื่อพัคอูจินจะได้ไม่ต้องรอเขานานนัก

 

อีกฝ่ายรอเขามาปีกว่า นั่นมันก็นานมากพอ พัคจีฮุนต้องการเวลาอีกสักหน่อย อย่างน้อยก็อีกสักอึดใจ ให้เขาได้ทำหน้าที่ของตัวเองจนสำเร็จ เราสองคนคงจะถึงจุดหมายของการรอคอยเสียที

 

ไม่ใช่ว่าไม่กลัว ทุกความกลัวเทลงมาใส่ไม่ยั้ง พัคอูจินจะเป็นยังไงบ้าง เด็กที่ไม่ดูแลตัวเองแบบนั้นจะยังอยู่ดีไหม กินข้าวครบตรงเวลาหรือเปล่า หรือยังร้องไห้เพราะเขาอยู่ไหม

 

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว ก่อนกลายร่างเป็นความกังวลสีเทาในใจ

 

และยิ่งพัคอูจินหายไป 

 

'Could I find you on the top of the hill?'

 

'ติ้ง'

 

Woojin: เราสบายดี

Woojin: จีฮุนอยู่ที่นั่น ไม่ต้องห่วงเรานะ

Woojin: เราคิดถึงจีฮุนเหมือนกัน

Woojin: นี่ รักนะ

 

พัคจีฮุน กระชับเสื้อโค้ทตัวหนา 

 

เขายิ้ม 

 

และเริ่มอธิษฐานอ้อนวอนต่อพระเจ้า ให้เวลาแห่งความทรมานนี้จบลง

 

ให้ถึงเวลาที่ พัคจีฮุน กับ พัคอูจิน กลับสู่กันและกันเสียใจ

 

 

 

 

 

พัคอูจิน กางร่มสีเหลืองสด

 

วันวาเลนไทน์โดยปกติสถานที่ต่างๆเต็มไปด้วยผู้คน

 

ต่างออกไปเพราะฝน

 

คู่รักหลายคู่หลบฝนอิงแอบแลกความอบอุ่น หลายคู่ออกเดินฝ่าน้ำจากฟ้าด้วยรอยยิ้ม บ้างเลือกสักสถานที่นั่งจิบของอุ่นพูดคุย

 

อูจินเหมือนคนแปลกแยก

 

เขาหนีบก้านร่มไว้กับบ่า มือหยิบโทรศัพท์มือถือ พิมพ์ข้อความ

 

สายฝนปรอยๆที่ผิดฤดูกาล ทำให้ใจของใครหลายคนคงทวีความเงียบเหงา มันช่างแสนปวดร้าวที่ต้องเดินบนเส้นทางแห่งนี้โดยลำพัง

 

เพราะแบบนั้น กับตัวเขาเอง หลากหลายความรู้สึกสาดซัดใส่อย่างไม่ปราณี

 

อูจินกัดริมฝีปากน้อยๆอย่างคนใช้ความคิด

 

'ไม่ว่าจะยังไง ก็ยังคิดถึง ยังต้องการ ยังโหยหา'

 

นั่นคือความหมายของการมีตัวตนของพัคจีฮุน 

 

เรื่องระหว่างพวกเขา ความรู้สึกของกันและกัน

 

ทั้งหมดเป็นเรื่องสำคัญ

 

มันไม่ใช่เพราะการคิดถึงเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความรักต่างหากที่ทำให้ทุกอย่างมันสมบูรณ์

 

การมี พัคจีฮุน อยู่ในชีวิตของ พัคอูจิน

 

นั่นแหละที่เรียกว่า เรา

 

'ติ้ง'

 

Jihoon: รักครับ

 

END.

 




::pemijay_::

14.02.2019

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #27 Sowonn (@Sowonn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 01:36
    แง้งงง ร้องไห้แล้วว
    #27
    0
  2. #23 2day_star (@2day_star) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 19:45
    มันอบอุ่นนะ แต่ก็แอบเศร้า
    #23
    0
  3. #15 B a c k b i t e r (@_backbiter) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:36
    เพราะมันคือความรักกกกก
    #15
    0
  4. #2 bns_ (@ollbolom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:02
    เศร้าจัง ผ่านกันไปได้ไวๆนะ
    #2
    0
  5. #1 MMXIX (@Ininrmy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:07

    นึกว่าจะดราม่า ฮือออ อ่านละคิดถึงทูพัคมาก

    #1
    0