ร้ายเดียงสา (นิยายแปล)

ร้ายเดียงสา

คืนพายุฝน ในส่วนลึกของเรือนจำร้าง

ฉินอินถูกล่ามโซ่ตรึงมือและเท้า ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเข็มถี่ยิบ ผิวหนังเน่าเปื่อย

ดวงตาของเด็กสาวถูกผ้าขาวเปื้อนเลือดพันปิดไว้ เส้นผมยุ่งเหยิง ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด

ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง แต่เธอกลับอ่อนล้าจนไม่มีแม้แต่แรงจะดิ้นรน

ห้าปีแล้ว... ในที่สุด ก็กำลังจะตายแล้วสินะ?

"พี่สาว การไม่มีดวงตารู้สึกอย่างไรบ้าง?"

"ม่ออี้เฉินเคยชมว่าดวงตาคู่นี้ของพี่สวยกว่าของฉัน แต่น่าเสียดาย ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้วล่ะ"

เสียงอ่อนหวานดังใกล้เข้ามา หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ดูอ่อนโยนราวนางฟ้า เปรียบเทียบกับฉินอินที่อยู่ในสภาพย่ำแย่แล้วช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน

เสียงนี้... ทำให้ฉินอินตัวสั่นสะท้าน

"จวินถังเยว่ เธอบ้าไปแล้วหรือไง? ฉันเป็นพี่แท้ๆ ของเธอนะ!"

ฉินอินจ้องมองไปยังต้นเสียงอย่างเหลือเชื่อ หญิงสาวตรงหน้าคือจวินถังเยว่ ฝาแฝดแท้ๆ ที่เกิดจากครรภ์เดียวกัน

เพราะเป็นพี่น้องกัน เธอจึงไม่เคยสงสัยเลยสักครั้ง

"ไม่! ฉันไม่มีพี่สาวสกปรกและต่ำต้อยอย่างเธอ!"

"ตอนเธออายุสามขวบ ฉันตั้งใจทำให้เธอพลัดหลงไปอยู่กับพวกค้ามนุษย์ เธอไม่ควรกลับมาแย่งพ่อแม่และพี่ชายทั้งห้าของฉันไปเลยตั้งแต่แรก"

"แต่ว่า… ทุกอย่างจะจบลงในวันนี้แล้วล่ะ"

จวินถังเยว่พูดจบ เธอคำนวณจังหวะฝีเท้าของผู้มาเยือนด้านนอก ก่อนจะปลดพันธนาการของฉินอินแล้วผลักเธอลงไปที่พื้น

จากนั้นจึงกระชากโซ่ขึ้นมารัดคอตัวเอง

แรงบีบรัดทำให้ลำคอขาวผ่องของเธอปรากฏรอยเลือดอย่างน่าสะพรึง

ฉินอินถูกจองจำมานานเกินไป อ่อนแอจนไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ได้แต่ปล่อยให้จวินถังเยว่จับมือของเธอไปวางแนบกับดวงตาของตัวเอง

"พี่สาว ได้โปรด อย่าควักดวงตาฉันเลย… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอากระจกตาของพี่… ฉันก็รู้สึกผิดเหมือนกัน… ขอโทษนะ…"

"พ่อคะ แม่คะ พี่ๆ คะ… ถังถังกลัว…"

น้ำเสียงสะอื้นของจวินถังเยว่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจ