(Chanyeol x you) กาหลงฟ้า

ตอนที่ 5 : Chapter 4 Woman's Tear NC

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

     แกร็ก!

“อื้มมม...ร้อนนน น้องเอยร้อน พี่ตะวันฉายช่วยน้องเอยด้วย” ทันทีที่ตะวันฉายพาเจ้าเอยเข้ามาในห้อง เธอก็เอาแต่ร้องบอกว่าร้อนพร้อมกับมือที่อยู่ไม่นิ่งเริ่มลูบไล้ไปทั่วตัวของตะวันฉาย จากแผงอกแน่นๆลามลงมาถึงซิกแพคและไล้ต่ำลงมาจนถึงหัวเข็มขัด

“เจ้าเอย หยุดก่อน อย่าซนได้มั้ย” ตะวันฉายบอกเมื่อเริ่มรู้สึกว่าอะไรๆมันกำลังจะตื่น

“ไม่อาววว น้องเอยร้อน พี่ตะวันช่วยน้องเอยด้วย ทำให้น้องเอยนะ” เจ้าเอยบอกอย่างขอร้องเพราะเริ่มรู้สึกทรมาน

“พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่า” ตะวันฉายไม่ว่าเปล่าแต่กลับช้อนตัวอุ้มเจ้าเอยเดินตรงไปในห้องน้ำแล้ววางร่างบางลงอ่าง จากนั้นก็เปิดน้ำเพื่อหวังจะให้น้ำช่วยระบายความร้อนภายในกายของเจ้าเอย แต่ก็ดูเหมือนมันจะยังไม่ได้ผลเมื่อร่างบางเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเหลือแค่ซับใน

“ทำอะไรของเธอน่ะเจ้าเอย!” ตะวันฉายถามด้วยความตกใจที่อยู่ๆเจ้าเอยก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนหมดเหลือแต่บราและซับในสีแดง

“น้องเอยร้อนนน” เจ้าเอยบ่นและทำท่าจะถอดบรากับซับในแต่ตะวันฉายห้ามไว้ก่อน

“ไม่ได้! เธอเป็นผู้หญิงนะเจ้าเอย จะทแบบนี้ไม่ได้” ตะวันฉายบอก

“แต่เอยร้อนนนน!” เจ้าเอยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนหงุดหงิดและตาปรือ

“งั้นพี่จะออกไปรอข้างนอก” ตะวันฉายบอกแล้วเตรียมที่จะเดินออกไป แต่เจ้าเอยกลับรั้งตะวันฉายไว้แล้วพุ่งตัวไปประกบจูบตะวันฉายอย่างเร่าร้อน ตะวันฉายตกใจมากจึงดึงตัวเจ้าเอยออก

“ทำบ้าอะไรของเธอ!

“เอยไม่ไหวแล้ว มันทรมาน พี่ตะวันฉายช่วยน้องเอยเถอะนะคะ น้องเอยรักพี่ตะวันฉายนะ” เจ้าเอยพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเพราะฤทธิ์ยาผสมกับแอลกอฮอล์ ก่อนที่จะจูบตะวันฉายอีกครั้ง

“อ๊าส์! อย่าซนสิ พี่ไม่ไหวแล้วนะ” ตะวันฉายบอกเพราะตอนนี้มือของเจ้าเอยก็เริ่มไล้ไปทั่วตัวของตะวันฉาย

“เอยก็ไม่ไหว เอยต้องการพี่ตะวันฉาย” พูดจบก็จูบตะวันฉายอีกครั้งจนความอดทนของตะวันฉายหมดลงด้วยแรงราคะ

“เธอพูดเองนะเจ้าเอย ฉันเตือนเธอแล้วนะ งั้นต่อจากนี้อย่ามาเรียกร้องสิทธิ์อะไรจากฉันแล้วกัน” ตะวันฉายบอกก่อนจะจูบเจ้าเอยด้วยความร้อนแรงอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งคู่ต่างพากันแลกจูบอย่างดูดดื่ม และต่างคนต่างหลงเข้าไปอยู่ในห้วงแห่งราคะ ตะวันฉายอุ้มเจ้าเอยมาที่เตียงก่อนที่จะผละออกไปทำอะไรบางอย่างแล้วกลับมาคร่อมตัวจูบเจ้าเอยอีกครั้ง


CUT(NC)
เข้าไบโอทวิตเลยจ้าาาา


     แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านสีขาวเผยให้เห็นร่างสองร่างที่ตะกองกอดกันอย่างแนบแน่น แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทำให้เจ้าเอยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน เจ้าเอยพยายามกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสแล้วยกมือขึ้นมากุมขมับด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งก่อนที่จะมองไปรอบๆแล้วก็รู้สึกถึงความหนักที่อยู่ตรงช่วงเอวแล้วเธอก็พบกับท่อนแขนหนาที่โอบกอดเธอไว้อยู่ก่อนที่จะหันไปมองว่าเจ้าของแขนนี้เป็นใคร

“พะพี่ตะวัน!” เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วผละตัวออกห่างจนหลังชนหัวเตียงก่อนที่มองมาที่ตัวเองก็พบว่าตอนนี้ตัวล่อนจ้อนไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์แล้วก็หันไปมองร่างหนาที่ตอนนี้ก็ไม่ได้ใส่อะไรเลยเช่นกัน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...” เจ้าเอยพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่ภาพของเธอกับมาร์คและภาพบทรักอันเร่าร้องระหว่างเขาและเธอจะผุดขึ้นมา ถึงมันจะเลือนรางแต่เธอก็จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและที่ต้องทำให้เจ้าเอยต้องหลั่งน้ำตาออกมานั้นคือการที่เธอได้เสียสิ่งสำคัญในชีวิตของลูกผู้หญิงไปแล้วโดยที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ตอนนี้เธอได้แต่โทษตัวเองในใจแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วงเพราะศักดิ์ศรีของเธอมันป่นปี้ย่อยยับไม่มีชิ้นดี ถ้าเธอไม่ไปที่ผับแล้วไม่ดื่มหนักจนขาดสติแล้วถูกหลอกวางยาเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น ถึงเธอจะไม่ได้เสียความบริสุทธิ์ให้กับมาร์ค แต่การที่เธอเสียความบริสุทธิ์ให้กับตะวันฉายมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกันเลยเพราะตะวันฉายไม่ได้รักเธอเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไรดี ยิ่งคิดก็ยิ่งจุกอก

“ฮึก! ทำไมต้องเป็นแบบนี้.....” เจ้าเอยพูดขึ้นมาเบาแล้วร้องไห้ออกมาจนทำให้ตะวันฉายรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

“ร้องไห้ทำไม” ตะวันฉายถามด้วยสีหน้าหงุดหงิดเมื่อถูกรบกวนการนอน

“พี่ทำแบบนี้ทำไม” เจ้าเอยถาม

“หึ! ทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอซักหน่อย เธอนั่นแหละที่เริ่มก่อน เพราะเห็นว่าเธออยากฉันก็เลยสนอง” ตะวันฉายบอกด้วยน้ำเสียงและแววตาเย้ยหยันปนดูถูก

เพี๊ยะ!

“หยาบคาย!” เจ้าเอยว่าพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด คิดเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ ซึ่งการกระทำของเจ้าเอยเมื่อครู่ทำให้ตะวันฉายโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้วตรงเข้าไปกระชากแขนทั้งสองข้างของเจ้าเอยอย่างแรง

“ก็หรือว่ามันไม่จริง! หึ! ก็เธอเองไม่ใช่หรอที่เป็นคนอ่อยฉัน คงจะอยากมากสินะถึงได้ยอมอ้าขาให้ฉันเอา!” ตะวันฉายว่า

เพี๊ยะ!

“เอยถูกวางยา! ได้ยินมั้ยว่าเอยถูกวางยา! เอยไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้!” เจ้าเอยตบหน้าและตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด

“เธอตบฉันอีกแล้วนะเจ้าเอย เธอคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอหรอฮะ!” ไม่ว่าเปล่าตะวันฉายก็กระชากผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างบางแล้วพุ่งไปซุกไซร้ซอกคอของเจ้าเอยอย่างรุนแรงด้วยอารมณ์โกรธ

“กรี๊ดดดด ฮือออ อย่านะอย่าทำเอย ฮืออออ เอยขอโทษ พี่ตะวันอย่าทำ เอยเจ็บ พี่ตะวันฉายอย่าทำน้องเอยนะคะ ฮึก!” ร่างบางร้องไห้ขอร้องอ้อนวอนให้เค้าปล่อยเธอ เพราะตอนนี้เธอบอบช้ำไปทั้งร่างกายแล้วจริงๆ ตะวันฉายที่เห็นแบบนั้นจึงยอมหยุดแล้วผละออกมา เจ้าเอยจึงรีบกุลีกุจอคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของเธอด้วยความหวาดกลัว

“ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ แล้วลืมเรื่องเมื่อคืนไปซะ ถือซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น แล้วอย่าหวังว่าเธอจะมาเรียกร้องสิทธิ์อะไรจากฉัน เพราะเธอเป็นคนเริ่มเอง แล้วอีกอย่าง...ฉันไม่ได้รักเธอ” ตะวันฉายบอกแล้วเตรียมที่จะเดินออกไปแต่ก็ชะงักเท้าขึ้นมาก่อน

“อ้อ! อีกอย่าง...ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเพื่อที่จะให้ฉันรับผิดชอบเธอหรือทำอะไรที่มันเกินหน้าเกินตาจนทำให้อิงฟ้ารู้สึกไม่ดี คลิปเธอว่อนเน็ตแน่” ตะวันฉายขู่ ทำให้เจ้าเอยสงสัยว่าเค้าหมายถึงอะไร

“คลิป? คลิปอะไร” เจ้าเอยถาม

“หึ! ก็คลิปบทรักเร่าร้อนของเราสองคนไง ดูสิ” ตะวันฉายบอกพร้อมยื่นโทรศัพท์ไปให้เจ้าเอยดู และภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอร้องไห้หนักเข้าไปอีกเพราะมันเห็นหน้าเธอชัดมากแถมยังเห็นทุกอิริยาบทของทั้งเขาและเธอ

ปัก!

เจ้าเอยทนดูคลิปต่อไปไม่ไหวจึงขว้างโทรศัพท์ของตะวันฉายลงพื้นพรมอย่างไม่ใยดี แต่ถึงกระนั้นโทรศัพท์ของเค้าก็ไม่ได้พัง

“กรี๊ดดดดดดด! ฮึก! คนเลว พี่แบล็คเมล์เอย พี่ทำแบบนี้กับเอยทำไม ฮือออ” เจ้าเอยถามด้วยความเจ็บปวดพลางน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

“เพื่อเป็นประกันว่าเธอจะไม่ทำอะไรฉันไง” ตะวันฉายบอกแล้วแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนที่จะเดินออกไปทิ้งให้เจ้าเอยนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

                เวลาผ่านไป หลังจากที่ตะวันฉายและเจ้าเอยจัดการกับตัวเองเสร็จทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย เจ้าเอยเอาแต่นั่งเหม่อลอยเหมือนคนไร้วิญญาณ ส่วนตะวันฉายก็เอาแต่ขับรถไปนิ่งๆจนมาหยุดอยู่ที่ๆหนึ่ง

“พี่ตะวันพาเอยมาร้านขายยาทำไม” เจ้าเอยถามเมื่อรู้สึกว่ารถหยุด

“พามาซื้อยาคุม เมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน ถ้ายังไม่อยากท้องไม่มีพ่อก็ลงไปซื้อซะ ฉันจะรออยู่ข้างนอก” ตะวันฉายบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา ซึ่งคำพูดของตะวันฉายก็ทำให้เจ้าเอยจุกขึ้นมาอีกครั้งจนพูดไม่ออก แต่เธอจะร้องไห้อีกไม่ได้ เธอต้องเข้มแข็ง เพราะความอ่อนแอไม่ใช่วิสัยของเธอ ใช่! เค้าพูดถูก เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ยอมให้ลูกต้องเกิดมามีพ่อที่ไม่รักอย่างเค้าแน่...เจ้าเอยคิด

พอซื้อเสร็จตะวันฉายก็พาเจ้าเอยมาส่งที่บ้าน

“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง แล้วก็ขอบคุณที่ให้คนไปจัดการเรื่องรถของเอยที่ผับ” เจ้าเอยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบโดยที่ไม่ยอมหันมามองหน้าตะวันฉายแม้แต่น้อยก่อนที่จะเปิดประตูรถเดินเข้าบ้าน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าบ้านก็เจอกับผู้เป็นพ่อและแม่รวมถึงน้องสาวและน้องชายก่อน

“พี่เอยกลับมาแล้ว!” ออกัสพูดขึ้นมาเสียงดังด้วยความดีใจก่อนที่จะเดินเข้าไปกอดแต่กลับโดนผู้เป็นพ่อห้ามไว้

เพี๊ยะ!

“คุณพ่อ!/คุณ!” ทั้งอิงฟ้าและออกัสรวมถึงนิษฐาร้องออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆนิกรก็ตบหน้าเจ้าเอยอย่างแรงจนหน้าหัน ตะวันฉายที่ยังไม่ได้ขับรถไปไหนและเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ตกใจแล้วลงจากรถเพื่อยืนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่ไหววูบแปลกๆ

“คุณพ่อตบพี่เอยทำไมครับ” ออกัสถามอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก กลับเข้าไป” นิกรบอกออกัสเสียงเย็นจนน่ากลัว

“แต่คุณพ่อ...” ออกัสพยายามแย้ง

“พ่อบอกให้เข้าไป! อิงฟ้าพาน้องเข้าบ้าน” เมื่อสิ้นเสียงของผู้เป็นพ่อทั้งอิงฟ้าและออกัสก็เดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างจำใจ

“ไปไหนมา ฉันถามว่าเมื่อคืนแกไปไหนมา! ทำไมถึงไม่กลับบ้าน รู้มั้ยว่ามันลำบากคนอื่นเค้าแค่ไหน รู้มั้ยว่าแม่แกเป็นห่วงแกแค่ไหน! นี่ถ้าตะวันฉายไม่ช่วยตามหาแกยังจะมีจิตสำนึกที่จะกลับบ้านมั้ย หรือว่าปล่อยให้เมาเละเทะคาผับแบบนั้นฮะ!” นิกรต่อว่าเจ้าเอยทันที

“เอยขอโทษค่ะ...เอยไม่ได้ตะ...”

“แกจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีกงั้นหรอ กี่ครั้งแล้วที่แกคอยแต่จะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันตลอด กี่ครั้งแล้ว! แอ๊ว!” นิกรว่าแล้วหันไปเรียกสาวใช้

“คะคุณผู้ชาย มะมีอะไรให้แอ๊วรับใช้คะ” แอ๊วถามอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ไปเอาไม้เรียวมา” นิกรสั่ง

“คะคุณผู้ชายจะเอาไปทำอะไรคะ” เมื่อเห็นถ้าไม่ดีสาวใช้เลยถาม

“ฉันสั่ง!” นิกรสั่งอย่างเด็ดขาด

“ค่ะๆ” สาวใช้รีบรับคำแล้วไปหยิบไม้เรียวมาทันที

“นี่พ่อจะทำอะไรคะ” เจ้าเอยถามด้วยความหวาดกลัว

“ก็จะจัดการเด็กดื้อไง” นิกรบอก

“แต่เอยโตแล้วนะคะ พ่อจะทำแบบนี้กับเอยไม่ได้นะ” เจ้าเอยบอก

“ก็เพราะว่าแกโตแล้วไงฉันถึงต้องทำแบบนี้ มานี่!” นิกรบอกแล้วลากเจ้าเอยมาใกล้ๆเพื่อจะตี

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“ฮึก! พ่ออย่า เอยเจ็บ ฮึก! ฮืออออ คุณแม่ขาช่วยเอยด้วย ฮือออ โอ๊ย!” เจ้าเอยร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและบอบช้ำเต็มที

“คุณคะพอได้แล้ว แค่นี้ลูกก็เจ็บแล้วค่ะ” นิษฐาบอกด้วยความเป็นห่วงลูกจนนิกรยอมปล่อย เจ้าเอยเองก็ได้แต่ร้องไห้เพราะความเจ็บและกอดตัวเองอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะหันไปมองตะวันฉายด้วยความเจ็บปวด แต่สิ่งที่ได้รับจากเค้าคือความเฉยชาและการเบือนหน้าหนี เจ้าเอยที่ทนอยู่ไม่ไหวจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในบ้านทันที

แกร็ก! ปึง!

เมื่อเข้ามาในห้องนอนเจ้าเอยก็รีบวิ่งไปซุกที่เตียงนอนแล้วปล่อยโฮออกมาทันที

“ฮึก! ฮืออออ ทำไมกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฮืออออ” เจ้าเอยร้องไห้ให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งเรื่องเมื่อคืนและเรื่องวันนี้แล้วได้แต่น้อยใจกับชะตากรรมของตน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“คุณหนูคะ! คุณหนูเป็นอะไรมั้ยคะ ให้พี่แอ๊วเข้าไปได้มั้ยคะคุณหนู” แอ๊วถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แอ๊ว เอยขออยู่คนเดียวสักพักนะคะ เอยเหนื่อย” เจ้าเอยบอกอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วเจ้าเอยก็ร้องไห้จนหลับไป...

                บ้านตระกูลไกรฤกษ์นุสรณ์

ตะวันฉายเดินเข้ามาในบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อน และคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องของเจ้าเอย

“ตะวันฉาย” กนกวรรณเรียก

“ครับคุณแม่”

“เกิดอะไรขึ้นกับหนูเจ้าเอย แล้วเมื่อคืนไปแล้วทำไมไม่บอกแม่” กนกวรรณถาม

“มันกะทันหันน่ะครับ ส่วนเรื่องของเจ้าเอย...มันยาวน่ะครับ” ตะวันฉายบอก

“เล่ามา” กนกวรรณสั่ง แล้วตะวันฉายก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้กนกวรรณกับชัยพลที่นั่งอยู่ด้วยฟัง ยกเว้นเรื่องระหว่างเค้ากับเจ้าเอย

“เกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนั้นทำไมเพิ่งบอก” กนกวรรณถาม

“คุณ...ลูกเพิ่งกลับมาเอง” ชัยพลบอก

“จริงด้วย ฉันลืม...โทษที แล้วนี่คุณนิกรกับคุณนิษฐารู้เรื่องรึเปล่า” กนกวรรณถาม

“ไม่ครับผมไม่ได้บอก บอกแค่ว่าน้องเมา” ตะวันฉายบอก

“ดีแล้วที่ไม่ได้บอก ท่านจะได้ไม่ต้องคิดมาก แต่แม่เป็นห่วงหนูเอย ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง” กนกวรรณบอก

“นั่นสิคุณ” ชัยพลเสริม

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ผมเหนื่อย” ตะวันฉายบอกแล้วเดินขึ้นไปทำให้สวนกับเอวาที่เดินมาพอดี

“เอ่อ...พี่ตะวันฉายเค้าเป็นอะไรหรอคะ ดูสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีซักเท่าไหร่” เอวาถามพ่อกับแม่อย่างสงสัย

“พี่เค้าคงเหนื่อยมั้งลูก” ชัยพลบอก

“เหนื่อย? เหนื่อยอะไรอ่ะคะ” เอวาถามต่อ

“ไม่ใช่เรื่องของเด็กหน่า แล้วนี่เราจะไปไหนฮะ” กนกวรรณถาม

“วากะว่าจะไปหาออกัสน่ะค่ะ วาขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที

“เห้อ! จริงๆเลยลูกคนนี้” กนกวรรณบ่น

                “นี่ เรียกฉันมามีอะไรฮะออกัส” ทันทีที่มาถึงเอวาก็ถามทันที

“ก็พ่อกับพี่เอยทะเลาะกันอ่ะดิ น่าจะแรงด้วย” ออกัสบอก

“ทะเลาะกันเรื่องอะไรอ่ะ” เอวาถาม

“ไม่รู้อ่ะ ก็น่าจะเรื่องี่พี่เอยไม่กลับบ้านเมื่อวานจนคนอื่นต้องตามหาแหละ แต่ก็รู้อะไรไม่มากหรอก พ่อแม่แล้วก็พี่อิงบอกว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก” ออกัสบอกพลางทำหน้างอ

“โห่! เหมือนกันเลย ถามอะไรปก็บอกไม่ใช่เรื่องของเด็กๆ 17แล้วนะไม่เด็กซะหน่อย” เอาวาบ่น

“แล้วนี่พี่เอยเป็นไงบ้างอ่ะ” เอวาถาม

“ก็ตั้งแต่ทะเลาะกับคุณพ่อ ก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง ไม่ออกมาเลย ฉันเป็นห่วงพี่เอยมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้” ออกัสบอก

“เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น บางทีพี่เอยอาจจะต้องการพักผ่อน นี่อย่าว่าแต่พี่เจ้าเอยเลย พี่ตะวันก็เห็นว่าเงียบเหมือนกัน หน้าดูซึมๆปนเครียดๆ เดาอารมณ์ไม่ถูกอ่ะ” เอวาบอก

“พี่ๆของเรานี่ไม่ต่างกันซักเท่าไหร่เลยเนอะ เป็นห่วงจัง” แล้วทั้งคู่ก็คุยแลกเปลี่ยนกันไปอยู่อย่างนั้น...






Talk:

อัพจ้าาาา อาจจะสั้นกว่าตอนอื่นๆเพราะว่าไรท์นับเนื้อหาNCด้วย เรื่องนี้บอกไว้ก่อนว่าไรท์ตั้งใจแต่งออกมาให้เป็นสไตล์ละครไทย ย้ำว่าตั้งใจ55555 ไรท์ชอบศิลปินเกสหลีแต่ก็ชอบละครไทยเลยผสมกัน555 เม้นให้ด้วย(ชอบอ่่านเม้นต์) เฟบให้ด้วย ส่วนNCเข้าทวิตไรท์ ถ้ามีคำผิดขอโทษนะคะไรท์รีบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #23 nahpantita (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:48
    อยากอ่านอีก
    #23
    0
  2. #22 120548_ss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:38
    กลับมาอ่านรอหลายรอบเเล้วนะคะไรท์ สงสารเจ้าเอย😭
    #22
    0
  3. #21 Veevee25182520 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:02
    สงสารเจ้าเอย ตะวันฉายก็ช่างทำร้ายจิตใจได้ลงคอ

    ไรท์ให้เจ้าเอยหนีไปให้ไกลๆเลยได้ไหม
    #21
    1
  4. #20 120548_ss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:10
    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะค่ะไรท์
    #20
    0
  5. #18 NontiyaPhan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 01:06
    แงงง ไรท์แต่งดีมากเลยยยย สู้ๆน่ะค่ะ มาต่อเร็วๆน้าาาาาา 😘😘😘
    #18
    0
  6. #17 PiyanutThiengtam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:00
    ติดตามน่ะค่ะ รอค่ะๆ
    #17
    0