(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 8 : Chapter 4 บทลงโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 เม.ย. 60


            ณ ห้องเสื้อxxx ย่านเมียงดง

“แฮะแฮ่ม! นูน่าครับ!” เซฮุนเดินเข้ามาทักชอนซาในขณะที่สวมแว่นตากันแดดสีดำกับหมวกอยู่

“คุณเป็นใครคะ” ชอนซาถาม

“ผมไงครับ เซฮุน” เซฮุนบอก

“อ้าว! เซฮุนนั่นเอง ขอโทษนะที่จำนายไม่ได้” ชอนซาบอก

“เพราะความหล่อของผมบังตาใช่มั้ยครับ” เซฮุนบอก

“เปล่า! ความหล่อของนายอ่ะ ไม่ได้ครึ่งนึงของสามีพี่เลยด้วยซ้ำ” ชอนซาบอก

“นูน่า!!!” เซฮุนพูดอย่างงอนๆแล้วทำหน้ามุ่ยใส่

“ฮ่าๆๆ เอาเถอะ เอาที่นายสบายใจเลยก็ได้ถ้านายคิดว่านายหล่อ พี่ได้หมดถ้าสดชื่น” ชอนซาบอกอย่างขบขัน

“โถ่! นูน่าอ่ะ” เซฮุนทำหน้ามุ่ยใส่ชอนซา

“แล้ววันนี้นายมาทำอะไร จะมาซื้อเสื้อผ้าหรือสั่งตัดชุด” ชอนซาถาม

“ทั้งสองอย่างเลยครับ” เซฮุนบอก

“สองอย่างเลยหรอ แหม..ทำไมช่วงนี้พี่ถึงรู้สึกว่านายมาบ่อยจังเลยฮะเซฮุน ล่าสุดนายก็เพิ่งมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองนะ” ชอนซาถาม

“ฮ่าๆ คือช่วงนี้ผมกำลังคลั่งเรื่องการแต่งตัวน่ะครับ แล้วผมก็เป็นไอดอลด้วยนะ ก็ต้องแต่งตัวให้ดูดีสิ” เซฮุนบอก

“งั้นหรอ แล้วมาอุดหนุนร้านพี่บ่อยๆแบบนี้ไม่เบื่อหน้าพี่บ้างหรอฮะ” ชอนซาถาม

“ไม่เบื่อครับ เพราะนูน่าสวย” เซฮุนบอก

“จ้า...พ่อคนปากหวาน แต่พี่เบื่อหน้านายนะ ฮ่าๆ” ชอนซาพูดอย่างหยอกล้อ

“โห่!อะไรอ่ะนูน่า” เซฮุนทำหน้ามุ่ย

“พี่ล้อเล่น...แล้วแฟชั่นโชว์ที่ปารีสเป็นไงบ้าง” ชอนซาถาม

“ก็สนุกดีครับ มีเสื้อผ้าสวยๆเยอะเลย แล้วก็แปลกตาดีด้วย” เซฮุนบอก

“หืม...น่าอิจฉาจัง ปะ...เข้าร้านกันเถอะเซฮุน พี่มีเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นใหม่มาเพียบเลย” ชอนซาบอกแล้วก็เดินเข้ามาในร้านกับเซฮุน

“เซฮุนพอดีว่าพี่มีธุระต้องออกไปทำน่ะ งั้นเอาเป็นว่าพี่จะให้พนักงานมาดูแลนายแล้วกันนะ อยากได้ชุดไหนอะไรยังไงก็บอกเค้าเลย เดี๋ยวพี่ไปตามเค้ามาให้ ตอนนี้พี่ให้เธอใส่ชุดหุ่นโชว์อยู่ตรงมุมโน้น เธอเป็นพนักงานใหม่น่ะ ยังไงก็ฝากเธอด้วยแล้วกัน” ชอนซาบอก

“อ่อ...ได้ครับ” เซฮุนบอก

            Darling’s Part

ทุกคน!!! ตอนนี้ฉันได้ทำงานที่นี่แล้วจริงๆ วันนี้ฉันสนุกมากเลยแหละ ได้ทำอะไรใหม่ๆแบบที่ไม่เคยทำด้วย คุณชอนซาเธอใจดีมากเลย เธอสอนนู่นนี่ฉันเยอะไปหมด ฉันแฮปปี้มากที่มีเจ้านายดีๆแบบเธอ วันนี้ฉันได้เห็นการทำงานของเธอนั่นก็คือการออกแบบชุด การเลือกเนื้อผ้า การเลือกลายลูกไม้ต่างๆ และการตัดเย็บเสื้อผ้าของเธอ เธอดูเป็นดีไซน์เนอร์ที่เชี่ยวชาญมาก ฉันอยากทำให้ได้แบบเธอจัง…..

“ดาร์ลิ่งจ๊ะ” คุณชอนซาเรียกฉันในขณะที่ฉันกำลังใส่ชุดหุ่นโชว์อยู่

“คะ? คุณชอนซา” ฉันหันไปถามเธอ

“คือพอดีว่ามีลูกค้ามาตัดชุดแล้วก็มาซื้อเสื้อผ้าน่ะ พี่ฝากเธอช่วยดูแลลูกค้าคนนี้แทนพี่หน่อยนะ พอดีว่าพี่มีธุระที่ต้องไปทำน่ะ ถ้าเค้าชอบหรือสนใจเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นไหนก็จัดการให้เค้าด้วยล่ะ เค้าอยู่ตรงโน้น งั้นพี่ไปก่อนนะ” เธอบอกกับฉันแล้วเธอก็เดินออกไป

 พอฉันใส่ชุดให้หุ่นโชว์เสร็จฉันก็เดินไปหาลูกค้าที่คุณชอนซาบอก

“สวัสดีค่ะ” ฉันทักเขาคนนั้นที่ตอนนี้กำลังดูเสื้อผ้าอยู่ และเมื่อเค้าได้ยินเสียงฉันก็ทำให้เค้าละความสนใจจากเสื้อผ้าตรงหน้ามาหาฉันทันที

พรึบ!

O_O!!!” แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจเมื่อฉันรู้ว่าเขาคือใครหลังจากที่เขาถอดแว่นตาสีดำนั่นออก

“พี่เซฮุน!!!/เธอ!!!” ฉันและเขาร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่เดี๋ยวนะ! เค้าจะตกใจทำไมกัน ทั้งๆที่เค้าก็ไม่รู้จักฉันซะหน่อยแล้วเราก็ไม่เคยเจอกัน

End Darling’s Part

                Sehun’s Part

ผมตกใจมากที่เจอยัยนี่ ก็จะไม่ให้ผมตกใจได้ไงล่ะก็ยัยนี่เป็นคนทำชานมหกใส่ผมหนิ! ให้ตายสิ! โลกกลมชะมัด แต่ก็ดี! ผมจะได้แก้เผ็ดเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะตกใจที่เห็นผม แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูงง หึ! คงจะแปลกใจล่ะสิ เธอเสร็จฉันแน่คนสวย...

“เอ่อ...พี่ตกใจทำไมคะ” เธอถามผม

“เปล่าครับ...ไม่มีอะไร ผมแค่ตกใจ...ที่เจอคนสวยแบบคุณน่ะครับ” ผมบอกเธอเพื่อกลบเกลื่อนไม่ให้เธอรู้ว่าคนที่เธอชนวันนั้นเป็นผม แต่ผมก็ไม่คิดว่าไอประโยคเมื่อกี้มันจะทำให้เธอหน้าแดงได้ หึ! คงจะเขินล่ะสิ ยัยนี่อ่อนไหวง่ายชะมัด แต่เดี๋ยวก่อน! เมื่อกี้ผมเหมือนจะเห็นอะไรแวบๆ ที่ข้อมือของเธอสวมลิสแบนด์Exo แล้วก็ลิสแบนด์ที่มีชื่อผม ถ้าให้ผมเดา...เธอคงจะเป็นExo-Lสินะ แล้วก็คงจะชอบผม เพื่อให้หายข้องใจผมจึงตัดสินใจถามเธอทันที

“ที่มือคุณสวมลิสแบนด์Exoหนิครับ แล้วก็มีชื่อผมด้วย คุณชอบผมหรอ” ผมถามเธอ

“เอ่อ...ชะใช่ค่ะ หนูเป็นแอลลี่น่ะค่ะ แล้วก็หนูชื่นชอบพี่มากเลยด้วยค่ะ” เธอบอกผมแล้วก็ยิ้มอย่างเขินๆ รู้สึกอยากแกล้งยัยนี่จัง

“ว้าว!ชอบผมด้วย งั้นดีเลยครับ เพราะผมก็ชอบคุณเหมือนกัน” ผมบอกเธอ

“ฮะ!?” แต่เธอดูเหมือนจะอึ้งและงงกับสิ่งที่ผมพูด

“เอาอย่างงี้มั้ยครับ เรามาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการกันเถอะ” ผมบอกเธอ

“หืม?” แต่เธอก็ยังทำหน้างงใส่ผม

“คือผมค่อนข้างสนิทกับพนักงานที่นี่น่ะครับเพราะว่าผมมาที่ร้านนี้บ่อย ผมก็เลยอยากจะสนิทกับคุณเพิ่มอีกคน แล้วว่าแต่คุณชื่ออะไรหรอครับ” ผมถามเธอ

“หนูชื่อดาร์ลิ่งค่ะ” เธอบอกผม

“ชื่อเก๋ดีนะครับ” ผมบอกเธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอบอก แต่ก็ยังคงความหน้าแดงอยู่

“แล้วคุณอายุเท่าไหร่หรอครับ” ผมถามเธอ

“23ปีค่ะ(23ปีเกาหลี=22ปีไทย)” เธอบอกผม

“ผมอายุ25 ผมแก่กว่าคุณ2ปี งั้นคุณก็เรียกผมว่าพี่เหมือนที่คุณเรียกอยู่ ส่วนผมจะเรียกคุณว่าดาร์ลิ่ง แล้วก็จะแทนตัวเองว่าพี่ โอเคตามนี้” ผมบอกเธอเสร็จสรรพ

“คือวันนี้พี่จะมาตัดชุดแล้วก็ซื้อเสื้อผ้า ชอนซานูน่าบอกเธอแล้วใช่มั้ยดาร์ลิ่ง” ผมบอกและถามเธอ

“ค่ะ ออนนี่บอกฉันแล้ว” เธอบอก

“งั้นเราไปวัดตัวกันเถอะนะคะ เชิญทางนี้ค่ะ” เธอบอกแล้วก็เดินนำไป แล้วเธอก็เริ่มทำการวัดตัวให้ผม แต่เธอดูจะเงอะงะ สงสัยจะเขินล่ะสิ ผมรู้นะ

“เธอเขินพี่หรอ” ผมถาม

“ปะเปล่านะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อึกอัก ให้ตายสิ! โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่

“เธอรู้ตัวมั้ยว่าเธอโกหกไม่เนียน เขินพี่ก็บอกว่าเขินสิ” ผมบอกเธอพลางก้มหน้าลงไปพูดข้างหูของเธอ

“...........” เธอไม่ตอบอะไรผมและเอาแต่หลบตาผม ยัยนี่น่าแกล้งชะมัด! แต่จะว่าไป...พอมองหน้าเธอใกล้ๆแบบนี้ก็สวยเหมือนกันนะ ให้ตายสิ! แกคิดอะไรของแกเนี่ยเซฮุน! ยัยนี่เป็นคนทำชานมหกใส่แกนะ! ไวเท่าความคิด ผมคว้าเอวร่างบางเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มหน้าเข้าไปจนจมูกของผมแตะกับจมูกของเธอ

“อ๊ะ! พี่ซะเซฮุนจะทำอะไรคะ” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วถามผม แต่ผมก็ไม่สนใจเสียงของเธอ ผมจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั่นแล้วเลื่อนลงมาหยุดที่ริมฝีปากของเธอ ปากยัยนี่น่าจูบชะมัด ผมค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆร่างบางจนริมฝีปากแทบจะติดกัน ร่างบางเองเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เอาแต่หลับตาปี๋

ป๊อก!  

เสียงดีดนิ้วของผมทำให้ร่างบางสะดุ้งและลืมตาขึ้นมา หลายคนอาจจะคิดว่าผมจูบเธอสินะ แต่เปล่า! คุณคิดผิด! ผมไม่ได้จูบเธอ!

“หลับตาทำไมคะ พี่แค่เห็นอะไรติดหัวเราพี่เลยหยิบออกให้แค่นี้เอง” ผมบอกเธอ ใช่! เมื่อกี้ผมไม่ได้โกหกหรอก ผมเห็นอะไรติดหัวเธอจริงๆเลยแค่จะหยิบให้ ไม่ได้จะจูบเธออย่างที่ทุกคนคิด เพราะผมน่ะเป็นสุภาพบุรุษพอนะครับ แต่ที่ทำไปเมื่อกี้อ่ะเพื่อต้องการแกล้งร่างบางตรงหน้าก็เท่านั้น แกล้งให้เขินเล่น แล้วผมก็ทำสำเร็จ!

“เรา...คิดว่าพี่จะทำอะไรเราหรอ” ผมแกล้งถามร่างบางตรงหน้า ฮ่าๆๆๆ ผมรู้สึกสะใจชะมัดที่ทำให้เธอเสียศูนย์ได้ เพราะว่าตอนนี้หน้าเธอแดงมากๆแล้วก็ดูอึ้งๆงงๆทำตัวไม่ถูก เพ่ง!!! คุณได้ยินเสียงอะไรมั้ย เสียงหน้าแตกยังไงล่ะ รู้สึกสะใจชะมัดที่ได้แก้เผ็ดยัยตัวแสบ.....

End Sehun’s Part

                Chaaim’s Part

ณ คอนโดxxx

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของเค้า เค้าพาฉันมาที่คอนโดคอนโดหนึ่ง พอจอดรถเสร็จแล้วเขาก็ลากฉันออกมาจากรถแล้วก็พาฉันขึ้นไปข้างบน และตอนนี้!!!ฉันก็อยู่ที่ห้องห้องนึง นี่เค้าพาฉันมาที่นี่ทำไมอ่ะ หรือว่า!!! เค้าจะข่มขืนฉัน ไม่น้าาา!!! ถึงฉันจะชอบเค้ามากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่อยากเสียตัวตอนนี้ ฉันยังไม่พร้อม!!!

“นี่! เธอคิดอะไรอยู่ฮะ! ฉันไม่ได้พาเธอมาปล้ำหรอกนะไม่ต้องห่วง! แค่เห็นก็ปล้ำไม่ลงละ” เขาบอกฉันเสียงดังฟังชัด จนทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์แห่งการมโน อ่าวหรอ! แรงส์! พูดได้เจ็บปวดมาก เสียดายจัง...บ้า!!!คิดอะไรวะอีเอม เดี๋ยวตีตายเลยฉันทะเลาะกับความคิดของตัวเอง

“รู้ได้ไงคะว่าหนูคิดอะไร” ฉันถามเค้าออกไปทันที นี่เค้าเป็นยอดมนุษย์หรอฮะถึงอ่านใจฉันได้ ชิ!

“เปล่า...แต่หน้าเธอมันฟ้อง” ฮะ! หน้าฉันมันฟ้อง นี่ฉันเผลอทำหน้าตาแบบไหนออกไปกัน

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะวะ ก็ผู้ชายพาผู้หญิงเข้าโรงแรมจะให้คิดเป็นอย่างอื่นได้ไงวะ เอ๊ะ! แต่นี่มันคอนโดนี่หว่า” ฉันบ่นออกมาเบาๆแต่เหมือนว่าเค้าจะได้ยิน

โป๊ก!

“โอ๊ย!” เค้าเขกหัวฉัน!!! ไอพี่ชานยอลบ้าเจ็บนะเว้ย!

“ดูละครมากไปรึเปล่าฮะ...ยัยบ๊อง! ยัยปัญญาอ่อน!” เค้าว่าฉัน! หนอย!ไอพี่บ้า!

“เปล่า!!!” ฉันตอบเค้าไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆและแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่เค้า

“พูดไม่เพราะ! พูดใหม่!” ฮะ! แค่นี้เนี่ยนะ! จะอะไรนักหนาวะ ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเค้าจะเยอะขนาดนี้ หนหวยเว้ย!

“เฮ้อ!...เปล่าค่ะ” ฉันถอนหายใจแล้วพูด

“ห้ามถอนหายใจใส่ฉัน!” ถอนหายใจก็ไม่ได้อ่ะแก!

เปล่า ค่ะ” ฉันกัดฟันพูดช้าๆชัดๆเน้นๆ

“ห้ามกัดฟันพูดกับฉัน!” ฮะ!!! อีกแล้วหรอวะ ลำไยแล้วนะเว้ย!!!

เปล่าค่ะ” คราวนี้ฉันพูดช้าๆชัดๆ แต่ไม่กัดฟัน เพื่อความสบายใจของคุณชายปาร์คชานยอล

“ดีมาก แล้วก็ขอโทษฉันด้วยที่ทำตัวไม่ดีและพูดจาไม่เพราะ” เค้าบอกและสั่งฉัน เฮ้อออออออออ!!!!

“ดูปากชะเอมนะคะI’m so sorry หนูขอโทษค่ะ ต่อไปนี้หนูจะไม่ดื้อไม่ซนเป็นเด็กดีของพี่ชานยอล พอใจรึยังคะ” ฉันบอกและถามเค้า เฮ้อ! มองบนแป๊บ นี่กูควรจะเปลี่ยนเมนดีมั้ย

“ก็ดี๊(เสียงสูง)” พี่ชานยอลบอกพร้อมกับนั่งกอดอกและไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เหอะ! สบายไปแล้วค่ะ เห็นเค้านั่งแล้วรู้สึกหมั่นไส้ ฉันเลยถือวิสาสะนั่งลงตรงโซฟาข้างๆเค้าบ้าง

“นี่เธอ!ทำอะไรอ่ะ” เค้าถามฉัน เอ้า! ขี้อยู่มั้ง ก็เห็นอยู่ว่านั่ง ถามแปลกๆ

“นั่งไงคะ” ฉันบอกเค้า

“ฉันรู้ว่าเธอนั่ง แต่ใครใช้ให้นั่ง” เค้าถามฉัน

“ไม่มีใครใช้ให้นั่งค่ะ หนูอยากนั่งเอง” ฉันบอกเค้า นี่ฉันไม่ได้กวนนะ จริงจริ๊งงง(เสียงสูง)

“นี่เธอกวนฉันหรอ” เค้าถามฉัน

“หนูไม่ได้กวนค่ะ แต่หนูพูดความจริง” ฉันบอก

“เฮ้อ! เอาเถอะ ฉันขี้เกียจจะทะเลาะกับเธอละ” เค้าบอก

“ก็ดีค่ะ” ฉันบอกแล้วเค้าก็หันมาถลึงตาใส่ฉัน ก็จริงป่ะ คิดว่าฉันอยากจะทะเลาะกับเค้านักหรือไง

“เอาล่ะ...เธอชื่ออะไรนะ” เค้าถามฉัน

“หนูชื่อชะเอมค่ะ” ฉันบอกเขา

“ไม่ใช่คนเกาหลีหรอ” แล้วเค้าก็ถามฉันอีก

“ไม่ใช่ค่ะ หนูเป็นคนไทย” ฉันบอกเค้า

“หืม! คนไทยงั้นหรอ ภาษาเกาหลีเธอดีมากเลยนะ” เค้าบอก

“ขอบคุณค่ะ แล้วว่าแต่พี่ลากหนูมาที่นี่ทำไมคะ” ฉันถามในสิ่งที่คาใจมานานแสนนาน

“หึ! ก็พามาลงโทษไง คืองี้นะ...พอดีว่าฉันไม่ได้กลับมานอนคอนโดของตัวเองมาเป็นเวลาที่ค่อนข้างนานมากแล้ว เพราะส่วนมากฉันก็จะนอนหอกับพวกสมาชิกของฉันหรือไม่ก็กลับไปนอนบ้าน ที่นี่เลยเต็มไปด้วยฝุ่น โดยเฉพาะตามเฟอร์นิเจอร์เนี่ยเขลอะเลย แล้วฉันก็เป็นพวกประเภทที่ว่าไม่ชอบให้แม่บ้านมาทำความสะอาดหรือมายุ่งวุ่นวายกับของส่วนตัวของฉันเท่าไหร่ เพราะฉันกลัวว่าของของฉันจะหาย แต่วันนี้มีเธอ เพราะฉะนั้นฉันจะให้เธอทำความสะอาดห้องของฉัน...ทุกซอกทุกมุม โดยอยู่ในการดูแลของฉัน” เค้าบอกฉันอย่างชัดๆเน้นๆ

“แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะคะ” ฉันลองถามเค้าดู

“เธอก็เตรียมตัวรับซองขาวจากฉันได้เลย” เค้าบอก

“เงินโบนัสหรอคะ” ฉันถามเค้า

“เงินโบนัสบ้านเพื่อนเธอสิ! ใบไล่ออกน่ะรู้จักมั้ย ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกยังจะมาหวังเงินโบนัสอีก เงินเดือนเดือนนี้ของเธอจะได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย” เค้าบอกฉัน คือที่จริงฉันก็รู้แหละว่าเค้าหมายถึงอะไร แต่ฉันก็อดกวนตีนเค้าไม่ได้นี่นา ก็เค้ามันน่าหมั่นไส้หนิ ไม่อยากจะคิดเลยนะว่าเมนตัวเองจะขี้เก๊กและทำตัวได้น่าหมั่นไส้ขนาดนี้ ชิ! ทำมาเป็นสั่ง เฮ้อ! อีเอมเอ๊ย! จะรอดมั้ยเนี่ย ยิ่งทำอะไรไม่ค่อยเป็นอยู่ เรียกว่าไม่เอาไหนเลยก็ได้ สิ่งที่ถนัดมีอยู่เรื่องเดียวคือทำกับข้าวกับกิน นอน เล่น พวกงานบ้านงานทำความสะอาดอ่ะบอกเลยว่า ไม่! คือถ้าจะทำอะไรแต่ละทีอ่ะ ฉันจะมีคนคอยสอนคอยบอกคอยช่วยบ้างไง แต่ว่านี่ไม่ แล้วบวกกับไอฉันก็เป็นคนซุ่มซ่ามด้วยไง หยิบจับอะไรเป็นต้องพัง ฉันเคยโดนพ่อกับแม่ด่าก็ไอเรื่องนี้แหละ แล้วถ้าฉันทำความสะอาดห้องเค้าสิ่งที่จะได้กลับมาสั้นๆง่ายๆเลยนะ...บรรลัย

“จะยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ อุปกรณ์อยู่ตรงโน้น ไปทำสิ!” เค้าสั่งฉัน

“ค่ะ!” ฉันรับคำเค้าแล้วเค้าก็เดินไปนั่งที่โซฟาและเอาแขนทั้งสองข้างวางบนพนักพิงโซฟาและนั่งไขว่ห้างมองฉันอย่างกับคุณชาย ฉันทำหน้างอใส่เค้าแล้วเดินสะบัดตูดไปทำความสะอาดทันที

 “เริ่มจากห้องนอนก่อนสิ” เค้าบอกฉันที่กำลังทำท่าทางเงอะงะเหมือนไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน

“ค่ะ” ฉันบอกแค่นั้นแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนของเค้า

แกร็ก! ตุบ!

ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขาแล้ววางอุปกรณ์ทำความสะอาดลง ฉันนึกอยู่พักนึงก่อนจะตัดสินใจหยิบไม้ขนไก่ขึ้นมา และเริ่มปัดฝุ่นตามซอกตามมุมต่างๆ แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นรูปภาพที่มีชายหญิงคู่นึงที่ยืนแนบชิดและส่งยิ้มมาให้กล้อง ฉันเผลอเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู ผู้ชายในรูปคือพี่ชานยอล แต่ผู้หญิงที่ยืนข้างๆเค้าฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร ฉันเลยลองพลิกไปดูด้านหลัง ปาร์ค ชานยอ คิม เยจิน งั้นหรอ...

“ทำอะไรน่ะชะเอม!!!” ฉันสะดุ้งตกใจเมื่อพี่ชานยอลตะโกนเรียกฉันเสียงดัง

End Chaaim’s Part

                Chanyeol’s Part

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

หลังจากที่เธอเดินหายเข้าไปในห้องนอนของผม ผมก็ทิ้งหัวตัวเองลงที่พนักพิงโซฟาและหลับตาลงอย่างต้องการพักผ่อนสายตา พอหลับตาลงสักพักผมก็ตัดสินใจลุกเดินเข้าไปดูเธอในห้อง แต่แล้วผมก็เห็นว่าเธอกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับของๆผม!

“ทำอะไรน่ะชะเอม!!!” ผมตะโกนถามเธอออกไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะคุกกรุ่น ผมอาจจะไม่โกรธเธอถ้าของที่เธอถืออยู่ไม่ใช่สิ่งที่ผมหวงแหนที่สุด...รูปภาพของผมกับเยจิน

พรึบ!

ผมรีบสาวเท้าเข้าไปแย่งกรอบรูปในมือเธออย่างแรงแล้วเก็บมันเข้าไปไว้ในลิ้นชักอย่างรวดเร็วจนเธอแสดงสีหน้าแปลกใจ แต่ผมไม่สน ตอนนี้ผมบอกเลยว่าผมโมโหเธอมากที่ถือวิสาสะมายุ่งกับของส่วนตัวของผม

“เธอกล้าดียังไงมายุ่งกับของของฉัน! ไม่มีใครสั่งใครสอนเรื่องมารยาทหรือไง!” ผมโพล่งออกไปด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างเดือด ผมหงุดหงิดเธอตั้งแต่ตอนอยู่ที่ร้านแล้ว แล้วอารมณ์ผมก็เกือบจะดีอยู่แล้วถ้าไม่เข้ามาเห็นแบบนี้อีก

“หนูขอโทษค่ะ คือหนูไม่รู้” เธอบอกผมด้วยสีหน้าที่ดูกลัวผมนิดหน่อย พอเห็นแบบนั้นผมเลยพยายามกดอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง แล้วค่อยๆพูดกับเธออีกครั้ง

“ทำหน้าที่ของเธอซะให้เสร็จ ฉันจะได้นอน ฉันง่วง” ผมบอกเธอแค่นั้นก่อนจะนั่งลงที่เตียง

“ค่ะ” เธอบอกแค่นั้นแล้วก็หันกลับไปทำในสิ่งที่ค้างคาอยู่โดยมีผมคอยจับตาดูอยู่จนเธอทำความสะอาดเสร็จแล้วเดินออกไปเพื่อทำความสะอาดข้างนอกต่อ พอเธออกเดินออกไปผมก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนแล้วหยิบกรอบรูปในลิ้นชักขึ้นมาดูแล้วก็คิดอะไรอยู่คนเดียวสักพัก

“ฉันคิดถึงเธอ...เยจิน” ผมพูดออกมาแล้วก็เอามันวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงเหมือนเดิมก่อนจะหลับตานอน

End Chanyeol’s Part

“เฮ้อ!” ชะเอมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาสักพักแล้วคิดทบทวนกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ตลกดีแฮะ! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอร้านที่ฉันไปสมัครงานจะเป็นร้านของแม่พี่ชานยอล ถึงว่าล่ะชื่อคุ้นๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เจอเค้า แต่ทำไมถึงเป็นการเจอที่ไม่น่าพิสมัยเลยสักนิด แถมยังทำให้เค้าต้องเจ็บตัวอีก หึ! เทอะทะได้โล่เลยกูชะเอมด่าตัวเองในใจ พอพักผ่อนพอแล้วเธอก็ลุกขึ้นมาทำความสะอาดอีกครั้ง แต่จะให้ทำแบบเงียบๆมันก็คงจะไม่สนุกเท่าไหร่สำหรับเธอ

“หึ! อย่างนี้มันต้องจัดซะหน่อย” ไวเท่าความคิด เธอหยิบหูฟังสีขาวของเธอขึ้นมาแล้วจัดการเปิดเพลงในโทรศัพท์ทันที

ตื๊ด!

BLACKPINK in your area

BLACKPINK in your area

Been a bad girl I know I am

And I’m so hot I need a fan

I don’t want a boy I need a man”

ชะเอมเปิดเพลงแบล็คพิงค์แล้วออกสเต็ปแดนซ์ทันที ทั้งร้องทั้งเต้นจัดหนักจัดเต็มสุดๆ จนไม่รู้เลยว่าเสียงของเธอมันดังลอดเข้าไปกวนการนอนของใครบางคน

ชานยอลสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงเสียงที่ดังรบกวนการนอนของเขา

“เสียงอะไรเนี่ย” เขาบ่นแล้วค่อยๆลุกออกจากเตียงมาเปิดประตูดู แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาถึงกับหลุดขำออกมา

“ฮ่าๆๆ ยัยบ๊องเอ๊ย! ตลกชะมัด” เขาพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แล้วแอบดูเธอเต้นและร้องเพลงเงียบๆ

“อ๊ะ! เพลงจบแล้ว เปลี่ยนเพลงๆ เอาเพลงนี้ดีกว่า” ชะเอมพูดออกมาคนเดียวแล้วกดเปลี่ยนเพลง

ตื๊ด!

“Oh yeah yeah oh yeah yeah

พยอล ควัน ชิม มี ออบ นึน ชอก

ชี ซอ นึล พี เฮ ซอ กา

อี เฮ เฮ โม ดึน กอล คอ รอ ยา มัน ฮัล เท นี กา

ซือ ชยอ มัน บวา โด Oh yeah

ทา รึน ยอ จา วา นึน ฮวัก ทัล รา

ทวี โท รา บวา โด บุน มยอง

เน เก ชา จา อน Luck

ชะเอมเริ่มร้องเพลงLottoของExoวงที่เธอชื่นชอบอย่างเมามันพร้อมกับออกสเต็ปแดนซ์โดยที่ไม่รู้เลยว่ายังมีคนแอบดูเธอและหัวเราะเธออยู่อย่างขบขัน

“ฮ่าๆๆ นี่มันเพลงเราหนิ ยัยนี่ร้องได้หมดเลยแฮะ แถมยังเต้นเป๊ะดวย สงสัยจะเป็นExo-L” ชานยอลพูดกับตัวเอง

“หู้ววว!!!! กรี๊ดดด!!! แบคฮยอนโอป้า กรี๊ดดดด!!! หล่อมากกกค่ะ Lipstick Chateau วา อิน บิท คอล รอ La La La La  ฮา ยัน Champagne บอ บือ เร ชยา วอ  La La La La กรี๊ดดด!!! ดีโอโอป้า กรี๊ดดด!!! เซฮุนโอป้า” ชะเอมเผลอแหกปากร้องออกมาเสียงดังกว่าเดิม

“อ๊ะ! พี่ชานยอลลล หล่อมากเลยค่ะ น่ารักที่สุดเลยยย” ชะเอมยังคงร้องออกมาเสียงดัง

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” ชานยอลที่แอบดูอยู่นานทนไม่ไหวเผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง จนร่างบางที่กำลังร้องและเต้นอยู่อย่างเมามันหันมาตามเสียง

“เฮือก!O_O!!! พี่ชานยอล!” ชะเอมตกใจที่เห็นเขา

“นี่พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?!” เธอถามเขาในขณะที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ บ้าเอ๊ย! น่าอายชะมัดชะเอมพูดในใจ

“ก็มาตั้งแต่ที่เธอร้องและเต้นBoombayah” เขาบอกเธอและพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ

>///<” นี่คือสีหน้าของเธอ

“นี่ถามจริง เธอเป็นExo-Lหรอ ทำไมร้องเพลงแล้วก็เต้นเก่งจัง เป๊ะทุกท่าเลยนะ ฮ่าๆๆๆ” ชานยอลบอก

“งื้อออออ...น่าอายชะมัดเลย พี่ชานยอลหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ หยุดขำ!” ชะเอมบอกเขาอย่างอายๆ

“ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ” แต่ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งยุ เพราะเขายังขำเธออยู่ แถมหนักกว่าเดิมอย่างกับว่าจงใจแกล้งร่างบางตรงหน้า

“พี่ชานยอล!” ชะเอมเรียกชื่อเขาเสียงดังอย่างต้องการให้หยุด

“อะๆ โอเคหยุดแล้ว อุ๊บ...ฮ่าๆๆๆ” ชานยอลก็ยังคงขำต่อ

“ไหนบอกว่าหยุดแล้วไง! หนูอายนะ!” ชะเอมว่า

“นี่! จะอายทำไมกัน ไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลย น่ารักดีออก” ชานยอลเผลอหลุดพูดคำว่าน่ารักออกมาจนทำให้ร่างบางชะงัก

>///<” ชะเอมชะงักด้วยความเขิน น่ารักงั้นหรอ

“เอ่อ...ช่างเถอะ! ว่าแต่เธอเป็นExo-Lหรอ” เมื่อเขารู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไปเขาก็รีบเบี่ยงประเด็นทันที

“เอ่อ...ค่ะ” ชะเอมบอก

“จริงหรอ! แล้วเธอเมนใครอ่ะ เมนฉันใช่มั้ย เมื่อกี้ฉันได้ยินนะว่าเธอชมฉันด้วย” ชานยอลล้อเธอ

>///<เอ่อ.....เปล่าซะหน่อย! หนูไม่ได้เมนพี่ หนูก็ชมทุกคนนั่นแหละ ช่างเถอะค่ะ...หนูทำความสะอาดเสร็จแล้ว มีอะไรให้ทำอีกมั้ยคะ” ชะเอมเลือกที่จะโกหกเขาเพื่อกลบเกลื่อความเขิน แล้วรีบเบี่ยงประเด็นทันที

“อะๆโอเคๆ ถ้าทำความสะอาดห้องนี้เสร็จแล้ว ต่อไปที่เธอต้องทำคือ...ห้องน้ำ เชิญ!” และแล้วเขาก็เปลี่ยนโหมดมาเป็นโหดอีกครั้ง

                Chaaim’s Part

ห้องน้ำ!!! ให้ตายเถอะ ฉันล้างห้องน้ำไม่เป็น เคยล้างอยู่แค่ครั้งสองครั้งเอง ล้างแบบลวกๆด้วย สำหรับฉันมันแย่กว่าการทำความสะอาดห้องนอนกับห้องรับแขกอีกเพราะอย่างน้อยก็ยังถือว่าพอทำได้เยอะกว่า

“ไม่ทำได้มั้ยคะ” ฉันพยายามขอร้องเค้า

“ได้!” พอเค้าพูดแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ แต่...

“แต่เธอเตรียมรับซองขาวจากฉันได้เลย” จากที่ยิ้มเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นหุบยิ้มทันทีหลังจากได้ฟังที่เค้าพูดต่อ เฮ้อ! นี่ฉันคงต้องทำจริงๆสินะ เอาวะ! มั่วไว้ก่อนเพื่อนสอนไว้ ด้นสดแม่งเลย!

“ทำก็ได้ค่ะ” ฉันเดินหน้ามุ่ยมาที่ห้องน้ำแล้วเริ่มใส่ถุงมือยางแล้วก็รองเท้าบูทที่มีมาให้ แล้วก็ยืนคิดอยู่นานว่าจะเริ่มจากอะไรก่อน

“ทำไงวะ!” ฉันบ่นออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะตัดสินใจลาดน้ำไปทั่วพื้นให้เปียกๆแล้วเทน้ำยาล้างห้องน้ำทั่วพื้นรวมถึงอ่างอาบน้ำและที่ล้างหน้า

“เทให้เยอะๆเลยจะได้สะอาด เอาหมดขวดเลยแล้วกัน” ฉันจัดการเทไปจนหมด แล้วขัดๆถูๆ แต่แล้วสักพักฉันก็รู้สึกแปลกๆ ฉันรู้สึกมึนหัวและหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ฉันพยายามควานหาวาวน้ำเพื่อที่จะเปิดฝักบัวเอามาฉีดล้างคราบน้ำยาล้างห้องน้ำ

ซ่า!

แต่ด้วยอาการมึนหัวและหน้ามืดของฉันทำให้พลั้งมือไปเปิดวาวน้ำก่อนที่จะหยิบออกมาแล้วทำให้น้ำจากฝักบัวสาดเข้าหน้าฉันเต็มๆอย่างแรง ฉันสำลักและพยายามจะปิดมัน แต่ฉันไม่สามารถมองมันเห็นเพราะตอนนี้น้ำมันตีเข้าตาฉันและฉันก็พยายามที่จะหลบมัน แต่มันก็เป็นไปด้วยความอ่อนแรงเพราะฉันจะเป็นลม ฉันเลยตัดสินใจตะโกนเรียกให้พี่ชานยอลช่วยเท่าที่จะทำได้

“ช่วยด้วย! แค่กๆ ชะ ชะ ช่วยด้วย! แค่ก พี่ชานยอล!” ฉันเรียกพยายามตะโกนเรียกเค้า

“พี่ชานยอล! แค่กๆ พี่ชานยอล!” ฉันพยายามอีกครั้ง

แกร็ก! ปัง!

“เห้ย!!! ชะเอม!!! นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” ฉันได้ยินเสียงพี่ชานยอลเรียกฉัน แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันเบาและเลือนรางลงทุกที

พรึบ!

“ชะเอม! ชะเอม! นี่เธอได้ยินฉันมั้ย! อย่าหลับนะ!” เท่าที่ฉันรับรู้ได้คือตอนนี้พี่ชานยอลพยายามเรียกฉัน

“พะ พี่ชานยอล หนูไม่ไหวแล้ว” แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับมืด

End Chaaim’s Part

                Chanyeol’s Part

ผมรู้สึกตกใจมากที่เข้ามาเห็นทุกอย่างในห้องน้ำ เพราะว่าทุกอย่างมันเละไปหมด ตามพื้นห้องน้ำก็เต็มไปด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำและกลิ่นของมันก็รุนแรงมากจนผมเวียนหัว และที่สำคัญคือยัยตัวต้นเหตุกำลังขอความช่วยเหลือจากผม ผมรีบหยิบรองเท้าบูทอีกคู่นึงมาใส่แล้วก็ตรงไปหาร่างบางทันที จัดการปิดวาวน้ำให้เธอ ผมพยายามเรียกเธอ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่มีสติอาจจะเป็นเพราะว่าเมาน้ำยาล้างห้องน้ำ แถมตอนนี้ตัวเธอก็เปียกปอนไปหมด ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านั้นผมก็ตัดสินใจช้อนตัวของเธอขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วก้าวออกไปจากห้องน้ำทันที พอออกมาแล้วผมก็ค่อยๆวางร่างของเธอลงที่โซฟา ให้ตายสิ! ตอนนี้เธอเป็นลมไม่ได้สติ แถมเสื้อผ้าที่เธอใส่มาก็เป็นสีขาวและตอนนี้มันก็เปียกจนแนบกับผิวของเธอทำให้เห็นบราเซียสีดำที่เธอใส่มา ซ่อนรูปชะมัด…..ให้ตายสิ! มันใช่เวลามาหื่นมั้ยวะก่อนที่สติผมจะเตลิดไปกว่านี้ ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองและหยิบผ้าห่มกับเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีดำมาตัวนึงแล้วเดินออกไปหาร่างบางที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ ผมห่มผ้าให้เธอก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าห่มและค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นรวมถึงซับในทั้งบนและล่างอย่างระมัดระวังสุดๆ หลังจากนั้นก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำของผมให้กับเธอและติดกระดุมให้ แต่แล้วมือของผมก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่มันนุ่มๆ ผมพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆและไม่คิดอะไร พยายามติดกระดุมให้เธอต่อ และในขณะเดียวกันผมก็ลอบมองหน้าเธอไปด้วย ผมรู้สึกว่าผมคุ้นหน้าของเธอมาก เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน ผมพยายามนึกจนสุดท้ายก็นึกออก ผมเคยเจอเธอที่ร้านชานมไข่มุกตอนที่ผมไปซื้อชานมกับเซฮุน แล้วเธอก็เป็นเพื่อนของผู้หญิงที่เซฮุนทะเลาะด้วย

“ที่แท้ก็เธอนี่เอง” ผมพูดขึ้นมา พอผมติดกระดุมให้เธอเสร็จแล้วก็เอาเสื้อผ้ากับซับในของเธอไปตากให้ แต่ก่อนที่จะไปผมก็พูดอะไรบางอย่างกับเธอก่อน 

 “ฉันขอโทษนะที่ทำแบบนี้ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเป็นปอดบวม” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปตากเสื้อผ้ากับซับในให้เธอด้วยใบหน้าที่ร้อนฉ่า ไม่ชานยอล นายต้องไม่คิดอะไร เธอเป็นลูกน้องท่องไว้ ลูกน้อง...ชานยอลน้อยลูกพ่ออย่าเพิ่งตื่นตอนนี้นะลูกผมได้แต่ควบคุมอารมณ์ของตัวเองก่อนจะเดินไปจัดการกับห้องน้ำของผมที่ตอนนี้มันเละเพราะเธอ.....

End Chanyeol’s Part




Talk: สาวกแบคตาลแสตนด์บายรอเลยจ้า เม้นต์จงมาๆๆๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #20 EVE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:59
    ไรต์จ้ามาไววววเลยยยนิรอแบคนานแล้วววเยอะเลยนะ55
    #20
    0
  2. #19 kingninghae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 19:43
    ไรท์วันนี้วันเกิดเค้าขออีกตอนได้ไหม😍😍
    #19
    0
  3. #18 Jum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 18:07
    รออยู่น้า
    #18
    0
  4. #16 MILD PCY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 12:19
    5555 ขำาาแรงง
    #16
    0