(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 7 : Chapter 3 พบเจอ+บรรลัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    28 เม.ย. 60

     Louktarn’s Part

    ณ ร้านNB2 Club ย่านฮงแด

“ป๊าดดด!!! ดูดีเวอร์ ร้านนี้แหละที่อีตาลคนนี้จะมาทำ ถ้าไม่ได้งานที่นี่อย่ามาเรียกว่าอีตาล คาจา!!!” ฉันพูดกับตัวเองเมื่อมาถึงNB2 Clubผับชื่อดังย่านฮงแด

“เดี๋ยวครับ! ผับยังไม่เปิดนะครับ แล้วนี่อายุถึง19ปีรึยังครับ(19ปีเกาหลี=18ปีไทย)” พนักงานที่ยืนหน้าร้านบอกฉัน อุ๊ย!...หล่ออ่ะ มีความแบด บอกเค้าไปว่าฉันชอบเค้า

“แหม่...สวัสดีค่ะคุณพี่สุดหล่อ แหมดูดีนะคะเนี่ย แต่อย่าทำหน้าโหดสิคะ คือหนูชื่อลูกตาลนะคะ เป็นคนไทย อายุ23ปีแล้วค่ะ(23ปีเกาหลี=22ปีไทย) แล้วหนูก็ไม่ได้มาเที่ยวด้วย หนูมาสมัครงานค่ะ” ฉันบอกพร้อมส่งยิ้มที่คิดว่าสวยและน่ารักไปให้แล้วก็มองจิกเค้าไปหนึ่งครั้งและกัดปากตัวเองหนึ่งที กรี๊ดดด...นี่กูทำอะไรเนี่ย

“หรอ งั้นรอแป๊บ เดี๋ยวไปบอกนายให้” เขาก็ยังเป็นเขา ไม่สนใจฉันเลย อะไรอ่ะ...ฉันก็คิดว่าฉันสวยนะ

“ค่ะ เอ่อเดี๋ยวค่ะ! พี่ชื่ออะไรหรอคะ” ฉันถามเค้า

“ฮันบิน” ตอบกลับมาสั้นๆแต่ชัดเจนพอเขาพูดเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปในร้าน

“อยากบินจังงง” ฉันก็ยังคงเพ้ออยู่คนเดียว

“เฮ้ย! ไม่ได้! เรามีแบคฮยอนทั้งคนจะนอกใจเค้าไม่ได้เด็ดขาด แต่วันเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง” ในขณะที่ฉันกำลังเพ้อและพูดอยู่คนเดียว พี่ฮันบินสุดหล่อก็เปิดประตูออกมาเรียกฉัน

“น้อง! เจ้านายพี่เรียก เข้ามาได้เลย” เค้าบอกฉัน เอาล่ะ...ได้เวลาเข้าโหมดจริงจังละ

“ค่ะ” แล้วฉันก็เดินเข้าไป

“สวัสดีค่ะ” ฉันบอกสวัสดีเจ้าของร้านแล้วก็ถือวิสาสะนั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา

“สวัสดีครับคุณ...” เค้าพูดและเหมือนจะถามชื่อฉัน

“ฉันชื่อลูกตาลค่ะ เป็นคนไทย” ฉันบอกเขา

“อ่อ คนไทยหรอครับ ผมชื่อวอนโฮนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่ทราบว่าคุณจะมาสมัครงานในตำแหน่งอะไรครับ” คุณวอนโฮถามฉัน

“เอ่อ...อะไรก็ได้ค่ะ แต่ที่คิดไว้คืออยากจะมาเป็นดีเจหรือไม่ก็บาร์เทนเดอร์ค่ะ อ้อจริงสิ! นี่เอกสาร โปรไฟล์ทั้งหมดเกี่ยวกับฉันค่ะ” ฉันบอกแล้วยื่นเอกสารให้เค้า

“หืม! แปลกนะครับ คุณจบวิทยาศาสตร์ แต่มาทำงานนี้เนี่ยนะ” เขาถามฉัน

“ค่ะ คือเอาตรงๆเลยนะคะคุณวอนโฮ คือดิฉันจบวิทยาศาสตร์มาก็จริง แต่ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไร คือถ้าจะไปเป็นนักวิทยาศาสตร์มันก็ดูเหมือนจะเป็นอาชีพที่จริงจังไปซะหน่อย แต่ที่ฉันเรียนวิทย์ก็เพราะว่าฉันชอบวิทย์ค่ะ แล้วก็ที่มาทำงานนี้เพราะว่าฉันชอบสิ่งบันเทิงค่ะ ชอบร้องเพลง ฟังเพลง แล้วก็ชอบลองนู่นลองนี่ สารภาพตามตรงเลยนะคะว่าดิฉันไม่เคยเป็นดีเจมาก่อน แล้วก็ไม่เคยเป็นบาร์เทนเดอร์มาก่อนด้วย แต่ถ้าจะให้พูดถึงความใกล้เคียงระหว่างคณะที่ฉันเรียนกับงานที่นี่คือการได้ทดลองค่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อทดลองงานค่ะ ทดลองการเป็นดีเจ แล้วก็ทดลองเป็นบาร์เทนเดอร์ ชงนู่นชงนี่ ผสมนู่นผสมนี่ คือตอนเรียนวิทย์ฉันก็ได้ผสมเยอะค่ะ เลยคิดว่ามันก็ใกล้เคียงดี มั้งคะ แหะๆ” ฉันบอกในสิ่งที่ฉันคิดให้กับคุณวอนโฮได้รู้ แต่คุณวอนโฮกลับทำหน้าตาแปลกๆใส่ฉันแล้วก็เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ด้วย

“คุณวอนโฮคะ คุณรู้ตัวมั้ยคะว่าคุณเป็นคนที่หล่อแล้วก็น่ารักมาก มันคงจะดีนะคะถ้าคุณจะรับฉันไว้พิจารณา นะคะๆ” ฉันอ้อนวอนเค้าแบบสุดๆพร้อมกับฉีกยิ้มหวานๆไปให้แล้วกระพริบตาปริบเหมือนที่ชอบอ้อนแม่

“อืมมมม....ตกลงครับ!” เค้าคิดสักพักแล้วก็บอกฉัน

“ฮะ!!! เยส!!! คุณพูดจริงๆใช่มั้ยคะ” ฉันถามให้แน่ใจ

“จริงครับ! ผมไม่ค่อยเจอพนักงานแบบคุณสักเท่าไหร่ ส่วนมากก็จบทางด้านงานพวกนี้โดยตรง หรือไม่ก็เป็นมืออาชีพอยู่แล้ว ไม่ได้มาลองอะไรแบบคุณ แต่ที่ผมรับคุณเข้าทำงานเพราะว่าคุณดูเป็นคนที่น่าจะเอาใจลูกค้าได้ดี เป็นคนตรงๆ รู้จักพูด แล้วก็เป็นคนชอบยิ้ม ซึ่งนี่น่าจะพอดึงดูดลูกค้าได้ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายใจดำอะไร เพราะฉะนั้นผมจะให้คุณได้ทดลองงานดูนะครับ โดยที่ผมจะให้แดซองกับบอนซองสอนงาน ผมจะให้คุณเป็นทั้งดีเจแล้วก็บาร์เทนเดอร์ ซึ่งจะผลัดกันทำในแต่ละวัน สมมติว่าวันนี้คุณเป็นบาร์เทนเดอร์ พรุ่งนี้ผมก็จะให้คุณไปเป็นดีเจอะไรประมาณนี้ อืม...ในประวัติคุณบอกว่าคุณร้องเพลงได้ สนใจจะขึ้นไปร้องเพลงด้วยมั้ยล่ะครับ” คุณวอนโฮถามฉัน

“สนค่ะ” ฉันรีบบอกเขาทันที ก็ฉันน่ะชอบร้องเพลงจะตาย

“งั้นเพิ่มร้องเพลงไปด้วย เอาเป็นว่าผมจะให้กาอินผู้ช่วยของผมทำเอกสารรายละเอียดเกี่ยวกับงานของคุณมาให้นะ อ้อ! ผมลืมบอก ผมจะให้คุณไปฝึกเป็นดีเจกับแดซองนะ รายนั้นน่ะเค้าเป็นดีเจมืออาชีพ บางทีผมอาจจะให้คุณไปเป็นผู้ช่วยดีเจก่อน ถ้าเก่งแล้วก็ค่อยลองลุยเดี่ยว ส่วนเรื่องการชงเครื่องดื่มผมจะให้บอนซองสอน รายนั้นเป็นบาร์เทนเดอร์ฝีมือดีที่สุดในร้าน เค้าเป็นคนใจดีมีอะไรก็ถามเค้าได้ ส่วนเรื่องร้องเพลงน่ะคุณสามารถไปปรึกษาแจวอนได้ เธอเป็นนักร้องที่เสียงดีเลยทีเดียว ผมจะให้เธอดูแลคุณ ตกลงตามนี้นะครับ” วอนโฮบอก

“ค่ะ” ฉันบอก

“แล้วตกลงคุณจะเริ่มงานได้เมื่อไหร่” คุณวอนโฮถามฉัน

“วันนี้เลยก็ได้ค่ะ” ฉันบอก

“โอเคครับ ร้านเราจะเปิดประมาณหกโมงเย็นถึงเที่ยงคืน ถ้าเลทหน่อยก็เที่ยงคืนครึ่ง แต่สำหรับคุณผมให้คุณเลิกได้ประมาณสี่ทุ่มแล้วคุณก็สามารถผลัดเวรให้คนอื่นทำต่อได้ และวันนี้ผมอยากให้คุณเริ่มจากการเป็นบาร์เทนเดอร์ก่อนซึ่งก่อนที่คุณจะได้ทำมันผมจะให้คุณไปฝึกก่อนตอนนี้เลย พอร้านเปิดคุณถึงจะได้เริ่มทำงานจริงๆ ช่วงเวลาตอนนี้ผมจะให้คุณฝึกทั้งการเป็นดีเจ นักร้อง และการชงเครื่องดื่ม คุณคงทำได้ใช่มั้ย” คุณวอนโฮถาม

“ได้ค่ะ ฉันทำได้” ฉันบอก ถึงแม้ว่ามันอาจจะเหนื่อย แต่ฉันก็คิดว่ามันน่าลองดี ได้เวลาสนุกแล้วสิ.....

End Louktarn’s Part

                Saiparn’s Part

ณ โรงพยาบาลxxx ย่านกังนัม

“ผอ.คะ มีคนมาขอพบค่ะ” พยาบาลคนหนึ่งบอก

“เชิญเค้าเข้ามา” ผอ.บอก

“สวัสดีค่ะ” ฉันบอกสวัสดีผู้หญิงตรงหน้าที่อยู่ในชุดกราวด์ ไม่บอกก็รู้ว่าเธอคือผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี้ และเป็นถึงศาสตราจารย์เลยทีเดียว

“สวัสดีค่ะ คุณมาสมัครงานเป็นแพทย์ของโรงพยาบาลนี้ใช่มั้ย” เธอถามฉัน

“ใช่ค่ะ” ฉันบอก

“แล้วคุณชื่ออะไรคะ” เธอถามฉัน

“ดิฉันชื่อสายป่าน เป็นคนไทยค่ะ” ฉันบอก

“ว้าว! คนไทยหรอ ฉันชื่อยอนฮวานะคะ เป็นผอ.ของโรงพยาบาลนี้ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอแนะนำตัวกับฉัน

“ค่ะ ยินดีเช่นกันค่ะ นี่เอกสารและวุฒิของฉันค่ะ” ฉันยื่นเอกสารไปให้

“ขอบใจจ่ะ โห!การศึกษาดีมากเลยนะ สอบเทียบ เรียนจบศัลยแพทย์ภายในเวลา5ปี เคยได้ทุนไปเรียนที่อเมริกา มีประสบการณ์การทำงานในโรงพยาบาลมาแล้ว2ปี เคยผ่าตัดคนไข้มาแล้วด้วย ได้เกรดเฉลี่ย4.00 เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง” เธอไล่อ่านประวัติของฉัน

“ใช่ค่ะ” ฉันบอก

“ทำไมถึงมาทำงานที่นี่ล่ะคะ” เธอถามฉัน

“เพราะว่าเค้าบอกกันว่าโรงพยาบาลที่นี่มีมาตรฐานดีค่ะ และทีมแพทย์ที่นี่ก็เก่งมาก มันคงจะดีถ้าหนูได้ร่วมงานกับทีมแพทย์ที่นี่ แล้วอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญมากเลยก็คือการได้ดูแลช่วยเหลือผู้ป่วยค่ะ เห็นเค้าบอกว่าที่นี่ไม่ว่าจะคนจนหรือคนรวยก็สามารถมารักษาได้ หนูก็เลยอยากมาช่วยดูแลผู้ป่วยที่ยากไร้ด้วยค่ะ” ฉันบอก

“ตกลง...ฉันจะรับคุณไว้พิจารณาค่ะ เพราะคนเก่งๆแบบนี้คงหาได้ยาก” เธอบอกกับฉัน

“จริงหรอคะ!!! ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ” ฉันบอกอย่างดีใจ

“แต่ฉันอาจจะให้คุณเข้าไปผ่าตัดคนไข้เคสนึงก่อน ผ่าตัดร่วมกับแพทย์คนอื่นๆ ฉันถึงจะแน่ใจว่าคุณจะสามารถทำงานตรงนี้ได้จริงๆ ฉันจะให้คุณเริ่มงานพรุ่งนี้ ถ้าการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้เป็นไปได้ด้วยดี ฉันจะให้คุณทำงานที่นี่จริงๆ โดยที่จะมีเหล่าคณะกรรมการและแพทย์คนอื่นๆมาดูการทำงานของพวกคุณด้วย คุณคงจะเคยดูซีรีย์เกี่ยวกับแพทย์ใช่มั้ยคะ” เธอถามฉัน

“ค่ะ เคยค่ะ” ฉันบอก เพราะว่าฉันเป็นคนติดตามพวกซีรีย์อยู่แล้ว

“นั่นแหละค่ะ จะเป็นแบบนั้น เวลาอยู่ในห้องผ่าตัดมันอาจจะดูกดดันและตึงเครียด ถ้าคุณสามารถควบคุมสมาธิและสามารถรักษาคนไข้ได้ คุณก็จะได้ชื่อว่าเป็นแพทย์หญิงแพรววนิต เทพยกุล หรือหมอสายป่าน ศัลยแพทย์คนใหม่ของโรงพยาบาลเรา” เธอบอกกับฉัน รู้สึกเท่จังเลยแฮะ

“ค่ะ หนูสัญญาว่าหนูจะทำมันให้ดีที่สุดค่ะ คนไข้จะต้องหายค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ให้โอกาสหนู หนูจะกลับไปเตรียมตัวค่ะ” ฉันบอกอย่างแน่วแน่ ฉันจะต้องเป็นหมอที่นี่ให้ได้.....

End Saiparn’s Part

                Darling’s Part

ณ ห้องเสื้อxxx ย่านเมียงดง

โอ๊ย! ตื่นเต้นๆๆ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ฉันตื่นเต้นมากเลยล่ะ เพราะว่าฉันกำลังยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าชื่อดังในย่านเมียงดงเลยนะ ร้านนี้เป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดแถมยังเป็นร้านที่มีเหล่าไอดอลมาตัดชุดหรือซื้อเสื้อผ้าพวกนี้เยอะที่สุดในย่านนี้ละ เพราะร้านนี้อ่ะนะมีเสื้อผ้าสวยๆทันสมัยเยอะมากเลย ฉันจะต้องทำงานที่นี่ให้ได้ สู้ๆ!

“สวัสดีค่ะ ห้องเสื้อxxxยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าสนใจชุดไหนหรือเสื้อผ้าสไตล์ไหนเป็นพิเศษรึเปล่าคะ หรือว่าจะสั่งตัดชุดคะ” พนักงานในร้านกล่าวต้อนรับฉันพร้อมกับเอ่ยถามฉัน

“สวัสดีค่ะ เอ่อ...คือดิฉันไม่ได้มาซื้อเสื้อผ้าหรือว่ามาตัดชุดหรอกค่ะ แต่ว่าดิฉันมาสมัครงานน่ะค่ะ” ฉันบอก

“อ๋อ...งั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกคุณชอนซาให้” พนักงานคนนั้นบอกฉันแล้วเธอก็เดินออกไป ส่วนฉันก็ได้แต่เดินดูรอบๆร้านและเสื้อผ้าสวยๆต่างๆ แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นมุมๆนึงเป็นมุมที่เค้าแปะรูปภาพของเหล่าไอดอลที่เคยมาเยือนที่นี่พร้อมกับลายเซ็นต์ประกอบ

“คุณคะ เชิญทางนี้ค่ะ” ในขณะที่ฉันกำลังเดินดูรอบร้าน พนักงานคนเดิมก็เดินมาเรียกฉัน

“อ๋อค่ะ” แล้วฉันก็เดินไป

“สวัสดีค่ะ” ฉันบอกกับผู้หญิงคนนึงที่ดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน เพราะเธอสวยมากและแต่งตัวดูดีมากเลย สมแล้วล่ะที่เป็นเจ้าของห้องเสื้อ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อชอนซานะคะ เป็นเจ้าของห้องเสื้อที่นี่ แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร” เธอถามฉัน

“ฉันชื่อดาร์ลิ่งค่ะ เป็นคนไทย” ฉันบอกเธอ

“ว้าว!เป็นคนไทยหรอคะ คุณสวยมากๆเลยนะ” เธอชมฉัน

“ขอบคุณค่ะ ใครๆก็บอกฉันแบบนั้นเหมือนกัน” ใครๆจะว่าว่าฉันมั่นหน้าก็ได้นะ แต่ว่าฉันสวยจริงๆ มีแต่คนชมฉันจนชินแล้วแหละ คิคิ

“ฮ่าๆๆ คุณนี่น่ารักนะคะ เอาล่ะค่ะ...เห็นซูจินบอกว่าคุณจะมาสมัครงาน?” เธอถามฉัน

“ใช่ค่ะ นี่เอกสารการสมัครงานของฉันค่ะ” ฉันบอกแล้วยื่นเอกสารไปให้

“เอ...แต่ในเอกสารของคุณบอกว่าคุณจบบริหารมาหนิคะ ทำไมถึงมาทำงานที่นี่ได้ล่ะ” เธอถามฉัน

“ใช่ค่ะ ที่เรียนบริหารคือคิดว่าในอนาคตน่าจะได้บริหารงานหรือทำธุรกิจน่ะค่ะ แต่ที่มาสมัครงานที่นี่เป็นเพราะดิฉันชอบเกี่ยวกับแฟชั่นแล้วก็ชอบเกี่ยวกับความสวยความงามน่ะค่ะ” ฉันบอก

“ถึงว่าล่ะ คุณถึงได้แต่งตัวดูดี ฉันชอบในไลฟ์สไตล์ของคุณมากเลยนะคะ แล้วก็การแต่งหน้าด้วย เอาเป็นว่าลองดูก็ได้ค่ะ ตกลงฉันจะรับคุณเข้าทำงานค่ะ” เธอบอกฉัน ให้ตายสิ! นี่ฉันจะได้ทำงานที่นี่จริงๆ เยส! ในที่สุดฉันก็ทำได้ อะไรมันจะง่ายขนาดนี้

“ขอบคุณมากนะคะ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจทำงานแล้วก็จะศึกษาเรื่องแฟชั่นมาอย่างดีเลยค่ะ” ฉันบอกกับเธอ ฉันจะต้องทำมันให้ได้ สู้ๆ......

End Darling’s Part

                อีกด้านหนึ่ง

“ชานยอล! นั่นนายจะไปไหนอ่ะ” ซิ่วหมินถาม

“ไหนๆก็ว่างทั้งที ผมคิดว่าจะไปช่วยดูงานที่ร้านอาหารแม่ผมซะหน่อยอ่ะครับ” ชานยอลบอก

“สาขาไหนอ่ะ” ซิ่วหมินถาม

“สาขายอลเม แถวย่านมยองอิลครับฮยอง ที่นั่นเป็นสาขาที่ครอบครัวผมทำอยู่ แล้วอีกอย่างผมก็คิดถึงแม่ด้วย กะจะไปเยี่ยมซะหน่อย” ชานยอลบอก

“ฮยอง!!!” แบคฮยอนที่ไม่รู้มาจากไหนตะโกนเรียกขึ้นมา

“อ้าว! ไปไหนมาล่ะ” ซิ่วหมินถาม

“ไปเซเว่นมาครับฮยอง ผมซื้อขนมปังแล้วก็กาแฟมาด้วย หรือว่าจะเอาโคล่าก็ได้นะครับ ผมซื้อมาเผื่อด้วย” แบคฮยอนบอก

“เอ้า! ไอยอลนี่มึงจะไปไหนวะ” แบคฮยอนถาม

“ไปหาแม่กูที่มยองอิล” ชานยอลบอก

“อะไรวะนี่กูกะจะชวนมึงไปผับเย็นนี้ด้วยกันซะหน่อย ไม่ได้ไปนานละ กะจะไปเปิดหูเปิดตาบ้าง” แบคฮยอนบอก

“เอาไว้วันหลังเหอะว่ะ กูไปละนะ” ชานยอลบอกแล้วก็เดินออกไป

“ฮยองไปกับผมมั้ย” แบคฮยอนถามซิ่วหมิน

“ทำไมไม่ชวนเซฮุนไปล่ะ ฮยองกะจะพักผ่อนอยู่นี่ซักหน่อย นายก็รู้ว่าฮยองไม่ชอบเที่ยวผับ” ซิ่วหมินบอก

“โห่! ก็ไอเซฮุนไม่ว่างหนิฮยอง มันบอกว่ามันจะไปซื้อเสื้อผ้าไปตัดชุดแถวเมียงดงโน่น” แบคฮยอนบอก

“แล้วไคล่ะ” ซิ่วหมินถาม

“รายนั้นน่ะออกไปเที่ยวกับคริสตัลตั้งแต่เช้าแล้วครับฮยอง รายนั้นกำลังอินเลิฟอยู่ฮยองก็รู้” แบคฮยอนบอก

“งั้นเฉิน” ซิ่วหมินบอก

“มันกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่มันครับ” แบคฮยอนบอก

“งั้นดีโอ” ซิ่วหมินบอก

“ไอดีโอมันบ่นว่าปวดหลังแล้วก็ปวดขาอยู่ครับ ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร อาการไม่ค่อยจะดี” แบคฮยอนบอก

“ซูโฮฮยองก็ไม่อยู่ไม่รู้ไปไหน เลย์ฮยองก็อยู่จีนยังไม่กลับ เหลือแต่ฮยองคนเดียวเนี่ยแหละครับ นี่ถ้าลู่หานฮยอง คริสฮยอง แล้วก็เทายังอยู่ ผมก็จะชวนพวกนั้นไปด้วย พูดแล้วก็คิดถึง ตกลงว่าไงครับจะไปมั้ย” แบคฮยอนถาม

“ไปก็ได้ แต่บอกก่อนเลยนะว่าฮยองไม่ดื่ม” ซิ่วหมินบอก

“โห่! อะไรอ่ะฮยอง ไปผับทั้งทีมันก็ต้องมีดื่มกันบ้าง อย่างนี้มันก็ไม่ได้อรรถรสสิ” แบคฮยอนบอก

“ฮยองคอไม่แข็ง ถ้านายจะดื่มนายก็ดื่มไปคนเดียวเถอะ ถ้าเกิดเมาเดี๋ยวฮยองแบกกลับบ้านเอง” ซิ่วหมินบอก

“ผมรักฮยองที่สุดเลย จุ๊บ! คิคิ” แบคฮยอนบอกแล้วจุ๊บซิ่วหมินหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ทิ้งให้ซิ่วหมินนั่งอึ้งแล้วลูบแก้มตัวเองอยู่คนเดียว......

                Chaaim’s Part

ทุกคน! ตอนนี้ฉันอยากจะบอกว่าฉันมีความสุขกับการทำงานที่นี่มากเลยล่ะ ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อย แต่มันก็สนุกมากสำหรับฉัน วันนี้ลูกค้าเข้าร้านเยอะพอสมควร แล้วฉันก็ทำงานมือเป็นระวิงเลยแหละ ทั้งต้อนรับลูกค้า รับออร์เดอร์ลูกค้า เสิร์ฟอาหาร จะเหลือก็แต่ล้างจาน แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังทำความสะอาดร้านอยู่ และสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ก็คือการเช็ดกระจก ซึ่งมันก็สูงพอสมควรเลย และฉันก็ต้องยอมรับด้วยว่าฉันไม่ได้ตัวสูงอะไรขนาดนั้น ฉันเลยอาศัยปีนเก้าอี้เอา แต่มันก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่นัก จะเรียกว่าทุลักทุเลก็ได้ เฮ้อ!....

                กรุ้งกริ้งๆ! เสียงกระดิ่งตรงประตูเข้าร้านเปิดบ่งบอกถึงผู้มาเยือน

 ฉันได้ยินเสียงเปิดประตูเข้าร้านของใครบางคน แต่ฉันก็ไม่คิดที่จะหันไปดูว่าเป็นใคร เพราะฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆพนักงานในร้านด้วยกันเองนี่แหละ เพราะว่าตอนนี้ร้านกำลังขึ้นป้ายว่าปิดอยู่ ถ้าจะเป็นลูกค้าก็คงจะไม่ใช่แน่นอน ฉันก็เลยทำหน้าที่ของฉันต่อและพยายามจะเขย่งตัวและเอื้อมมือไปเช็ดกระจกด้านบนที่มันไม่สะอาด แต่มันก็สูงมาก และฉันที่เป็นคนซุ่มซ่ามไม่ทันระวังทำให้เก้าอี้โขยกเขยกและทำให้ตัวฉันพลัดตกลงมา!!!

“กรี๊ดดดดด!!!!” ฉันร้องออกมาสุดเสียงเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะหงายหลังตกเก้าอี้

“เฮ้ย!!! O_O!!!” แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของใครคนนึงแล้วก็รู้สึกถึงสัมผัสของใครคนนั้นที่มารับตัวฉันไว้ และด้วยความที่ฉันตกใจทำให้มือเผลอไปปัดถังน้ำที่วางเอาไว้บนโต๊ะกินข้าวใกล้ๆจนมันหกเต็มพื้น

พรึบ!  ปัก!  แป๊งตุบ! (เสียงเอฟเฟคก็มา ได้โปรดจินตนาการว่ามันคือเสียงตอนนางเอกตก เสียงถังน้ำถูกปัด และตกลงมา)

“โอ๊ย!/อ๊ะ!” ฉันและเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะตอนนี้ฉันกำลังนอนทับตัวเขาอยู่ สภาพของเราทั้งคู่คือนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่มารับตัวฉันไว้เมื่อเริ่มรู้สึกตัว เขาเองก็ก้มลงมามองฉันเช่นกัน ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเค้าเป็นใคร เพราะว่าตอนนี้เค้าใส่แว่นตากันแดดสีดำไว้อยู่ แต่หน้าตาของเค้ามันดึงดูดฉันมากจนไม่อาจละสายตาไปจากเค้าได้เลยล่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันคุ้นกับหน้าตาของเค้ามากมันเลยทำให้ฉันหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงความคิดสักพักนึง แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงและหลุดออกมาจากภวังค์เมื่อเค้าเรียกฉัน...

“นี่เธอ! จะนอนทับฉันอีกนานมั้ยฮะ! ฉันเจ็บนะ! หนักด้วย!” ทุกคำพูดของเค้าเสียงดังฟังชัดจึงทำให้ฉันรีบผละตัวออกมาทันที

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ อ๊ะ! ตัวคุณเปียกด้วยหนิเดี๋ยวฉันไปหาผ้ามาเช็ดให้นะคะ” ตอนนี้ฉันกำลังรนและรู้สึกผิดอย่างสุดๆ ฉันเลยรีบเดินออกไปเพื่อหาผ้ามาเช็ดให้เค้า แต่ด้วยความที่รนและรีบมันเลยทำให้ฉันไม่ทันระวังอีกครั้ง!!!

ฝืด! พรึบ! จุ๊บบบ!!!

O_O!!!/O_O!!!” นี่คือสีหน้าของฉันและเขา ฉันลื่นตอนที่กำลังจะเดินออกไปแล้วด้วยความตกใจทำให้ฉันเผลอไปคว้าคอเสื้อเค้ามา และที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือฉันกับเขาจูบกัน!!! ไม่น้าาาาา!!!! จูบแรกของฉันนนนน!!!!! ฉันต้องโดนไล่ออกแน่เลย!!!!

ผลัก!

แล้วด้วยความที่ฉันตกใจทำให้ฉันรีบผลักเค้าออก แต่ดันผลักแรงไปหน่อยจนทำให้เค้าเสียหลักล้มไปชนกับขอบโต๊ะอาหาร

“โอ๊ย!!! นี่เธอ! เธอทำฉันอีกแล้วนะยัยตัวแสบ! โอ๊ย!!! เจ็บชะมัดเลย!” เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ!” เสียงเอะอะโวยวายของเขาทำให้พนักงานต่างกรูเข้ามาดู

“คุณชานยอล!!!” เสียงคุณซูจองพูดขึ้น ฮะ! วะวะว่าไงนะ ชานยอลงั้นหรอ

พรึบ!

O_O!!!” แล้วฉันก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อเขาถอดแว่นตากันแดดของเค้าออก ผู้ชายตรงหน้าของฉันคือ...ชานยอลExo นี่มันอะไรกันเนี่ย!

“ใช่ครับ ผมเอง” เค้าหันไปบอกกับคุณซูจองแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาคาดโทษ

“คะ คะ คุณชานยอล งั้นหรอ....” ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ

“หึ!” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียง หึ! แล้วก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่กรุ่นโกรธ

“คุณซูจองครับ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของเค้าถามขึ้นอย่างต้องการจะรู้ว่าฉันเป็นใคร ตายแน่เลยอีเอมฉันคิดในใจ

“อะเอ่อ...ปะ เป็นพนักงานใหม่ค่ะคุณชานยอล” คุณซูจองบอกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาประมาณว่าไม่น่าเล้ยยย

“หึ! งั้นหรอครับ ดี! เธอตามฉันมานี่!” เขาพูดแค่นั้นแล้วก็ลากฉันมา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! แกรก! เสียงเคาะและเปิดประตูทำให้ผู้ที่ทำงานอยู่ข้างในตกใจ

“แม่ครับ! แม่รับยัยนี่เข้ามาทำงานได้ยังไงครับ แม่รู้มั้ยครับว่ายัยนี่ก่อเรื่องจนทำให้ผมต้องบาดเจ็บ นี่ดีนะครับที่เป็นผม ถ้าเป็นลูกค้าจะทำยังไง แม่ต้องจัดการยัยนี่ให้ผมนะครับ” เขาพูดกับคุณนายปาร์คด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างเดือดในขณะที่ยังจับมือฉันอยู่จนฉันรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่ส่งมาให้ฉัน โอ๊ย!อีเอม ไม่น่าเลยกูฉันก่นด่าตัวเองในใจ

“นี่มันอะไรกันชานยอล” คุณนายปาร์คถามอย่างงงๆ

“คุณแม่ก็ลองถามยัยนี่ดูสิครับ” เขาบอกแล้วส่งสายตามาประมาณว่าเล่าซะ!

“เอ่อ...คือหนูซุ่มซ่ามเองค่ะ หนูกำลังเช็ดกระจกอยู่ แต่หนูไม่ทันระวัง เลยพลัดตกลงมาทับเค้า แล้วก็...เอ่อ...” ฉันจะเล่าต่อยังไงดีล่ะ จะให้ฉันบอกว่าฉันจูบกับเค้าด้วยงั้นหรอ ฉันหันไปส่งสายตาบอกเค้าเป็นเชิงขอความช่วยเหลือ แต่สายตาที่ส่งกลับมาคือแววตาที่เรียบนิ่ง แต่สักพักก็เปลี่ยนเป็นเลิกลักแล้วก็เสไปมองทางอื่นแทน

“แล้วยังไงต่อจ๊ะ” คุณนายปาร์คยังคงถามฉันต่อ

“เอ่อ...คือหนู....” ฉันก็ยังคงอึกอักไปต่อไม่ถูก

“งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ดูกล้องวงจรปิดเอง” ไวเท่าความคิด คุณนายปาร์คก็รีบเปิดจอมอนิเตอร์แล้วดูเหตุการณ์ทุกอย่าง จนฉันกับเขาห้ามไว้ไม่ทัน

O_O!!!” นี่คือสีหน้าคุณนายปาร์คที่ดูจะตกใจเอามากๆตอนเห็นฉันกับเค้าจูบกัน เอ๊ะ! แต่ทำไมฉันแอบเห็นเธอยิ้มแวบๆ คงไม่มีอะไรมั้ง ฉันคงตาฝาดไปเอง

>///<” นี่คือสีหน้าของฉัน

-_-” และนี่คือสีหน้าของเขา

หลังจากที่คุณนายปาร์คได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเธอก็หันมามองฉันกับเขา

“เอ่อ...เท่าที่แม่ดูมันก็เป็นแค่อุบัติเหตุนะลูก แล้วอีกอย่างหนูชะเอมก็เพิ่งมาทำงานวันนี้เป็นวันแรกเอง อย่าถือสาเลยนะ” คุณนายปาร์คบอกกับพี่ชานยอล ทำไมคุณนายปาร์คใจดีจัง ไม่เห็นเหมือนพี่ชานยอลเลย คนอะไรก็ไม่รู้ใจร้ายชะมัด ชิ!

“ไม่ได้นะครับ คุณแม่ต้องทำอะไรซักอย่าง ถ้าเกิดคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ผม แต่เป็นลูกค้าล่ะครับ” เค้าโวยวาย

“แต่ก็ไม่ใช่หนิลูก แล้วอีกอย่างหนูชะเอมเค้าก็ขอโทษลูกแล้วหนิ ให้มันแล้วไปแล้วเถอะนะลูก” คุณนายปาร์คบอก

“ไม่ได้ครับ ทำผิดก็ต้องโดนลงโทษ ถ้าคุณแม่ไม่จัดการ ผมจัดการเอง” เค้าบอกแล้วก็หันมามองฉันด้วยสายตาที่มีเลศนัย

“ลูกจะทำอะไร” คุณนายปาร์คถาม

“หึ! ไหนๆช่วงนี้ผมก็หยุดยาวเพื่อเตรียมคัมแบค งั้นผมขอยืมตัวยัยนี่หน่อยนะครับแม่ มานี่!” เขาพูดแค่นั้นแล้วก็ลากฉันออกมาทันที

“เดี๋ยวก่อนชานยอล! ชานยอล! ลูกจะทำอะไรหนูเอมอ่ะ!” เสียงคุณนายปาร์คตะโกนไล่หลังมา แต่เค้าก็ไม่คิดจะสนใจเลยสักนิด

“พี่ชานยอล! นี่พี่จะพาหนูไปไหนคะ ปล่อยหนูนะหนูเจ็บ!” ฉันบอกเค้า แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเขาจะหยุดเลยสักนิด

“เงียบเถอะหน่า! เธอมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งฉันก็พอ” เขาบอกแค่นั้นก่อนจะลากฉันให้เข้าไปในรถของเขาพร้อมกับรัดเข็มขัดให้อย่างกับกลัวว่าฉันจะหนี ให้ตายสิ! เค้ามันเป็นพวกที่รุนแรงชะมัด แล้วนี่เค้าจะพาฉันไปไหนกันเนี่ย.......

End Chaaim’s Part




Talk: ไรท์จะเล่าเรื่องไปทีละคู่ ทีละพาร์ทนะคะ แล้วก็จะเล่าไปตามเวลาที่มันควรจะเป็นด้วย ซึ่งเหตุการณ์ไหนที่มันเกิดก่อน ไรท์จะเล่าก่อน เพราะเดี๋ยวมันจะต้องย้อนกลับไปกลับมา แต่รับรองว่าได้อ่านทุกคู่แน่นอนค่ะ ปล.เม้นท์จงมาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #15 sm159 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 11:11
    รอค่ะะะะะ



    #15
    0
  2. #14 EVE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 08:39
    สงสารเจ๊เอมว่ะค่ะ555มาต่อเยอะๆเบย
    #14
    0
  3. #13 Jum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:16
    รอจร้า
    #13
    0
  4. #12 MILD PCY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:25
    ความซวยมาเยือน555
    #12
    0
  5. #11 Ayakashi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 12:56
    ชะเอมเอ้ยยย
    #11
    0