(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 14 : Chapter 10 โกรธ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

     โรงพยาบาลxxx

คุณหมอคะ! แย่แล้วค่ะคุณหมอ!” ไอยูวิ่งมาหาสอยป่านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“มีอะไรหรอคะ เกิดอะไรขึ้น” สายป่านถาม

“มีคนไข้เคสใหม่มาค่ะเห็นว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เห็นทีคุณหมอต้องออกโรงแล้วแหละค่ะ” ไอยูบอก

“อะไรนะคะ! งั้นเราไปกันเถอะค่ะ” ว่าจบก็รีบวิ่งไปทันที

“ฮึก ฮือออ อย่าเป็นอะไรไปนะคะคุณ/ พ่อขาพ่อต้องฟื้นนะคะ ฮือออ” เสียงร่ำไห้ของคนเป็นภรรยาและลูกสาวยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างน่าสงสารด้วยความเป็นห่วงสามี/พ่อ

“คุณหมอคะ คุณหมอต้องช่วยสามีของดิฉันให้ได้นะคะ/พี่สาวต้องช่วยพ่อของหนูนะคะ ฮึก” สองคนแม่ลูกต่างร่ำไห้ต่อหน้าเธอ

“ไม่ต้องห่วงนะคะดิฉันจะรักษาสามีของคุณให้สุดความสามารถค่ะ/เด็กน้อย...หนูอย่าร้องไห้นะลูก พี่สัญญาว่าพ่อหนูจะต้องไม่เป็นอะไร” พูดอย่างให้กำลังใจพลางลูบหัวอย่างเอ็นดูก่อนจะรีบเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันทีโดยที่ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนมาใหม่

                เวลาผ่านไปสักพักสายป่านก็ออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและกังวลจนคนที่แอบดูอยู่ห่างๆตั้งแต่ต้นนึกสงสัย

“คุณหมอคะสามีของดิฉันเป็นยังไงบ้างคะ”

“สามีของคุณประสบอุบัติเหตุอย่างรุนแรงทำให้ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง แต่ตอนนี้ทางเราได้ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้แล้ว แต่ว่า...” สายป่านพูดพลางทำสีหน้าลำบากใจ

“แต่ว่าอะไรคะคุณหมอ”

“คนไข้ประสบอุติเหตุอย่างรุนแรงทำให้สมองได้รับการกระทบกระเทือนมีเลือดคั่งในสมอง ทางเราต้องรีบทำการผ่าตัดโดยด่วนไม่อย่างนั้นสมองของคนไข้อาจถูกทำลายได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นหมอก็อยากให้คุณ2คนเผื่อใจไว้50%นะคะ เพราะว่าโอกาสเสี่ยงที่คนไข้จะเป็นเจ้าชายนิทราก็เป็นไปได้ค่อนข้างสูง แต่ไม่ต้องห่วงนะคะโอกาสที่รอดจากการเป็นเจ้าชายนิทราก็มีมากเพราะฉะนั้นหมอจะทำให้เต็มที่คุณไม่ต้องห่วงนะคะ คนไข้จะต้องหายค่ะ” สายป่านบอกก่อนจะเดินออกไปเพื่อเตรียมผ่าตัดให้คนไข้

                หลายชั่วโมงผ่านไป สายป่านออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าที่เหนื่อยอ่อน

“คุณหมอคะ เป็นยังไงบ้างคะ”

“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะ” สายป่านด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

“จริงหรอคะ! ขอบคุณมากนะคะคุณหมอที่ช่วยสามีดิฉัน ขอบคุณคุณหมอสิลูก”

“ขอบคุณค่ะพี่สาว พี่สาวเก่งจังเลย หนูอยากเก่งเหมือนพี่สาวจังค่ะ” เด็กน้อยพูดอย่างดีใจ

“ไม่เป็นไรจ่ะ มันเป็นหน้าที่ของพี่ ขอบใจนะ ถ้าหนูอยากเก่งเหมือนพี่หนูต้องตั้งใจเรียนนะลูก” สายป่านบอกเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูจนคนรอบข้างต่างยิ้มตามรวมถึงเขาด้วย...

“หลังจากผ่าตัดคนไข้คงต้องอยู่พักฟื้นที่โรงพยาบาลซักเดือน2เดือนนะคะเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีภาวะแทรกซ้อน รวมถึงพักรักษาตัวให้สภาพร่างกายกลับมาคงเดิม ในระหว่างนี้หมอยังตอบไม่ได้ว่าคนไข้จะฟื้นเมื่อไหร่ แต่คงอีกซักระยะเพราะตอนนี้สมองของคนไข้ต้องได้รับการพักผ่อนและฟื้นตัว แต่ไม่ถึงกับเป็นเจ้าชายนิทราแน่นอนค่ะ หมอขอตัวก่อนนะคะ” สายป่านอธิบาย

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” หลังจากนั้นสายป่านก็เดินออกไปทันที

                สายป่านถือกาแฟแล้วเล็กๆมานั่งพักผ่อนตากลมในสวนหย่อมของโรงพยาบาลพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

“แฮะแฮ่ม! คิดยังไงถึงมานั่งตากลมตรงนี้คนเดียว” คยองซูเดินเข้ามาทักหลังจากยืนดูนั่งดูเหตุการณ์ทุกอย่างมาพักใหญ่

“พี่ดีโอ! มาได้ไงคะเนี่ย วันนี้ไม่มีนัดตรวจหนิคะ แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่” สายป่านถาม

“ใช่ วันนี้ไม่มีนัดตรวจ แต่ฉันมาทำธุระแถวนี้พอดีเลยแวะเข้ามาเยี่ยมนัมจุนฮยองซักหน่อย แต่ก็ไม่คิดว่าจะเห็นอะไรดีๆซะก่อน” คยองซูบอก

“อะไรหรอคะ” สายป่านถาม

“ก็เห็นว่ามีคุณหมอคนนึงคุยกับแม่ลูกคู่นึงแล้วก็วิ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินหลังจากนั้นก็ไปที่ห้องผ่าตัดพร้อมกับแต่ตัวเต็มยศพอผ่าตัดเสร็จก็ออกมาจากห้องด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม” คยองซูเล่าอย่างยิ้มๆ

“โห! นี่มาตั้งแต่แรกเลยหรอคะ”

“ใช่ เธอเก่งมากนะ” คยองซูบอก

“คะพี่ว่าไงนะ หนูหรอ” สายป่านถามอย่างงงๆที่อยู่ดีๆก็โดนชม

“ใช่ เธอนั่นแหละจะให้ฉันชมหมาตัวไหนฮะ” คยองซูบอก

“แล้วเป็นอะไรทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย” คยองซูถาม

“เปล่าค่ะก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย หนูก็แค่คิดว่าจะสามารถช่วยคนไข้ให้พ้นขีดอันตรายเหมือนเคสนี้ได้มากน้อยแค่ไหน ถ้าพลาดแล้วมันจะเป็นยังไง” สายป่านบอก

“ทำไมอยู่ๆถึงคิดแบบนั้นล่ะ เธอก็ทำได้แล้วไม่ใช่หรอจะกังวลอะไรอีก” คยองซูถาม

“ค่ะ วันนี้หนูทำได้ แต่วันหน้าถ้าต้องเจอกับเคสที่มันหนักกว่านี้หนูแค่ไม่รู้ว่าจะรับไหวมั้ย” สายป่านบอก

“เธอเรียนหมอมาเพื่ออะไรล่ะ” คยองซูถาม

“เรียนมาเพื่อช่วยชีวิตคนค่ะ” สายป่านบอก

“ใช่ เรียนมาเพื่อช่วยชีวิต เรียนมาเพื่อรักษาคน ถ้าเธอทำหน้าที่ของเธอเต็มที่ที่สุดแล้วเธอจะกังวลอะไรอีกล่ะ” คยองซูบอก

“มันก็ใช่ค่ะ แต่การเป็นหมอไม่ใช่แค่ช่วยชีวิตคนไข้อย่างเดียวนะคะ แต่เราต้องคอยแบกรับความกดดันและความหวังจากญาติคนไข้ด้วย ญาติคนไข้ทุกคนต่างก็อยากให้คนที่ตนเองรักรอดปลอดภัยด้วยกันทั้งนั้น แล้วยิ่งเคสนี้คนไข้มีครอบครัวและตัวเค้าเองก็เป็นเสาหลักของบ้าน ถ้าเค้าเป็นอะไรไปภรรยาและลูกของเค้าจะอยู่ยังไง ถ้าวันนี้หนูทำไม่สำเร็จหนูจะไม่ต้องอยู่อย่างรู้สึกผิดหรอคะ ฮึก!” สายป่านบอกพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา

“สายป่าน...” เมื่อเห็นว่าสายป่านร้องไห้เขาจึงตกใจและทำอะไรไม่ถูกจึงดึงเธอเข้ามากอดปลอบใจแล้วลูบหัวเบาๆ

“อย่าร้องนะ ฉันเข้าใจดีว่าการที่ต้องแบกรับความกดดันและความหวังมันเป็นยังไง ไม่ใช่แค่เธอหรอกนะ แต่ใครๆก็ต้องเจอแบบนี้กันทั้งนั้น เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเองสิว่าเธอทำได้ ถ้าเธอคิดว่าเธอทำเต็มที่แล้วเธอพยายามที่สุดแล้วฉันเชื่อนะว่าพวกเค้าจะต้องเข้าใจเธอ อย่ากังวลอีกเลยนะ ถ้าเธอมีปัญหาฉันจะอยู่ข้างเธอเอง อย่าลืมสิว่าฉันเป็นโอปป้าของเธอ เป็นเมนเธอ ส่วนเธอก็เป็นแฟนคลับของฉัน ฉันจะไม่ทิ้งแฟนคลับของฉันอยู่แล้ว อย่าร้องนะ” ว่าจบก็ค่อยๆใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาข้างแก้มให้พร้อมกับส่งยิ้มให้กำลังใจจนทำให้สายป่านยิ้มตาม

“ขอบคุณนะคะ ฮึก!”สายป่านบอกก่อนจะหยุดร้อง

“นี่ก็จะเที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินกันเถอะ มา! เดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงเอง” คยองซูบอก

“จริงนะคะ”

“จริงสิ เอาเป็นว่าเราไปกันเถอะ” ดีโอพูดเสร็จก็จูงมือสายป่านไปทันที

                VivaPolo

“ชะเอม! หยุดเดี๋ยวนี้จะไปไหน ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง” ชานยอลออกคำสั่งแต่ดูเหมือนว่าร่างบางจะไม่ฟังเลยสักนิด

“นี่! ฉันสั่งไม่ได้ยินหรือไง” เมื่อเห็นว่าไม่ยอมหยุดชานยอลจึงคว้าแขนชะเอมแล้วพามาในห้องเก็บของ

พรึบ!

“โอ๊ย! ทำบ้าอะไรของพี่!” ชะเอมต่อว่าชานยอลทันที

“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงหรอฮะ! เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไร ทำไมต้องคอยหลบหน้าฉันทำเหมือนกับว่าโกรธหรือไม่พอใจอะไรฉันงั้นแหละ ตั้งแต่กลับมาทำงานก็กล้าขึ้นเยอะเลยนะ” ชานยอลว่า

“ก็ปกติหนิค่ะ” ชะเอมบอกหน้าตาย

“อย่ามากวนประสาทฉันนะชะเอม” ชานยอลบอกอย่างข่มอารมณ์

“.....” ชะเอมไม่พูดอะไรเพราะพยายามระงับอารมณ์อยู่เหมือนกัน

“แล้วลูกตาลเพื่อนเธอเป็นยังไงบ้าง” ชานยอลถาม

“ถามถึงยัยตาลทำไมคะ” ชะเอมถาม

“ก็...เปล๊า แค่ถามเฉยๆ” ชานยอลบอกเสียงสูง

“แล้วพี่แบคเพื่อนพี่ล่ะเป็นยังไงบ้าง” ชะเอมถามกลับบ้าง

“ถามถึงมันทำไม” ชานยอลถาม

“เปล๊า...แค่ถามเฉยๆ” ชะเอมบอกเสียงสูง

“หนิ ฉันถามตรงๆเลยนะ เพื่อนเธอเล่าอะไรให้เธอฟังรึเปล่า” ชานยอลถาม

“แล้วเพื่อนพี่ล่ะคะเล่าอะไรให้พี่ฟังรึเปล่า” ชะเอมถามกลับเช่นกัน

“พูดแบบนี้แสดงว่าเธอรู้เรื่องนั้นใช่มั้ย” ชานยอลถาม

“เรื่องอะไรคะ”

“ก็เรื่องไอแบคกับลูกตาลไง”

“นี่พี่ก็รู้เหมือนกันหรอ”

“ไอแบคมันเล่าเรื่องคืนนั้นให้ฉันฟังหมดแล้ว”

“หึ! งั้นก็ดีค่ะ”

เพี้ยะ!

“ตบนี้สำหรับพรหมจรรย์ของเพื่อนหนู”

เพี้ยะ!

“ตบนี้สำหรับที่เพื่อนพี่ทำให้เพื่อนหนูรู้สึกแย่”

เพี้ยะ!

“และตบนี้สำหรับที่เพื่อนพี่ทำให้หนูเสียใจกับการกระทำที่เพื่อนพี่ทำกับเพื่อนหนู ฮึก!” ชะเอมบอกพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาด้วยความโกรธ

“ฝากถึงพี่แบคฮยอนด้วยนะคะ แล้วก็อีกอย่างนึงที่หนูจะบอก...ถึงเพื่อนหนูมันจะบ๊องๆแต่มันก็ไม่ได้ง่าย ถึงจะเมาด้วยกันทั้งคู่ แต่ถ้าเพื่อนพี่ยับยั้งอารมณ์ซักนิดเรื่องแบบนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น” ชะเอมบอกก่อนจะปาดน้ำตาออกลวกๆแล้วเดินออกไป ส่วนชานยอล...หลังจากที่โดนตบก็ยืนนิ่งไม่พูดอะไรเพราะรู้สึกผิดแทนแบคฮยอนและยังตกใจที่เห็นน้ำตาของชะเอมรวมถึงอาการโกรธจริงจังที่ชะเอมแสดงออกมา

“ชะเอมเธอเป็นอะไรรึเปล่าทำไมดูซึมๆ”

“เปล่าหรอกมีโซ ฉันโอเค ว่าแต่มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่า”

“อ๋องั้น ฉันฝากจัดจานอาหารตามออเดอร์พวกนี้หน่อยสิ คือฉันปวดฉี่อ่ะ แหะๆ” มีโซบอกพร้อมกับยิ้มแหยๆมาให้

“ได้สิ” แล้วชะเอมก็ลงมือจัดจานตามออเดอร์ที่สั่ง

“ชะเอม...คือฉัน...” ชานยอลที่เพิ่งเดินออกมาเมื่อเห็นร่างบางกำลังจัดจานอยู่จึงค่อยๆเดินเข้าไปหมายจะขอโทษแต่...

“ชานยอล! ฟอดดด ฉันคิดถึงนายจัง” เยจินที่เพิ่งเดินเข้ามารีบตรงดิ่งมาหาชานยอลทันทีพร้อมกับหอมแก้มไปฟอดใหญ่

“เอ่อ...ฉันก็คิดถึงเธอ ว่าแต่...มาได้ไง ไม่ทำงานหรอ” ชานยอลถามอย่างแปลกใจ

“ไม่อ่ะ วันนี้หยุด ฉันคิดถึงนายเลยมาหา” เยจินบอก

“ว้ายยยย! ตายแล้ว...ทำไมหน้านายแดงเป็นปื้นแบบนั้นล่ะ ไปโดนอะไรมา” เยจินถามเมื่อเห็นว่าหน้าของเขามันแดง

“เอ่อ...ยุงกัดหนะฉันก็เลยตบแล้วก็เกาๆมันก็เลยแดง” ชานยอลบอก

“นายนี่จริงๆเลยนะชานยอล มาเดี๋ยวฉันทายาให้” เยจินบอก

   “นี่เธอ! ที่จัดจานอยู่หนะ” เยจินเรียกชะเอม

“คะคุณเยจิน” ชะเอมที่กำลังจัดจานอยู่จำใจต้องหันมาตามเสียงเรียกถึงแม้จะไม่ค่อยอยากหันมาเห็นภาพบาดตาสักเท่าไหร่

“อ๋อเธอนั่นเองยัยเด็กซุ่มซ่ามไม่มีมารยาท เธอชื่ออะไรนะ” เยจินว่าก่อนที่จะเบะปากใส่แล้วถามชื่อ

“ชะเอมค่ะ” คุณเยจินมีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรอคะ” ชะเอมถาม

“ฉันก็แค่จะให้เธอไปหายามาให้หน่อยพอดีว่าแฟนฉันหน้าเป็นรอยแดงหนะ” เยจินบอก

“สักครู่นะคะ” ชะเอมบอกแล้วไปหายามาให้

“นี่ค่ะยา”

“ขอบใจ จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”

“ชะเอม”

“อ้าวแทโฮมีอะไรหรอ”

“จัดจานเสร็จรึยังลูกค้ารอแล้ว” แทโฮบอก

“จะเสร็จแล้วเดี๋ยวรอแปบนึงนะ” ชะเอมบอกก่อนจะรีบกุรีกุจอไปจัดจาน

“เดี๋ยวเราช่วยนะ” แทโฮอาสา

“อื้ม ขอบใจนะแทโฮ” ชะเอมบอกพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เป็นการขอบคุณ

“เยจิน ทาตรงนี้ให้ฉันหน่อยสิ” ชานยอลบอกเยจินแต่ตาก็ยังคงมองไปที่ชะเอมกับแทโฮอย่างไม่ละสายตา

“ฮะตรงนี้หรอ” เยจินถาม

“ใช่ตรงนั้นแหละ ตรงนี้ด้วยๆ” ชานยอลพูดออกมาเสียงดังอย่างจงใจ

“เราเอาไปเสิร์ฟกันเถอะแทโฮ อย่าอยู่เป็นกขคใครแถวนี้เลย” แล้วชะเอมกับแทโฮก็เดินออกไปไม่แม้แต่จะเหลียวหลังมามอง

..........60%..........


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(