(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 13 : Chapter 9 เหตุเกิดเพราะโซจู NC (แบคตาล) 100% อัพครบจ้าาา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    27 เม.ย. 61

          Sehun’s Part

                ณ ห้องเสื้อXXX ย่านเมียงดง

“สวัสดีครับนูน่า!” ผมเอ่ยทักทายนูน่าสุดสวยของผมอย่างอารมณ์ดี

“อ้าว! หวัดดีจ่ะ มาเอาเสื้อหรอ” ชอนซานูน่าถามผม

“อ่า ใช่ครับ แล้วก็มาเอาแจ็คเก็ตที่ผมให้นูน่าซ่อมด้วย” ผมบอก

“เสร็จพอดีเลย อะนี่ เสื้อผ้าคอลเล็คชั่นใหม่ ลองดูสิ” นูน่าบอก

“ขอบคุณครับนูน่า โห! สวยมากเลยครับ” ผมบอก

“แน่นอนอยู่แล้ว แต่พี่ไม่ได้ทำคนเดียวนะ พี่มีลูกมือดี” นูน่าบอก

“ใครหรอครับ” ผมถาม

“ดาร์ลิ่งน่ะ” นูน่าบอก ยัยนั่นอ่ะนะ! ไม่อยากจะเชื่อ

“ดาร์ลิ่งเนี่ยนะครับ นูน่าพูดจริงหรอ” ผมถาม

“จริงสิ ทำไมล่ะ ดาร์ลิ่งน่ะหัวไวมากนะ ถึงจะไม่ได้จบดีไซน์เนอร์มา แต่พอพี่สอนให้แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ เธอก็ทำได้เลย โดยเฉพาะงานฝีมือหรือเย็บปักถักร้อยนั่นแหละ จริงสิ! แจ็คเก็ตของนายอ่ะก็อยู่ที่ดาร์ลิ่งนะ พี่ให้เธอซ่อมให้นาย ป่านนี้ก็คงจะเสร็จแล้วแหละ ลองไปถามเธอดูสิ เธออยู่ข้างใน” นูน่าบอกผม อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเธอรู้แล้วสิ!

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ไม่ว่าเปล่า ผมรีบเดินไปเอาแจ็คเก็ตทันที

“มาเอาแจ็คเก็ตหรอคะ” พอผมเข้ามาถึงเท่านั้นแหละ เธอก็ถามแล้วมองหน้าผมอย่างอยากจะหาเรื่อง

“ใช่จ่ะน้องดาร์ลิ่งคนสวย ส่งเสื้อมาให้พี่สิครับ” ผมบอกเสียงหวานพร้อมกับเดินไปใกล้

“หึ! นี่ค่ะ” เธอเองก็ส่งยิ้มหวานมาให้ผมแล้วยื่นถุงกระดาษที่ใส่แจ็คเก็ตมาให้ แต่พอผมจะเอื้อมไปหยิบเธอก็ชักออก

“พี่ทำแบบนี้ทำไม” สีหน้าและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้ผมรู้ว่าเธอรู้แล้วจริงๆ ว้า! อดสนุกเลยเรา

“พี่ทำอะไรคะ” ผมถามเธอพร้อมตีหน้างงใส่ ขอยั่วอารมณ์ทีเถอะ

“ทำไมพี่ถึงไม่บอกความจริง เรื่องที่พี่คือคนเดียวกับไอบ้าปากหมานั่นที่ร้านชานม” เธอถาม

“แล้วเธอรู้ได้ไง” ผมถาม

“ก็เสื้อแจ็คเก็ตนี้มันบอก แล้วคุณชอนซาก็เล่าให้หนูฟัง แล้วหนูเองก็ไม่ได้โง่มากพอที่จะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร” เธอบอกผมอย่างไม่ค่อยพอใจผมนัก

“แล้วคิดว่าไงล่ะ” ผมถามแล้วส่งยิ้มมุมปากออกมาอย่างนึกสนุกที่เห็นเธอหัวร้อนเมื่อได้รู้ความจริง

“ก็พี่แกล้งหนู วันนั้นวันที่พี่มาร้านแล้วเจอหนู พี่ตกใจเพราะเจอหนูซึ่งเป็นคนที่ทำให้ไอแจ็คเก็ตเฮงซวยสุดรักสุดหวงของพี่เลอะและเป็นสาเหตุทำให้มันขาด แล้วพอพี่รู้ว่าหนูเป็นแฟนคลับพี่พี่เลยได้ใจ แกล้งทำเป็นพูดดีกับหนูจนหนูตายใจและก็แอบฉวยโอกาสกับหนู” เธอบอก ว้าว! เก่งจัง ปรบมือแปะแปะให้กับความรู้ทันแต่ก็อาจจะช้าไปนิดนึง

“แต่เธอก็เคลิ้มดีนะ วันนั้นเธอเคลิ้มจนเผลอหลับตาให้ฉันเพราะเธอคิดว่าฉันจะจูบเธอใช่มั้ยล่ะสาวน้อย หึๆ” ผมบอกและขำเพื่อยั่วอารมณ์เธอ

“ไอบ้าเซฮุน!” เธอแวดและถลึงตาใส่ผม

“นี่เธอ! เรียกฉันให้มันดีๆหน่อย ฉันแก่กว่าเธอนะ” ผมบอกแล้วถลึงตาใส่ยัยตัวแสบ

“ไม่!” เธอบอก

“ทำไมยอมรับความจริงไม่ได้หรือไง แค่ฉันพูดจาหวานๆหรือหยอดเข้าหน่อยก็ถึงกับเสียการทรงตัวเลยหรอจ๊ะที่รัก ฮึ” ผมแหย่

“หยุดพูดนะ พี่มันนิสัยไม่ดี ชอบแกล้งคนอื่น ปากก็เสีย กินขี้เป็นอาหารหรือไงถึงได้เหม็นเน่าแบบนี้!” เธอเอามือปิดหูตัวเองแล้วก็ว่าผมแล้วก็เตรียมที่จะเดินออกไป แต่เรื่องอะไรที่ผมจะยอม ไม่มีทาง!

“จะไปไหน! ว่าฉันแล้วจะเดินหนีหรอฮะ” ผมคว้าแขนเธอเอาไว้แล้วพูด

“ไปให้พ้นจากผู้ชายปากโถส้วมนิสัยเสียขี้อ่อยแบบพี่ไง! ปล่อย!” เธอว่า

“ไม่ปล่อย! เธอกล้ามากนะที่ว่าฉัน ไม่เคยมีแฟนคลับคนไหนกล้าว่าฉันแบบนี้เลย” ผมว่า

“ก็หนูไงแฟนคลับคนแรกที่จะว่าพี่ ไอผู้ชายปากโถส้วม นิสัยไม่ดี ขี้อ่อย เจ้าเล่ห์เพทุบาย ปล่อย!” เธอว่าผมแล้วก็พยายามดิ้น

“ไม่! คิดว่าฉันจะยอมให้เธอว่าฉันฟรีหรือไง คำก็โถส้วม สองคำก็โถส้วม อยากลองพิสูจน์มั้ยล่ะว่าฉันปากเน่าจริงๆหรือเปล่า ได้! เดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ดู” ผมบอกพร้อมเปลี่ยนมารัดตัวเธอไว้แน่น

“จะทำบ้าอะไรของพี่ ปล่อยนะ! ถ้าไม่ปล่อยหนูจะเรียกคุณชอนซา” เธอขู่ผม

“ก็เอาสิ เรียกเล้ย” ผมท้า

“คุณชอนซา! คุณชอนซาคะ! ช่วยดาร์ดะ...O_O!!!” ผมจูบปิดปากเธอทันทีที่เธอตะโกน

“อื้อออ!!!! อ่อยอ๊ะ!(ปล่อยนะ)” เธอส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ แต่เรื่องอะไรที่ผมจะปล่อย หึ! อยากทำซ่าดีนัก รู้จักโอเซฮุนน้อยไปแล้วจ่ะที่รัก

ผลัก! ผลัก! ตุบ! ตุบ! เธอทุบตีผมอยู่อย่างนั้นแต่แรงของดาร์ลิ่งไม่ได้มีผลทำให้ร่างกายผมเจ็บเลยซักนิด กลับกันผมกับสอดลิ้นเข้าไปแทนแล้วไล้ลิ้นชิมรสชาติปากของเธออยู่อยากนั้น แต่เธอนี่สิ ดูเหมือนจะเงอะงะทำอะไรไม่ถูกราวกับไม่เคยจูบใคร ให้ตายเถอะ!

จ๊วบบบ! เมื่อผมพอใจแล้วจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาจากปากเล็กดังจ๊วบ แล้วก็มองเธอที่ตอนนี้ดูเหนื่อยหอบเอามากๆ ก่อนที่จะ...

จุ๊บ! ผมจุ๊บริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธออีกครั้งอย่างหมั่นเขี้ยว

“ไง ทีนี้รู้รึยังว่าปากฉันมันไม่ได้เน่า” ผมบอกแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนที่จะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของเธอ

“เตรียมตัวรับมือฉันให้ดีล่ะ เพราะต่อไปนี้ฉันจะมาก่อกวนเธอที่นี่ทุกวันเลย...” ผมบอกด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแล้วผละออกมามองเธอ แต่...

พรึบ!

“เฮ้ย! ยัยบ้า โดนจูบแค่นี้ถึงกับเป็นลมเลยหรอวะ นี่เธอ! เธอ! ดาร์ลิ่ง! ฟื้นสิ!” ผมเขย่าตัวเธอเบาๆพร้อมกับพยายามเรียก เพราะอยู่ๆเธอก็เป็นลมล้มพับอยู่ในอ้อมกอดผม ไหงเป็นงี้วะ กะจะแกล้งเล่นเฉยๆเอง ผมสบถในใจก่อนที่จะอุ้มตัวเธอขึ้นมาแล้วออกไปหาชอนซานูน่า

End Sehun’s Part

..........ต่อ..........


     Baekhyun’s Part

     18:00 น.

ตอนนี้ผมกำลังรอยัยลูกตาลเน่าอยู่ในรถ นี่ขนาดวันนี้ผมมารับยัยนั่นช้าแล้วนะแต่เธอก็ยังช้ากว่าผมอยู่ดี

“มาแล้วค่ะ รอนานมั้ยคะโอป้า” ยัยลูกตาลเน่าถามผม

“ยังจะถามอีกหรอ ชักช้าอยู่เรื่อยเลยนะเธอเนี่ย” ผมบ่น

“โห่! ก็ขอเวลาเตรียมตัวหน่อยสิคะ ไม่รู้ว่าวันนี้จะโดนอะไรอีก” เธอบ่น

“ว่าแต่วันนี้พี่จะพาหนูไปไหนหรือมีอะไรจะให้หนูรับใช้อีกอ่ะคะ บอกไว้ก่อนเลยว่าหนูเป็นเบ๊ให้พี่มาสามวันแล้ว อย่าแกล้งหนูแรงๆอีกเลยนะคะ หนูขี้เกียจจะทะเลาะกับพี่แล่ว” เธอบอกอย่างโอดครวญ

“เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรฉันทั้งนั้น หน้าที่ของเธอคือเป็นเบ๊รับใช้ฉัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะสั่งหรือทำอะไรเธอก็ได้” ผมบอก

“แต่ว่าวันนี้ฉันคงไม่ใช้อะไรเธอมากหรอกก็แค่จะพาเธอไปร้องคาราโอเกะเป็นเพื่อนฉันหน่อย วันนี้ฉันค่อนข้างเครียดเพราะวันนี้เข้าบริษัทไปอัดเสียงแต่ฉันทำออกมาไม่ค่อยดีเลยอยากจะไปปลดปล่อยซักหน่อย” ผมบอก

“จริงหรอ! เย้! หนูอ่ะชอบร้องเพลงมากเลยนะจะบอกให้ งั้นเรารีบไปกันเถอะค่ะ” เธอบอกอย่างดี๊ด๊าดีใจ หลังจากนั้นผมก็ออกรถทันที

 ผมขับรถมาถึงร้านคาราโอเกะร้านโปรดของผมเพราะผมชอบมาร้องเพลงที่นี่กับเพื่อนบ่อยๆตั้งแต่ก่อนเดบิวต์และที่นี่ก็เป็นร้านคาราโอเกะที่ไม่เหมือนที่ไหนตรงที่ว่ามันเป็นร้านคาราโอเกะขนาดใหญ่และมีห้องพักในตัว ทุกคนสามารถมาปาร์ตี้สังสรรค์กันได้ที่นี่และหากบ้านอยู่ไกลหรือกลัวขับรถกลับไม่ไหวก็สามารถพักที่นี่ได้ ส่วนการบริการนั้นถือว่ายอดเยี่ยมเพราะที่นี่มีบริกรที่ดี สามารถสั่งอาหารหรือเครื่องดื่มได้ตามใจชอบหรือโทรสั่งเองก็ได้ เพราะเค้าให้อิสระกับลูกค้าเต็มที่ และห้องร้องคาราโอเกะของที่นี่ก็เก็บเสียงมากและมีระบบรักษาความปลอดภัยสูงดังนั้นหากจะแหกปากร้องเพลงเสียงดังแค่ไหนก็ไม่เล็ดลอดออกไปรบกวนห้องอื่น ดังนั้นผมจึงเลือกที่นี่

“โห! ใหญ่จัง” ลูกตาลบอกอย่าตื่นเต้น

“ไม่เคยมาร้านคาราโอเกะหรือไง ทำไมต้องตื่นเต้นด้วย” ผมถามอย่างหมั่นไส้นิดๆในท่าทีของเธอ

“ก็เคยค่ะ แต่ไม่ใช่แบบนี้อ่ะ” เธอบอกพลางเดินตามผมมาด้วย ผมจัดการจองห้องสำหรับร้องคาราโอเกะ พอมาถึงก็สั่งอาหารและเครื่องดื่ม

“ผมขอโซจูด้วยนะครับ เอามาหลายๆขวด” ผมบอก

“นี่! สั่งมาทำไมเยอะแยะคะ เดี๋ยวก็ไม่ไหวหรอก” เธอบอก

“เรื่องของฉันหน่า นานๆทีดื่ม แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้จะดื่มคนเดียวซักหน่อย ฉันจะให้เธอดื่มเป็นเพื่อนฉันต่างหาก” ผมบอก

“ฮะ! หนูเนี่ยนะ ไม่เอาอ่ะ” เธอบอก

“ต้องเอา! นี่คือคำสั่ง!” ผมสั่ง

“ฮึ่ย! บ้าอำนาจ เผด็จการที่สุด” ยัยนั่นบ่นอะไรซักอย่างแต่ผมได้ยินไม่ค่อยถนัด

“ว่าไงนะ?!” ผมถาม

“เปล้าาา” ยัยนั่นบอกด้วยน้ำเสียงที่สูง

“แล้วทำไมต้องเสียงสูงด้วย หรือเธอแอบว่าฉันฮะยัยลูกตาลเน่า!” ผมว่า

“บ้า! ใครจะไปกล้าว่าแบคฮยอนโอป้าล่ะคะ หนูแค่บอกว่าหิวแล้ว อยากทานอาหารที่สุด” เธอบอก

“แล้วไป อย่าให้รู้นะว่าเธอแอบว่าฉัน ไม่งั้นฉันหักคอเธอแน่ยัยดำ” ผมว่า

“โหยยย! คำก็ดำสองคำก็ดำ บอกแล้วไงว่าไม่ได้ดำๆแค่ออกน้ำผึ้งเกือบๆแทน โวะ! รมเสีย” เธอบ่นผม หลังจากนั้นเราก็เริ่มร้องคาราโอเกะกันโดยที่ผมเป็นคนเริ่มร้องก่อนแล้วเราก็ค่อยผลัดกันร้องอยู่หลายเพลง ผมต้องยอมรับเลยว่ายัยนี่เป็นคนที่เสียงดีมาก ถ้าไม่นับไอเพลงมันๆที่ต้องแหกปากร้องอ่ะนะ พอร้องเพลงเสร็จเราก็พักทานอาหาร

“หืม! อร่อยจังเลยค่ะ ปกติร้านคาราโอเกะที่หนูเคยไปมันไม่ได้อร่อยเท่านี้นะคะเนี่ย” เธอบอกผม

“งั้นก็กินเยอะๆ อะไรๆจะได้ใหญ่ขึ้นมาบ้าง ผอมอย่างกับกุ้งแห้ง แบนอย่างกับไม้กระดาน” ผมบอก

“โหย! แรง!” เธอบอกพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ผม เหอะ! ยัยบ๊องเอ๊ย

“ว่แต่สั่งมาเยอะขนาดนี้จ่ายไหวหรอคะ” เธอถาม

“ใครบอกว่าฉันจะจ่าย เธอไงจ่าย” ผมบอก

“แค่กๆ แค่กๆ อะไรนะคะ! หนูอีกแล้วหรอ?!” เธอสำลักข้าวแล้วถามผมด้วยสีหน้าที่ตกใจ

“ใช่!” ผมบอกหน้าตาย

“กะแล้วเชียววว ก็ว่าอยู่ แหม่งๆตั้งแต่เริ่มสั่งอาหารละ” เธอบอก

“นี่...โอป้าขาาา แบคฮยอนโอป้า พี่แบคสุดหล่อของลูกตาล อย่าให้ลูกตาลจ่ายคนเดียวหมดนี่เลยนะคะ ลูกตาลจ่ายไม่ไหวหรอก นะพี่แบคนะ ช่วยลูกตาลจ่ายหน่อยนะคะ นะๆๆๆๆ” เธออ้อนผมสุดฤทธิ์พร้อมกับทำเสียงสองและใช้สรรพนามแทนตัวเองใหม่

“........” ผมเลือกที่จะไม่ตอบพร้อมกับเสหน้าไปทางอื่นทำทีว่าไม่สนใจ

“พี่แบคจะให้ลูกตาลทำอะไรก็ได้แต่อย่าแกล้งลูกตาลด้วยวิธีนี้เลยนะคะ อย่าผลาญเงินลูกตาลเลยนะ ลูกตาลยิ่งจนๆอยู่” เธอก็ยังคงอ้อนต่อไปไม่เลิกแล้วก็ทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้จริงๆ ไอผมที่ทนกับความขี้อ้อนไม่ค่อยได้ประกอบกับสีหน้าที่ดูเหมือนจะร้องไห้นี่อีกก็เริ่มที่จะรู้สึกผิดขึ้นมา

“.......เออๆ ก็ได้ ฉันช่วยจ่ายด้วยก็ได้ เห็นแก่มนุษยธรรมหรอกนะ” ผมบอกแล้วก็หันไปสนใจโซจูแทน

“นี่โอป้ากินเยอะไปแล้วนะคะเดี๋ยวก็เมาหรอก” ลูกตาลบอกผม

“เหอะหน่า นานๆที อะนี่ของเธอ” พูดเสร็จก็ยื่นแก้วเหล้าไปให้เธอ

 “ไม่เอาอ่ะ หนูไม่ชอบ มันขม” เธอบอก

“ต้องกิน! ไม่งั้นฉันจะเปลี่ยนใจให้เธอจ่ายเองทั้งหมด” ผมขู่

“ไม่นะ! กินก็ได้ อึก!” เธอบอกแล้วรีบฉกแก้วไปดื่มทันที หลังจากนั้นเธอก็ดื่มต่ออีกหลายแก้วจนตอนนี้โซจูหมดไปสองขวดเพราะเธอ ส่วนผมน่ะหรอ เหอะ! เบาๆ แค่สี่ขวดเอง แต่เอาจริงๆผมก็เริ่มมึนๆงงๆแล้วนะ ปกติผมคอแข็งกว่านี้นะ แต่สงสัยโซจูของที่นี่จะแรงแฮะ ผมยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองเพื่อไล่ความมึนนี้ไปแต่มันก็เหมือนจะพร่ามัวลงทุกที

“นี่...เธอแม่งอ่อนว่ะยัยลูกตาลเน่า ดื่มแค่สองงงขวดดดก็มาวววแล้ววว ฮ่าๆๆ เอิก!” ผมล้อเธอ

“มาวววอารายย ม่ายยได้เมาซักหน่อย โอป้าอ่ะมั่ว เอิก!” เธอบอก

“หรอออ อึก! งั้นนี่กี่นิ้ว” ผมถามพร้อมกับชูขึ้นมาสองนิ้ว

“ไม่เห็นจายากเลยยย สี่นิ้วงายยย” เธอบอกผม

โป๊ก!

“อ๊ะ! เจ็บน้าาา เขกหัวหนูทามมายยย” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“ก็เธอตอบผิดไง เอิก! สี่นิ้วต่างหากกก” ผมบอก

“อ่าวหรอ งั้นหนูถามบ้าง นี่กี่นิ้ววว อึก!” เธอถามพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมา

“สิบนิ้วงายยย เอิก!” ผมตอบอย่างมั่นใจ

ป้าบ!

“โอ๊ย! นี่เธอกล้าตบหัวฉันหรอยัยตัวแสบบบ เอิก! มาให้ฉันเอาคืนเดี๋ยวนี้นะ อึก! มานี่!” ว่าแล้วผมก็รีบตะครุบตัวลูกตาลมาไว้ในอ้อมกอดทันทีก่อนที่เธอจะหนี

ทามมายยยโอป้ามีสองคนอ่าาาา

สองคนที่หนายยยย เธออ่ะเมาแล้วววว เอิก!

ไม่มาววว โอป้านั่นแหละที่มาววว เอิก!

เธอนั่นแหละ นี่! เลิกกินด้ายแล้ววว ขวดนี้ของฉันนน

งื้อออ! ของหนู เอิก! ต่างหากกก น้อง! ขออีก5ขวดดด เธอตะโกนเสียงไม่ดังมากนักเนื่องจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วเราสองคนก็เงียบไปสักพักนึงก่อนที่จะมองหน้าเธอที่ขึ้นสีแดงระเรื่อและดวงตาที่ฉ่ำปรืออีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ เธอเองก็มองผมเช่นกัน

ทามมายยยพี่แบคของลูกตาลหล่อจังเลยค้าาา คิคิ เอิก!เธอบอกพร้อมกับยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างคนเมา

เธอก็สวยเหมือนกานนน เอิก!ผมบอกแค่นั้นก่อนจะค่อยๆโน้มหน้าลงไปจูบเธอแล้วสอดแทรกลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากของเธอ เธอเองก็จูบตอบผมเช่นกัน หวานปนขมนั่นคือรสชาติที่ผมสัมผัสได้ก่อนที่ผมจะค่อยๆดันตัวเธอลงไปแนบกับโซฟาช้าๆ

End Baekhyun’s Part  


CUT

(ไบโอทวิตนะจ๊ะที่รัก)


     เช้าของวันถัดมา ลูกตาลค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาช้าก่อนจะยกมือกุมขมับด้วยความมึนงงและยังคงมีอาการแฮงค์อยู่นิดหน่อย เมื่อตั้งสติได้แล้วก็ค่อยขยับตัวจะลุกขึ้นแต่แล้วก็ต้องรู้สึกหนักบริเวณช่วงอกและลำตัวก่อนที่จะก้มลงมองแล้วก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจที่เห็นแบคฮยอนกำลังซบอกนอนทับตนอยู่ด้วยสภาพเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่

“กรี๊ดดดดดดดด!!!!!! ผลัก! ตุบ!” ลูกตาลกรีดร้องออกมาอย่างตกใจก่อนจะถีบแบคฮยอนกระเด็นตกเตียง

“โอ๊ยยย!!! อ๊ะ นี่เธอถีบฉันทำไมเนี่ยยัยบ้า ฉันเจ็บนะ!” แบคฮยอนโวยวายและทำหน้าหงุดใส่ทันทีพร้อมกับจับที่ก้นตัวเองด้วยความเจ็บ แต่คงลืมไปว่าตนเองโป๊อยู่

“กรี๊ดดดดด!!! หนอนชาเขียววว!!!” ลูกตาลร้องออกมาเสียงดังอย่างตกใจเมื่อเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นจึงรีบยกมือปิดตาทันที

“เห้ยยย!!!” เมื่อร่างสูงรู้ตัวก็รีบหยิบหมอนมาปิดแบคฮยอนน้อยทันทีแล้ววิ่งไปหาผ้าขนหนูมาพันก่อนจะไปนั่งข้างๆร่างบาง

“นี่อย่าเข้ามานะ! หนูโป๊อยู่ ฮีก! ไอบ้า! ไอทุเรศ! เมื่อคืนพี่ทำอะไรหนูฮะ! ฮืออออ” ลูกตาลร้องไห้โวยวายพลางกระชับผ้าห่มแน่นเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองก็ไม่ได้ใส่อะไรเลย

“นี่หยุดก่อน อย่าเพิ่งร้อง ฉันก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเมื่อคืนเราเมามาก” แบคฮยอนอธิบาย

“แล้วไง! เมาแล้วต้องมาทำมิดีมิร้ายหนูหรือไง ตายซะเถอะ!” ด้วยความโมโหทำให้ร่างบางพุ่งเข้าไปบีบคอแบคฮยอนโดยไม่ทันได้สนใจว่าตนเองนั้นโป๊เปลือยอยู่ทำให้หน้าอกของเธอโชว์เด่นต่อหน้าเขาอีกครั้ง

“นี่! หยุดก่อน! แค่กๆ ฉันขอโทษ แค่กๆ ปะปล่อยก่อน หายใจไม่ออก แค่กๆ” แบคฮยอนบอกแล้วพยายามเอามือของลูกตาลออก เมื่อเธอบีบจนพอใจแล้วจึงยอมปล่อย

อึก!

แบคฮยอนกลืนน้ำลายทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้เธอกำลังเปิดเปลือยหน้าอกต่อหน้าเขาแบบไม่รู้ตัว

“นี่เธอจะอ่อยฉันอีกนานมั้ย คงเป็นเพราะแบบนี้ไงมันถึงทำให้ฉันอดใจไม่ไหว” แบคฮยอนบอกพร้อมกับมองหน้าอกของร่างบางอย่างหื่นกระหายไม่วางตา ร่างบางจึงก้มลงไปมองตามสายตาของร่างสูง

“กรี๊ดดดด! อย่ามองนะโอป้า” เมื่อรู้ตัวก็รีบเอาผ้าห่มมาคลุมทันที

“ฉันก็เพิ่งรู้นะว่าเห็นผอมแห้งแรงน้อยแบบนี้ไอเราก็คิดว่านมเล็ก แต่ก็...ไม่เล็ก” แบคฮยอนพูดพร้อมกับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“นี่! หยุดพูดนะแบคฮยอนโอป้า! ลามกที่สุด!” ลูกตาลว่าอย่างโกรธเคืองพร้อมกับส่งสายตาคาดโทษไปให้ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อจะไปอาบน้ำ

“โอ๊ย! เจ็บ!” ลูกตาลร้องออกมาทันทีที่ลุกขึ้น

“เดี๋ยวฉันช่วย” แบคฮยอนบอกแล้วจะช่วยพยุงร่างบาง แต่...

“ไม่ต้องมายุ่ง!” ลูกตาลว่าพร้อมกับทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพยายามเดินอีกครั้ง

ฟุบ!

ยังไม่ทันจะก้าวขาดีลูกตาลก็ล้มลงไปอีกครั้ง

“บอกแล้วไงว่าจะช่วย ยังดื้อด้านอยู่ได้ เป็นไงล่ะ...ดื้อไม่เข้าเรื่อง มานี่!” ว่าจบแบคฮยอนก็อุ้มลูกตาลขึ้นมาแล้วพาไปห้องน้ำทันที

“นี่ปล่อยนะ! เดินเองได้” ลูกตาลบอก

“เฉยๆเหอะหน่า เจ็บแล้วยังอวดดีอีกนะยัยลูกตาลเน่า” แบคฮยอนว่าก่อนจะวางเธอลงในอ่างอาบน้ำ

“เดี๋ยวฉับอาบให้” แบคฮยอนบอก

“จะบ้าหรอ! หนูอาบเองได้ โอป้านั่นแหละออกไป โรคจิตหรือไง” เธอว่า

“แต่เธอเจ็บอยู่นะจะอาบไหวหรอ” แบคฮยอนถาม

“ไหวไม่ไหวหนูก็จะอาบเอง ดีกว่าให้คนลามกหื่นๆอย่างโอป้าอาบให้” ลูกตาลว่า

“ตามใจ ไอฉันก็อุตส่าห์หวังดี เพราะเห็นว่าเมื่อคืนเธอโดนฉันกระแทกหรอกหน่า” แบคฮยอนบอกพร้อมกับยักคิ้วกวนๆส่งไปให้

“กรี๊ดดด! หยุดพูดแล้วออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะไอหมาบ้าแบคฮยอน” ลูกตาลว่าอย่างโกรธจัดพร้อมกับหน้าที่แดงขึ้นมาด้วยความโกรธและอาย

“ย๊าส์! ปากดีแบบนี้มันน่าจะจับกระแทกอีกซักรอบสองรอบ” แบคฮยอนว่าพลางย่างสามขุมเข้าไปหาร่างบาง

“อย่านะ! ออกไปได้แล้วหนูจะอาบน้ำ” ลูกตาลบอกเพื่อต้องการสงบศึกและไม่อยากให้แบคฮยอนทำอะไรตนอีก เพราะแค่นี้ก็ระบมไปหมดแล้ว

“ก็ได้ อาบเร็วๆล่ะ” แบคฮยอนพูดแค่นั้นแล้วเดินออกไปทันที

เมื่อทั้งคู่ทำธุระของตนเองเสร็จแล้วก็มานั่งคุยกันถึงเรื่องเมื่อคืน

“เรื่องเมื่อคืนอ่ะ...ฉันขอโทษนะ ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง” แบคฮยอนพูดเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ เรื่องเมื่อคืนมันเป็นแค่ความผิดพลาด เพราะว่าพวกเราเมามาก ต่างฝ่ายก็ต่างจำอะไรไม่ได้ เพราะฉะนั้นโอป้าไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรหนูหรอก แค่ลืมๆมันไปก็พอ คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลยก็ได้ค่ะ” ลูกตาลบอกอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจอะไรกับมันมากนักถึงแม้ว่ามันจะเป็นครั้งแรกของเธอก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เป็นเค้าคนที่เธอแอบชอบแอบปลื้มมานาน หากเป็นคนอื่นที่แปลกหน้าเธอคงเสียใจและไม่รู้จะทำยังไง

“แล้วเธอไม่เสียใจเลยหรือไง ฉันพรากความบริสุทธิ์ของเธอมานะลูกตาล” แบคฮยอนถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะปกติผู้หญิงส่วนมากก็มักจะเสียใจกันทั้งนั้น

“เสียใจค่ะ หนูยอมรับว่าหนูเสียใจที่เสียมันไปตั้งแต่ยังไม่แต่งงาน เสียใจที่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง ทั้งๆที่ท่านก็เคยสอนหนูเตือนหนูเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่จะทำไงได้ล่ะคะก็ในเมื่อเสียมันไปแล้ว จะเอากลับคืนมาก็ทำไม่ได้” ลูกตาลบอกพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอขึ้นมานิดๆ

“เพราะงั้นฉันถึงจะรับผิดชอบนี่ไง” แบคฮยอนบอก

“ไม่ค่ะ โอป้าเป็นศิลปินนะคะ โอป้ายังมีอนาคต มีแฟนคลับที่รักโอป้า ส่วนหนูเองก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องทอีกเยอะ ต่างคนต่างมีหน้าที่ เรื่องเมื่อคืนให้คิดซะว่ามันคือความผิดพลาด มันคือวันไนท์แสตนด์ จะมายึดติดหรือวิตกกับเรื่องที่ผ่านมาแล้วไม่ได้หรอกค่ะ หนูยังไม่พร้อมที่จะรับกับอะไรทั้งนั้น หนูขอร้องเถอะนะคะ อย่าพูดถึงมันอีก ถ้าเราไม่พูดก็ไม่มีใครรู้ ถึงแม้ว่าหนูจะเสียหายแต่หนูก็เชื่อว่าหนูดูแลตัวเองได้ค่ะ” ลูกตาลบอก

“..........” แบคฮยอนนิ่งไม่พูดอะไรเพราะเค้ากำลังใช้ความคิดกับสิ่งที่ร่างบางพูดพลางคิดว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวแบบนี้มาก่อนยิ่งมาในคราบของผู้หญิงแสบๆบ้าๆแบบเธอแล้วด้วยเขายิ่งไม่เคยเจอ แล้วเขาก็เพิ่งสัมผัสได้ว่าถึงแม้ว่าภายนอกของลูกตาลทั้งคำพูดและการกระทำของเธอจะดูเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวหรือเย็นชาไปบ้างแต่ลึกๆแล้วเธอก็อ่อนแออ่อนไหวอยู่เหมือนกันเพราะสายตาของเธอมันบอกเขาอย่างชัดเจน

“เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ” ลูกตาลว่าแล้วเดินออกไปทันที

แบคฮยอนพาลูกตาลมาซื้อยาคุมก่อนที่จะพาเธอกลับบ้าน ตลอดทางไม่มีการพูดคุยหรือสนทนากันใดๆทั้งสิ้น มีเพียงแต่ความเงียบที่ปกคลุม เพราะต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

แกร็ก!

“ไอตาล!” ชะเอมเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าลูกตาลกลับมาแล้ว เพราะเมื่อคืนทั้งชะเอม สายป่าน และดาร์ลิ่งต่างกระวนกระวายเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตนไม่กลับบ้าน ติดต่อไม่ได้ แล้วตอนนี้เธอก็มานั่งรอลูกตาลอยู่คนเดียวเนื่องจากเพื่อนๆทั้งสองของเธอไปทำงานหมดแล้ว ส่วนเธอก็ยังคงป่วยอยู่นิดหน่อย

พรึบ!

เมื่อเข้ามาถึงลูกตาลก็สวมกอดชะเอมทันทีพร้อมกับร้องไห้ออกมาจนทำให้ชะเอมงงและตกใจ

“ฮึก! ฮือออ เอม”

“ไอตาลมึงเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” ชะเอมถามพลางสวมกอดเพื่อนรักของตนอย่างต้องการปลอบ

“ไม่เป็นไรนะมึงไปนั่งก่อน” ชะเอมบอกแล้วพาลูกตาลไปนั่งที่โซฟาแล้วไปหาน้ำมาให้

“อะน้ำ ดื่มก่อนแล้วก็หยุดร้องได้แล้ว แล้วก็เล่าให้กูฟังด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” ชะเอมบอก ลูกตาลจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ชะเอมฟัง

“ฮะ! วะว่าไง นี่มึงกับแบคฮยอนโอป้า... ละแล้วมึงโอเคจริงๆหรอวะ” ชะเอมถามอย่างเห็นใจ

“กูโอเค แต่มึงอย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะ แม้แต่ไอป่านกับไอดาร์ก็ห้ามบอก โดยเฉพาะไอดาร์ กูไม่อยากให้มันคิดมาก ถ้ามันรู้มันคงไม่ยอมแน่ๆ มึงก็รู้ว่ามันเป็นคนยังไง แล้วที่กูบอกมึงก็เพราะว่ากูเชื่อใจมึงและรู้ว่ามึงเป็นคนยังไง กูเก็บมันไว้คนเดียวไม่ได้จริงๆว่ะ” ลูกตาลบอก

“อืม...อย่างน้อยมึงก็ยังมีกูนี่ไง กูไม่บอกใครหรอก” ชะเอมบอกพลางจับมือลูกตาลอย่างให้กำลังใจและเข้าใจ

“กอดหน่อยดิ ฮึก!” ลูกตาลบอก

“อื้ม” แล้วทั้งคู่ก็กอดกัน

“ขอบใจมึงมากนะเอมที่รับฟังกูและเข้าใจกูอ่ะ ฮึก!” ลูกตาลบอก

“ก็มึงเป็นเพื่อนกูหนิ หยุดร้องได้แล้ว นี่มันไม่ใช่มึงเลยนะ คนขี้แงควรจะเป็นกูสิ555” ชะเอมพูดอย่างติดตลกเพราะไม่อยากเห็นเพื่อนที่เฮฮาร่าเริงอย่างลูกตาลร้องไห้

                ทางด้านแบคฮยอน

“เมื่อคืนหายไปไหนมาวะ ไม่เห็นกลับหอเลย” ชานยอลถามขึ้นเมื่อเห็นแบคฮยอนกลับมา

“ไปร้องคาราโอเกะมา” แบคฮยอนบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ลึกๆแล้วก็ยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับลูกตาล

“แล้วทำไมหน้าตามึงถึงเป็นงั้นวะ ดูเครียดๆเหนื่อยๆ” ชานยอลถาม

“กูมีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย” แบคฮยอนบอกจะเดินเข้าห้องของตน

“เฮ้ยเดี๋ยวก่อนดิวะ มีอะไรก็เล่าให้กูฟังบ้างดิ จะเก็บไว้คนเดียวทำไม” ชานยอลบอก เมื่อได้ยินดังนั้นแบคฮยอนจึงตัดสินใจเล่าให้ชานยอลฟังเพราะไม่อยากเก็บไว้คนเดียว

“ฮะ! นี่มึง... ไอแบคมึงนี่แม่ง โคตรเลวเลยว่ะ แล้วมึงจะเอาไงต่อ” ชานยอลถามเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของฝ่ายโน้น

“ไม่รู้ว่ะ ยัยนั่นบอกให้กูลืม มึงอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้นะเว้ย ยัยนั่นไม่อยากให้กูบอกใคร แต่กูไว้ใจมึงไง” แบคฮยอนบอก

“เออๆไม่บอก” ชานยอลบอก

“งั้นกูขอตัวก่อนละกัน เหนื่อยว่ะ อยากพัก” แบคฮยอนพูดแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าห้องของตนทิ้งให้ชานยอลยืนเป็นห่วงและคิดอะไรอยู่คนเดียว

“แล้วยัยนั่นจะรู้มั้ยวะ...” ชานยอลพูดขึ้น

     End Writer’s Part







Talk:

อัพจ้าาาา โล้สำเภาของนุ้งแบคและลูกตาล

สำหรับNCนั้นเข้าทวิตของไรท์เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #46 babetyz36@gmail.com (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 19:19

    รออัพอยู่นะคะ

    #46
    0
  2. #44 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 10:59
    กริ้ดดดดด ชอบมรั้กๆๆๆๆๆขอบคุณที่กลับมาน้าาาาา มาอัพบ่อยๆด้วยย
    #44
    0
  3. #42 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 23:31
    รีบกลับมาอัพน้าาาารออยู่
    #42
    0
  4. #40 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 07:37
    อร้ายยยยยยยยยยยย พี่เเบคๆๆๆผัวหนูววววววว รีบมาอัพไวๆน้าา
    #40
    0