(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 11 : Chapter 7 Comeback การกลับมาของคิมเยจิน 100% อัพครบแล้วจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 เม.ย. 61

     Darling’s Part

ณ ร้านXXX ย่านเมียงดง

เห้อ! ถึงร้านซักที นี่แค่shoppingเองนะคะ ยังเหนื่อยขนาดนี้” ฉันบ่นทันทีที่กลับมาถึงร้าน

“ฮ่าๆ ก็อย่างงี้แหละจ่ะ เดี๋ยวก็ชินเอง” คุณชอนซาบอกฉัน

“เอ้อ! นี่จ่ะงานที่พี่จะให้เราทำ” เธอพูดพร้อมกับหยิบถุงอะไรสักอย่างมาให้ฉัน

“อะไรหรอคะ” ฉันถาม

“เสื้อแจกเก็ตของเซฮุนน่ะ ช่วยซ่อมให้พี่ทีนะ” เธอบอก

“เอ่อ...ค่ะ” ฉันรับมาและภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย

ฟึบ!

“O_O!!! นี่มัน!!!...” ฉันร้องออกมาอย่างตกใจหลังจากที่หยิบแจกเก็ตออกมาดู

“อะไรหรอจ๊ะ มีอะไรรึเปล่า” คุณชอนซาถามอย่างสงสัย

“เอ่อ...อ๋อ เปล่าค่ะเปล่า ไม่มีอะไร” ฉันบอก

“นี่มันตัวเดียวกันหนิ หรือว่า...” ฉันพึมพำขึ้นมาคนเดียวแล้วนึกย้อนกลับไป สำหรับทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น

พี่เซฮุน!!!/เธอ!!!

เอ่อ...พี่ตกใจทำไมคะ

“ถึงว่าล่ะ...ที่ตกใจก็เพราะอย่างนี้นี่เอง” ฉันพูดออกเมื่อรู้ความจริงบางอย่าง ความจริงที่ว่าไอบ้าปากหมานั่นคือพี่เซฮุน และความจริงที่ว่าเค้าจงใจแกล้งฉันในวันนั้นก็เพราะต้องการเอาคืนสินะ! ไอพี่บ้าเซฮุนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!

End Darling’s Part

Chaaim’s Part

Viva Polo

หลังจากที่ฉันโดนพี่ชานยอลตีก้น คุณนายปาร์คก็อยู่เป็นเพื่อนฉันในครัวทั้งวันเลย คอยจับตามองพี่ชานยอลทุกฝีก้าวจนเค้าไม่กล้าทำอะไรฉัน โฮะๆๆ อยากจะหัวเราะใส่หน้าอีพี่ชานดังๆ คิดจะแกล้งอีชะเอมหรอ หึๆ ชาติหน้าเถอะค่ะ

“โห! น่ากินจังเลยค่ะเชฟชานยอลลล” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทเค้านิดหน่อย

“ยัย....” เค้าหันมาถลึงตาใส่ฉันแล้วเตรียมที่จะเขกหัว แต่คงลืมไปว่าคุณนายปาร์คยังอยู่

“แฮะแฮ่ม! จะทำอะไรน้องฮะตาชาน เรานี่จริงๆเลย” อุ๊ย! โดนดุเลยอ่ะแก

“แม่อ่า ยัยนี่กวนประสาทผมก่อนนะ” เค้าฟ้อง ก็มันน่าแกล้งหนิ ทีเค้าล่ะ

“น้องเค้าแค่แกล้งเฉยๆจะซีเรียสทำไม” คุณนายปาร์คบอก

“ใช่ค่ะ หนูก็แค่แกล้งเล่นเฉยๆ ถ้าพี่ชานยอลไม่ชอบวันหลังหนูไม่แกล้งก็ได้ค่ะ” ฉันแกล้งทำเป็นตีหน้าเศร้าใส่เค้า

“โถๆ หนูเอม ไม่เป็นไรนะลูก เห็นมั้ยเนี่ยน้องเสียใจเลย กลับบ้านแม่จะจับตีก้นซะให้เข็ด โทษฐานกลั่นแกล้งคนของแม่” คุณนายปาร์คกอดปลอบฉันแล้วหันไปพูดกับพี่ชานยอลอย่างคาดโทษ

“แม่อ่า...” พี่ชานยอลบอกแล้วทำหน้าหงอย ส่วนฉันก็ยักคิ้วหลิ่วตาส่งไปให้พี่ชานยอลอย่างผู้ชนะ และสิ่งที่ได้รับกลับมาคือแววตาคาดโทษและสีหน้าที่บอกว่าอยากจะฆ่าฉันให้ตาย โอ๊ย!กลัวจังเลยอ่ะ คิคิ

หนิๆ เลิกอ้อนแม่ฉันได้ละยัยตัวแสบ เอาอาหารไปเสิร์ฟที่โต๊ะ8ไป” เค้าสั่ง...ฉันหรอ (ชี้ที่ตัวเองแล้วทำหน้างงใส่เค้า)

“เออ เธอนั่นแหละ จะงงอะไรฮะ ฉันไม่ได้บ้าใช้แม่ตัวเองหรอกนะยัยเอ๋อ” โหย! หายเอ๋อเลยค่ะทีนี้ ขึ้นค่ะขึ้น

“ค่ะ!” ฉันบอกแล้วยกอาหารไปเสิร์ฟทันที

“Hi! Ma’am Here is your food” วันนี้ฉันได้เสิร์ฟแขกที่เป็นชาวต่างชาติด้วยแฮะ

Oh! Thanks. Wow! It looks delicious.

Thank you ma’am. Enjoy your meal.” พอเสิร์ฟอาหารโต๊ะนี้เสร็จก็มีแขกชาวต่างชาติเข้ามาอีก ฉันจึงรีบไปต้อนรับแขกทันทีเพราะพี่ชานยอลจับตามองฉันอยู่รวมถึงคุณนายปาร์คก็ดูการทำงานของฉันอยู่ด้วยเช่นกัน

Hello! Ma’am, how many person?

Just only two

Ok, this way please.

Are you ready to order?” ฉันถามแล้วก็ทำงานไปเรื่อยๆจนเสร็จ

.

.

.

.

ในระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไปในครัว จู่ๆฉันก็ดันไปชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง

ผลัก!

“โอ๊ย!นี่เธอ!

“ขอโทษค่ะ ดิฉันขอโทษ คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ” ฉันรีบกล่าวขอโทษคู่กรณีทันที

“ก็เจ็บน่ะสิถามได้” เธอบอก เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากจนฉันเผลอมองเธอนานไปพักนึง ทำไมหน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

“นี่เธอ! จะยืนจ้องหน้าฉันอีกนานมั้ย” เสียงของเธอทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์

“เกิดอะไรขึ้นอ่ะ” พี่ชานยอลที่คงจะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายเอ่ยถามขึ้น

“เยจิน...” เยจิน...งั้นหรอ หรือว่าจะเป็น...

“ชานยอล!” เธอเรียกชื่อพี่ชานยอลแล้วก็โผเข้ากอดเค้าทันทีด้วยความดีใจราวกับว่าไม่เจอกันมานาน

“ฉันคิดถึงนายจัง” เธอบอกทั้งที่ยังกอดเค้าอยู่

“ฉันก็คิดถึงเธอ คิดถึงมากด้วย” เค้าบอกและกอดตอบเธอด้วยความดีใจและคิดถึง

“เธอเป็นยังไงบ้างอ่ะ แล้วนี่มาหาฉันได้ยังไง” ทั้งคู่ผละออกจากกันแล้วพี่ชานยอลก็ถามเธอ นี่เค้าลืมไปรึเปล่าว่าฉันยังยืนอยู่ตรงนี้

“เอ่อ...ขอโทษนะคะที่ขัดจังหวะ แต่ว่าคือ...” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น

“จริงสิชานยอล ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นใครหรอ ยัยเนี่ยเดินชนฉันด้วย ดูสิเจ็บไปหมดแล้ว” อะไรกัน ฉันไม่ได้เดินชนเธอแรงซักหน่อย

“ชะเอม! เธอก่อเรื่องอีกแล้วนะ ขอโทษเยจินเดี๋ยวนี้” เค้าสั่ง

“หนูขอโทษไปแล้วค่ะ” ฉันบอกเค้า

“งั้นจะไปไหนก็ไป” เค้าไล่ฉัน

“ค่ะ” ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้อีกแล้วล่ะ ฉันอยากจะออกไปจากตรงนี้เร็วๆ ไม่อยากอยู่เป็นมารขัดขวางความสุขของเค้าทั้งสองคน

แหมะ!

นี่มันอะไรกัน ฉันร้องไห้งั้นหรอ นี่ฉันกำลังอ่อนแอใช่มั้ย...

“ชะเอม! เธอเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม” มีโซถามฉัน

“ปะเปล่าซะหน่อย ไม่ได้ร้อง แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย เหมือนจะไม่สบายน่ะ” ฉันบอกมีโซไปแบบปัดๆ ฉันไม่อยากให้เธอรู้ว่าฉันกำลังอ่อนแอและเสียใจกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ ยอมรับก็ได้ว่าฉันรักเค้า ฉันรักพี่ชานยอล แต่ก็ไม่คิดว่าไอความรู้สึกที่มีให้เค้ามันจะถลำลึกลงไปมากกว่าคำว่าแฟนคลับกับศิลปิน และยิ่งเกิดเหตุการณ์เมื่อวานขึ้นอีก เหอะ! ดูไร้สาระสิ้นดี ฉันมันชอบหวังอะไรบ้าๆ หวังสูง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร

“มีโซ ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

“ว่า?”

“ผู้หญิงที่ชื่อเยจินเป็นใครหรอ”

“อ๋อ เธอคือคุณคิมเยจิน แฟนเก่าของคุณชานยอลน่ะ เคยคบกันสมัยก่อนที่คุณชานยอลจะเดบิวต์อ่ะ คุณชานยอลกับคุณเยจินรักกันมากเลยนะ ตอนนั้นคุณชานยอลพาเธอมาที่นี่บ่อยมากเลยแหละ แต่พอคุณชานยอลเป็นศิลปินเต็มตัวเค้าสองคนก็เลิกกัน ก็อย่างที่รู้ๆกันเรื่องสัญญา3ปีที่ห้ามศิลปินมีแฟนนั่นแหละ แต่เลิกกันก็ใช่ว่าจะหมดรักนะ คุณชานยอลน่ะยังรักคุณเยจินอยู่ แต่ว่าคุณเยจิน...อันนี้ฉันไม่รู้อ่ะ” เธอบอกฉัน สิ่งที่ฉันเคยเห็น เคยได้ยินมามันคือเรื่องจริงสินะ

“งั้นหรอ” ถามทั้งที่มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว...

“อื้ม...แต่ว่านะ ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยจะอะไรหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแหม่งๆ ไม่ค่อยชอบคุณเยจินแล้วยังไงก็ไม่รู้ ไม่ใช่สิ ไม่ชอบตั้งแต่แรกแล้วก็ว่าได้ ฉันว่าการกลับมาของนางต้องมีอะไรแน่ๆ” เธอบอก

“หมายความว่าไง” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ตอนที่เลิกกัน คุณเยจินก็ร้องห่มร้องไห้อาลัยอาวรณ์จะเป็นจะตาย ทั้งๆที่คุณชานยอลบอกว่าให้หมดสัญญา3ปีก่อน ถ้ามั่นคงและทุกอย่างลงตัวแล้วจะกลับไปคบกันเหมือนเดิม แล้วก็ให้สัญญากันซะดิบดีด้วยนะ แต่ว่าพอเลิกกันได้ไม่นาน ฉันก็เห็นเธอไปควงกับผู้ชายคนอื่นแล้วก็เดินช็อปปิ้งกันอย่างกับคู่รักแถวเมียงดงน่ะ คุณชานยอลเองก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้นะ แต่ไม่เชื่อ และเค้าก็ยังเชื่อมั่นในความรักของเค้ากับคุณเยจินอยู่ แต่ช่วงที่คุณชานยอลเป็นศิลปินที่กำลังดังใหม่ๆแล้วก็มีงานเยอะๆหรือหลังจากที่เลิกกันไม่นาน ฉันก็ไม่เห็นว่าคุณเยจินจะมาเยี่ยมบ้างเลย ฉันก็แค่กลัวว่าการกลับมาแบบกะทันหันแบบนี้จะมีอะไรรึเปล่าน่ะสิ” เธอบอก

“บางทีอาจจะไม่มีอะไรก็ได้มั้ง เค้าอาจจะกำลังรีเทิร์นกันก็ได้มั้ง” ฉันพูดออกไปทั้งที่ตาก็ยังจับจ้องไปที่ทั้งสองคน

“ไม่นะ ไม่เอาเด็ดขาด ถ้าฉันได้คุณเยจินมาเป็นเจ้านายอีกคนจะเป็นไงเนี่ย แค่คิดก็ไม่ไหวละ ถ้าเป็นเธอก็ว่าไปอย่าง” เธอบอกฉันอย่างหยอกล้อ

“บ้าหน่ามีโซ เอาอะไรมาพูด” ฉันว่า

“ก็มันจริงหนิ ฉันรู้นะว่าเธอเป็นแฟนคลับคุณชานยอล” เธอบอก

“มันก็ใช่ แต่แฟนคลับก็คือแฟนคลับ ไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้หรอก ฉันรู้ดีว่าฉันเป็นใคร และเค้าเป็นใคร เราน่ะมันคนละชั้นกัน” ฉันบอกไปตามความจริง ใช่ เราสองคนมันคนละชั้นกัน เค้าเป็นศิลปิน ทั้งดัง หน้าตาดี รวย มีความสามารถ ต่างจากฉันที่ไม่มีอะไรดีสักอย่าง หน้าตาก็ธรรมดา ฐานะก็ปานกลาง เรียนก็ไม่ค่อยเก่ง ที่ผ่านมาก็อาศัยความขยันล้วนๆ แถมยังคอยสร้างเรื่องให้เค้าอีกต่างหาก


........ต่อ........

“ชะเอม!” แทโฮเรียกฉัน

“มีอะไรหรอแทโฮ” ฉันถาม

“คุณชานยอลเรียกเธอน่ะ” แทโฮบอก

“ฉันหรอ มีอะไรรึเปล่า” ฉันถาม

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” แทโฮบอก

“งั้นฉันไปนะ” ฉันหันไปบอกกับมีโซแล้วเดินออกไปหาพี่ชานยอลทันที

 “มีอะไรหรอคะ” ฉันถามพี่ชานยอลทันทีที่มาถึงโต๊ะที่เค้ากับคุณเยจินนั่งอยู่

“ไม่มีอะไร ฉันแค่จะให้เธอมารับออเดอร์ของฉันกับเยจิน” เค้าบอกฉันแล้วหันไปหาคุณเยจิน

“เธออยากกินอะไรสั่งเลยนะเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ถือซะว่าเป็นค่าคิดถึง” เลี่ยนได้อี๊กกกก ใครสั่งใครสอนให้เค้าพูดอะไรแบบนี้เนี่ย เฮ้อออ! ไอฉันที่เป็นคนกลางก็ได้แต่เบะปากมองบนให้กับความเลี่ยนของเค้า

“บ้า! นายก็พูดไป อายเด็กเสิร์ฟบ้างสิ” จ้า คุณเธอก็เขินอายซะจน....ฮึ่ย! นี่ฉันมายืนทำไรตรงนี้วะ เบื่อๆๆๆๆๆ ลำไยโว้ย!

“แฮะแฮ่ม! เป็นอะไรของเธอยัยบ๊อง ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย ทำหน้าอย่างกับปวดอึ” เค้าว่าฉัน

“พี่ชานยอล!” ฉันเผลอแวดใส่เค้า

“อะไร เธอจะทำไรฉันชะเอม” เค้าชี้นิ้วใส่ฉัน

“ขอโทษค่ะ” ฉันกัดฟันพูด ก็มัน...ไม่รู้สิ มันหงุดหงิดไม่อยากอยู่ตรงนี้สักเท่าไหร่

“ว่าไงเยจิน เธออยากกินอะไรจะสั่งเยอะๆก็ได้นะ” เค้าบอกคุณเยจิน

“จะดีหรอชานยอล ฉันเกรงใจ” เธอบอก

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกหน่า” พี่ชานยอลบอกเธอ

“งั้นฉันเอาอันนี้ อันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้แล้วกันนะ” เธอบอกพลางชี้ไปที่เมนู ส่วนฉันเองก็ได้แต่จดจดจดแล้วก็จด

“นี่ขนาดเกรงใจนะเนี่ย” ฉันพึมพำออกมาเบาๆและไม่คิดว่าใครจะได้ยิน

“ชะเอม!” เค้ามองฉันอย่างคาดโทษ อุ่ย! ได้ยินสินะ แหะๆ ว้า!รู้สึกผิดจัง(ตอแหล)

“ไม่เป็นไรหรอกชานยอล งั้นฉันเอาแค่อันนี้อย่างเดียวก็ได้” เธอบอกพี่ชานยอล คงจะได้ยินเหมือนกันสินะ

“ไม่เป็นไรเยจินเอาแบบเดิมเถอะ อย่าไปสนใจเด็กก้าวร้าวเลย” เค้าบอกเธอแล้วพูดเสียดสีฉัน หนอย! อีพี่ชาน! ชิ!

“นี่จดออเดอร์เสร็จแล้วก็ไปทำหน้าที่ของเธอต่อได้แล้ว” เอะอะไล่เอะอะไล่ ก็ไม่ได้อยากอยู่เป็นก้างขวางคอนักหรอก

“ค่ะ!” ฉันบอกก่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

End Chaaim’s Part

Chanyeol’s Part

“เธอเป็นใครหรอชานยอล ทำไมนายถึงชอบทะเลาะกับเธอจัง ปกตินายไม่ใช่คนแบบนี้หนิ” เยจินถามผมทันทีหลังจากที่ชะเอมเดินออกไป

“พนักงานใหม่น่ะ เพิ่งมาทำงานเมื่อวานวันแรก แต่ดันก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกเลยน่ะสิ” ผมบอกเยจินที่ดูจะสงสัยเอามากๆ

“ก่อเรื่องอะไร” เธอถาม แล้วผมก็เล่าให้เธอฟังจนหมด ยกเว้นเรื่องจูบ

“โห! ขนาดนั้นเชียว เด็กนั่นแสบใช่เล่นเลยนะเนี่ย” เธอบอก

“ใช่! อย่าให้ถึงทีฉันอีกนะ จะทำโทษให้เข็ดเลย” ผมบอกพลางนึกอย่างเจ็บใจ ตั้งแต่ที่ยัยนั่นอ้อนแม่ผมละแล้วไหนจะที่เตะขาผมอีก ยังชาไม่หายเลย ผู้หญิงอะไรแรงเยอะชะมัด

“ตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอกัน ไม่ยักรู้ว่านายจะกลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไปซะละ” เยจินบอกผม

“จริงสิ เธอหายไปไหนมาเยจิน รู้มั้ยว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ฉันคิดว่าเธอจะไม่รอฉันแล้วซะอีก หรือว่าเธอไม่ได้รอฉันแล้วจริงๆ” ผมถามเธอเป็นชุด

“มะไม่ใช่อย่างนั้นนะ เอ่อ...คือ...ที่ฉันหายไปอ่ะ ฉันแค่หายไปเต็มที่กับการเรียนก็แค่นั้นเอง” เธอบอกผม

“แล้วที่ใครๆเค้าบอกว่าเธอมีแฟนใหม่แล้วหลังจากที่ฉันเดบิวต์ล่ะ จริงอย่างที่เค้าว่ารึเปล่า” ผมถามเธอ

“เอ่อ...ใช่ มันคือเรื่องจริง” เธอบอกผม…..

“.........”

“ฉันขอโทษนะชานยอลที่ฉันไม่ได้รอนายอย่างที่เคยสัญญาเอาไว้ นายอย่าโกรธฉันเลยนะ หลังจากที่เราเลิกกัน ฉันเหงามาก แล้วก็เศร้ามากด้วย ฉันคิดถึงนาย ฉันอยากคบกับนาย แต่ฉันเห็นว่านายกำลังไปได้ดีกับความฝันของนายที่อยากเป็นศิลปิน ฉันเห็นนายในทีวีแล้วฉันก็ดีใจมากที่เห็นว่านายทำมันได้สำเร็จ ฉันเห็นแฟนคลับของนายหลายคน ฉันติดตามข่าวนายทุกวัน อ่านคอมเม้นต์ต่างๆของแฟนคลับที่พูดถึงนาย ทุกคนดูอยากให้นายเป็นแบบนี้ตลอดไป อยากให้นายเป็นศิลปินของแฟนคลับ แล้วก็ไม่อยากให้ศิลปินที่ตัวเองชอบออกเดทกับสาวคนไหน ฉันเลยคิดว่าฉันจะตัดใจจากนาย ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักนาย แต่ฉันคิดว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับนายแล้วก็แฟนคลับของนาย ฉันเลยตัดสินใจไปคบกับคนคนนึง เค้าเป็นเพื่อนใหม่ของฉันตอนอยู่มหาลัยปี3ชื่อว่าฮีวอน เราเป็นเพื่อนกันอยู่พักนึงจนเราตัดสินใจคบกัน ส่วนนึงเป็นเพราะว่าเค้าเองก็นิสัยดี แล้วอีกส่วนนึงคือเค้าอาจจะทำให้ฉันลืมนายได้ ฮีวอนเป็นความหวังของฉัน ความหวังที่ว่าเค้าจะทำให้ฉันลืมนายได้ แต่เปล่าเลยฉันยังลืมนายไม่ได้ ตอนที่ฉันคบกับฮีวอน ฉันยอมรับว่าเค้าทำให้ฉันทีความสุขมาก เค้าให้ฉันทุกอย่าง ทั้งความรัก ความอ่อนโยน ความเอาใจใส่ แล้วฉันก็ยอมรับว่าฉันรู้สึกดีกับเค้า ฉันรู้สึกรักเค้า แต่ความรู้สึกนั้นมันเป็นแบบเพื่อนที่ดีต่อกันมากกว่า มันไม่เหมือนกับตอนที่อยู่กับนายเลย ทุกครั้งที่ฮีวอนทำดีกับฉันมันจะมีภาพนายเข้ามาแทรกตลอด และทุกๆครั้งฉันมักจะกลับบ้านไปร้องไห้เพราะคิดถึงนายและรู้สึกผิดกับนายมาก แล้วก็รู้สึกผิดกับฮีวอนด้วยที่เหมือนฉันใช้เค้าเป็นเครื่องมือในการลืมนาย ไม่ใช่ว่าเค้าไม่รู้เรื่องของฉันกับนายหรอกนะ เค้ารู้ทุกอย่างเพราะฉันเล่าให้เค้าฟัง แต่เค้าก็ไม่ได้ว่าอะไรฉันเลย เค้าบอกว่าเค้าจะดูแลฉันเอง แต่ว่าฉัน...ฮึก ฉันไม่อยากให้เค้าเจ็บเพราะฉัน ฮึก จนมีอยู่วันนึงที่ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะยุติเรื่องทั้งหมด ฉันไม่อยากให้ฮีวอนรู้สึกแย่เพราะฉันไปมากกว่านี้อีกแล้ว ฉันตัดสินใจบอกเลิกฮีวอน เค้าเสียใจมากจนหนีไปเรียนต่อที่เมืองนอก ส่วนฉันก็เสียใจและรู้สึกผิด ฉันทำใจกับเรื่องนี้อยู่หลายวันเลยแหละ จนมันค่อยๆกลับมาดีขึ้นเอง ฉันเลยตัดสินใจมาหานายหลังจากหมดสัญญาบ้าๆนั่นของนาย กลับมาเป็นคิมเยจินที่นายรักเหมือนเดิม แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าพอนายรู้เรื่องทั้งหมดแล้วยังอยากจะกลับมาคบกับฉันอยู่มั้ย ฮึก” เธอเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผมฟังทั้งน้ำตาพร้อมทั้งจับมือผมแล้วเธอก็ถามผม ผมรีบลุกออกจากเก้าอี้แล้วลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้าเธอทันทีพร้อมทั้งกอดปลอบเธอ

“อยากสิ เราสัญญากันแล้วนะว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ฉันยังรักและคิดถึงเธออยู่นะเยจิน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันก็ไม่เคยโกรธเธอเลย ฉันเข้าใจเธอทุกอย่าง ที่เธอทำไปก็เพื่อฉัน แต่ต่อไปนี้ไม่ต้องฝืนใจตัวเองอีกแล้วนะ แล้วก็ไม่ต้องไปคบกับใครแล้วด้วย เพราะตอนนี้เธอมีฉันแล้ว เธอเป็นของฉันเยจิน เป็นของฉันคนเดียว ในอนาคตข้างหน้า ถ้าฉันมั่นคงกว่านี้หรือทุกอย่างลงตัวกว่านี้เราจะแต่งงานกันนะ ฉันจะไปขอเธอจากพ่อแม่ของเธอแล้วเราก็จะแต่งงานกัน แล้วฉันก็เชื่อว่าวันนั้นแฟนคลับจะเข้าใจในความรักของเราสองคน” ผมบอกความรู้สึกทั้งหมดให้เธอได้รู้

“ขอบคุณนะชานยอล ขอบคุณจริงๆ ฮึก” เธอบอกทั้งที่ยังร้องอยู่

“ไม่ต้องร้องนะเยจิน เดี๋ยวก็ไม่สวยหรอก” ผมบอกเธอเพื่อที่จะให้เธอหยุดร้องพร้อมทั้งใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้เธอ

“คนบ้า!” เธอว่าผมและพยายามหยุดร้อง

“เอ่อ...ขอโทษนะคะ อาหารมาเสิร์ฟแล้วค่ะ” ชะเอมบอกแล้วก็เอาอาหารมาวางบนโต๊ะ

“ขอบใจนะ ว่าแต่เธอเป็นอะไรรึเปล่าทำไมหน้าดูหมองๆ ซึมๆ” ผมถามเธอ

“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย” เธอบอก

“ถ้างั้นฉันอนุญาตให้เธอกลับก่อนก็ได้ เพราะวันนี้ฉันเห็นว่าเธอเองก็ทำงานมาทั้งวันแล้ว” ผมบอกชะเอม

“ค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะพี่ชานยอล สวัสดีค่ะคุณเยจิน” เธอบอกแล้วเดินออกไปทันที ผมมองตามทุกการกระทำของชะเอมด้วยความรู้สึกบางอย่าง ไม่รู้สิ ผมแค่รู้สึกว่าเธอดูแปลกไป ดูไม่เหมือนยัยชะเอมตัวแสบที่แกล้งผมตอนเช้า ดูไม่สดใส ไม่ร่าเริง ถึงแม้ว่าเธอจะบอกว่าไม่สบาย แต่ในความรู้สึกผมกลับไม่คิดแบบนั้น จนกระทั่ง...

“ชะเอม!” แทโฮเรียกชื่อเธอแล้ววิ่งตามเธอออกไปนอกร้าน แล้วสองคนนั้นก็คุยกันอย่างสนิทสนม

“คุยอะไรกันนะ” ผมขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นมาอย่างสงสัย..........

                ทางด้านชะเอม

“อ้าว! แทโฮ มีอะไรหรอ”

“เปล่าหรอกฉันก็แค่เป็นห่วง เห็นเธอดูซึมๆ ให้ฉันไปส่งมั้ย”

“ไม่เป็นไร ฉันเกรงใจ นายกลับไปทำงานต่อเถอะ ฉัน...ฉันไหว”

“แต่ฉันว่าไม่ หน้าเธอมันแดงๆนะ แล้วก็ดูซึมมากด้วย แถมเมื่อกี้ยังดูเหม่อๆอีก ฉันว่าฉันไปส่งดีกว่า”

“แล้วนายไม่ทำงานหรอ เดี๋ยวก็โดนว่าหรอก”

“ไม่หรอกหน่า เมื่อกี้ฉันฝากมีโซลางานให้ฉันแล้ว เอาหน่าให้ฉันไปส่งเถอะ เห็นเธอบ๊องๆต๊องๆแถมยังเหม่ออีก กลัวว่าจะกลับไปไม่ถึงบ้านน่ะสิ”

“ไอบ้าแทโฮ! นายว่าฉันหรอ นี่แหนะๆ”

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“โอ๊ย! เจ็บ เธอนี่มือหนักชะมัด แต่เธอยิ้มแล้วหนิ ฮ่าๆๆ”

“คนบ้า! ฉันไม่คุยกับนายแล้วแทโฮ ชิ!

“เดี๋ยวสิชะเอม! เดี๋ยวฉันไปส่ง! รอก่อน! ฉันไปด้วย!

.................. ผมไม่รู้ว่าผมเผลอมองสองคนนั้นคุยกันนานแค่ไหนแต่รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เยจินเรียกผมนั่นแหละ

“มีอะไรรึเปล่าชานยอล ฉันว่าเรารีบกินอาหารพวกนี้กันเถอะ เดี๋ยวมันจะเย็นซะก่อน” เยจินบอกผมทำให้ผมละสายตาออกจากชะเอมกับแทโฮแล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าแทน

End Chanyeol’s Part

                “ขอบคุณนะแทโฮที่มาส่ง” ชะเอมหันไปบอกแทโฮทั้งที่หน้าตาก็ยังคงเศร้าอยู่

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เธอเหอะ โอเคแน่นะ” แทโฮถาม

“อื้ม ว่าแต่นายจะเข้าบ้านไปดื่มน้ำหน่อยมั้ย อุตส่าห์มาส่งฉันทั้งที” ชะเอมชวน

“ไม่เป็นไรดีกว่า ขอบคุณนะ” แทโฮบอก

“อื้ม” ชะเอม

“แล้วนี่อยู่บ้านคนเดียวหรอ” แทโฮถาม

“เปล่าหรอก ฉันอยู่กับเพื่อนอีกสามคนน่ะ แต่ว่าตอนนี้คงทำงานกันอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางคนที่มาแล้วนะ” ชะเอมบอก

“เอม!” สายป่านเรียก

“อ้าว! ไอป่าน แทโฮ นี่ไงเพื่อนฉัน” ชะเอมบอกพร้อมกับแนะนำเพื่อนให้แทโฮ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสายป่านค่ะ” สายป่านแนะนำตัวกับแทโฮ

ป่าน นี่แทโฮเป็นเพื่อนร่วมงานของฉันชะเอมแนะนำแทโฮให้สายป่านรู้จัก

“สวัสดีครับผมชื่อแทโฮครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” แทโฮแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองและส่งรอยยิ้มกระชากใจสาวไปให้จนเล่นเอาสายป่านเขิน

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” สายป่านบอก

“เอม นี่แกมีเพื่อนหล่ออย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่” สายป่านหันไปกระซิบกับชะเอม

“เพิ่งมีเมื่อวาน” ชะเอมบอก

“เอ่อ แทโฮ ฉันขอตัวก่อนนะรู้สึกเพลียๆน่ะ” ชะเอมบอกก่อนที่จะเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยๆ เหนื่อยทั้งตัวและหัวใจ

“เอ่อ ชะเอมเป็นอะไรหรอคะคุณแทโฮ” สายป่านถามแทโฮทันทีที่เห็นว่าเพื่อนตัวเองดูผิดแปลกไป

“เห็นบอกว่าไม่สบายนะครับ แต่ว่าผมก็ไม่แน่ใจว่ามีอะไรอย่างอื่นด้วยรึเปล่า ผมฝากคุณสายป่านดูแลชะเอมด้วยนะครับ ผมเป็นห่วงเธอยังไงไม่รู้” แทโฮบอก

“ฮั่นแน่ คุณแทโฮคิดอะไรกับเพื่อนป่านรึเปล่าคะเนี่ย” สายป่านแซว

“เอ่อ...ปะเปล่านี่ครับคุณสายป่าน ผมก็แค่เป็นห่วงเฉยๆเอง” แทโฮพูดพลางยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอย

“ค่ะๆ ป่านไม่แซวแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ ไอเอมเป็นเพื่อนป่าน ยังไงป่านก็ต้องดูแลมันอยู่แล้ว” สายป่านบอก

“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” แทโฮบอก

“ค่ะ บ๊ายบายค่ะ” สายป่านบอก แล้วหลังจากนั้นเธอก็เดินเข้าบ้านมาทันที แต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็มีเสียงเรียกขึ้นมา

“ไอป่าน!

“เอ้า! ไอดาร์ มาแล้วหรอ เข้าบ้านกัน” สายป่านบอก

“มึงกูมีเรื่องจะบอก” ดาร์ลิ่งบอกด้วยสีหน้ามู่ทู่

“ค่อยไปเล่าในบ้านละกัน” แล้วทั้งคู่ก็เดินเข้าบ้าน

“ว่ามามีอะไรจะบอก” สายป่านถามดาร์ลิ่ง

“เค้าคือคนเดียวกันอ่ะมึง ฮือๆ” ดาร์ลิ่งบอกพลางทำหน้าจะร้องไห้

“อะไรของมึงวะ งง” สายป่านถามอย่างไม่เข้าใจ

“มึงจำเรื่องที่กูเคยเล่าให้มึงฟังได้มั้ย ไอเหตุการณ์ที่ร้านชานมที่กูไปซื้อชานมกับไอเอมอ่ะ” ดาร์ลิ่งถาม

“อืมจำได้ ไมอ๋อ” แล้วหลังจากนั้นดาร์ลิ่งก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“ไอเชี่ย! โลกกลมจังวะ” สายป่านสบถออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่มั้ยล่ะ ใครจะไปคิดว่าไอบ้าปากหมา ปากเน่าอย่างกับโถส้วมจะเป็นเซฮุนโอป้าของกูวะ” ดาร์ลิ่งพูดอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เจอเหมือนกัน แถมยังรู้ว่าเค้าจงใจแกล้งทำเป็นดีกับเธอแล้วก็ทำให้เธอเสียศูนย์ต่อหน้าเค้าแล้วไหนจะไม่ยอมบอกอีกว่าตัวเองคือคนๆเดียวกันกับที่ร้านชานม แบบนี้มันจงใจแกล้งกันชัดๆ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเจ็บใจ ไอพี่บ้าเซฮุน!!!

                ทางด้านเซฮุน

“ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว! ใครนินทาวะ”

“เป็นอะไรของนายเซฮุน” ดีโอถาม

“ไม่รู้เหมือนกันฮยองอยู่ดีๆก็จาม ฮัดชิ่ว! รู้สึกแหม่งๆ เหมือนมีคนนินทาผมอยู่ยังไงไม่รู้ ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว!” เซฮุนบอก

“อะนี่ ทิชชู่ ฉันไม่อยากติดเชื้อโรคจากนายหรอกนะ แค่นี้ก็เจ็บปวดมากพอละ” ดีโอบอกพร้อมยื่นทิชชู่ไปให้

“ขอบคุณครับฮยอง นี่อย่าให้รู้นะว่าใครนินทาผม ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็ ผมจะอัดมันซะให้น่วมเลย แต่ถ้าเป็นผู้หญิงจะจับปล้ำทำเมียแม่งเลย ฮัดชิ่ว!” เซฮุนบอก

                กลับมาทางด้านดาร์ลิ่ง

“ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว! โอ๊ย! ใครนินทาเนี่ย ฮัดชิ่ว!” ดาร์ลิ่งบ่น

“ทิชชู่มั้ยมึง” สายป่านบอก

“ขอบใจนะ” ดาร์ลิ่งบอกแล้วยื่นมือไปรับทิชชู่ทันที

“สงสัยจะเป็นเซฮุนโอป้าแหละมั้งที่นินทาแกอยู่ ฮ่าๆๆ” สายป่านแซว

“โหย! พอเลย พี่เซฮุนนะพี่เซฮุน อย่าให้เจอนะ ครั้งหน้าหนูจะไม่ยอมพี่อีกแล้ว” ดาร์ลิ่งบอก

“แล้วนี่ไอเอมกับไอตาลยังไม่กลับหรอ” ดาร์ลิ่งถาม

“ไอเอมกลับมาแล้ว แต่ไอตาลยัง” สายป่านบอก

“อ้าว!แล้วไอเอมอยู่ไหนอ่ะ” ดาร์ลิ่งถาม

“น่าจะอยู่ข้างบนเห็นคุณแทโฮบอกว่ายัยเอมไม่ค่อยสบาย” สายป่านบอก

“แล้วไอเอมเป็นไรมากมั้ยอ่ะ” ดาร์ลิ่งถาม

“ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่ทันตามไปดูมันเลย แกก็มาซะก่อน แต่ไอเอมมันก็ดูซึมๆนะ” สายป่านบอก

“เออ แล้วคุณแทโฮที่แกพูดเมื่อกี้ใครวะ” ดาร์ลิ่งถาม

“อ๋อ เค้าเป็นเพื่อนร่วมงานกับไอเอมอ่ะ เพิ่งมาส่งมันเมื่อกี้เอง คลาดกับแกไม่นาน หล่อมากกกก” สายป่านบอก

“จริงดิ เสียดายอ่ะ ไม่ได้เจอ” ดาร์ลิ่งบอก

“เดี๋ยวสักวันก็ต้องได้เจอ” สายป่านบอก

                เอี๊ยด!

ขอบคุณนะคะโอป้าที่มาส่ง” ลูกตาลหันไปบอกแบคฮยอนทันทีที่รถจอดถึงหน้าบ้าน

“นี่บ้านเธอหรอ” แบคฮยอนถาม

“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ลูกตาลบอกแล้วเตรียมที่จะลงจากรถ

“เดี๋ยว!” แต่แบคฮยอนห้ามไว้ก่อน

“มีอะไรคะคุณพี่แบคฮยอน” ลูกตาลถาม

“ใจคอเธอจะไม่ให้ฉันเข้าไปดื่มน้ำดื่มท่าหน่อยหรอ ฉันเหนื่อยนะขับรถมาเนี่ย” แบคฮยอนบอก

“ไม่อ่ะค่ะ ไม่สะดวก” ลูกตาลบอก

“ย่าส์! ยัยบ้า! ตรงไปมั้ยฮะ” แบคฮยอนแวดใส่

“ก็เป็นคนแบบนี้อะค่ะ แล้วอีกอย่างนี่ก็เย็นแล้ว รถโอป้าก็มีนี่คะนี่ไง เพราะฉะนั้นขอตัวค่ะ” ลูกตาลบอกและเตรียมที่จะลงจากรถ

“เดี๋ยว!” แบคฮยอนห้ามลูกตาลอีกครั้ง

“อะไรอีกคะคุณพยอน” ลูกตาลถาม

“พรุ่งนี้ฉันมารับ แปดโมงเจอกัน” แบคฮยอนบอก

“ฮะ มาไมคะ ไม่ต้องมาหรอก เดี๋ยวหนูไปเอง” ลูกตาลบอก

“ไม่! บอกว่าจะมารับก็มารับสิ อย่าลืมนะว่าวอนโฮฮยองให้เธอดูแลฉัน เพราะฉะนั้นอย่าขัดคำสั่ง ไม่อย่างงั้นฉันจะฟ้องฮยอง ส่วนงานวันนี้ถือว่าโอเค เพราะวอนโฮฮยองอยู่ด้วย แต่วันหน้า ฉันอยากจะรู้นักว่าเธอจะทนฉันได้มั้ย เพราะฉันจะใช้งานเธอให้หนักเลยคอยดู ไปได้” แบคฮยอนบอก

“ค่ะ! คุณ แบค ฮยอน” ลูกตาลบอกอย่างเน้นเสียงก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไป

“ซวยๆๆๆ อะไรมันจะซวยขนาดนี้” ลูกตาลบ่น

“บ่นอะไรของมึงวะไอตาล” ดาร์ลิ่งถามทันทีที่เห็นว่าเพื่อนมาถึง

“เอ้อแล้วทำไมวันนี้กลับเร็วจัง” สายป่านถาม

“เรื่องมันยาว” ลูกตาลบอก

“เล่ามา!” ทั้งสายป่านและดาร์ลิ่งสั่งด้วยความอยากรู้ แล้วลูกตาลก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“เท่าที่ฟังมา ก็ยังดีที่มึงไม่ถูกไล่ออกนะไอตาล” สายป่านบอก

“เออมันก็ดี แต่ไม่ดีตรงอีพี่แบคเนี่ยแหละ” ลูกตาลบ่น

“อะไรกัน แบคฮยอนนี่เมนมึงไม่ใช่หรือไง ทำถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ” ดาร์ลิ่งถาม

“เมนกูก็จริง แต่ปากหมาชิบหาย เริ่มจะหมั่นไส้เมนตัวเองแล้วกูเนี่ย” ลูกตาลบอก

“แล้วไอเอมอ่ะ” ลูกตาลถาม

Chaaim’s Part

                ซ่า! (เสียงน้ำจากฝักบัว)

“ฮึก ฮือออ ฮึกๆ ฮือ” ฉันปล่อยโฮทันทีที่เข้ามาอาบน้ำ

“ตัวจริงเค้ามาแล้วสินะ ฮึก”

“ฮืออออออ!!! แงงงงงงงงง!!! ไอพี่ชานบ้า!!! ทำไมต้องทำให้หนูชอบ หนูรักด้วย ฮืออออ!!!” ฉันร้องไห้โวยวายแบบจัดเต็ม ไม่มีอะไรจะต้องอายแล้ว! ก็อยากร้องอ่ะใครจะทำไม!

อย่าให้ความหวังทั้งๆที่เธอก็ยังต้องมีเค้า เกิดฉันเหงา...และไม่ทันคิด... ไปเผลอนึกว่ามีสิทธิ์ ทำผิดโดยไม่ตั้งใจ รับได้ใช่มั้ย ถ้ามีใครเจ็บเพราะเธอ... ฉันร้องเพลงเสียงดัง อยู่ๆมันก็อยากร้องเพลงขึ้นมา ก็มันอยากหนิใครจะทำไม! ฮือออออออ

ผิดก็ตรงที่เผลอใจไปรักเธอ ผิดแค่คนที่รักเธอเค้ารักเธอก่อนนะ ข่มใจไปแล้วทุกวัน จนใจเริ่มอ่อนล้า... ไม่อยากเห็นเค้าดีกว่า ไม่ใช่อิจฉาแต่ว่ามันรักเธอ เฟย์ฟางแก้วก็มา

ไม่ต้องมาเจอได้มั้ย! เพราะฉันมันคนใจอ่อน ห้ามใจแล้ว ฉันห้ามจนอ่อนใจ เหน็ดเหนื่อยกับความสับสน เพราะรู้ว่าต้องทนไม่ได้ เข้าใจมั้ย ฉันขอเธอได้มั้ย อย่าพบกัน...D2Bก็มา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ไอเอม! มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย ร้องเพลงเสียงดังไปถึงข้างล่างเลย” ไอป่านตะโกนถามฉันหน้าห้องน้ำ

“ฮือออ ฮึก ไม่เป็นอะไร กูแค่อยากร้องเพลง กูคิดถึงพี่บิ๊กD2B” ฉันบอก

“อารมณ์ไหนของมึงเนี่ย อยู่ๆก็มาบอกว่าคิดถึงพี่บิ๊ก” ไอดาร์ตะโกนถามฉัน

ก็คนมันขี้หึง! นิดนึงก็คิดไกล... มันคิดระแวงไปอยู่เสมอ ทุกเรื่องที่ทำลงไป ยังไม่เข้าใจอีกหรอ รักเธอ จะให้ไปหึงใคร” ฉันไม่ตอบแต่เลือกที่จะร้องเพลงต่อ

“มึงไหวป้ะเนี่ยไอเอม!” ไอตาลตะโกนถาม แต่ฉันไม่ตอบ

“มึงว่ามันไหวป่าววะ” ลูกตาลหันไปถามความเห็นจากดาร์ลิ่งกับสายป่าน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการส่ายหัวแบบไม่รู้ (writer’s part)

ใจยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว ทำไมต้องเป็นแบบนั้น อยากลบความผูกพัน ที่ฉันนั้นมีต่อเธอ ยิ่งเจ็บยิ่งรักไม่เข้าใจ ยิ่งเกลียดเท่าไรก็ยิ่งเจอ ทำไมต้องรักเธอ ได้แต่ถามใจ ทำไมนะทำไม zealก็มา ตอนนี้ฉันเหมือนคนบ้าที่เอาแต่ร้องเพลงเป็นนางเอกเอ็มวี ก็คนมันเสียใจอ่ะ ฮือออ..........



Talk:

อัพครบ100%แล้วจ้า คู่ของชานยอลกับชะเอมก็จะเยอะหน่อยนะคะ เพราะว่าเป็นคู่หลัก แล้วก็เนื้อเรื่องของคู่นี้มันมีดีเทลเยอะนิดนึง ส่วนNCคิดไว้แล้วว่ามี ต้องมีแน่ๆ อย่าลืมเม้นต์บอกไรท์กันด้วยนะว่าเป็นยังไง ถ้ามีคำไหนเขียนผิดหรือตกหล่นหรือสลับคำกันก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ไรท์มึน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #38 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:54
    งื้อออออ
    #38
    0
  2. #37 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 22:10
    ไม่มีไรมากขอncแบคฮยอนคู่เเรก555555555
    #37
    0
  3. #36 20295115viv (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:02
    ต่อๆ สนุกม๊วฟค่ะ
    #36
    0
  4. #35 เปรมกมล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 20:29
    รอตอนต่อไปอยู่นะคะสู้ๆ
    #35
    0
  5. #34 jum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 15:57
    สู้ๆๆค่ะรออ่านอยู่ สนุกมากมาบ่อยๆๆน่ะค่ะ
    #34
    0
  6. #33 MinAh_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 19:22
    มาต่อเร้วๆนะคะ สู้ๆค่าาา
    #33
    0
  7. #32 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 17:09
    โอ้ยยยหมั่นไส้ยัยเยจินเว้ยยยยยย ไม่ชอบเว้ยยยยยยย 55555อินไปไหน
    #32
    0
  8. #31 Yamm-lu47 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 19:41
    สู้ๆค่ะ:)
    #31
    0