(Exo x you) 4L รักวุ่นวาย...หัวใจ4ดวง

ตอนที่ 10 : Chapter 6 Saiparn's Day (New Doctor)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 ก.ย. 60

Saiparn’s Part

                กริ๊ง!!! กริ๊ง!!! กริ๊ง!!! กริ๊ง!!!

“ไอเอมไอตาลตื่น!!!เป๊ง! เป๊ง! เป๊ง! เป๊ง! ฉันเคาะถาดเพื่อเรียกคนขี้เซาอย่างยัยเอมที่ตอนนี้เอาแต่นอนกินบ้านกินเมืองไม่ยอมตื่นซักที ไม่รู้จะนอนอะไรนักหนา

“โอ๊ย! จะเคาะหาวัวหาควายหรือไงคนจะนอน” ยัยชะเอมหันมาแวดใส่ฉันทั้งที่ตายังปิดอยู่

“เออ! คนจะนอนนน” ยัยตาลก็อีกคน

“เออ! เคาะหาวัวหาควายก็เคาะหาพวกมึงเนี่ยแหละ นาฬิกาปลุกเป็นชาติแล้วพวกมึงสองคนก็ยังไม่ตื่นจนกูต้องมาช่วยปลุกอีกแรงเนี่ย” ฉันบอกยัยเพื่อนตัวดี

“แล้วทำไมไม่ไปปลุกไอดาร์ด้วยล่ะวะ” ยัยลูกตาลถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“ไอดาร์ลิ่งมันออกไปทำงานตั้งแต่เช้าละ มันบอกว่ามีธุระต้องไปทำกับเจ้านาย ก็เหลือแต่พวกมึงนี่แหละฉันบอก

“หืมมม? ไอดาร์มันไปรู้จักกับน้องเจ้านายตั้งแต่ตอนไหนว้าาา งึมๆยัยเอมถามออกมาอย่างคนละเมอ

ป๊าบ!

“โอ๊ย! มึงตีหัวกูไมวะไอป่าน กูเจ็บนะ” ดูมันถาม

“นี่มึงซื่อหรือมึงโง่วะไอเอม กูหมายถึงเจ้านายอ่ะเจ้านาย ไม่ได้หมายถึงน้องเจ้านายลูกพี่เจเจตริน ตื่นค่ะตื่น แหมพูดชื่อน้องเจ้านายไม่ได้เลยนะมึง พูดทีเป็นต้องเพ้อตลอด”

“กูขอโทษ ก็น้องเค้าน่ารักอ่ะ” มันบอก

“เฮ้อ! เบื่อความแรดของมึงจริงๆเลยไอเอม ว่าแต่มึงเหอะมานอนกับไอเอมได้ไง ห้องมึงก็มี” ฉันถาม

“ก็เมื่อคืนกูนอนไม่หลับ กูเครียดเรื่องที่ทำแบคฮยอนขี้แตกกูก็เลยมาหาไอเอม เพราะไหนๆก็เจออะไรๆมาหนักพอกัน คุยกันไปเรื่อยๆกว่าจะได้นอนจริงๆก็ตี3 แล้วมึงก็มาปลุกพวกกูอีก” ไอตาลบอก

“ก็กูจะมาปลุกพวกมึงให้ไปทำงาน เมื่อวานพวกมึงเพิ่งทำงานวันแรก กูก็เลยไม่อยากให้พวกมึงไปทำงานสายตั้งแต่วันที่สองเดี๋ยวจะโดนหักเงินเดือน อย่าลืมว่าพวกเราต้องช่วยกันออกค่าน้ำค่าไฟค่าอยู่ค่ากินนะ” ฉันบอก ก็มันจริงนี่นา

“เออกูรู้แล้ว บ่นจังวะ นี่มึงเป็นแม่หรือเป็นเพื่อนวะ วันนี้กูปวดหัวอ่ะขอลาวันนึงแล้วกันนะ” ยัยเอมบอก

“เออใช่ๆ กูก็ปวดหัวม๊ากมาก สงสัยจะไปไม่ไหวแล้วว่ะ” ยัยตาลบอก

“เหอะ อย่ามาเลย คิดว่ากูไม่รู้หรอว่าพวกมึงจะหลบหน้าโอป้าอ่ะ” ฉันพูดอย่างรู้ทัน

“ใครหลบ ไม่มี๊” ยัยตาลบอก

“เสียงสูง” ฉันบอก

“ไม่หมี่” ยัยตาลบอก

“เสียงต่ำ” ฉันบอก

“เออๆ ยอมรับก็ได้ว่าพวกเราหลบ ก็ไปก่อเรื่องแย่ไว้แบบนั้นใครมันจะกล้าแบกหน้าไปทำงานอีกวะ มึงฟังกูนะ กูอีชะเอมผู้ที่ทำอะไรไม่เป็นเลยซักอย่าง กินนอนเล่นเป็นอย่างเดียว นิสัยงงๆ เอ๋อๆ เซ่อซ่าเทอะทะเป็นที่สุด ถ้าขืนวันนี้กูเผลอไปก่อเรื่องอีกแล้วกูจะทำไงวะ แค่นี้เค้าก็มองกูติดลบจะแย่อยู่ละ ขอให้กูได้ทำใจก่อนเถอะ” ยัยเอมบอก

“ใช่ ส่วนกูลูกตาลผู้ที่ชอบความท้าทาย บ้าบิ่นจนได้เรื่อง รู้ทั้งรู้ว่าไม่เคยชงเหล้าแต่เสือกทำจนแบคฮยอนสุดที่รักของกูขี้แตก แค่แบคฮยอนไม่พอ พี่หมินยังมารู้ความอัปยศอดสูนี่อีก ให้ตายสิพับผ่า ถ้าวันนี้มีข่าวว่าแบคฮยอนขี้แตกลางผับดังย่านฮงแดจะทำไงวะมึง โอ๊ยกูเครียดดด กูคงไม่โดนไล่ออกแล้วโดนแอลลี่คนอื่นๆปาผักปาไข่หรือดักตบดักกระทืบใช่มั้ยวะ” ยัยลูกตาลบอกอย่างคิดไม่ตก

“ไม่หรอกมึง ไหนบอกว่าเจ้านายมึงใจดีไง แล้วแอลลี่ก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วย” ฉันบอก

Baby don’t cry tonight ออ-ดู-มี กอท-ชี-โก นา-มยอน

Baby don’t cry tonight ออบ-ซอซ-ดอน อี-รี ดเวล กอ-ยา

 

“คุณวอนโฮ!

“ยะยอโบเซโยค่ะคะคุณวอนโฮ” ยัยตาลรับสายแล้วทันคนในสายด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

คุณตาลครับ วันนี้ผมมีเรื่องที่ด่วนและสำคัญมากจะคุยด้วย คุณช่วยมาเร็วๆหน่อยนะครับ

เอ่อ มีอะไรรึเปล่าคะคุณวอนโฮ บอกมาตอนนี้ก็ได้นะคะ”

มีคนอยากพบคุณ ไว้คุณถึงเมื่อไหร่คุณจะรู้เอง

“ค่ะๆ ฉันจะรีบไปนะคะ อันนยองค่ะ”

“มีอะไรรึเปล่าแก” ยัยเอมถามยัยตาล

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!

“โอ๊ยยยย! มึงจะร้องทำไมเนี่ย” ฉันถามทั้งที่ยังแสบแก้วหูไม่หาย

“เออร้องไมวะ” ยัยเอมช่วยเสริมอีกคน

“ฮืออ คุณวอนโฮมีเรื่องจะคุยด้วย แล้วก็มีคนอยากพบฉัน ต้องเป็นเรื่องเมื่อคืนแน่ๆเลยอ่ะมึง” ยัยตาลบอก

“อาจจะไม่มีไรก็ได้” ยัยเอมบอก

“ไม่มีกับผีน่ะสิ กูว่ากูรีบไปก่อนดีกว่าจะได้รู้เรื่องกันไปเลย” แล้วยัยตาลก็ลุกออกไปเลย

“เอ้า! อะไรของมันวะ เมื่อกี้ยังไม่อยากไปอยู่เลย สรุปคือกูโดนเทถูกมะ” ยัยเอมบ่น

“มึงก็ไปทำงานสิ” ฉันบอก

“เออ! ก็ได้ค่ะแม่” แล้วยัยเอมก็ลุกไปอาบน้ำทันที อะไรของพวกมันวะ บทจะอยู่ก็อยู่ บทจะไปก็ไป

ณ โรงพยาบาลXXX ย่านกังนัม

วันนี้ฉันจะต้องเข้าห้องผ่าตัดเพื่อทำหน้าที่เป็นหนึ่งในศัลยแพทย์ร่วมผ่าตัดกับแพทย์ท่านอื่น วันนี้ฉันได้ผ่าตัดคนไข้ที่มีปัญหาเนื้องอกในลำไส้

“พร้อมมั้ยคะคุณสายป่าน” คุณยอนฮวาถามฉัน

“พร้อมค่ะ” ถึงแม้ว่าจะตื่นเต้นบ้างเล็กน้อย แต่ฉันก็มั่นใจว่าจะสามารถทำมันได้

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้วฉันจึงเริ่มทำหน้าที่ของฉันทันที

 “ขอTongsหน่อยค่ะฉันหันไปบอกกับพยาบาล

นี่ค่ะคุณหมอ” แล้วเธอก็ส่งอุปกรณ์ชิ้นแรกมาให้ฉัน

“Markerค่ะแล้วฉันก็เริ่มบอกและลงมือทำหน้าที่ของตัวเองไปเรื่อยๆ

 “Scalpelค่ะ

“Retractors”

“Clamps”

“Babcock clamps”

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

ฉันและแพทย์ท่านอื่นๆทำการผ่าตัดไปเรื่อยๆ ในระหว่างนั้นก็คอยดูเวลาอยู่เป็นระยะ

Metzenbaum scissors

คุณหมอคะ ขออนุญาตซับเหงื่อค่ะ” พยาบาลบอกฉันก่อนที่เธอจะซับเหงื่อให้ฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันบอกเธอ

Toothed forcepsครับ” แล้วคุณหมออีกท่านก็พูดขึ้น

“เนื้องอกตรงนี้ค่อนข้างหนาและลื่นนะคะ ขอAllis clampsด้วยค่ะ” ฉันเริ่มใช้กรรไกรตัดและใช้คีมดึงเนื้องอกออกมาเรื่อยๆจนหมด พอเสร็จแล้วฉันและแพทย์ท่านอื่นๆก็ช่วยกันเย็บแผลคนไข้จนในที่สุดการผ่าตัดในวันนี้ก็เสร็จสิ้นและผ่านไปได้ด้วยดี

วันนี้พวกคุณทำได้ดีมากเลยนะคะ” คุณยองฮวอนบอก

“ขอบคุณครับ/ค่ะ”

“พวกคุณมีความคิดเห็นยังไงกับคุณสายป่านคะ” คุณยอนฮวาหันไปถามความคิดเห็นจากคณะแพทย์ท่านอื่นๆที่มาดูการพาตัดและมาประเมินฉันในวันนี้

“ฝีมือของคุณไม่เลวเลยนะครับ ทำได้ในเวลาเท่านี้ ถือว่าเก่งมากๆ” แพทย์ท่านหนึ่งชมฉัน

“ขอบคุณค่ะ”

“เอาแหละค่ะ วันนี้พวกเราได้ดูการทำงานของคุณแล้ว สรุปก็คือทางโรงพยาบาลของเรายินดีต้อนรับคุณให้มาเป็นแพทย์ของที่นี่ค่ะ ยินดีด้วยนะคะคุณหมอสายป่าน” คุณยอนฮวาบอกฉัน ฮะ!!! นี่ฉันจะได้ทำงานที่นี่แล้วจริงๆใช่มั้ย เย้!!! ดีใจที่สุดเลย!!!

“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ” ฉันบอกเธอ

“เดี๋ยวดิฉันจะให้คนพาไปที่ห้องทำงานของคุณนะคะ” คุณยอนฮวาบอก

“ค่ะ”

“นี่เป็นห้องทำงานของคุณหมอนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณ...”

“อ้อ!ลืมแนะนำตัว ดิฉันชื่อไอยูค่ะ เป็นพยาบาลที่ได้รับหน้าที่มาเป็นผู้ช่วยคุณหมอ” เธอบอกฉันและส่งยิ้มที่น่ารักมาให้ ไอยูเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆที่น่ารักมาก ดูจากลักษณะแล้วน่าจะอายุพอๆกับฉัน

“ขอโทษนะคะ คุณอายุเท่าไหร่หรอคะ” ฉันถามเธอ

“25ค่ะ เรียกฉันว่าไอยูออนนี่ก็ได้ค่ะจะได้สนิทกันเร็วๆ555” แก่กว่าฉัน2ปีหรอเนี่ย หน้าเด็กมากอ่ะ อายจัง

“เอ้อ! คุณหมอคะวันนี้มีคนไข้พิเศษจะให้คุณหมอช่วยดูแลด้วยค่ะ คือความจริงแล้วคนไข้ท่านนี้เป็นคนไข้ที่อยู่ในการดูแลของคุณหมอนัมจุนน่ะค่ะ แต่พอดีว่าคุณหมอนัมจุนมีคนไข้ที่ต้องดูเยอะแล้ว ท่านผอ.เลยเห็นว่าจะยกคนไข้พิเศษท่านนี้ให้คุณหมอดูแลแทน” ไอยูออนนี่บอก

“งั้นหรอคะ แล้วไม่ทราบว่าคนไข้ท่านนี้มีปัญหาสุขภาพอะไรหรอคะ” ฉันถาม

“เห็นว่ามีปัญหาทางด้านข้อกระดูหรือว่ากล้ามเนื้ออักเสบนี่แหละค่ะ ท่านผอ.เห็นว่าหมอสายป่านพอมีความรู้ทางด้านนี้ด้วยก็เลยไว้ใจให้คุณหมอดูแล” เธอบอกฉัน

“แล้วคนไข้พิเศษที่ว่านี่เป็นใครหรอคะ” ฉันถาม

“หึๆ เดี๋ยววันนี้คุณหมอก็รู้เองแหละค่ะ” เธอบอกอย่างมีเลศนัย

“หืม วันนี้?” ฉันถามออกไปอย่างสงสัย

“ใช่ค่ะ วันนี้ตอนสายๆเกือบเที่ยง คนไข้พิเศษท่านนี้จะมาที่นี่มาหาคุณหมอ” เธอบอก

“ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิคะเนี่ย555” ฉันบอกเธอ

End Saiparn’s Part

                Darling’s Part

                XXX Shop

“คุณชอนซาคะ มีลูกค้าสั่งตัดชุดด่วนเลยหรอคะ ถึงได้ชวนหนูมาซื้อผ้าพวกนี้แต่เช้า” ฉันถามคุณชอนซา เพราะว่าคุณชอนซาพาฉันมาเลือกซื้อผ้าต่างๆมาตั้งแต่เช้าแล้ว ทั้งผ้าแพร ผ้าโปโล ซาติน ฯลฯ และที่สำคัญผ้าคอตตอน โพลีเอสเตอร์ ลินิน เวลเวท และผ้าวูลที่เห็นทีจะเยอะที่สุด

“ใช่จ่ะ พอดีเพิ่งมีออเดอร์มาน่ะเลยจะมาซื้อผ้าเพิ่ม” คุณชอนซาหันมาบอกฉันและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ดูคุณจะมีความสุขกับการเลือกเนื้อผ้าพวกนี้มากเลยนะคะ ดูไม่เหนื่อยเลย” ฉันถาม เพราะตั้งแต่เดินซื้อของมา เธอดูมีความสุขกับสิ่งที่ทำและดูไม่เหนื่อยเลย ผิดกับฉันที่เดินหาวไปซื้อไป แถมยังเมื่อยมือเมื่อยขาอีกต่างหาก ฉันนี่มันเป็นลูกน้องที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ

“ก็มันเป็นงานของพี่หนิจ๊ะ พี่มีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำมันเลยนะ ทั้งตอนเลือกซื้อผ้า ตอนออกแบบชุด และตอนตัด ทุกขั้นตอนพี่ต้องใส่ใจทุกรายละเอียดเพื่อให้งานมันออกมาดีและสมบูรณ์แบบที่สุด ถ้าพี่ไม่รักไม่ชอบจริงคงไม่เป็นดีไซน์เนอร์หรอก” เธอบอกฉัน ก็จริงอย่างที่เธอว่า

“อ๊ะ! white velvetผืนนี้ดีจัง textureนุ่มดีมากเลย ดาร์ลิ่งคิดว่าไงจ๊ะ” เธอหันมาถามฉัน

“จริงด้วยค่ะ เนื้อผ้าดีมากเลย” ฉันบอก

cream velvetก็สวย พี่ว่าพี่ซื้อสองผืนนี้เลยดีกว่า” เธอบอกแล้วเตรียมที่จะหยิบ

“แต่ว่าเราก็มีพวกเวลเวทเยอะแล้วนะคะ” ฉันบอกเธอ

“ใช่จ่ะมีเยอะแล้ว แต่ว่านั่นสำหรับลูกค้าบางส่วน แต่ว่าเวลเวทพวกนี้พี่กะจะซื้อไปตัดชุดให้เซฮุนโดยเฉพาะเลย เซฮุนน่ะเค้าชอบเนื้อผ้าเวลเวทมากนะ เค้าบอกว่าเวลาใส่แล้วมันดูดี ดูหรู ดูแพง แล้วเค้าก็ชอบเนื้อผ้าของมันมาก ส่วนสีขาวเนี่ยก็เป็นสีที่เซฮุนชอบ แต่ถ้าตัดชุดเป็นขาวล้วนพี่ว่ามันจะดูโล่งดูไม่มีอะไร พี่ก็เลยจะเอาสีครีมออกน้ำตาลอ่อนๆตัวนี้ไปตัดกับขาว แล้วเดี๋ยวจะใส่ลูกเล่นอะไรเข้าไปด้วย พี่ว่าเซฮุนต้องชอบแน่เลย” คุณชอนซาบอก จริงสินะเซฮุนโอป้าชอบสีขาว

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เอ้อ! จริงสิ คุณชอนซาคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ” ฉันถาม

“ได้สิจ๊ะ ว่ามาเลย” เธอบอก

“คุณชอนซากับเซฮุนโอป้านี่สนิทกันมากเลยหรอคะ” ฉันถาม

“ก็สนิทนะ เซฮุนน่ะเป็นลูกค้าประจำของพี่ เค้าจะชอบมาสั่งตัดชุดหรือซื้อเสื้อผ้าบ่อยๆหรือไม่ก็มาเย็บเสื้อหรือซ่อมเสื้อผ้าที่ขาด อย่างล่าสุดเนี่ย เมื่อตอนเย็นของเมื่อวาน ตอนที่ดาร์ลิ่งกลับไปแล้วน่ะจ่ะ เซฮุนเค้าก็เอาแจกเก็ตตัวนึงมาให้พี่ซ่อมให้ เมื่อวานตอนที่มาตอนแรกลืมให้เลยวกกลับมาอีกรอบ เห็นบอกว่ามีผู้หญิงคนนึงทำชานมหกใส่เสื้อของเค้าแล้วเค้าก็ขยี้ๆซักๆจนทำมันพังเลยมาให้พี่ช่วยซ่อมให้ เห็นบอกด้วยนะว่าเค้ารักแจกเก็ตตัวนั้นมาก เป็นไงล่ะจ๊ะ สนิทกันถึงขนาดบอกกันซะละเอียดขนาดนี้เชียวล่ะ” เธอบอกฉัน แต่เอ๊ะ! ทำไมเหตุการณ์มันคุ้นๆจัง ชานมหกใส่ แจกเก็ตที่เค้ารักงั้นหรอ คะคงไม่ใช่หรอกมั้ง บ้าหน่า!ยัยดาร์ คิดอะไรเนี่ย คงไม่ใช่ไอบ้าปากหมานั่นหรอก เซฮุนโอป้าออกจะเป็นสุภาพบุรุษ

“ไปเถอะจ่ะ พี่ซื้อของเสร็จหมดแล้ว เดี๋ยวกลับไปเราต้องทำงานกันยาวเลย แล้วก็ไอแจกเก็ตตัวนั้นอ่ะพี่จะให้เราซ่อมนะ ได้ข่าวว่าเป็นแอลลี่ของเซฮุนหนิ ก็ถือซะว่าทำให้คนที่เรารักแล้วก็ฝึกงานไปในตัว โอเคมั้ย” เธอบอกฉัน

“ค่ะ ดีเหมือนกันค่ะ” ฉันบอกให้เธออย่างยิ้มๆแต่ก็ยังไม่หายข้องใจกับคำพูดของเธอ หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดนะ

End Darling’s Part

                Louktarn’s Part

“สูดหายใจเข้าลึกๆอีตาล แกจะต้องรอดท่องไว้ แกจะต้องรอด คงไม่มีอะไรหรอก สู้เว้ย!” ฉันให้กำลังใจตัวเองทันทีที่มาถึงก่อนที่จะ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา”

แกร็ก!

“เอ่อ คุณวอนโฮมีอะไรจะคุยกับฉันรึเปล่าคะ” ฉันถามในขณะที่ยังก้มหน้าอยู่

“มีแน่! เยอะมากด้วยยัยตัวแสบ” เชี่ยเอ้ยยย!!!(อัศเจรีย์ล้านตัว) เสียงนี่มัน...แบคฮยอน!!!!

“เธอกล้าดียังไงมาทำฉันท้องเสียฮะ!!!” เค้าโวยวายใส่ฉันอ่ะแก ตายแล้ว ฉันกำลังจะโดนเมนตัวเองเกลียด ไม่น้าาา

“ใจเย็นก่อนแบคฮยอน” คุณวอนโฮห้าม

“ฮยองจะให้ผมเย็นได้ไงอ่ะ ยัยนี่ทำผมท้องเสียกลางผับ แถมยังทำให้ผมอับอายต่อหน้าทุกคนอีก ฮยองรับยัยนี่เข้ามาทำงานได้ไงอ่ะ ไม่รู้ล่ะฮยองต้องจัดการให้ผมนะ” เค้าบอก

“พี่รู้แล้วหน่า คุณมีอะไรจะอธิบายมั้ยครับคุณตาล บอกผมได้นะ” คุณวอนโฮถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“มะไม่มีค่ะ ทะทุกอย่างเป็นความจริงค่ะ ตะแต่ตาลไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะคะ มันเป็นครั้งแรกของตาล ตาลขอโทษค่ะ” ฉันบอก ฮือออ ฉันอยากจะร้องไห้

“ขอโทษ ขอโทษแล้วมันหายมั้ยเล่า เธอจะรับผิดชอบฉันยังไงฮะ ฉันเสียหายนะ” แบคฮยอนโอป้าก็ยังคงโวยวายใส่ฉันอยู่เหมือนเดิม ฮึ่ย! คนบ้า! ก็บอกว่าขอโทษแล้วไงขอโทษ จะอะไรนักหนา นี่ตัวจริงเค้าเป็นคนแบบนี้หรอเนี่ย ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ เย็นไว้ไอตาลเย็นไว้

“ฮยอง ฮยองต้องไล่ยัยนี่ออกนะ” ฮะ! ไล่ออก

“ไม่นะ ไม่นะคะ อย่าไล่ตาลออกเลยนะ ตาลเพิ่งมาทำงานเมื่อวานวันแรก ตาลยังไม่อยากออกตอนนี้ ถ้าตาลออกแล้วตาลจะไปทำงานที่ไหนอ่ะ” ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ไม่รู้แหละ ต้องมารยาไว้ก่อน

“เห็นใจผู้หญิงตัวเล็กๆตาดำๆอย่างลูกตาลเถอะนะคะ นะคะๆๆ” ฉันอ้อนคุณวอนโฮแบบสุดฤทธิ์

“ไม่ครับ! ฮยองอย่าไปยอมนะ เป็นผมผมไม่ยอมจริงๆด้วย ยัยดำ ยัยไม้กระดาน ฉันไม่ยอมเธอหรอก ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำเลย ฉันรู้ว่าเธอแสดงละคร” กรี๊ดดดดด!!! โอป้าว่าฉัน ดำงั้นหรอ ไม้กระดานงั้นหรอ อีตาลรับไม่ได้ ทนไม่ไว้แล้วโว้ยยย!!!

“โอป้า!!! มันจะมากไปแล้วนะคะ ใครดำ ใครไม้กระดานไม่ทราบ!” ฉันถามอย่างเดือดดาน เอาสิ คุณวอนโฮจะมองฉันยังไงก็ช่างตอนนี้ฉันไม่สนแล้ว ตายเป็นตาย

“ก็เธอไงยัยดำ ยัยไม้กระดาน แบร่ๆๆๆ” เค้าบอกแล้วแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าล้อเลียนใส่ฉัน

แผล่บ!

“แหวะ! ทุ่ย! ยัยบ้า เธอเอามือมาปาดลิ้นฉันทำไมเนี่ย เค็มนะ!” แบคฮยอนโอป้าหันมาแวดเสียงใส่ฉัน

“ก็ช่างสิ! ลิ้นโอป้าหนิไม่ใช้ลิ้นหนู แบร่ๆๆๆ” ฉันทำบ้าง และเหมือนแบคฮยอนโอป้าก็จะเริ่มเดือดเหมือนกันแล้วก็ทำท่าจะเอาคืน แต่ฉันหลบทัน

“อ๊ะๆ เรื่องอะไรที่หนูจะยอมให้โอป้าปาดลิ้นคืนล่ะ ฝันไปเถอะ หนูจะบอกอะไรให้นะว่าหนูไม่ได้ดำ อย่างนี้เค้าเรียกว่าผิวสีน้ำผึ้ง แต่ช่วงนี้ออกแดดบ่อยเลยคล้ำ แต่ยังไม่ดำเข้าใจมั้ย! ส่วนนมหนูก็มีเยอะพอตัว ไม่ใช่ไม้กระดาน! ว่าแต่โอป้าเหอะ นอกจากหน้าจะเหมือนหมาแล้ว ปากก็ยังหมาอีก ขอโทษนะคะซื้อหมามาเลี้ยงในปากหรือไงถึงได้ปล่อยให้มันมาเห่าเพ่นพ่านแบบนี้เนี่ย!” ฉันบอกอย่างไม่ยอมเค้าเหมือนกัน ไม่รู้แหละ ไม่ฉันก็เค้าที่ต้องตายกันไปข้างนึง

“นี่เธอยัยตัวแสบ!” แบคฮยอนโอป้าชี้หน้าใส่ฉัน

“ทำไมอีพี่แบค!” ฉันเองก็เชิดหน้าขึ้นสู้อย่างไม่ยอมเหมือนกัน

“พอได้แล้วทั้งคู่! เลิกทะเลาะกันซักที!” คุณวอนโฮห้ามก่อนที่ฉันกับเค้าจะทะเลาะกันไปมากกว่านี้

“ฮยอง ฮยองเห็นแล้วใช่มั้ยว่ายัยนี่ร้ายแค่ไหน ทีนี้คงตัดสินใจไล่ยัยนี่ออกได้แล้วนะครับ กล้าดียังไงมาว่าลูกค้าระดับวีไอพีอย่างผม” เค้าบอก หยี...หมั่นไส้ว่ะ จะผิดมั้ยที่ฉันจะรู้สึกหมั่นไส้และเกลียดเมนตัวเองขึ้นมา

“พี่เห็นแล้ว คุณตาลครับคือ...” คุณวอนโฮหันมาและกำลังจะพูดบางอย่างกับฉัน แต่ฉันชิงพูดตัดซะก่อน เพราะฉันรู้ว่าเค้าคงจะไล่ฉันออกแน่ๆ

“คุณวอนโฮจะไล่ตาลออกจริงๆใช่มั้ยคะ งั้นก่อนที่ตาลจะไปตาลต้องขอโทษคุณวอนโฮด้วยนะคะที่ตาลแสดงกริยาไม่ดีกับแขกวีไอพีของคุณ แต่แบคฮยอนโอป้าเค้าว่าตาลก่อน ตาลก็แค่ปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองก็เท่านั้น แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ท้องเสียนะคะ...แบคฮยอนโอป้า” ฉันพูดและเน้นชื่อเค้าสุดๆก่อนที่จะเดินหันหลังเตรียมที่จะเดินออกไป แต่...

“เดี๋ยวก่อนครับคุณตาล ผมยังไม่ได้บอกว่าจะไล่คุณออกเลยนะ” ฉันชะงักกับคำพูดของคุณวอนโฮแล้วตาก็เบิกโพลงเปล่งประกายอีกครั้งอย่างมีความหวัง สำเร็จ! การแสดงของอีตาลนี่สุดยอดจริงๆ แต่ก่อนที่จะดี๊ด๊าไปมากกว่านี้ ฉันก็ค่อยๆหันไปหาเค้าและตีหน้าเศร้าแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าต้องการจะสื่อ

“หมายความว่าไงคะ” ฉันถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ตอแหลสุดชีวิต

“ใช่ครับฮยอง หมายความว่าไง ทำไมไม่ไล่ออก ยัยนี่ทำให้ผมท้องเสียและทำให้ผมอับอายนะฮยอง” เค้าเองก็ยังคงทักท้วงเหมือนเดิม ชิ!

“แต่เธอก็ขอโทษนายไปแล้วนะ เห็นมั้ยว่าเธอรู้สึกผิด เธอไม่ได้อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก แต่อย่างที่บอก มันเป็นครั้งแรกของเธอ ส่วนนายเองก็ต่อว่าเธอไปแล้วไม่ใช่หรือไงล่ะ น่าจะพอได้แล้วมั้ง แล้วไอเรื่องอับอายน่ะ นายคิดว่าคนอื่นเค้ารู้หรือไงว่าไอคนที่ท้องเสียกลางผับเมื่อคืนเป็นใครอ่ะ ก็นายเล่นใส่หมวกใส่แว่นปลอมตัวซะขนาดนั้น แถมเมื่อคืนคนก็เยอะ เค้าไม่มาสนใจคนขี้แตกแค่คนเดียวหรอกนะ เค้ามาที่นี่เพื่อมาสนุก ไม่ใช่มาสนคนปวดท้องขี้ ใครๆเค้าก็ต่างเมาต่างสนุกกันทั้งนั้น เราสองคนก็สนิทกันนะแบคฮยอน นานๆทีจะเกิดเรื่องแบบนี้ที่ผับของพี่ ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆซักหน่อย แค่ความผิดพลาดของพนักงานใหม่นิดๆหน่อยๆอย่าเอามาใส่ใจให้มากเลยน่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จัดการแล้วกัน” เค้าอธิบายให้แบคฮยอนฟัง ให้มันได้อย่างนี้สิ คุณวอนโฮนะคุณวอนโฮ คนอะไรไม่รู้ล้อหล่อ หล่อทั้งกายและใจเลยยย

“คุณตาลครับ ผมจะไม่ไล่คุณออก แต่จะตัดเงินเดือนเดือนนี้ของคุณ” ฮะ! ตัดเงินเดือน! แต่ก็ยังดีวะ ดีกว่าถูกไล่ออก

“แล้วพี่ก็จะให้นายกินฟรีเที่ยวฟรีที่ผับของพี่ทั้งเดือนเลยแบคฮยอน” แล้วเค้าก็หันไปพูดกับแบคฮยอนโอป้า

“จริงนะ! พี่พูดแล้วนะ เอางั้นก็ได้ครับ” แหม...ทีงี้แล้วรีบเชียวนะอีพี่แบค หมั่นไส้โว้ยยย

“โดยที่พี่จะให้คุณลูกตาลดูแลและบริการนายตลอดทั้งเดือนเพื่อเป็นการไถ่โทษ” เค้าบอก...

“ฮะ!!!/ฮะ!!!” ฉันกับแบคฮยอนร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ

“ไม่เอาอ่ะฮยอง ผมไม่เอายัยนี่ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอละ” เค้าบอก

“ใช่ค่ะ ตาลก็ไม่เอานะคะ ไม่อยากมีปัญหากับแบคฮยอนโอป้าอีก” ฉันเองก็คัดค้าน

“ไม่ได้ครับ นี่ถือเป็นบทลงโทษของคุณครับคุณตาล ส่วนนาย...แบคฮยอน นายไม่ต้องกลัวหรอก เพราะมันจะไม่เกิดขึ้นอีกพี่สัญญา ถ้ามันเกิดขึ้นอีกพี่อาจจะไล่เธอออก แต่พี่รับรองว่าจะไม่มีอีกแล้ว” เค้าบอก

“อืมมม...ถ้างั้นผมจะใช้อะไรเธอก็ได้ใช่มั้ยครับ” เค้าถาม

“ใช่ แต่ต้องอย่าให้มันมากเกินที่จะให้ได้นะ” คุณวอนโฮบอก

“หึ! ดีเลย” เค้าพูดแค่นั้นแล้วก็เดินมาใกล้ๆฉันพร้อมกับกระซิบว่า...

“เธอเสร็จฉันแน่ยัยตัวแสบ” ฮึ่ย!...ขนลุก ฉันรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที เหมือนกำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับฉัน

End’s Louktarn Part

                Chaaim’s Part

กรุ้งกริ้งๆ! (เสียงเปิดประตูเข้าร้าน)

“เอ๋! ไปไหนกันหมด หรือว่ายังไม่มาทำงานกัน นี่ฉันมาเร็วไปหรอ ก็ไม่นะ หรือว่าจะอยู่หลังร้าน...” ฉันไม่คิดอะไรมาก แต่ค่อยๆย่องและก็ด้ำๆมองๆเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเค้าคนนั้น...พี่ชานยอล

“ชะเอม!!!

“แหก!ๆๆๆ แม่แหก! เอ้า! มีโซตกใจหมดเลย ทำไมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง” ฉันอุทานอย่างตกใจ

“แหะๆ โทษที ก็ฉันเห็นเธอเอาแต่ด้ำมองๆเหมือนกลัวว่าจะเจอใครอย่างงั้นแหละ” เธอบอก

“ปะเปล่าซักหน่อย ฉันแค่สงสัยว่าคนหายไปไหนกันหมดก็แค่นั้นเอง” ฉันแถ

“อ๋อ อยู่หลังร้านน่ะ” เธอบอกฉัน

“งั้นหรอกหรอ...แล้วนี่ลูกค้ายังไม่เข้าร้านเลยหรอ” ฉันถาม

“ยังเลย ร้านเพิ่งเปิดเอง” เธอบอก

“แล้ว...พี่ชานยอลล่ะ เค้ามามั้ย” ฉันถาม

“มา แต่ตอนนี้ยังไม่ถึง เห็นคุณนายปาร์คบอกว่าอยู่super marketกับคุณชานยอล เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วแหละ” เธอบอก ฮู่ววว...ค่อยโล่งไปที นี่ถ้าฉันเจอเค้า ฉันควรจะทำตัวยังไงดีวะเนี่ย

“งั้น...เราไปทำงานกันเถอะ” ฉันชวนมีโซ

“นี่มีโซ”

“หืม? ว่าไงหรอ”

“คือจะว่าอะไรมั้ย ถ้าวันนี้ฉันขอทำงานแค่ในครัวอ่ะ” ฉันถาม ก็ฉันไม่อยากเจอหน้าเค้าตอนนี้หนิ

“ทำไมล่ะ” เธอถามด้วยความสงสัย

“ก็เมื่อวานฉันก่อเรื่องหนิ ฉันกลัวว่าถ้าฉันออกไปทำงานข้างนอกจะทำได้ไม่ดี ฉันยังไม่พร้อมโดนตัดเงินเดือนหรอกนะ วันนี้ฉันขอทำงานในครัวดีกว่า แล้วค่อยดูเธอทำงานเป็นตัวอย่างไง” ฉันบอกเธอ

“อืม...ถ้าเธอคิดว่าเธอสบายใจ ก็ได้จ่ะ เดี๋ยววันนี้ฉันทำงานข้างนอกเอง” เธอบอกฉัน

“มีโซใจดีที่สุดเลย ขอบใจนะ” ฉันบอกเธอ

กรุ้งกริ้ง!

“หืม ดูเหมือนว่าคุณนายปาร์คกับคุณชานยอลจะมาแล้วนะชะเอม” ฮะ! มาแล้วหรอ ไม่นะ ฉันยังไม่พร้อมเจอหน้าเค้า เอาไงดีๆ

“เดี๋ยวฉันไปช่วยคุณนายถือของก่อนนะ ของน่าจะเยอะน่าดู เห็นคุณชานยอลบอกว่าวันนี้จะเข้าครัวเป็นเชฟให้ที่ร้านทั้งวันเลย แทโฮ! ไปช่วยฉัน” มีโซบอก ฮะ! เข้าครัวทั้งวันเลย งั้นก็หมายความว่าฉันต้องทำงานอยู่ในครัวกับเค้างั้นหรอ

“สวัสดีค่ะคุณนายปาร์ค สวัสดีค่ะคุณชานยอล/สวัสดีครับ”

“สวัสดีจ่ะมีโซ/แทโฮ”

“เดี๋ยวหนูช่วยถือนะคะ/เดี๋ยวผมช่วยครับ”

“ขอบใจจ่ะ/ขอบใจนะ แล้วนี่ยัยนั่นมารึยัง”

ป๊าบ!

“ตาชานยอล! เรียกหนูเอมดีๆหน่อย”

“ขอโทษครับ ชะเอมมารึยัง”

“มาแล้วค่ะ ตอนนี้อยู่ในครัว”

“เอ้า! หายไปไหนแล้วล่ะ เมื่อกี้ยังอยู่ในนี้อยู่เลย”

“ทำไมหรอ”

“ก็ชะเอมขอแลกงานกับมีโซ บอกว่าจะทำงานในครัวแทนทั้งวันเลยน่ะค่ะคุณชานยอล พอคุณนายปาร์คกับคุณชานยอลมาก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”

“หึ! คงจะกลัวสินะ”

“คะ? คุณชานยอลว่าอะไรนะคะ”

“อ๋อ เปล่าๆ”

ไลน์!

มีโซ คือ...ฉันปวดท้องกระทันหันน่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องน้ำ ขอโทษนะที่หายมาแบบนี้ แล้วก็...ฉันคิดว่าฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะไปทำงานข้างนอกเอง เธอกลับมาทำงานในครัวจะดีกว่านะ

“เอ้า! อะไรของชะเอมเนี่ย”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ชะเอมแค่ไลน์มาบอกว่าเธอปวดท้องกระทันหันน่ะค่ะ ตอนนี้อยู่ห้องน้ำ แล้วก็ขอแลกกลับไปทำงานข้างนอกเหมือนเดิม”

“หืมมม งั้นหรอ... มีโซ เธอไปทำงานข้างนอกเหมือนเดิมเถอะ”

“แต่ว่าชะเอม...”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอไปทำงานเถอะ”

“งั้น...ก็ได้ค่ะ”

“คิดจะหลบหน้าฉันหรอยัยตัวแสบ หึ ไม่มีทางซะหรอก”

 แอ๊ดดด!

“หวังว่าคงจะไม่เจอนะ” ฉันค่อยแง้มแประตูห้องน้ำออกมาแล้วพึมพำอยู่คนเดียว

“ไม่เจอฉันน่ะหรอ” เสียงนี้มัน...

“เฮ้ย! พี่ชานยอล” ฉันอุทานด้วยความตกใจ นี่เค้ามาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ทำไม ตกใจหรอที่เจอฉัน หรือกลัว ฮื้ม?” เค้าถามแล้วเลิกคิ้วใส่ฉัน

“ปะเปล่าซักหน่อย ไม่ได้กลัว ทำไมหนูต้องกลัวพี่ด้วย” ฉันถาม

“ถ้าไม่กลัวแล้วหลบหน้าฉันทำไม” เค้าถาม

“ใครหลบ ไม่มี๊” ฉันบอก

“แล้วเสียงสูงทำไม” เค้าถาม

“ก็...ก็...เปล่าซะหน่อย ไม่มีก็ไม่มีสิ ไม่ได้หลบแล้วก็ไม่ได้กลัวด้วย” ฉันบอก

“ถ้างั้นก็ดี ปะ ไปทำงานได้ละ” เค้าพูดแล้วก็เดินมาฉวยมือฉันให้ตามเค้าไป

“เดี๋ยวพี่ชานยอล พี่พาหนูมาในครัวทำไม หนูทำงานข้างนอก” ฉันบอก ก็อยู่ดีๆเค้าก็ลากฉันมาในครัวอ่ะ

“ไม่แล้วล่ะชะเอม ฉันให้มีโซไปทำงานข้างนอกแทนละ ส่วนเธอ...ต้องทำงานในครัวกับฉัน” เค้าบอก

“ฮะ!

“วันนี้ทั้งวันเธอต้องเป็นลูกมือช่วยฉันทำอาหาร”เค้าบอกฉันพร้อมส่งยิ้มแบบมีเลศนัยมาให้ นี่เค้าต้องหาเรื่องแกล้งฉันอีกแน่ๆเลย

“ตะแต่หนูทำอาหารอิตาเลี่ยนไม่ค่อยเป็น ทำเป็นแค่สปาเก็ตตี้ มักกาโรนี สเต็ก mushroom cream soupแล้วก็breakfastตอนเช้า” ฉันบอกเค้าเท่าที่ตัวเองทำได้

“รู้สึกว่าฉันเพิ่งบอกเธอไปเองนะว่าฉันให้เธอเป็นลูกมือ ไม่ได้ให้เป็นเชฟ” เค้าบอกฉัน

“แต่หนู...” ฉันกำลังจะค้าน แต่...

“ไม่มีแต่ ถ้าเธอไม่ทำฉันจะหักเงินเดือนเธอ”

“พี่ไม่มีสิทธิ์นะ ความจริงคุณนายปาร์คต่างหากที่มีสิทธิ์ เพราะเธอเป็นเจ้าของร้านแล้วก็เป็นคนรับหนูเข้าทำงาน” ฉันเถียงเค้า

“ทำไมจะไม่มี ฉันเป็นลูก แล้วก็มีส่วนในร้านนี้เหมือนกัน ทุกคนในนี้ต่างก็เคารพฉันกันทั้งนั้น ก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่กล้าดื้อกล้าเถียงฉัน” เค้าว่าฉัน

“หนูไม่ได้ดื้อนะ!

“ดื้อ! นี่ไงที่เค้าเรียกว่าดื้อ มีอย่างที่ไหนขึ้นเสียงกับเจ้านายอ่ะฮะ อย่างนี้มันน่าจับตีก้นซะให้เข็ด นี่แหนะๆๆ” เค้าบอกแล้วรวบตัวฉันเข้าไปใกล้แล้วจับฉันตีก้น กรี๊ดดด!!! เค้าทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงอ่ะ

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“กรี๊ดดด!!! โอ๊ย! อย่านะพี่ชานยอล หนูเจ็บก้น โอ๊ย!” ฉันบอกเค้า แต่เค้าก็ยังไม่หยุด อีพี่ชานยอลบ้า! มันน่าจับกัดหูซะให้ขาด

“เจ็บสิดี นี่แหนะๆ” เค้ายังคงตีก้นฉันอยู่

“เสียงเอะอะโวยวายอะไรกันลูก” เสียงคุณนายปาร์คเอ่ยถาม

“คุณแม่...” ดูเหมือนว่าเค้าจะตกใจเลยเลิกตีก้นฉัน แต่มีหรอที่ฉันจะยอม

ปั๊ก!

“โอ๊ย! ยัยบ้า มาเตะขาฉันทำไมฮะ” เค้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะฉันไปเตะขาเค้าอย่างแรง

“ก็พี่ทำหนูก่อนอ่ะ ไม่กระทุ้งเข่าใส่ชานยอลน้อยของพี่ก็ดีแค่ไหนแล่ว” ฉันบอกแล้วรีบไปหลบที่หลังคุณนายปาร์คทันที

“คุณนายปาร์คช่วยหนูด้วยค่ะ พี่ชานยอลตีก้นหนู” ฉันฟ้องคุณนายปาร์ค

“จริงหรอจ๊ะ! ตาชานยอลทำน้องแบบนั้นได้ไงฮะ น้องเค้าเป็นผู้หญิงนะ นี่แหนะๆ แม่สอนว่าให้เป็นสุภาพบุรุษใช่มั้ย นี่แหนะๆ” แล้วพี่ชานยอลก็โดนคุณนายปาร์คจับตีก้น555

“โอ๊ย! แม่ผมเจ็บ โอ๊ย!” นี่แหละนะ...ให้ทุกแก่ท่านทุกนั้นถึงตัว ฉันส่งรอยยิ้มอย่างผู้ชนะไปให้พี่ชานยอล ส่วนเค้าน่ะหรอ เหอะ ก็ส่งสายตาคาดโทษมาอีกเหมือนเคย...

End Chaaim’s Part

                Saiparn’s Part

 ณ โรงพยาบาลxxx ย่านกังนัม

“โอ๊ย! เป็นอะไรเนี่ย ทำไมปวดท้องแบบนี้ หรือว่าเมนมา ไม่ได้การละ ต้องรีบไปเชค” ฉันที่อยู่ๆก็ปวดท้องขึ้นมารีบหยิบผ้าอนามัยในกระเป๋าไปทันทีทั้งที่ยังไม่แกะ

“โอ๊ยปวดท้อง ไม่ต้องแกะหรอก เอาไปทั้งห่อเลยแล้วกัน” แล้วฉันก็รีบวิ่งไปห้องน้ำทันที

ผลัก! ตุบ! แผละ!

เฮือก! แย่แล้ว! ฉันมัวแต่วิ่งจนไม่ทันได้มองทางจนเผลอไปชนกับใครเข้าอย่างจัง และที่สำคัญผ้าอนามัยของฉันก็กระเด็นไปตกใส่หัวเค้า!!!

“คุณ! คุณเป็นยังไงบ้างคะ ดิฉันขอโทษนะคะที่ไม่ระวัง คุณเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ” ฉันถามแล้วช่วยพยุงเค้า

“โอ๊ยคุณ! เดินยังไงเนี่ย โอ๊ยๆ ขาผม ผมเจ็บขาอยู่คุณ ระวังหน่อย” เค้าบอกฉัน เอ๊ะ! ทำไมเสียงคุ้นหูจัง ฉันพยายามมองหน้าเค้า แต่ว่าตอนนี้เค้าใส่หมวกกับแมสอยู่

“ดิฉันขอโทษนะคะ พอดีดิฉันรีบไปทำธุระน่ะค่ะ” ฉันบอกเค้าแล้วก็ช่วยพยุงเค้า

“นี่ใช่มั้ยธุระของคุณ คงจะมาเยอะสินะ” เค้าบอกพลางยื่นผ้าอนามัยมาให้ฉัน

“คุณ!>///<”  เค้านี่มัน...บ้าที่สุด น่าอายชะมัด

“เขินหรอครับคุณหมอ” เค้าถามฉัน ตรงไปมั้ยเนี่ย

“ก็คุณเล่นพูดตรงแบบนี้ไม่ให้เขินได้ไงล่ะคะ” ฉันบอก เอาจริงๆ ถึงฉันจะเป็นหมอก็เขินเป็นนะ

“หึๆ ไม่ต้องเขินหรอกครับ มันเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้หญิง แต่ก่อนที่จะคิดเรื่องนั้น คุณช่วยผมก่อนได้มั้ยผมเจ็บขากับแขน” เค้าบอก

“ขอโทษค่ะ เอ่อ...คุณพยาบาลคะคุณพยาบาล” ฉันเรียกพยาบาล

“คะคุณหมอ”

“คุณช่วยพาเค้าไปหาที่นั่งหรือว่าไปหาหมอหน่อยนะคะ นี่คุณ ถ้าคุณเจ็บอะไรตรงไหนก็บอกคุณพยาบาลนะ ฉันขอตัวไปทำธุระของฉันก่อน แล้วก็ขอโทษอีกครั้งนะคะ” ฉันบอกพยาบาลเสร็จก็หันไปพูดกับคู่กรณีของฉัน

20นาทีต่อมา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เชิญค่ะ”

“คุณหมอคะ คนไข้พิเศษของคุณหมอมาแล้วค่ะ”

“ให้เค้าเข้ามาได้เลยค่ะ”

“เชิญได้เลยค่ะ”

“คุณ!!!/คุณ!!!” ฉันอุทานด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่ฉันเดินชนเค้า

“นี่...รู้จักกันแล้วหรอคะ” คุณไอยูถามด้วยความสงสัย

“อ๋อ เปล่าค่ะ เผอิญว่าก่อนหน้านี้เกิดอุบัติเหตุระหว่างเรานิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ไม่มีอะไรแล้วค่ะ” ฉันบอกเธอ

“อ๋อ โอเคค่ะ งั้นดิฉันจะแนะนำคนไข้ท่านนี้ให้คุณหมอรู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ นี่คือคุณโด คยองซูหรือคุณดีโอเป็นศิลปินหนึ่งในสมาชิกวงเอ็กซ์โซน่ะค่ะ” เธอบอกฉัน ฮะ! ว่าไงนะ! ดีโอโอป้าหรอ กรี๊ดดดดด!!!!!

“สวัสดีครับ ผมดีโอครับ” แล้วเค้าก็ถอดหมวกกับแมสออก คุณพระ! เค้าจริงๆด้วย นี่คนไข้ที่ฉันต้องดูแลเป็นเค้าหรอเนี่ย

“สะสะสะสวัสดีค่ะ คะคะคุณดีโอ” ฉันพูดอย่าวตะกุกตะกัก ก็ฉันตกใจนี่นา บ้าไปแล้ว เพื่อนฉันทั้งสามคนก็เจอกับสมาชิกเอ็กซ์โซคนอื่นๆกันทั้งนั้นเลย แล้ววันนี้ฉันก็มาเจอกับตัวอีก แถมยังไปทำผ้าอนามัยตกใส่หัวเค้าอีก ไหนจะทำเค้าบาดเจ็บอีก โอ๊ยยย ใฟ้มันได้อย่างนี้สิยัยป่าน

“ถึงกับตกใจเลยหรอคะหมอป่าน” คุณไอยูแซวฉัน

“ไม่ต้องตกใจนะครับคุณหมอ แล้วก็ไม่ต้องเขินเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย ผมไม่ถือ” เค้าบอกหน้าตายสุดๆ ให้ตายเหอะ เค้าอ่านใจฉันออกได้ไงเนี่ย

“อะไรหรอคะคุณหมอ” คุณไอยูถามฉัน

“เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ เอ่อ ฉันว่าเรามาเริ่มตรวจกันเลยดีกว่านะคะ เชิญค่ะดีโอโอป้า เอ้ย! คุณดีโอ”

“เรียกดีโอโอป้าก็ได้ครับ” เค้าบอก เห้อออ...เค้าจะรู้มั้ยนะว่าแค่คำพูดเรียบๆกับหน้าตานิ่งๆมันมีอิทธิพลกับหัวใจฉันมาก

“หมอขอวัดชีพจรหน่อยนะคะ”

“เป็นไงบ้างครับ”

“ชีพจรปกติดีนะคะ”

“เอ่อ...ต่อไป หมอขอตรวจอัตราการเต้นของหัวใจหน่อยนะคะ”

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

“เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ เสียงหัวใจของผมมันเต้นปกติดีรึเปล่าหรือว่า...เต้นเร็วไป” เค้าถามฉันพร้อมกับมองหน้าฉันและมอฉันทุกการกระทำ ให้ตายเหอะ หัวใจเค้าเต้นปกติดี แต่หัวใจฉันน่ะสิมันจะหลุดออกมาอยู่แล้ว >///<

“หัวใจของโอป้าปกติดีดีค่ะ” ฉันบอกเค้าแล้วก็ตรวจเค้าไปเรื่อยๆจนเกือบจะเสร็จดี

“สรุปก็คือโอป้าหักโหมมากเกินไป เท่าที่ตรวจดูแล้วเนี่ย นอกจากกล้ามเนื้อแขนกับขาและข้อกระดูกจะอักเสบแล้ว คอโอป้าก็อักเสบด้วยนะคะ แสดงว่าโอป้าเต้นและใช้พลังเสียงเยอะใช่มั้ยคะ” ฉันบอกและถามเค้า

“จะว่าอย่างนั้นก็ใช่” เค้าบอก

“โอป้าต้องดูแลตัวเองดีๆนะคะ รู้ว่าเตรียมตัวสำหรับคัมแบค แต่ว่าก็ควรจะห่วงเรื่องสุขภาพตัวเองด้วย พักผ่อนและดื่มน้ำเยอะๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์ แล้วก็อะไรที่บำรุงได้ก็บำรุง ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ อย่าก้มเยอะ แล้วเวลาจะนั่งจะนอนก็ระวังด้วยนะคะ อาจเกิดการเคล็ดขัดยอกได้ และที่สำคัญทานยาตามที่หมอสั่งด้วย แอลลี่ทุกคนเป็นห่วง” ฉันบอกเค้า

“รวมถึงคุณหมอด้วยรึเปล่าครับ” เค้าถามกลับ

O///O!” เขินสิคะรออะไร

“นี่โอป้ารู้ได้ไงคะ>///<” ฉันถาม

“ก็ผมเห็นสร้อยคอของคุณมันสลักว่าโดคยองซูน่ะ” เค้าบอก

>///<......” ฉันนี่ถึงกับเขินทำอะไรไม่ถูก

“หึๆ เขินหรอ เธอเป็นห่วงพี่ใช่มั้ยสายป่าน” สรรพนามที่เปลี่ยนไปมันทำให้ฉันอยากจะมุดโต๊หนี แล้วเมื่อกี้เค้าเรียกชื่อฉัน!!!

“ฮ่าๆๆ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ต่อไปนี้พี่จะมาตรวจกับเราทุกวันเลยนะครับ คุณหมอสายป่าน ไปละ ขอบคุณนะครับคุณหมอสายป่านสำหรับคำแนะนำ อันนยอง” เค้าบอกแล้วเตรียมที่จะเดินออกไป

“อันนยองค่ะ>///<” ฉันบอกลาด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว คงจะแดงมากแน่ๆ...

End Saiparn’s Part


Talk:

เม้นต์ให้หน่อย คิดถึงเม้นต์จังเลย คิดถึงรีดด้วย รีดหายไปแล้วแน่เลย ค้างไว้นาน555 ก็บอกแล้วไงว่าไม่ทิ้ง ตอนนี้แต่งให้ยาวเลยนะ กลับมาเร็วกลับมา555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #30 Eve_Vilasinee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:44
    หุ้ยยย รอตั้งนานนนนนไรต์มาเเร้ววอัพอีกน้ะไรต์ขาาาาา
    #30
    0
  2. #29 Yamm-lu47 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:30
    รอมานานนน
    #29
    0
  3. #28 JUSTWALEE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 21:11
    ไรท์อิสคัมแบค555
    #28
    0