FIC ''Don't challenge ที่รักอย่าท้า'' kyumin & etc.

ตอนที่ 3 : Don't challenge ที่รักอย่าท้า : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ส.ค. 53




" กลับแล้วนะครัีบบบบ "  ซองมินก้มหัวให้กับชินดงและนาริแล้ววิ่งออกไปจากนั้นตรงไปที่บ้านเขาทันที

ระหว่างทางซองมินก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลาง ๆป่านนี้แม่ของเขาจะทำอะไรอยู่นะคงไม่ได้โทรศัพท์หรอกนะ  เพราะตั้งแต่เ้จอกับคุณลุงคนนั้นแม่เขาก็เปลี่ยนไป....








ย้ิอนกลัีบไป 13 วันที่แล้ว.....


" แม่ครับเสร็จแล้วครับกลับบ้านกัน " ซองมินเดินมาหาแม่เพื่อจะกลับบ้านหลังจากเดินไปจ่ายค่ายาของแม่เขาเสร็จเรียบร้อย

" เสร็จแล้วเหรอ ป่ะกลับบ้านกันจ้ะ "  หญิงดูมีอายุ เอ่ยกับลูกชายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เธอมีรอยยิ้มที่สวยงานอยู่เสมอ ในความคิดของซองมิน

ซองมินช่วยพยุงผู้เป็นแม่ให้ค่อย ๆ เดินเพราะเธอไม่สบาย แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่ออยู่ๆแม่ของเขาก็หยุดเดินซะงั้น  ซองมินมองผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัยก่อนจะหันไปทางที่แม่ของเขามองใครบางคนอยู่ แล้วก็แปลกใจมากกว่าเดิมเมื่อคนนั้นก็กำลังจ้องมองเขากับแม่อยู่เหมือนกัน

" แม่ครับใครเหรอครับ " ซองมินเอ่ยถามแม่แต่ก็ได้ไม่มีเสียงตอบกลับมา

"... "

" แม่ครับ..."

"...."

" แม่ครับ " ครางนี้ซองมินสะกิดด้วยเรียกแม่ไปด้วย ซึ่งก็ดึงสติของเธอกลับมาได้

" หืมอะไรเหรอซองมิน "

" ผมเห็นแม่มองคุณลุงคนนั้นนานแล้วอ่ะครับ แม่รู้จักเขาเหรอฮะ " และคำถามของซองมินก็ทำให้เธอต้องนิ่งเงียบ เธอเลือกที่จะไม่ตอบลูกชายแต่กลับดึงซองมินให้เดินต่อ

" ลีมินยอน ? นั่นเธอใช่มั้ย  " เ้จ้าของชื่อชะงักกึก  ซองมินยิ่งงงเข้าไปใหญ่ คุณลุงคนนี้ใครกันนะ ทำไมเขาถึงไม่รู้จัก

" คะ...คุณจำฉันได้ ? "  ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำใสๆคลอที่ดวงตาคู่สวย  คุณจำฉันได้ มันไม่จริงใช่มั้ย....มินยอนรู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นถี่เร็วอย่างบ้างคลั่ง เพราะคุณใช่มั้ยหัวใจฉันถึงเต้นอย่างนี้....

" แม่ฮะ แม่เป็นอะไรครับ " ซองมินพูดออกไปด้วยความตกใจที่แม่ของเราร้องไห้อย่างไม่มีสาเหตุ

" มะ..ไม่จ้ะซองมิน " เธอแก้ตัวแล้วก้มหน้าลง  ไม่นะอย่าแสดงให้เขารู้นะมินยอน เธอต้องไม่ให้ลูกรู้มินยอน....

" มินยอนเธอเป็นอะไรรึเปล่า ซองมินรีบพาแม่ของเธอมานั่งพักก่อนเถอะ " เขาและซองมินช่วยกันพยุงมินยอนไว้

" คุณรู้จักผมกับแม่เหรอครับ " ซองมินเอ่ยถามบุคคลอาวุธโสกว่าเขา

" ใช่ฉันรู้จักเธอและแม่ แต่เธอน่ะไม่รู้จักฉันหรอก ฉันชื่อ โจว ชินคยอง " ชายตรงหน้าพูดกับซองมินและหันไปยิ้มอย่างอบอุ่นให้กับมินยอน  มินยอน...เธอยังคงสวยเสมอ ฉันดีใจจริง ๆ ที่วันนี้่ได้เจอเธอ ฉัน......คิดถึงเธอเหลือเกินมินยอน..

" อ่าครับ ยินที่ได้รู้จักนะครับ ^^ งั้นผมขอตัวไปรอตรงนู้นนะครับ ฝากดูแลแม่ด้วยนะครับ " ซองมินก้มหัวและยิ้มให้อย่างน่ารักก่อนจะเดินไปรอแม่ของเขา

" เธอ...สบายดีมั้ย " ชินคยองเปิดบทสนทนาหลังจากเงียบมานาน

" ..."  ไร้เสียงตอบรับจากมินยอนเช่นเดิม ชินคยองรู้ว่ามินยอนยังโกรธเขาอยู่ หรือไม่ก็เ้กลียดเขา..

" มินยอนฉันรู้นะว่าเธอเกลียดฉันอยู่ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ไว้แม้จะผ่่านไปกี่ 10 ปี 20 ปี หัวใจของฉันก็ยังรักเธออยู่ ฉันคิดถึงเธอ...."

น้ำตาลูกผุ้ชายไหลออกมาอย่างไม่อาย ซึ่งมันก็ทำให้มินยอนอึ้งไปซักพัก

" ทั้งที่คุณมีภรรยาและลูกเหรอคะ !!!" เธอถามด้วยอารมณ์โทสะ..ทำไมกันนะผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ เธอไม่สามรถคาดเดาความคิดเขาได้เลย


--------------------------------------------------------------------------มาต่อแล้วค่ะ--------------------------------------------------------------------------------------------------------


" คุณ...ยังรักผมอยู่มั้ย " เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงกำลังรอความหวังของคนตรงหน้า

เธออย่าบอกเขานะมินยอนอย่าลืมสิเขาทำร้ายอะไรเธอบ้าง  แต่ทำไมตอนนี้ในหัวใจทำไมมันถึงไม่รู้สึกเหมือนความคิด เธอควรจะบอกเขายังไงดี.....  ชินคยองนั่งรอคำตอบของมินยอนสีหน้าของเขาเริ่มซีดอาจเป็นเพราะกลัวคำตอบที่เธอจะตอบเขาก็ได้

" ฉัน...." ตอบเขาไปสิว่าเธอยังรักเขาอยู่ อย่าบอกนะมินยอนคิดถึงอนาคตสิ  บอกไปตามที่หัวใจต้องการเธอเหนื่อยมามากแล้วนะถึงเวลาที่เธอจะมีความสุขกับคนอื่นเขาบ้างสิ ความคิดของเธอตีกันวุ่นวายไปหมด เธอจะต้องเลือกซักทาง เธอไม่ชอบอะไรที่มันค้างคา
เพราะฉะนั้น เรื่องนี้เธอจะจบมันเอง.....


" ฉันจะบอกว่า ฉันยังรักคุณอยู่ค่ะ " เฮ่อออ ฉันพูดออกไปแล้ว หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เธอคิดนะ ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ลูกได้พบกับความสุขอีกครั้ง

" จริงเหรอมินยอน เธอไม่ได้โกหกฉันใช่มั้ย เธอยังรักฉันอยู่จริง ๆด้วย " ชินคยองดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่เขาโผเข้ากอดหญิงที่เขาโหยหามานาน ขอบคุณพระเจ้า....

" ผมไปส่งนะ " ชินคยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข

" ได้สิคะ " เธอยิ้มละไมตอบกลับไป  ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเธอก็ยังคงงดงามเสมอนะมินยอน ชินคยองคิดในใจ

" ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งฉันกับลูก " เธอกล่าวขอบคุณกับชินคยอง

" ขอบคุณนะครับคุณลุง " ซองมินก้มหัวให้อย่างนอบน้อม  ทำไมนะลูกชายของเขาถึงไม่เป็นแบบซองมินบ้างเขาคิดแล้วก็น้อยใจเจ้าลูกชายที่ไม่มาเหลียวแลเขาบ้างเลย

" ไม่เป็นไรหรอกฉันเต็มใจ อ่ะนี่มินยอนนี่เบอร์โทรศัพท์ฉันนะ มีปัญหาอะไรก็ติดต่อมาได้ ตอนนี้ฉันขอตัวก่อน " เขาเอ่ยลาแม่ลูกเพราะลืมไปว่ามีนัดกับลูกค้าในตอนบ่าย

" ขับรถดีๆนะคะ "  เธอบอกกับชินคยองอย่างอารมณ์ดีแล้วเดินกลับเข้าบ้านไปอย่างมีความสุข


แต่เธอจะรู้มัยว่าเรื่องมันยังไม่จบลงแค่นี้....เธอลืมอะไรไปรึเปล่าว่าชินคยองยังมีลูกและภรรยาที่อยู่ที่บ้าน เธอคงลืมมันไปจริง ๆ......















ย้อนกลับมาในปัจจุบัน.....



คฤหาสน์ตระกูลโจว 


บรื้นนนน~




เสียงเครื่องยนต์ราคาแพงขับเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่

บุคคลผู้เป็นเจ้าของเครื่องยนต์นั้น ก้าวเท้าออกมาเพื่อเข้าไปยังคฤหาสน์ที่บางคนหาเงินทั้งชาติก็ยังเทียบไม่ได้

ลูกชายเจ้าของบ้าน โจว คยูฮยอน ที่สาว ๆ ต่างหลงไหลในใบหน้าอันหล่อเหลา ชื่อเสียงและเงินทอง ของเขาซึ่งโจว คยูฮยอนนั้นเกลียดเป็นที่สุดผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตหวังแต่เงินเขาเท่านั้น

และสุดท้ายมันก็ทำให้เขาไม่เชื่อในรักแท้  ความรักมันก็เป็นแค่เครื่องบำเรอกามมารมณ์เท่านั้น

ร่างสูงของคยูฮยอนเดินขึ้นไปบนห้องนอนของเขาเพื่อไปอาบน้ำ หลังจากที่พนักงานตัวแสบที่ร้านนั้นจงใจแกล้งเขา หึเขาไม่ปล่อยเอาไว้หรอก....

" แม่ฉันอยู่ไหน " คยูฮยอนเอ่ยถามคนรับใช้ในบ้าน

" คุณนายหญิงอยู่ที่สวนดอกไม้ค่ะ "

" อืมขอบใจ " เขาเดินตรงไปยังสวนดอกไม้ที่แม่เขาชอบไปนั่งเป็นประจำ

" แม่ครับ " คยูฮยอนกอดเข้าข้างหลังผู้เป็นแม่ จนเธอตกใจสะดุ้งอย่างแรง

" คยูฮยอนลูกแม่ตกใจหมด มาไม่ให้สุ้มให้เสียงนะเราน่ะ "

" ผมขอโทษครับก็คยูอยากกอดแม่นี่นา.. " รอยยิ้มที่อบอุ่นส่งไปยังแม่ของเขา  มีเพียงแม่เขาเท่านั้นที่ได้เห็นมัน แม่เขาเห็นเขาร้องไห้เพราะความรักแค่คนเดียวเท่านั้น  แม่เขาได้รับอ้อมกอดของลูกชายคนเดียวเท่านั้น  ได้ยินคำว่ารักจากปากลูกชายของเขาคนเดียวเท่านั้น  แม้กระทั่งพ่อของเขาก็ยังไม่เห็นมัน.......



บรื้นนนน....

รถสำดำขลับเข้ามาจอดเทียบอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลโจว เจ้าของบ้านที่ดูมีสง่าราศี เดินเข้าบ้านของตนเองไป

ชินคยองนั่งพักอยู่ที่ห้องโถงภายในบ้าน  เขาหหลับตาครุ่นคิดเรื่องมินยอน  เขาจะทำยังไงให้เขาได้อยู่้ใกล้กับเธอ เขาไม่อยากปิดบังใคร เขาอยากเดินไปกับเธออย่างมีความสุข เฮ้อออ.. แต่แล้วก็มีบุคคลมาใหม่เข้ามาในบ้าน

" นี่ลูกจะไปไหนน่ะ " ชินคยองเอ่ยถามลูกชายทั้งที่ยังหลับตาอยู่

" ธุระ...ส่วนตัว " คยูฮยอนตอบคำถามอย่างเย็นชาซึ่งผู้เป็นพ่อนั้นชินแล้ว จึงไม่รู้สึกอะไร

เอาล่ะเขาจะบอกลูกและจีฮยอนภรรยาของเขาเอง " เธอไปเรียกคุณหญิงมาหาฉันหน่อยสิ เสียงของชินคยองทำให้่คยูฮยอนชะงัก

" ลูกก็ด้วยคยูฮยอน มานั่งคุยกับพ่อก่อนสิ " เขาเอ่ยชวนลูกชายให้มานั่งรอจีฮยอนด้วยกัน..

หลังจากที่คยูฮยอนมานั่ง พวกเขาก็ไม่คุยกันเหมือนเคย ซึ่งเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

" คุณท่านคะ คุณผู้หญิงมาแล้วค่ะ " คนรับใช้บอกกับพ่อลูกทั้ง 2 แล้วก้มหัวเดินจากไป

โจว จีฮยอน กำลังเดินมาที่ห้องโถงใหญ่  เธอสวยดั่งดอกไม้แรกแย้ม แต่ในความรู้สึกของชินคยองมินยอนสวยที่สุดสำหรับเขา

" นั่งก่อนสิคุณ วันนี้ผมมีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ " ผู้เป็นภรรยานั่งลงตามที่สามีบอกแล้วนั่งนิ่งเงียบฟังสิ่งที่สามีที่เธอรักมากที่สุดกำลังพูดออกมาล

" คุณจำลีมินยอนได้มั้ย ? " คำถามของชินคยองทำให้จีฮยอนอึ้งไปหลายวิ แต่เธอก็กลับมานั่งนิ่งเงียบเหมือนเดิม  มีแต่คยูฮยอนเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องอะไร กำลังมองมาที่แม่ของเขาด้วยความสงัสัยแต่เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบต่อไป

"วันนี้ผมเจอเขา แล้วผมก็บอกความรู้สึกของผมออกไป และเธอก็คงคิดเหมือนกันกับผมอยู่ ....คุณจะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะ..." เขาหยุดพูดแล้วรวบรวมความกล้าเอ่ยปากบอกออกไป

" เอาเขามาอยู่ในบ้านเพื่อลบล้างความผิดที่ผมและคุณเคยทำกับเขา "  จีฮยอนอึ้งไปนานน้ำใส ๆ ไหลออกมา จนคยูฮยอนต้องถามเธอด้วยความเป็นห่วง

" แม่ครับแม่เป็นอะไรครับ ...คุณกำลังพูดถึงใครน่ะ เขาเป็นใครแล้วจะมาอยู่ในบ้านหลังนี้ทำไม บอกผมมา ! " ชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อด้วยอารมณ์ที่กำลังสูงขึ้น

" เขาเป็นคนรักของพ่อ " เขาบอกออกไปโดยไม่มองหน้าลูกชายและภรรยาของตนเอง

" !!!! ..... อะไรนะ ! คุณบ้าไปแล้วเหรอ แล้วที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่คนรักของคุณรึยังไง ฮ๊ะ !! คุณทำแบบนี้ได้ยังไงคุณยังมีหัวใจอยู่รึเปล่า โอเคได้ ถ้าคุณพาเขามาผมกับแม่จะไป " คูยฮยนขึ้นเสียงกับพ่อ พ่อท ี่ใจร้ายทำร้ายเขาและแม่ได้ลงคอ  เขาเกลียดผู้ชายคนนี้  ใครมันทำให้แม่ของเขาต้องเจ็บช้ำ พวกมันจะต้องตาย !

" ไม่นะอย่าไปไหนนะลูก ไม่ต้องไปหรอก พ่อเขาทำงานหนัก เขาหาเงินให้เราอย่าไปขัดเขาเลยลุก ฮึก ...ก " จีฮยอนบอกลูกชาย เธอไม่ไปจากบ้านหลังนี้ เธอจะทน ถึงแม้ว่าเธอจะรักเขามากมาย การแต่งงานที่ชินคยองไม่ยอมรับแต่จีฮยอนก็ยอมรับและเธอยังทำให้มินยอนคนรักของชินคยองต้องเจ็บช้ำ...สมควรแล้วจีฮยอนพระเจ้าลงโทษเธอแล้ว

" อะไรนะครับแม่!!แม่จะทนทำไมในเมื่อคนมันไม่รัก "  คยูฮยอนแปลกใจที่แม่ของเขาเลือกที่จะอยู่ที่นี่  แม่คงรักผู้ชายคนนี้มากสินะครับ ชินคยองผมเกลียดคุณ !!  คยูฮยอนเดินออกไปจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น


" คุณ...รับได้ใช่มั้ย ผมขอโทษที่ต้องทำอย่างนี้นะ แต่ผมไม่อยากเสียเขาไปอีกแล้วคุณก็อยู่ที่นี่แหละผมจะรับผิดชอบและดูแลเหมือนเดิมนะ "  ชินคยองพูดไปด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกดีใจที่เธอรับได้และเสียใจที่ต้องทำอย่างนี้ ผทขอโทษที่รักคุณไม่ได้จีฺฮยอน....


เช้าวันเสาร์


" ซองมิน ๆ.. ลูกตื่นได้แล้ววันนี้แม่ทำ้ข้าวผัดฟักทองให้ด้วยน้าา" แม่ของซองมินเดินไปปลุกลูกชายที่กำลังนอนเอาโล่ (?)

" จริงเหรอครับแม่...ตื่นแล้วครับ ๆ ฮิ ๆ วันนี้จะได้ข้าวผัดฝีมือแม่แล้วยิ่งไปกว่านั้นยังมีฟักทองอีกด้วยย ฮ่าาา อารมณ์ดีจังง... " กระต่ายร่างอวบตื่นขึ้นไปอาบน้ำด้วยอารมณ์สุนทรี แล้วรีบแต่งตัวลงมาทานข้าวผัดฟักทองของโปรดของเขา

." ว้่าววหอมจังเลยครับแม่ ทานละนะครับบ " ซองมินพูดออดอ้อนผู้เป็นแม่แล้วรีบลงมือทานอาการตรงหน้าราวกับกลัวจะมีใครมาแย่งไปอย่างนั้นแหละ

มินยอนมองลูกชายด้วยความสุขซองมินน่ะถึงโตจนเข้ามหาลัยแล้วเขาก็ยังปฏิบัติอย่างเดิม แล้วอย่างนี้เธอจะมีลูกสะใภ้เมื่อไหร่กันนะ ตอนนี้่ทุกย่างคงลงตัวแล้วสินะ  ..

" อิ่มแล้วอร่อยจัง ผมไปทำงานแล้วนะครับบ " ซองมินยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน  เขาขอตัวไปี่้รานเค้กและไม่ลืมที่จะหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่แล้ววิ่งแจ้นออกไป

" ซองมินนะซองมินแม่บอกว่าไม่ต้องทำ ก็ไม่เชื่อกันเลย ดื้อจริง ๆ" เธอบ่นกับตัวเองแล้วเก็บจานไปล้่างแล้วมานั่ีงดูทีวีไปเรื่อยเปื่อย...



ร้านเค้ก...

" ซองมินโต๊ะ 3 จ้ะ " พี่นาริเรียกซองมินที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ี่อีกด้านหนึ่ง

" ครับ ^^ " ซองมินวิ่งไปรับเค้กไปส่งโต๊ะ  3 แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อตรงหน้าเขามีใครคนนึงที่เขาเคยแกล้งไว้ 

" ถอย ! ยืนมองหน้าลูกค้าแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีมารยาท "  ร่างสูงตรงหน้าดุว่าซองมินอย่างเสียงดัง วันนี้่เขาจะมาชำระแค้น หึ

" อ๊ะ ขอโทษครับ " ซองมินก้มหน้าขอโทษแล้วเอี้ยวตัวไปอีกทางเพื่อไปส่งเค้ก   ฮึ่ย ตาบ้านี่คิดจะเอาคืนฉันสินะ  นี่เขาแอบชอบซะเปล่า  มาคราวนั้นทำไมนายดูดีจังนะ ดูดีจนซองมินคนนี้แอบปลื้มเลยล่ะ แต่ทำไมคราวนี้มาว่าเขาปาว ๆ ชิ ! เสียเวลาจริง ๆ

ซองมินเดินกลับมาที่เคาเตอร์หลังจากไปส่งเค้กให้ลูกค้า จึงเดินมาถามคยูฮยอนที่กำัลังนั่งหน้าตายที่เคาเตอร์

" จะรับอะไรดีครับ " ซองมินถามร่่างสูงตรงหน้า

" ฉันชื่อ โจว คยูฮยอน ถ้านายไม่รู้จักไปที่ตึกคณิตศาตร์ นายจะได้รู้ซักทีว่าฉันเป็นใคร.. " คยูฮยอนตอบไม่ตรงคำถาม ทำให้ร่างอวบตรงหน้าพูดตอกกลับไป..

" ฉันชื่อ ลีซองมิน ถ้านายไม่รู้จักก็รู้จักซะ ^^ " เมื่อพูดจบก็ส่งยิ้มหวานไปให้คยููฮยอนที่ตอนนี้กำลังอึ่งที่มีคนกล้าตอกกลับเขา นายกล้ามากไปแล้วซองมิน แล้วนายจะได้รู้ว่าคนที่มันกล้ามาเล่นกับฉันมันจะต้องเป็นยังไง

" นาย !! มานี่กับฉันเดี๋ยวนี้ฉันจะสั่งสอนว่าใครเป็นใคร!! พี่นาริอ่ะผมจ้างนายนี่ครึ่งวัน " คยููิฮยอนวางเงินให้นาริเป็นจำนวนมากที่เท่ากับเงินเดือนของซองมิน ...

" มะ ไม่นะพี่ชินดงช่วยซองมินด้วย " ซองมินหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากชินดงเสียงดังจนคนในร้านมองมาที่พวกเขา..

" หึ ไม่ต้องพี่ชินดง ผมกลับล่ะ " ว่าแล้วคยูฮยอนก็ลากซองมินออกไปจากรา้นท่ามกลางสายตาที่แปลกใจของลูกค้าในร้าน

" เฮ้ยย ! ปล่อยฉันนะเว้ย ลากฉันมาทำไม จะชกก็ชกดิ ชนะฉันไม่ได้ก็จะใช้วิธีนี้เหรอ หึ " ซองมินสลัดมือออกจากคยูฮยอนได้ก็กอดอกแล้วพูดดูถูกร่างสูงตรงหน้า อย่างไม่เกรงกลัว

คำพูดของซองมินทำเส้นของความอดทนขาดผึง คยูฮยอนไม่พูดอะไร แต่...


เพี๊ยะ !!!


คยูฮยอนใช้มือตบหน้าซองมินจนหน้าหัน  เขาโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้

ซองมินยืนเงียบไปไม่หันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขา หรือว่านายกำลังกลัวซองมิน หึ นายกล้าเล่นกับฉัน ฉันก็กล้าทำร้ายนาย

" ทำไมเจ็บรึไง ห๊ะ ! " คยูุฮยอนจับหน้าซองมินให้หันมามองเขา  แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อเขาเห็นหน้าซองมินที่มีน้ำใส ๆ นองเต็มหน้า

นายรู้่จุดอ่อนของฉันได้ไงนะคยูฮยอน  นายคงไม่ีรู้ว่าการตบหน้าฉันมันทำให้ฉันนึกถึงความทรงจำที่เจ็บปวด    ใช่..พ่อเขาตบหน้าเขา พ่อเขาเกลียดเขา เพราะเหตุผลอะไรนั้นเขาไม่รู้  แต่...ซองมินรักพ่อ

" อะไรกันแค่นี้ร้องไห้ " คยูฮยอนพูดอย่างแปลกใจ ที่ซองมินจะร้องไห้ขนาดนี้ หรือว่าเขาจะทำเกินไป ไม่หรอกนายนั่นอยากท้าทายเองหนิ

" ฉันร้องไห้ไม่ใช่เพราะเจ็บ.." ซองมินพูดแค่นั้นเขาไม่อยากบอกอะไรกับคนที่ไม่รู้จัก
" แก้ตัวน้ำขุ่ีนๆ "

" เอาล่ะ ฉันจะบอกว่านายต้องมาถือกระเป๋าให้ฉันทุกวัน ซื้อข้าวให้ัฉันกินตอนเที่ยงด้วย เข้าใจใช่มั้ย "

" เข้าใจ แต่ไม่ทำ " ซองมินตอกกลับมา  ทำให้คยูฮยอนต้องคว้าข้อมืออย่างแรง แล้วลากเข้ามาในตรอกแคบๆที่ไม่มีคน

" ไม่เข้าใจเหรอ หืมม " คยูฮยอนเป่ารดหายใจรดต้นคอของซองมิน ทำให้ร่างอวบตรงหน้าเขาหน้าขึ้นสี แก้มแดงระเรื่อ หึ นายมันก็แค่คนหน้าโง่สินะ ซองมิน...

" ปล่อยฉัน " ซองมินพูดเสียงเรียบปกติเพื่อไม่ให้ร่างสูงรู้ว่าตอนนี้หัวใจของเขากำลังเต้นระรัว

" อยากให้ปลอ่ยก็ต้องทำตามที่ฉันสั่งเพราะนายทำกาแฟหกใส่ฉัน " คยูฮยอนพูดอย่างเอาแต่ใจ " หรือที่นายปฏิเสธเพราะอยากให้ฉันทำอย่างนี้บ่อย ๆน่ะ หึ อย่างนี้นี่เอง " คยูฮยอนกำลงัก้มไปสูดดมกลิ่นกายที่ซอกคอของซองมิน แต่ก็ต้องหยุดเมื่อร่างอวบ ยอมตกลงทำตามที่เขาสั่ง

" เออ ๆก็ได้ ๆ ฉันจะยอมทำตาม พอใจรึยัง " 

" หึหึ ดีมาก ฉันไปนะ " คยูฮยอนปล่อยซองมินแล้วเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี  แต่อีกคนกำลังยืนฟึดฟัดอยู่คนเดียว.....












-----------------------------------------------------------------------------------------♥



เฮ้อออ แต่งจบซักที่ > < ไม่มีเวลาแต่งเลย อ่ะ 

ขอเม้น หนูอยากได้ -..-  ฮ่า ๆ

คยูโหดร้ายเนอะตบหน้ามินเค้า (ของแกเมื่อไหร่ ?= =) 

อยากให้ติชมดูอ่ะค่ะ ว่าแต่งเป็นไงบ้าง คนชอบมั้ยอ่ะ  สุดท้ายยยยยยย

เม้นเหอะ
























นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #19 ฮันคยอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2553 / 10:49
    คับ สนุกมากเลยคับ

    คยูตบมินมินเค้าทำไม

    มาต่อเร็วๆน่ะคับ
    #19
    0
  2. #13 sj_DH_09 (@eve9310) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2553 / 22:20
    คยู ตบมินทำม้ายยยย
    #13
    0
  3. #9 Double_T_๗. (@khunerng1185) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 17:32
    โหดอ่ะ สงสารมิน ไรเตอร์ใจร้าย ฮ่าๆ
    #9
    0
  4. #8 min (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2553 / 00:11
    คยูร้ายอ่ะ ตบมินนี่
    #8
    0