สำหรับบล็อกวันนี้ ผมตั้งใจว่าอยากเขียนถึงคนที่ผมประทับใจอยู่หนึ่งคน  ใครคนนั้นที่ทำให้ผมจำจดได้อย่างแม่นยำไม่เคยลืมโดยไม่ต้องเมมไว้ในโทรศัพท์หรือในสมุดก็คือพี่นุช

             พี่นุชคนนี้ถ้าว่าไปแล้วก็ไม่ได้มีความพิเศษไปกว่าเพื่อนๆคนอื่นๆของผมหรอก พี่นุชก็เป็นเพื่อนที่มาๆหายๆเหมือนกับคนอื่น

และมาเติมมิตรภาพต่อกันเหมือนคนอื่น

           วันนี้ก่อนจะเขียนบล็อกผมก็ไปสืบค้นข้อมูลบนนิยายว่า ผมกับพี่นุชคบกันมากี่ปี? ก็ได้คำตอบว่า  หากนับเอาเม้นต์ที่พี่นุชมาเม้นต์ให้ผมครั้งแรกเลยก็อยู่ในเรื่อง นิยายกำลังภายในบ้าๆบอๆเรื่องนั้น

      มีวันที่กำกับว่า  28สิงหาคม 2554 เวลา เที่ยงคืนสามวินาที

ก็นับได้รวม “สี่ปี”ที่ผมพบกับพี่นุช

          ในวันนั้นพี่นุชเคยทำอะไรต่างๆด้วยความเป็นผู้ที่มีน้ำใจต่อผม

ทั้งการเม้นต์ ทั้งการทักทายอย่างเต็มใจ

ด้วยการที่ผมปลื้มพี่นุชมาตั้งแต่เห็นพี่นุชเคยเม้นต์นิยายเพื่อนที่แจ่มใส ผมเลยประทับใจเอามากตอนที่พี่นุชเข้ามาในไอดีผมครั้งแรก

  จำได้ว่าอ่านเม้นต์แรกพี่นุชไปก็ยิ้มไปไม่เบื่อเลย

                สำนวนการเม้นต์บอกตรงๆว่า เป็นการเม้นต์ที่ใช้ใจเม้นต์จริงๆ ยิ่งหลังๆท้ายเรื่องน่ะ สุดยอด! พี่นุชปล่อยพลังในการเม้นต์อย่างออกรส!  พี่นุชคงไม่รู้หรอกว่า การเม้นต์แบบนั้นก็คือการ

 “เสริมความเด่นให้นิยาย” ซึ่งเป็นการเม้นต์ที่ถูกต้อง

เพราะคนอ่านส่วนใหญ่มักจะอ่านเม้นต์ท้ายเรื่องเสมอๆ

แล้วเม้นต์พี่นุชก็ทำให้นิยายผมมีสีสันเพิ่มขึ้นมาเอามากๆ

เพราะคนอ่านจะมาอ่านเม้นต์พี่นุช แล้วเอาไปคิดตามว่า

ตรงนั้นตรงนี้ พี่นุชพูดมามันจริงไหม?

ตรงนี้พี่นุชชมน่ะ มันดียังไงกัน? เสร็จแล้วก็จะย้อนไปอ่านใหม่อย่างเนี๊ยะ

         การเป็นนักเม้นต์ที่ดี ต้องอยู่ในเขตกำหนด

ไม่ควรออกเลยเถิดเกินไป เพราะจะทำให้อะไรๆในนิยายเขาเสีย

        ซึ่งพี่นุชก็ไม่เคยทำอะไรเกินอย่างที่ว่ามาเลย มีแต่ว่า

คอยช่วยดู ช่วยทำให้นิยายโดดเด่นขึ้นมาเท่านั้น

         พี่นุชมาคบกับผมอย่างมากไมตรี ผมกับพี่นุชพูดคุยสารทุกข์กันแบบคนกันเองมาโดยตลอด และพี่นุชให้ความเอ็นดูต่อผมด้วยความสม่ำเสมอไม่เคยตกหล่น

          พี่นุชในสายตาผมก็คือผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และให้ความเป็นเพื่อนต่อผู้อื่นอย่างจริงจังและจริงใจตลอดมา

     ผมชอบความสดใสร่าเริงของพี่นุช เห็นถึงความเป็นคนมองโลกในแง่ดีที่พี่นุชแสดงออก โดยเฉพาะบล็อกล่าสุดของพี่นุชนี้

(รักไม่ใช่ดวงดาวที่พราวแสง)  ซึ่งพี่นุชบอกให้พวกเรารู้ว่า

พี่นุชไม่เคยเศร้านานกับเรื่องอะไรทั้งสิ้น ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง

เพราะการจะเศร้ากับสิ่งใดๆก็ตามที่มันผ่านไปแล้ว และสิ่งนั้นไม่ได้ทำให้เราเหลือความรู้สึกดีๆอะไรเลยเราจะมามัวเสียเวลากับมันทำไมล่ะ?

     สู้เอาเวลาที่เหลืออยู่ ไปหาสิ่งใหม่ๆที่สดใสกว่ามิดีเหรอชีวิตนี้จะได้มีความสุข ชีวิตคนเรามันสั้นกว่าที่เราคิดไว้เยอะนะครับ

  การจะหาความสุขใส่ตัวไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย

หากจะมาเอาความทุกข์ทับถมเข้าไปให้เราทุกข์หนักไปอีกไม่สมควรเป็นอย่างยิ่ง

   และพี่นุชก็เป็นคนนั้นที่ไม่เคยเอาความทุกข์เข้าใส่ตัว

พี่นุชปล่อยวางและเปิดใจว่างเสมอมา ทำอะไรด้วยความสุข

มองสิ่งต่างๆในแง่มุมที่เป็นคนให้อภัยและมองอะไรสองด้านเสมอ

จิตใจพี่นุชเลยสงบ ซึ่งผลที่ตามมาก็คือ ได้ความสุข

ไม่น่าเชื่อนะครับว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆแค่นี้ และอายุแค่นี้

จะมีอะไรเหมือนคนที่เคยเห็นโลกมานานและสามารถจัดการกับปัญหาในจิตใจได้แบบสุดยอดเช่นนี้

               ไม่รวมที่พี่นุชปฏิบัติธรรมอยู่ประจำรวมถึงแผ่ส่วนบุญให้เพื่อนๆเสมอมา

             มีคนเคยคิดว่า ทำไมผมถึงได้มาทำอะไรให้พี่นุช?

ทำไมผมจึงอยู่กับพี่นุชคล้ายกับว่าพี่นุชเป็นคนสำคัญที่สุดของผม?

                    ผมจะตอบว่า

ที่ผมห่วงใย  และสนใจกับเรื่องพี่นุชเพราะว่า

พี่นุชมาห่วงใยผมก่อน

พี่นุชเอาคำว่า “มิตรภาพ”มามอบให้ผมด้วยความตั้งใจมาก

พี่นุช เก็บทุกๆสิ่งที่มันเป็นคำว่า “เพื่อน”ของผมไว้จนหมด

พี่นุชไม่เคยทิ้งผมไว้ให้อยู่เดียวดาย แต่คอยดูแลตลอดมาทั้งต่อหน้าและลับหลัง

ทั้งหมดนี้ พี่นุชทำมันมาแล้วตั้งแต่เมื่อเจอกับผมครั้งแรกเมื่อสี่ปีก่อน

และ...

 ในพศ 2558  ปัจจุบัน และก็เวลานี้  วันนี้...

พี่นุชก็ยังคงทำมันอยู่ด้วยความเต็มใจ...

           คุณคิดดูนะครับว่า...

ใครบ้างที่จะทำให้คุณได้ขนาดนี้ทำทั้งที่ผมก็ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่พี่น้อง

          คำว่าเพื่อน มันหมายความได้เยอะนะครับ...

และเพื่อนเราก็เยอะ...

 แต่จะมีเพื่อนสักกี่คนครับที่จะทำให้เรารู้สึกแบบนี้ได้...

ก็เรียกว่า  “เพื่อนเยอะแต่หาเพื่อนไม่ได้เยอะ”ไงครับ

     วันนี้ของพี่นุชกับผมมันก็ยังเหมือนวันนั้นตลอดมา

และคิดว่า จะไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอกครับ...

        







 เครดิต
        แบกกราวนด์   ญามี่

 เพลง

Carpenters - Only Yesterday

จาก  

  https://www.youtube.com/watch?v=evETS8_WFGE