ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

สีพื้นหลัง

ระยะห่างบรรทัด

คืนค่า

ตอนที่ 11 : Chapter 11 : เกมตำรวจจับผู้ร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 20 ก.ค. 61



Chapter 11 : เกมตำรวจจับผู้ร้าย

เกมตำรวจจับผู้ร้าย?เรียกง่ายๆว่าวิ่งไล่จับละกันนะ=.=

-----------------------------------------------

"เอาล่ะนะ มาเข้าเรื่องของพวกเรากันดีกว่าเนอะ^^"

ครูโจนินทีม11 ยืนฉีกยิ้มหวาน(?)มาให้พวกเราในมือถือคุไนไว้หนึ่งเล่มพร้อมเอานิ้วไล่ไปตามปลายแหลมของมัน

เมื่อวานที่ครูคนนี้จู่ๆก็โผล่มาพร้อมคำพูดชวนสยอง ครูคาคาชิก็ปล่อยให้พวกเราไปหาครูประจำทีมตัวจริงได้ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้พวกเราทีม11แม้แต่เคียวยะก็ตื่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ สามัคคีกันวิ่งกลับบ้านพร้อมล๊อกห้องเสร็จสับ(เอ้า:ไรต์)ประมาณว่าเราสัมผัสถึงพลังงานลึกลับบางอย่างจากตัวครูเขาได้(?)

แต่ก็ต้องตกใจตาแทบถลนเมื่อตื่นเช้ามาเรเน่ก็เจอครูมายืนจ๊ะเอ๋อยู่หน้าห้องพร้อมหิ้วรุยอิกับเคียวยะมาด้วย

มันรู้ที่อยู่ตรูได้ไง= [] =!?


และนั้นเป็นสาเหตุที่พวกเรามานั่งจับเข่าฟังครูเข้าพรรนาอยู่กลางป่าแบบนี้ไง...

"จริงๆฉันก็น้อยใจนะที่เมื่อวานจู่ๆพวกเธอก็พร้อมใจกันวิ่งกลับบ้านโดยที่ไม่ฟังฉันแนะนำตัวก่อนงั้นฉันก็ขอแนะนำตัวบ้างล่ะนะ ฉัน'คิมูระ นิชิกิ'เป็นโจนินพิเศษที่ได้รับมอบหมายให้มาเป็นครูโจนินทีม11ส่วนของที่ชอบเหรอ...เอาเป็นว่าพวกเธออย่ารู้เลยดีกว่า ของที่เกลียดก็เปลี่ยนไปเรือยๆ ความฝันในอนาคตก็ปกติเหมือนคนทั่วไปแหละส่วนงานอดิเรกก็คือการรวบร่วมข้อมูลของเด็กๆในทีมฉันเพื่อความสัมพันที่ดีไงล่ะ^^"

แต่ละอย่าง...ครูอย่าพึ่งแสดงความไม่หน้าเชื่อถือให้เด็กๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเซ่ ความประทับใจนี่ลดฮวบๆเลยนะ=[]=!!

"แนะนำตัวเสร็จแล้วงั้นมาเข้าเรื่องกันดีกว่า~"

เกะนินหน้าใหม่ทั้ง3คนหันมาสบตากันประมาณว่า'ลาก่อนนะสหาย...' ส่วนที่เคียวยะเจ้าหมีจำศีลประจำกลุ่มตื่นขึ้นมานั่งตัวเกร็งพร้อมๆกับเรเน่และรุยอิได้เนี่ย ก็เพราะถูกปลุกขึ้นมาด้วยกาแฟดำร้อนๆที่เกือบโดนจับกรอกปากด้วยฝีมือของครูนิชิกิพร้อมรอยยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า'ถ้ากินนี้เข้าไปรับรองเธอไม่หลับอีกแน่แต่ ฉันไม่รับประกันสภาพปากของเธอหรอกนะ^^'

เท่านั้นแหละ...ตานี้แหกออกจนไม่รู้จะแหกยังไง ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตาเลยเชียว=____=

น่ากลัวเป็นบ้า!

"การทดสอบของฉันก็ไม่ยาก เพราะเราพึ่งเจอกันครั้งแรกฉันเลยอยากจะให้พวกเรามาเล่นเกมสนุกๆกัน โดยเกมนี้มีชื่อว่า'ตำรวจจับผู้ร้าย' กติกาง่ายๆเลยคือให้พวกเธอทั้ง3คนเป็นผู้ร้าย ส่วนครูจะเป็นตำรวจแต่จะแค่ให้หนีอย่างเดียวมันก็ไม่ใช่เรื่องอะเนอะ เพราะฉะนั้นในระหว่างที่หนี พวกเธอต้องหาโอกาสมาชิงกระพรวนนี่ไป โดยกำหนดเวลาจนถึงบ่ายโมงตรงเป๊ะๆไม่ขาดไม่เกิน"ครูนิชิกิชูกระดิ่งขึ้นมา3อัน ให้พวกเราดูพร้อมสายไปมาให้เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง

เอาเปรียบกันชัดๆ ตัวเองเป็นถึงโจนินพิเศษแต่จะให้เกะนินหน้าใหม่แบบพวกเธอเข้าไปแย่งกระดิ่งที่ครูเข้าอุตริไปผูกไว้กับเข็มขัดตรงเป้ากางเกง(?)เนี่นนะ!!?

"ส่วนคนที่ถูกจับแถมชิงกระดิ่งไปไม่ได้คนๆนั้นฉันจะถือว่าเป็นแค่สวะไร้ความหมายไม่ควรค่าแก่การที่คนอย่างฉันจะต้องไปดูแล"ครูนิชิกิพูดเสียงต่ำแล้วลืมตาขึ้นมา ทำให้เห็นดวงตาคมกริบสีแดงสดที่เหมือนจะปลอยจิตสังหารออกมาตลอดเวลา

หรือที่ครูเขาหลับตาอยู่ตลอดเป็นเพราะสาเหตุนี้กันนะ?

ลืมตาแล้วหน้าโหดเกิ๊น(ถึงจะยังยิ้มอยู่ก็เถอะ=___=;;)

"เอาล่ะๆเสียเวลามามากพอแล้วงั้นพวกเราก็มาเริ่มเล่นเกมแสนสนุกกันเถอะ ฉันให้เวลา5นาที หนีไปให้ไกลที่สุดก่อนที่ฉันจะเริ่มออกล่า ไป!"

จบเสียงสัญญาณพวกเราต่างออกตัววิ่งเข้าไปในป่าแต่ก็ได้ยินเสียงของครูนิชิกิลอยตามมา


"อ๋อ ลืมบอกไปว่าสิ่งที่อันตรายกว่าฉันน่ะคือจิตใจของพวกเธอเองนะ ระวังกันด้วยล่ะ..."







แฮ่กๆ เหนื่อยชะมัด= =

เธอวิ่งมาไกลพอสมควรแต่ก็ยังคอยระวังครูนิชิกิอยู่ แต่ก็ยังรู้สึกงงๆอยู่นะว่าไอ้สิ่งที่น่ากลัวคือจิตใจเนี่ยมันหมายถึงอะไร

เธอเดินลัดเลาะไปเรือยๆแต่ซักพักเธอก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ... 

ทิวทัศน์รอบๆตัวมันเริ่มแปลกไปจากป่าดงดิบก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทุ้งหญ้ากว้างๆข้างหน้าของเธอไม่ใกล้ไม่ไกลนักมีร่างสองร่างยืนคู่กันอยู่คาดว่าน่าจะอายุไม่เกิน11-12ปี คนนึงเป็นเด็กผมยาวสีดำสวมกิโมโนสีขาว ส่วนอีกคนมีผมสีครีมรวบผมไว้เป็นทรงดังโงะสวมชุดกิโมโนเช่นกันแต่เป็นสีม่วงอ่อนแต่ทั้งสองร่างหันหลังให้เธออยู่ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของทั้งสอง

'เธอรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงได้ชอบงูขาว?'

'...ไม่รู้สิ ฉันเคยเดาใจนายถูกที่ไหนกัน'

'เพราะงูขาว เป็นตัวแทนของการมีชีวิตและการเกิดใหม่ครูบอกฉันมาเมื่อวันก่อนถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆซักวันฉันคงได้พบกับคนที่ฉันรัก พ่อกับแม่ของฉัน...'

'บางทีนายก็คิดอะไรที่ลึกซึ้งจนฉันตามไม่ทันนะ***** แต่ว่าสำหรับฉันการได้มีชีวิตกับคนที่เรารักในช่วงเวลาที่ดีที่สุดมันก็มากพอแล้วล่ะ'

'ลึกซึ้ง? ฮึ ก็พอๆกับเธอนั้นล่ะ'

'ความรักน่ะถึงจะหายไปแล้วแต่ความรู้สึกที่เคยผูกพันมันก็จะยังคงอยูกับเราไปตลอดนะ'

'แปลว่าความคิดของเราต่างกันสินะ"

'คิก คงงั้นแหละ'




ก่อนภาพนั้นจะหายไปแล้วเปลี่ยนมาเป็นภาพทุ้งหญ้า...แต่มันไม่ใช่ทุ้งหญ้าเขียวขจีเหมือนเมื่อครู่แต่เป็นทุ้งหญ้าที่เต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของเหล่านินจา กลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งไปทั้วบริเวณจนเธอสังเกตเห็นร่างๆหนึ่งที่นั่งกอดร่างอรชรของอีกคนที่ทั่วทั้งร่างอาบไปด้วยโลหิตสีแดงไว้ สองคนนี้คือเด็กก่อนหน้าแต่ดูจะโตขึ้นมาอีกประมาณ24-25เห็นจะได้

'หนี...ไป...ซะ'

'หน่วยย่อยกำลังจะมา ทนอีกหน่อยนะ!'

'ไม่...ฉันไม่ไหวแล้ว...โชคชะตา...มันกำหนดไว้...แบบนั้น...'

'ฉันไม่สนไอ้โชตชะตาอะไรนั้นหรอก เธอต้องรอด!!'

'*****นายยิ่งเหมื่อนผู้หญิงอยู่แล้ว อย่าร้องไห้ให้หน่วยย่อยที่กำลังจะมาถึงเข้าใจผิดเลยว่ามีเทพธิดาล้วงมาจากสวรรค์เพื่อมาหยุดสงครามน่ะ^^'

'เวลาแบบนี้เธอยังจะพูดอะไรไร้สาระอีกเหรอ หุปปากแล้วอยู่เงียบๆซะ!"

'นายเป็นกำลังหลักของหมู่บ้าน 2คนนั่นกำลังรอนายอยู่ รีบไปซะ......'

'เฮ้! เป็นอะไรไปน่ะ นี่! เล่นแบบนี้ไม่สนุกนะ!! ไม่สนุกเลยซักนิด...'




คราวนี้ก็ตัดมาอีก เหมื่อนจะเป็นสถานที่เพื่อไว้อาลัยแก่นินจาผู้เสียสละเพื่อหมู่บ้าน ห่างออกไปมีร่าง2ร่างกำลังยื่นคุยกันอยู่ 

'หมายความว่าไงที่ว่าศพของ**หายไปน่ะ!?'

'ใจเย็นก่อน*****'

'จะให้ผมใจเย็นได้ไง ครูก็เห็นว่าผมเป็นคนแบกร่างของ**กลับมาเอง!!'

'ยังไม่มีอะไรแน่ชัด เจ้าอย่าพึ่งวู่วามไป'

'ครูไม่เข้าใจ **เธอเป็นคนสำคัญของผมแล้วจะให้ผมใจเย็นได้ยังไง แล้วถ้าคนที่ขโมยศพไปมันหนีไปแล้วครูจะทำยังไง!!!!!!'

ครืน!!!!!!!!!!

แรงกดดันมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากตัวผู้ชายคนนั่น ทิวทัศน์รอบๆตัวเธอบิดเบียวไปหมดมีภาพหลายๆอย่างลอยเข้ามาในหัวก่อนเธอจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา

พรึบ0___0!!

"อ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ!?"

"อ...ร...รุยอิ เคียวยะก็ด้วย"มากันตั้งแต่เมื่อไรน่ะ?

"ดูเหมื่อนทีมเราจะมีหมีจำศีลเพิ่มมาอีกคนซะแล้วล่ะมั่ง ถึงจะหลับไปเพราะคาถาลวงตาก็เถอะ"รุยอิพูดติดตลกแล้วฉุดมือเธอให้ลุกขึ้นมา

"ทำไมพวกนายมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วคาถาลวงตา?"เธอถาม

"ฉันมาคิดๆดูแล้วการที่ครูนิชิกิให้เราหนีมาโดยตั้งเวลาแค่5วินาทีในการวิ่งหนีให้ไกลที่สุด ฉันพึ่งมาคิดได้ตอนถูกคาถาลวงตาเข้าน่ะว่า ถ้าต่างคนต่างหนีสิ่งที่รออยู่คือความตาย แต่ถ้าร่วมมือกันหนทางรอดย่อมมีเสมอ"จบคำพูดของเคียวยะ

ทั้งเธอทั้งรุยอิต่างเบิกตากว้างมองไปที่เคียวยะเหมื่อนเจอของแปลก

"อะไร?"

"นายพูดได้หล่อมากเพื่อน วันนี้ฉันให้นายหล่อวันนึงเลยเอ้า!"รุยอิยกนิ้วโป้งไปทางเคียวยะแล้วทำหน้าเหมือนอาเบะ(?)

"ไม่อยากจะเชื่อว่าหมีจำศีลปากร้องหาแต่บาทาอย่างนายจะพูดอะไรแบบนี้เป็นด้วย"เธอพูดพร้อมเอามือทาบอก

"อรั่ย! เขิลเลยอ่ะตัว ถรุ้ย!มันใช้มั้ย!? มาเข้าเรื่องกันต่อคือถ้าฉันคิดไม่ผิดคือครูกะให้เราต่างคนต่างหนีโดยใช้เวลาเป็นตัวกดดันเพื่อให้เราวงแตกแบบเมื่อกี้แล้วค่อยจัดการพวกเราทีละคนไง"

จริงแฮะ ถ้าอยู่คนเดียวการที่เกะนินจะสู้กับโจนินก็เป็นเรื่องย้ากอยู่แล้วแต่ถ้าเรามีจำนวนที่มากกว่าพร้อมกลยุทธ์ที่เฉียบคมโอกาสชนะก็ยังพอมีอยู่!

"อื้ม ก็จริงถ้าเราเป็นหมาหมู่- เอ้ย! สามัคคีกันเราอาจจะชิงกระดิ่งมาได้โดยไม่ต้องโดนจับก็ได้"รุยอิจับคาง

"Ok งั้นคราวนี้เราก็จับกลุ่มกันไว้แล้วค่อยจัดการกับครูนิชิกินะ!"

"โอ้"x2

"หื้ม~เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ^^"เสียงลากยาวของใครบางคนแทรกเข้ามาในวงสนทนา

"ใช่มั้ยล่ะๆ"ไอ้พวกเราก็ตอบรับไปด้วยความลืมตัว

"..."

"..."ชิบหั๋ยละ

"^^"

"เชี่ย!!"x3

มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่!!??

"จบกันเท่านี้ล่ะนะ~^^"

โดนจับก็จบดิ!

ฟึบ!

วาบ!

"อ...อ้าว หายไปไหนกันหมดแล้วนิ?"อุสาเดินหาตั้งนานนะเนี่ย

แต่ชั่งมันเถอะ ถือว่าทีมรวมขีดจำกัดสายเลือดที่ท่านโฮคาเงะให้เรามาเป็นคนดูแลจะไม่ได้กระจอกอย่างที่คิด^^

แต่...ตระกูลขีดจำกัดทางสายเลือดของเด็กผู้ชาย2คนนั้นก็พอได้รู้ข้อมูลมานิดหน่อยร่วมกับที่ไปเจอกันในป่าเมื่อกี้ด้วย

'ยูเรยามิ รุยอิ'บุตรคนเล็กของตระกูลยูเรยามิถึงจะดูยังไม่ค่อยเชี่ยวชาญแต่ความสามารถในการควบคุมวิญญาณก็พอใช้ได้เลย

'ไฮเสะ เคียวยะ'ลูกชายคนเดียวของตระกูลไฮเสะตระกูลที่เชี่ยวชาญเรื่องทางด้านอาวุธที่สุดในโคโนฮะ ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ยังไม่แสดงความสามารถของขีดจำกัดสายเลือดออกมาให้ดูเลยแฮะ

ส่วนเด็กที่ชื่อ'เรเน่'...เมื่อกี้ถือเป็นความสามารถขีดจำกัดสายเลือดมั่ยนะ?

เด็กผู้หญิงหนึ่งเดี่ยวในกลุ่มถือเป็นคนที่มีข้อมูลอยู่น้อยมากถึงท่านโฮคาเงะจะบอกมาจากสำนักงานโฮคาเงะแล้วว่าเป็นคนจากตระกูลของเค้าคนนั่นแต่ก็ยังไม่แสดงทักษะอะไรออกมาเลย เรื่องของตระกูลนาราเมื่อไม่นานมานี้ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ เรียกว่าอยู่ในเหตุการณ์เลยด้วยซ้ำ เขาจำได้ดี...

ร่างที่ควรถูกแรงระเบิดอัดจนไม่เหลือชิ้นดีกับถูกห่อหุ้มไปด้วยละอองบางอย่างที่ส่องประกายออกมาดูสวยแต่ก็อันตรายในเวลาเดียวกัน ก่อนละอองนั้นจะหายไปปรากฏร่างของเด็กคนเดิมที่ยังครบ32

พอคิดถึงตอนนี้นเขาก็อดยิ้มไม่ได้ ความสามารถของเค้าคนนั่นจะยังไม่หายไปแต่จะยังคงอยู่ในร่างของเด็กสาวประจำกลุ่ม11

"อ๊า~มีอะไรให้ตื่นเต้นเยอะเลยนะทีมนี้ ชักสนุกแล้วสิ~^^"





อีกด้านของป่า

วูบ!!

ตุบ!

"อ้ากกก หัวฉาน!!!"เคียวยะเอามือกุมหัวแล้วเงยหน้าขึ้นฟ้าอย่างทรมาน(?)

"ไม่โดยจับมันก็ดีอยู่ อุ้บ! หรอกแต่คราวหน้าถ้าจะใช้ไอ้นี้ก็เตือนกันด้วยล่ะเรเน่"รุยอิหันมาพูดกับเธอทั้งขาสั่นพับๆๆๆๆๆมันอะไรจะขนาดนั้น=___=;;;

ก่อนหน้านี้ที่ครูนิชิกิกำลังจะจับตัวพวกเราเธอก็เปิดประตูมิติข้ามมาอีกด้านของป่าโดยกระชากหัว(?)ของรุยอิกับเคียวยะมาด้วย 

แค่กระชากหัวเพื่อเอาทีมรอดจะบ่นอะไรกันนักหนา(มาลองโดยเองมั้ยล่ะ!!:รุยอิ&เคียวยะ)

และไอ้การวาปร์สำหรับคนปกติก็คงจะทำให้หัวหมุนไม่ใช่น้อย ดีนะที่เธอมีภูมิต้านทาน อื้มๆ(=_=)(_._)(=_=)(_._)

"หนีมาได้ค่อนข้างไกลเลยนะครูนิชิกิคงใช้เวลาสักพักกว่าจะตามมาทัน"เธอหันไปบอกรุยอิกับเคียวยะที่ยังลูบหัวป้อยๆ

"เหรอ งั้นเรามาวางแผนกันเลยละกัน"ทั้ง3คน มานั่งจับเข่าแล้ววางแผนในการวางกลยุทธ์ที่แสนจะล่ำเลิศสะแมนแตน(?)

"อย่างนี้น่ะเหรอ?"

"ใช่ แล้วก็...."

"แต่มันจะใช้ได้เหรอ ถึงจะรอบคอบจริงแต่ความรุนแรงแค่นี้ครูนิชิกิรับมือไหวอยู่แล้วล่ะ ก็เป็นถึงโจนินพิเศษเลยนี่นา"จบคำของรุยอิก็เกิดความเงียบขึ้นในทีม ไม่ใช่ไม่เห็นด้วย แต่ไปไม่เป็นต่างหาก

อื้ม ก็จริงอย่างที่รุยอิพูด

อ๊ะ!?

"รุยอิ...เคียวยะ..."ลืมคิดถึงเรื่องนั้นไปสนิทเลยแฮะ

"หื้ม?/หา?"

"ฉันมีความคิดเด็ดๆแล้วล่ะ แผลบ!"พูดด้วยโทนเสียงต่ำชวนสยองปิดท้ายด้วยการเลียริมฝีปากอย่างมีมาดนางมาร(ติดเชื้อมาจากไผหว่า อ้อก!//ไรต์โดนบีบค๊อ~)

เจอกันแน่ครูนิชิกิ!





ตัดมาอีกด้าน

"เมี๊ยวๆลูกแมวที่น่ารักของครู อยู่ไหนกันเอ่ย~"หานานแล้วหนาาา สงสัยเด็กทีมเราจะขี้อาย อิ!(=___=;; :ไรต์)

"เอ๋ นั้นมันเรเน่จังม่ายช่ายเหรอ มานอนทำไมอยู่ตรงนี้ล่ะเนี่ย ฟุฟุ เสร็จโจร!"ร่างออนแอ้นของเด็กสาวประจำทีม11ที่กำลังหลับตาพริมอย่างสบายอารมณ์แบบไม่ระวังสิ่งรอบข้าง เหมาะแก่การเป็นเหยื่อรายแรกของเค้าซะมิมี

"เรเน่จาง~"

"ค่า~ครู~"

นักเรียนผู้น่ารักหันมาตามเสียงเรียกของผู้เป็นอาจารย์ช้าๆพร้อมลืมตาขึ้นปรากฏในตากลวงโบแถมมีโลหิตไหลออกมาจนน่ากลัวก่อนที่ศีรษะนั่นจะกระเด้ง(?)หลุดออกจากบ่าไปอยู่บนมือของครูนิชิกิแทน

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!(?) ศิษย์อาจารย์กบาลเด้งดึ๋งดั๋ง(?)ออกจาบ่าไปแย้ววววว!!!"

นิชิกิกรี๊ดร้องพร้อมสวมวิญญาณปลื้มจิตร์(ห๊ะ!!?:ไรต์)ตบหัวของลูกศิษย์ไปกระแทกต้นไม้อย่างไม่ออมแรง

"โอ้ย~ครูค่า~มัน~เจ็บ~น่า~"ไม่พูดปล่าวหัวนั้นก็เด้งดึ๋งๆตามเขามาอีก

"ไม่น่าาาาา อ๊าาาาาาาาาา!!!!!......."

.

.

.

"ฮึ สนุกกันพอหรือยังล่ะ? คลาย!"ทิวทัศน์รอบๆร่วมถึงร่างของเรเน่จังหายไปเหลือไว้แค่ความวางเปล่า ไม่มีร่างไร้กบาล ไม่มีหัวที่เด้งดึ๋งดั๋ง มีเพียงความว่างเปล่าของป่าทึบตามที่นิชิกิคิดอ่ะนะ แต่จริงๆแล้ว

ฟึบ ฟิ้วๆๆๆๆๆๆ

คุไนกับชูริเคนจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งมาทางนิชิกิทั่วสารทิศเหมือนกับว่าเขากำลังอยู่ในกับดักสำหรับล่าสัตว์อยู่ก็ไม่ปาน

'ตอนนี้ล่ะ!!'

'อื้ม!'

ร่าง2ร่างที่พุ่งตัวมาพร้อมๆกับอาวุธนับสิบนำโดยเคียวยะที่พุ่งมาทางเขาพร้อมแขนข้างซ้ายที่กลายสภาพเป็นคมดาบยาวเฝือยที่พร้อมจะสะบันทุกสิ่งที่ขวางหน้า ตามมาด้วยรุยอิที่ข้างๆกายมีลูกไปสีฟ้าลอยอยู่รอบๆ

"โอ๊ะโอ~ประมาทไม่ได้เลยนะพวกเธอทั้ง2คน ถือว่าใช้ได้"นิชิกิยิ้มทั้งที่ทั้งแขนและขาถูกตรึงไว้โดยลูกไฟสีฟ้าหรือดวงวิญญาณข้ารับใช้ของรุยอิ

"แล้วสาวน้อยอาหารตา(?)ประจำทีมของเราหายไปไหนซะแล้วล่ะ^^?"นิชิกิหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนที่ว่า หรือจริงๆเรเน่จะทำให้เขาผิดหวังกันนะ?

"ทางนี้ไงครู!!!!"เสียงใสของเด็กสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มดังขึ้นเหนือหัวของนิชิกิ เขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกปรากฎร่างของเด็กสาวที่แบกอะไรไว้บนบ่าพร้อมเล็งมาทางเขา จากระยะแล้วแบบนี้เข้าจะหลบทันเหรอ!?

คำตอบคือ...

ไม่ทันเฟ้ย!!เรเน่เยียดยิ้มพร้อมเล็งบาซูก้าไปทางครูนิชิกิที่ยังคงยื่นอึ้งจากการปรากฎตัวของเธออยู่

"ตำรวจติดเบ็ดแล้ว จบเกมล่ะ!!"


ตู้ม!!!!!!!!!!!!!

ฟูว~


"แฮ่ก สำเร็จมั้ย?"รุยอิถามในขนาดที่ยังฮอบแฮ่กจากการที่ต้องควบคุมดวงวิญญาณที่เขาไม่ได้ทำพันธะด้วยถึง5ดวง

"อ่า คิดว่านะ"เคียวยะที่ทำให้แขนกับมาเป็นปกติแล้วเดินนำเข้าไปดูผลงานของเพื่อนสาว เป็นวงกว้างเลยแฮะ น่ากลัวจริงๆ=_=;;

"แล้วนี้เราไม่ต้องเอากระพรวนเหรอจะบ่ายแล้วนะ"เธอมองขึ้นไปบนฟ้าทำให้รู้ว่าเวลาของพวกเธอนั่นใกล้หมดเต็มทีแล้ว

"อื้ม เอาสิ"

พวกเราเดินเข้าไปหาร่างของครูนิชิกิที่นอนนิ่งอยู่กับที่โดยยังคงระวังตัวอยู่ ตายยังวะ=_=

และในขนาดที่พวกเรากำลังจะหยิบกระพรวนที่มัดไว้อยู่ตรงเป้าของครูนิชิกิ(=_=;)ร่างของครูเขาก็เริ่มแหลกเหลวกลายเป็นโคลนซึมซับไปกับพื้นดิน


โดนเข้าแล้วไง


"หมด-เว-ลา"จบเสียงที่ดังข้างใบหูทีม11ทั้ง3ก็ล้มลงไปนอนกับพื้นโดยร่างของเรเน่นั้นนิชิกิรับไว้ทันและปล่อยให้อีกสองคนหัวกระแทกพื้นไป(เลว=_=:ไรต์)





อ...อื้ม ปวดหัวชิบ

"อ้าวๆ~ตื่นกันแล้วเหรอลูกแมวน้อยทั้ง3~^^"เสียงลากยาวของครูนิชิกิที่ยืนมองพวกเธออยู่ และพอสำรวจตัวเองดีๆก็...

ถูกมัด

กับขอนไม้=_=

"แย่จังน่า ที่ชิงกระพรวนไปไม่ได้น่ะ^^"ครูนิชิกิชูกระพรวนขึ้นและแกว่งไปมาเหมื่อนเป็นการเยาะเย้ย

"หึ้ย!/ชิ!/ฮึ!"พวกเราสะบัดหน้าไปคนล่ะทางอย่างไม่อยากยอมรับความจริง"

"ขอบอกตามตรงนะว่า...พวกเธอทำผลงานออกมาได้โคตรแย่ ทั้งถูกคาถาลวงตาเล่นเอาได้ง่ายๆ ทั้งไม่ไตร่ตรองในการทำงาน ถ้านี้คือสงครามพวกเธอคงตายไปแล้วแบบไม่ต้องสงสัย แถมยังชิงกระพรวนไปไม่ได้ก่อนเวลาที่กำหนดอีก"พอโดนคำว่า'โคตรแย่'มากระแทกหน้าก็รู้สึกจุกแปลกๆอย่างกับถูกต่อยท้องอย่างงั้นแหละ

พวกเราก้มหน้าลงอย่างเจ็บใจ ถ้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ล่ะก็...

"เอาล่ะๆเลิกดราม่ากันได้แล้วฉันยังพูดไม่จบ"ครูนิชิกิขัดขึ้นก่อนที่พวกเราจะเข้าสู่โหมดดราม่าอย่างที่ครูเขาพูดจริงๆ

"ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ความหัวไวในการคิดแก้ไขปัญหากับการรวมทีมกันวางกลยุทธ์ที่เฉียบคม แถมยังใช้พลังของตัวเองมาผสานกันได้อย่างลงตัว เคียวยะความสามารถในการเปลี่ยนร่างเป็นอาวุธของเธอถ้าเป็นคนอื่นคงบุกมาโต้งๆโดยไม่คิดอะไรแต่เธอกับวางแผนใช้ตัวเองเป็นจุดเด่นเพื่อเรียกความสนใจจากฝ่ายตรงข้ามเพื่อสะดวกต่อการจับกุม
รุยอิ การควบคุมวิญญาณของเธอถึงจะยังไม่ดีเลิศแต่ก็ไม่ธรรมดาฉันเคยได้ยินว่าตระกูลยูเรยามิถ้าไม่ได้ทำพันธะสัญญาในการเรียกดวงวิญญาณก่อนจะกินจักระในตัวผู้ใช้ไปมาก แต่เธอก็ยังสามารถเรียกวิญญาณนอกพันธะออกมาได้ถึง5ดวง ส่วนเธอเรเน่..."

ครูนิชิกิจ้องเธอซักพัก(บอกก่อนว่าถึงพูดว่าจ้องแต่พี่แกก็ยังหลับตาอยู่=_=)ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา

"ถึงจะไม่รู้ว่าไอ้ที่เธอใช้มันคืออะไรแต่เธอนี่ถือว่าสามารถเป็นรุกกี้ของฝั่งคุโนะอิจิได้เลยนะ^^"

"0.0!!??"x3

อะไรแว๊ะตอนแรกมาด่าๆแล้วก็มาชมซะเกือบตัวลอย สรุปเอาไงแน่ครู=[ ]=!

"สรุปสั้นๆเลยก็คือ ถึงจะชิงกระพรวนไปไม่ได้แต่พวกเธอทั้ง3คนก็ยังไม่ได้ถูกฉันจับ แถมการประมวลผลของพวกเธอก็ถือว่าดีเยี่ยมเพราะฉะนั้น..."

อึ้ก!

"ทุกคนผ่านจ้า เย้~^^"พูดจบก็โยนกระดาษหลากสีขึ้นฟ้าเหมือนเป็นการฉลองเล็กๆ ถามจริงใครเก็บ==

"..."x3

"อ...อ้าว ไม่ดีใจกันเลยเหรอ?"ครูนิชิกิหันมาถามอย่างสงสัย

"ถ้าจะบอกว่าผ่านก็บอกตั้งแต่แรกสิ"เรเน่

ฉึก!

"จะมาเก๊กทำไม ถามจริงไม่เมื่อยเหรอ? พักหน่อยม่ะ"เคียวยะ

ฉึก!

"เฮ้อ~"รุยอิ

ฉึก!

สามฉึกปักกลางใจ ค...เค้าก็แค่อยากจะมีบทพูดเท่ๆกับเขามั้งง่ะ

"ถ้าเราผ่านงั้นก็ขอตัวนะคะครู หนูต้องรีบกลับ"

"ไปด้วย"x2

"อ...เอ๊ ด...เดี๋ยวสิ อย่างพึ่งป๊ายยยยยยยยยยยT[ ]T~~~"เสียงร้องโหยหวนพร้อมท่านั่งปานนางเอกถูกนางร้ายแย่งสามีของครูนิชิกิไม่ได้ช่วยเพิ่มความน่าสงสารให้แก่เด็กในทีมของเขาเลยซักนิด มีแต่เสียงหัวเราะที่ดังกลับมา ลูกศิษย์ใจร้ายง่ะ!



ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีดวงตาเรียวคมสีอำพันกำลังจับจ้องไปที่ร่างของเด็กหญิงหนึ่งเดียวในทีม11ที่กำลังหัวเราะคิกคักกับเพื่อนชายทั้งสอง เสียงหัวเราะใสแจ๋วที่ไม่รู้อะไรเลย

"ปล่อยไว้นานๆก็เริ่มไม่รู้ฐานะของตัวเองซะแล้ว"

อีกไม่นานคงต้องพากลับ ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ก็ตาม...














จบ
---------------------------------------------

#สัญชาตญาณเป็นเลิศเจอครูประจำทีมครั้งแรกก็สัมผัสได้ถึงพลังงานลึกลับบางอย่างในตัวครู วิ่งกลับบ้านกันไม่ทันเลยเชียว


#เป็นครูที่ดีต้องมีความรู้ รู้แม้กระทั้งบ้านของศิษย์ที่พึ่งเจอกันได้ไม่ถึงนาที คะแนนความประทับใจครั้งแรกครูตกฮวบเลยค่ะ= =b!

#มัดกระพรวนไว้ตรงเป้ากางเกง จิตใจคุณเมิงทำด้วยอะไรวะคะ ถถถถถถ

#อาวุธโลกนินจามันไม่ถนัดมือ บาซูก้าล้นมือก็จัดมา!!หนูเรเน่มิได้กล่าวไว้

#อาจาร์ยเค้าก็อยากมีบทพูดเท่ๆกะเค้าบาง เด็กๆช่วยเข้าใจด้วย=^=!

เจอกันใหม่ตอนหน้า บ๊ายบาย~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 638 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,543 ความคิดเห็น

  1. #1508 นิ่งๆผู้เดียวดาย (จากตอนที่ 11)
    2 พ.ค. 64 / 20:11 น.
    ใครเป็นเหมือนกับเราบ้างอ่านชื่อตอนที่บอกว่าตรวจจับผู้ร้ายเป็นตรวจจับผู้ชาย ตลกมากค่ะ5556
    #1,508
    0
  2. #1341 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 11)
    3 มิ.ย. 63 / 22:52 น.
    โอ้ยย5555ขำไม่ไหวแล้ววว
    #1,341
    0
  3. #536 praew0009 (จากตอนที่ 11)
    4 ธ.ค. 61 / 17:50 น.
    *****=โอโรจิมารุ
    **=เรเน่
    ปล.เราคิดว่า * หนึ่งอันเท่ากับชื่อหนึ่งพยางค์ ใช่มั้ยคะไรต์
    #536
    2
    • #536-1 GM2222 (จากตอนที่ 11)
      1 พ.ค. 62 / 07:57 น.
      ใช่ๆคิดเหมือนกันเลย
      #536-1
  4. #315 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 11)
    15 ต.ค. 61 / 12:50 น.
    บ..บาซูก้าเลยเราะ
    #315
    0
  5. #301 malefactor (จากตอนที่ 11)
    14 ต.ค. 61 / 19:03 น.
    ชอบอาจารย์ประจำทีมมากกกกกกด
    เคียวยะนายเป็นญาติกับโซลสินิ?
    #301
    0
  6. #61 sa5sa5sa (จากตอนที่ 11)
    23 ก.ค. 61 / 08:00 น.
    เป็นกำลังใจให้นะคะ^{}^
    #61
    0
  7. #53 kissrin (จากตอนที่ 11)
    22 ก.ค. 61 / 14:02 น.
    เราจะรอน้าชอบอะ
    #53
    0
  8. #52 blackilis (จากตอนที่ 11)
    21 ก.ค. 61 / 19:41 น.
    มีความกรี๊ดลั่น//555
    #52
    0
  9. #49 puyfai5251 (จากตอนที่ 11)
    20 ก.ค. 61 / 22:54 น.
    เอา one piece เค้ามา
    =_=
    #49
    0
  10. #48 เชอรี่มาร์ (จากตอนที่ 11)
    20 ก.ค. 61 / 20:57 น.
    โอ้ยยย ฮ่าครู
    #48
    0
  11. #47 lizina2 (จากตอนที่ 11)
    20 ก.ค. 61 / 19:20 น.
    อยากมีบทเท่ไม่บอก สุดท้ายโดนลูกศิษย์ตัวเองด่ากลับมาแบบนี้
    #47
    0
  12. #46 ลูเซีย เดม่อน (จากตอนที่ 11)
    20 ก.ค. 61 / 19:10 น.

    อืม........ท้าให้ทายคนที่ดวงตาสีอำพันนั้นคือโอโรจิมารุชัวปาบ

    #46
    0
  13. #45 Kamollad Yamsopee (จากตอนที่ 11)
    20 ก.ค. 61 / 18:26 น.
    น้ำตาจิไหล~ ห๊ะ? เปล่าหรอกเราไม่ได้สงสารครูเลย​ ขำจนน้ำตาแทบเล็ต​เลย​ 5555555:-)
    #45
    0