รักนี้ไม่มีคำว่าเรา - รักนี้ไม่มีคำว่าเรา นิยาย รักนี้ไม่มีคำว่าเรา : Dek-D.com - Writer

รักนี้ไม่มีคำว่าเรา

โดย amelladek-D

ความรักก็เหมือนกับดอกไม้ยามที่มันเบ่งบานมองยังไงก็น่าชื่นชมแต่เมื่อยามที่มันแห้งเหี่ยวร่วงโรยก็ไม่มีค่าไม่น่ามอง

ยอดวิวรวม

30

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


30

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 มิ.ย. 65 / 16:03 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สายลมพัดดอกซาระกุร่วงหล่นลงมาโดนตัวของหลี่หนาน หล่อนที่กำลังรอคอยใครสักคน หล่อนก้มมองดอกซากุระที่อยู่ในมือ คุณสัญญากับฉันว่าคุณจะกลับมาในวันที่ดอกซากุระบาน 5 ปีแล้วสินะที่ฉันรอคุณ  น้ำตาหล่อนค่อยๆไหลออกมา สายลมยังคงพัดดอกไม้ร่วงลงมาคล้ายกับจะร้องไห้ไปกับหล่อน สองมือกุมหน้าสะอื้นร้องหมดแรงที่จะยืนไหว ร่างอันบอบบางของหล่อนทรุดลงข้างๆต้นไม้ ความเสียใจทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีต 

หวังจ้านเด็กผู้ชายตัวเล็กที่พึ่งย้ายบ้านมาอยู่ติดกับบ้านของหล่อน ทำให้เขาและเธอกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน พอขั้นมัธยมปลาย หน้าตาที่โดดเด่นและการเรียนที่ครองอันดับ1ในสายการเรียนของเขา จึงเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆในตอนนั้น และหล่อนก็เป็นหนึ่งในนั้นที่แอบชอบเขาเช่นกัน ความรู้สึกจากเพื่อนของเขาและเธอได้เปลี่ยนแปลงไปเป็นความรัก นานวันยิ่งผูกพันธ์มากขึ้น จนวันที่จบการศึกษาชายหนุ่มได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างเมือง  เขาบอกให้เธอรอเขาและให้คำสัญญาว่าในวันที่ดอกซากุระบานเขาจะกลับมาหาเธอ และเธอก็มายืนรอเขาทุกๆปีแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลย ครึ่งปีแรกเขายังโทรศัพท์และส่งข่าวคราวมาหาหล่อนทุกวัน แต่หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเงียบหายไป และไม่มีการติดต่อกลับมาเลยจนถึงวันนี้ แต่หล่อนก็ยังรอเขาเช่นเดิม หล่อนยังเฝ้าหวังและเฝ้าอธิษฐานให้เขาปลอดภัยและกลับมา

รอบตัวของหล่อนตอนนี้ความมืดเริ่มเข้ามาปกคลุมแล้ว หล่อนค่อยๆลุกแต่ด้วยความนั่งนานเกินไปทำให้หล่อนเซจะล้ม มีมือของใครคนหนึ่งฉุดแขนเธอเอาไว้ เธอเงยหน้าจะขอบคุณ แต่เธอก็ต้องงะงักเมื่อเห็นใบหน้าของคนคนนั้น ผู้ชายที่เธอเฝ้ารอเขากลับมาแล้วจริงๆ “หวังจ้านในที่สุดคุณก็กลับมา” หล่อนยิ้มทั้งน้ำตาและความดีใจทำให้เธอพุ่งตัวโอบกอดเขา แต่ความสุขของเธอมันช่างสั้นเหลือเกิน หล่อนแลเห็นผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา หล่อนคลายอ้อมกอดและถอยออกมาสายตาจ้องมองเขา ถึงแม้ชายหนุ่มจะยังไม่ได้พูดอะไร แต่หล่อนก็รับรู้ได้ว่าหล่อนไม่ใช่คนที่เขารักอีกต่อไปแล้ว เขายังยืนนิ่งไม่พูดกับหล่อนเลยสักคำ “เจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน”หล่อนพยายามสะกดความเสียใจและน้ำตาเอาไว้ และยิ้มให้เขา  “ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีไหม” เขาพยักหน้าตอบกลับว่าเขาสบายดี เขาจะรู้หรือเปล่านะว่าตอนนี้หัวใจของหล่อนกำลังจะแหลกสลาย หล่อนมองหน้าเขาอีกครั้งด้วยสายตาที่เจ็บปวด “ดีใจจังที่คุณกลับมา”น้ำเสียงสั่นเคลือปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม “ผมขอโทษ” คำแรกที่เขาเอ่ยออกมามันช่างเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจ เธอใช้มือทบอกข้างซ้ายแล้วกำมือแน่น ทรมานเหลือเกิน หล่อนหันหลังให้เขา “ขอให้คุณโชคดีนะ” แล้วเดินจากเขาไป ชายหนุ่มยืนมองจนหล่อนเดินหายไปจากสายตาเขา  น้ำตาผู้ชายอย่างเขาเอ่อล้นออกมา  หญิงสาวที่มาด้วยกันกับเขานั้นเดินมาตบไหล่เขาเบาๆ “นายทำดีที่สุดแล้ว ไปเถอะกลับบ้านกัน อากาศเย็นแบบนี้สุขภาพนายจะแย่ลงกว่าเดิมนะ” หล่อนประครองเขาขึ้นรถและค่อยๆขับออกไป 

ภายในห้องนอนหลี่หนานนั่งพิงขอบหน้าต่างสายตาเหม่อลอย ไม่มีน้ำตาจะไหลอีกต่อไปแล้ว มันเหือดแห้งเหลือแต่รอยคราบน้ำตาบนแก้มเท่านั้น 5ปีที่โง่งมกับคำสัญญาจอมปลอม 5ปีที่เฝ้าเพ้อฝันข้างเดียว “คุณช่างใจร้ายเหลือเกิน”หล่อนใช้มือกอดตัวเองแล้วปล่อยโฮร้องไห้ราวกับคนเสียสติ ….

แสงแดดอ่อนๆค่อยๆส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หล่อนยังนั่งอยุ่ที่เดิม สายตามองไปอย่างไร้จุดหมาย ความคิดมากมายผ่านเข้ามาในหัวของเธอทั้งคืนจนถึงตอนนี้ เธอยังหาคำตอบไม่ได้ว่า ทำไมรักของเธอกับเขาจึงจบลงแบบนี้ “หวังจ้านถ้านี่คือทางที่คุณได้เลือกแล้ว ฉันก็จะไม่ไปขวางทางของคุณ ฉันขอให้คุณมีความสุขตลอดไป หากวันข้างหน้าเรามีวาสนาต่อกัน ก็ขอให้เรากลับมารักกันอีกครั้ง” หล่อนมองรูปของเขาแล้วกอดเอาไว้ พลันสติของหล่อนดับวูบลง เสียงเอะอะโวยวายดังอยู่รอบตัวของหล่อน ทั้งที่อยากจะลืมตาขึ้นมามองแต่ก็กลับไร้เรี่ยวแรง นานเท่าไรไม่รู้ที่หล่อนหลับอยู่บนเตียงภายในโรงพยาบาล หล่อนค่อยๆลืมตาขึ้นคนแรกที่หล่อนเห็นนั่นก็คือ แม่ของหล่อนนั่นเอง “แม่คะ” เสียงลอดผ่านลำคอแทบจะไม่ได้ยิน น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลริน นี่ฉันทำอะไรลงไป หล่อนค่อยๆนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อจำเรื่องราวได้น้ำตาหล่อนเอ่อล้นดวงตาเสียงสะอื้นนั้นมันช่างเป็นเสียงที่ทรมานเหลือเกิน “หนูขอโทษ”แม่เช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้หล่อนพลางบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ รอให้หนูหายดีแล้วเราจะกลับบ้านกัน”แม่ยิ้มให้หล่อนแล้วใช้มือลูบที่เส้นผมอย่างอ่อนโยน แล้วหล่อนก็หลับลงอีกครั้ง 

หวังจ้านได้รู้ข่าวการเข้าโรงพยาบาลอย่างกระทันหันของหลี่หนาน ทำให้เขาเสียใจเป็นอย่างมาก เขาแอบเข้าไปเยี่ยมหล่อนในช่วงที่หล่อนหลับ สายน้ำเกลือ สายเครื่องช่วยหายใจ ทำไมมันดูมากมายขนาดนี้ หลังมือของหล่อนบวมเขียวหลังผ่านการเจาะเข็มเพื่อให้น้ำเกลือ  ริมฝีปากแห้งผาก ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ชายหนุ่มเอื้อมมือจะไปสัมผัสมือของเธอ แต่เขาก็ชะงักมันไว้ เขามองหล่อนเนิ่นนาน แล้วตัดสินใจถอยหลังกลับออกประตูไปด้วยสายตาที่เจ็บปวด   

 ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนอีกครั้ง ดอกซากุระกำลังบานแข่งขันกัน บางดอกกำลังบาน บางดอกก็ร่วงโรยสู่พื้นดิน ผู้คนต่างหลั่งไหลกันมาชื่นชมและเก็บภาพความสวยงามไว้เป็นความทรงจำ หล่อนทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นซากุระต้นเดิมแล้วมองดูต้นซากุระที่ปลูกเรียงกันยาวไปไกลตามทางเดินของท้องถนน ทำให้หล่อนนึกถึงบทความตอนหนึ่งในหนังสือ"ความรักก็เหมือนดอกไม้ยามออกดอกสวยงามมองยังไงก็น่าชม แต่เมื่อยามที่มันโรยราแห้งเหี่ยวกลับไร้ค่าไม่น่ามอง"  หล่อนเดินทอดน่องไปตามทางเดินเพื่อกลับบ้าน แม่ของหล่อนบอกว่ามีเอกสารถึงเธอและวางอยู่ในห้องนอน 

"หลี่หนาน ผมทำให้คุณเสียใจ ผมขอโทษ แต่ผมไม่เคยผิดสัญญาที่บอกว่าจะกลับมาหาคุณเลยสักครั้งเดียว ในวันที่ดอกซากุระบานนั้นผมเห็นคุณยืนรอผม แต่ผมไม่สามารถออกมาพบกับคุณได้ ผมเจ็บปวดใจมากแค่ไหนที่เห็นคุณแค่เอื้อมมือแต่ไม่สามารถเข้าไปกอดคุณได้ ผมเห็นคุณร้องไห้ใจผมก็แทบจะแหลกสลายลงตรงนั้น ผมคงอยู่ต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว ผมมาบอกคืนสัญญาให้กับคุณ ให้คุณได้เจอคนที่ปกป้องดูแลคุณได้ หนานหนานอย่าร้องไห้เลยนะ เพราะเวลาที่ผมมองคุณจากที่ไกลๆมันจะทำให้ผมเจ็บปวดเพราะผมไม่สามารถไปดูแลข้างคุณได้ สัญญากับผมนะ ดูแลตัวเองให้ดี ทำตัวเองให้มีความสุขมากที่สุด ลาก่อนผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด…………………. หวังจ้าน"

เขาจากไปพร้อมกับดอกซากุระดอกสุดท้ายร่วงหล่นบนพื้น  หยดน้ำตาสุดท้ายแห้งเหือด หล่อนพร้อมยิ้มรับกับการเริ่มต้นใหม่ 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 มิ.ย. 65 / 16:03


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×