[Yaoi] The Boy on the Bus รักนะ...ชัดพอไหม (จบแล้ว)

ตอนที่ 6 : Confusion ฉันหรือเขาที่สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

6

“กูว่ากูชอบ”



“ผู้ชายว่ะ”


“เฮีย!!!


“กูก็ยังไม่แน่ใจ” พี่ยิมก้มหน้าลง ฉันไม่เห็นสีหน้าของเขาตอนนี้ แต่ก็พอมองออกแหละว่า คิ้วของเขากำลังขมวดเข้าหากัน


“แล้ว แล้วบอยจะช่วยอะไรได้”


“คือกูแค่อยากแน่ใจ”


“แน่ใจว่า?”


ว่าที่กูชอบผู้ชายน่ะ จริงไหม” ประโยคนี้ ดูเหมือนว่าพี่ยิมจะใช้เวลาในการพูดออกมาพอสมควร


“เดี๋ยวๆ แล้วทำไมคิดงั้น เมื่อกี้ยังว่าบอยว่าเป็นตุ๊ดอยู่เลย” เพราะฉันกับพี่ยิมเพิ่งจะแยกกันไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ ทำไมอยู่ๆเกิดอยากรู้ขึ้นมา


“คือพอแยกกับมึง กูก็เลยนอนเล่นๆ แต่ดันคิดถึงใครคนนึงขึ้นมา กูเอาเขาออกจากความคิดไม่ได้”



“ปัญหาคือเขา เขาไม่ใช่ผู้หญิงว่ะ อย่างนี้กูควรทำยังไงดี”



“มึงว่ากูควรทำไงวะไอ้บอย”


“แล้วใครล่ะผู้โชคร้ายคนนั้น” ฉันทำเสียงเย้าแหย่พี่ยิม เพื่อให้ความอึดอัดตรงนี้จางหายไปบ้าง


แต่ในใจฉันมีคำตอบอยู่คำตอบนึง พวกคุณคงพอจะเดาออกใช่ไหม ว่าฉันคิดถึงใคร



“ไม่ใช่มึงก็แล้วกันไอ้บอย ฮ่ะๆ สบายใจได้ ^^”  


” แน่นอนอยู่แล้วล่ะว่าเขาคนนั้นคงไม่ใช่ฉัน



“จ้าๆ รู้สึกปลื้มปริติมากๆที่ไม่ใช่บอย ^^” ฉันยิ้มปิดท้ายคำตอบ แม้ในใจมันไม่ได้ยิ้มก็ตาม


แต่ช่างมันเถอะ ฉันถนัดเรื่องนี้อยู่แล้ว


“สรุปกูควรทำไง”


“ก็อาจจะแค่โสดอยู่ พออยู่ใกล้ใครมากๆ เลยคิดไปไกลเฉยๆ ก็ได้”


“มันก็อาจจะ”


“แต่ถ้าชอบจริงๆ ความรู้สึกมันโกหกไม่ได้หรอกนะเฮีย”


“แต่กูไม่เคย


“ไม่เคยก็ค่อยฝึกๆไปเฮียเรื่องแค่นี้ ฮะๆ” ฉันแสร้งยิ้มให้พี่ยิมรู้สึกสบายใจขึ้น


“ไม่ใช่โว๊ย หมายถึงไม่เคยคบกับผู้ชายน่ะ”


“ก็ลองไปก่อนสิ”


“งั้นกูควรลองๆ คุยไปก่อนหรอ”


“ก็ดีนะ ศึกษาเขา พร้อมๆ กับศึกษาตัวเอง”


“แล้วถ้ากูชอบ ผู้ชาย ขึ้นมาจริงๆ กูควรทำไงดี?” น้ำเสียงของพี่เขาดูค่อนข้างสับสนพอสมควรในแต่ละคำที่พูดออกมา ดูเหมือนว่าพี่ยิมก็ยังไม่ค่อยเชื่อในความคิดตัวเองเท่าไหร่


“ก่อนอื่นควรรู้ก่อนว่า เฮียชอบแบบนี้จริงไหม”


“ยังไง”


“เขาว่ากันว่าคนทุกคนมีความเป็น Bisexual เพียงแต่มีการแสดงออกแบบไหนมากกว่า”



“อยากบอยคือชัดเจนนะว่าชอบแบบไหน แต่ในบางครั้งก็รู้สึกว่าผู้หญิงบางคนสวยมากจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ มันแล้วแต่คน”


“แล้วของกู


“มันไม่แน่นอนหรอกเฮีย เขาอาจจะเป็นผู้ชายแค่คนเดียวบนโลกก็ได้ที่เฮียรู้สึกแบบนี้”


“แล้วกูควรเอาไงต่อ”


“หาคำตอบให้ตัวเองก่อนว่ารู้สึกกับผู้ชายคนนี้จริงไหม แล้วเขามีแนวโน้มจะชอบเฮียรึเปล่า”


“ทำไม? คิดว่าเขาจะไม่ชอบกูรึไง?” พี่ยิมยื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน จมูกโด่งได้รูปสวย กับตาที่ดูปรือๆหน่อย เสริมด้วยรอยยิ้มจากริมฝีปากบางสวย คิ้วหนาเลิกขึ้นเชิงตั้งคำถาม


ใครเห็นก็ชอบ!! เชื่อฉันสิ!!!


“ก็ไม่ใช่ทุกคนจะชอบหน้าตาแบบเฮียนี่ คิดว่าหล่ออยู่คนเดียวบนโลกรึไง”


“แล้วหล่อป่ะล่ะ”


“เหอะ!” ฉันส่ายหัวรัวๆเป็นคำตอบให้พี่ยิม ทั้งที่ในใจมันกำลังตอบว่าใช่อยู่ >/////<


“งั้นขอลองจูบมึงหน่อย”


“ห๊ะ!?” เดี๋ยวๆ คือไม่ใช่ไม่อยาก แต่จะมาขอลองกันดื้อๆอย่างนี้ได้ที่ไหน ฉันยกมือปางห้ามญาติ ในขณะที่ร่างสูงเดินเข้ามาจนใกล้


ฉันจึงรีบหันหลังให้พี่ยิมทันที เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าฉันน่ะ


ตอนนี้หน้าแดงแค่ไหน


>/////<


“หอมล่ะได้ไหม เผื่อกูจะได้รู้ไง ว่าชอบหรือไม่ชอบ” ทำไมเสียงมันใกล้ตัวฉันจังเลย ฉันน่ะยอมให้ทำตั้งแต่จูบแล้ว แต่มันต้องไม่ใช่เหตุผลนี่สิ


>////<


“ไม่เอาเฮีย คนละคนกัน มันไม่เหมือนกันหรอกหน่า” ฉันหันตัวกลับมาเผชิญหน้าพี่ยิม พร้อมกับเก็บอาการสุดฤทธิ์ ความร้อนบนใบหน้านั้นยังอยู่คอยย้ำเตือนว่าหน้าฉันตอนนี้คงแดงได้ที่แล้ว


>___</////


“แค่ลองกอดก็ได้” พูดเสร็จวงแขนกว้างก็โอบตัวฉันเอาไว้ ด้วยความสูงทำให้ฉันต้องเอาคางเกยบ่าของเขา โดยที่มือสองข้างวางบนแผงอกพี่ยิม


ใต้มือขวาของฉัน คือตำแหน่งหัวใจของเขา มันเต้นเร็วมากกว่า 100 beats per minute แน่ๆ และของฉันก็คงไม่ต่างกัน


แขนแข็งแรงของเขากอดฉันเอาไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆคลายออก และพาดไว้เหนือสะโพกฉัน


ฉันดันอกพี่ยิมให้ออกห่างเล็กน้อย ใช้สายตาสื่อคำถามว่า


เป็นไง ใช่อย่างที่คิดไว้หรือเปล่า


คำตอบที่ได้มีเพียงรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าของเขา ก่อนที่พี่ยิมจะเอ่ยปากถามอีกครั้ง โดยไม่ปล่อยให้ฉันออกจากอ้อมกอด


“งั้นขอถามหน่อย”


“ว่ามา”


“ต้องจีบยังไงวะ ถึงจะชอบ” สายตาคมคายจ้องตรงลงมาที่ฉัน สลับกับการเสมองทางนั้นทีทางนี้ที เหมือนคนไม่มั่นใจ


“เดี๋ยวๆ แค่ลองคุยก่อนไหม จะรีบจีบไปไหนเนี่ย”


“ก็ลองคิดตามที่มึงบอกก็มีทางสามอย่าง กูไม่ได้ชอบเขา เขาไม่ได้ชอบกู เขากับกูชอบกัน”


“แล้วไงต่อ”


“ถ้ากูรู้ว่าแบบไหนเรียกว่าจีบเนี่ย ถ้ากูไม่ไปทำแบบนั้นกับเขา กูและเขาก็จะไม่มีทางชอบกันถูกไหม”


“แล้ว … ?


“ทีนี้กูก็สบายตัวละ ไม่ต้องมีเมียเป็นผู้ชาย เพราะแค่มีตุ๊ดอย่างมึงคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่ละ”


“เหอะ!” ฉันพ่นลมหายใจแรงๆออกมา และดันอกคนตรงหน้า พี่ยิมปล่อยฉันเป็นอิสระจากอ้อมแขนของเขา


ฉันแอบรู้สึกโล่งอกนิดหน่อย ขอร้องล่ะ ถ้าไม่ใช่ฉัน ก็อย่าให้เป็นผู้ชายคนอื่นเลย ไม่ต้องริลองคุยอะไรทั้งนั้นแหละ กลับไปคบผู้หญิงต่อ ไม่ก็อยู่โสดๆไป


เสียดายจมูกโด่งๆกับคิ้วเข้มๆ ที่ควรเป็นของฉัน


“งั้นถ้าทำแบบไหนถึงเรียกว่าจีบวะ”


“ก็คุยๆหยอดๆ อะไรแบบนี้มั้ง”


“แล้วถ้าไปรับไปส่งอะชอบไหม”


“มันก็แล้วแต่คนอ่ะ ส่วนมากไปส่งก็ดีนะ ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าเป็นบอย บอยว่าแล้วแต่สะดวกดีกว่า”


“ตุ๊ดชอบสีชมพูถูกปะ”


“ต้องบอกกี่ครั้งว่าบอยไม่ใช่ตุ๊ด”


“เออนั่นแหละๆแล้วชอบสีอะไร”


“ชมพู” -___-^


“เห็นไหมล่ะ” พี่ยิมหัวเราะชอบใจที่ความคิดของตัวเองถูกต้อง มันใช่ซะที่ไหนเล่า เรื่องสีมันความชอบส่วนบุคคลเว้ย อีพี่
ยิม
!


“แล้วขนม ของหวานอะไรแบบนี้ ถ้ากูเอาไปให้ คิดว่าเขาจะชอบไหม”


“ชอบแหละมั้ง ส่วนมากชอบอ่ะ แต่ชอบของหวานที่ไม่หวานอ่ะ”


“ยังไงวะ”


“ก็พวกขนมหวานน้อย โลว์ชูก้าร์ อะไรก็ว่าไป อย่าลืมสิเฮียพวกแบบบอย กลัวอ้วนนะ รักษาหุ่นจะตาย แต่ก็มีบ้างแหละที่ชอบอะไรที่มันหวานๆ จริงๆเรื่องแบบนี้เฮียควรทำความเข้าใจไปทีละนิดนะ ถามบอยไปก็ได้แค่คำตอบจากมุมมองบอย”


“เออๆ ถามเผื่อไว้ก่อน ถ้ายังไงกูจะแวะมาปรึกษาบ่อยๆ”


“อืม”


“เป็นอะไรอีก ทำไมตอบ อืม”


“ป่าวนี่” ฉันเริ่มหยิบสมุดจดขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างเอานิ้วไถไปมาที่หน้าจอโทรศัพท์ ทำไมฉันถึงตอบแค่อืมอะหรอ


นั่นสิ


เป็นอะไรอีก


“ไม่เป็นแล้วจะตอบอืมทำไม”


“จ้าจ้า พอใจมะ?”


“เออดีมากงั้นกูไปละ ขอบใจนะเว้ย ถ้าคืบหน้ายังไงจะมาเล่าให้ฟัง”


“อื้อ ไปเหอะ จะอ่านหนังสือต่อ” ฉันก้มหน้าจ้องมองปกสมุด ทั้ง ๆ ที่มันไม่มีอะไรไปมากกว่าลาย twinkle little stars


“โอเค ๆ ไปละ” พูดจบก็วางมือแหมะลงบนหัวฉันตามเคย แต่ภาพในห้องสมุดมันดันผุดขึ้นมา ความไม่พอใจในความทรงจำนั้นทำให้ฉันปัดมือของพี่ยิมออกไปอย่างลืมตัว


“เป็นอะไรอีกไอ้บอย”


“ป่าว แค่จะบอกว่าอันนี้ก็ห้ามทำ ผู้ชายเขาไม่ทำแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน” ฉันพูดพลางในใจคิดถึงแต่ภาพในห้องสมุดนั้น


ผู้ชายเขาไม่ทำแบบนี้กับผู้ชายด้วยกัน


“อ๋อ เออว่ะ ทำกับมึงจนเคยมือ เออ ๆ ขอบใจไปละ” พี่ยิมเดินออกจากห้องไป


ปึง


เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น


ฉันเงยหน้าขึ้นมา พบว่าภาพเบื้องหน้าเบลอ เนื่องจากม่านน้ำตาบางๆที่อยู่ๆก็เอ่อขึ้นมา โดยไม่ตั้งใจ ฉันไม่เคยรู้ตัวเลย


ไม่เคยรู้เลยสักนิด


ว่าฉันจะคิดอย่างนั้นกับเขามากมายขนาดนี้


ฮึกๆ


ยิ่งพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เท่าไหร่ มันกลับดังออกมาเท่านั้น


ฮึกๆ






 

 

ปลคอมเมนต์ มาได้เรื่อยๆนะ เอาไว้เป็น กำลังใจ ในการแต่งเรื่องต่อๆไปครับผม




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

19 ความคิดเห็น