[Yaoi] The Boy on the Bus รักนะ...ชัดพอไหม (จบแล้ว)

ตอนที่ 4 : Wait me เดี๋ยวสิพี่ รอผมด้วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 878
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

4


“ก็ถามไปเลยว่ามีแฟนหรอ” อีชาช่วยเสนอเรื่องที่เป็นไปได้หน่อยเถอะค่ะ


“อีชานั่นไม่ใช่คำถามที่ดี ไม่รู้จักใช้วาทศิลป์ซะเลย” ฉันมองบนใส่อีชาเป็นคำตอบ ถึงการเสนอความเห็นของอีชา  


“แล้วทำไมถึงอยากรู้ล่ะ” อีชาเบือนหน้าแบบเอือมๆใส่ฉัน แต่นั่นมันไม่ใช่เสียงฉันนะอีชา!!


“ก็จะได้รู้ไง ว่า …. ห๊ะ!??!??!?!?



“พี่ยิม!!!!


“ไง ถามว่าอยากรู้ไปทำไม”


“เอ่อ คือ


“น้องชาอยากรู้ หรือว่าเป็นไอ้ตุ๊ดที่อยากรู้”


สีหน้าฉันตอนนี้ -___-^


“เอ่อ


“ยังไง?”


“ก็


สีหน้านิ่งๆของพี่ยิมนี่มันใช่คนเดียวกันกับที่ฉันเห็นในห้องสมุดไหมนะ รอยยิ้มอบอุ่นแบบนั้นฉันจะมีโอกาสได้เห็นอีกไหมนะ


“ก็แค่อีชาอยากรู้เฉยๆ” ฉันตอบแบบกว้างๆ เท่าที่จะตอบได้


“หึ!


“หึ อะไร?”


“แน่ใจหรอ แค่อยากรู้หรอ??”


“ไม่เชื่อแล้วจะถามเพื่อ” ฉันล่ะเบื่อจะเถียงกับอีพี่ยิม พูดอะไรไป นางก็เถียงกลับมาตลอด ไม่รู้จักบุญคุณมาม่าเลย!


“จริงหรอครับ น้องชา” ทีกับอีชาล่ะพูดเพราะ หมั่นไส้ -___-^


“ก็ประมาณนั้นอ่ะค่ะ จริงๆแค่ไม่ได้เจอพี่ยิมนานแล้ว ก็เลยถามถึงดู”


“อ๋อ นึกว่า


“นึกว่าอะไรคะพี่ยิม?”


“เปล่าจ่ะเปล่า”


“เอ้อ! พี่ยิม ชาว่าจะชวนมากินสุกี้ที่ห้องบอย จะมาไหมคะ?” อยู่ๆอีชาก็ชวนพี่ยิมมากินสุกี้เสร็จสรรพ ว่าแต่ ถามเจ้าของห้องสักคำรึยังคะ!?


“วันไหนครับ ยิ่งถ้าฟรี พี่พร้อมเสมอ”


-___-^ อีพี่ขี้งก อันนี้แค่คิดในใจนะ


“เลิกทำหน้าไม่รับแขกได้ละไอ้บอย สรุปวันไหนครับน้องชา เดี๋ยวพี่รับผิดชอบเครื่องดื่มเอง”


“วันศุกร์นี้ค่ะพี่ยิม”


“ได้จ่ะ”


“เดี๋ยวชาต้องลงแล้ว ไปก่อนนะคะพี่ยิม แล้วเจอกันศุกร์นี้นะคะ”


“ครับ เจอกันนะ” เดี๋ยวๆ อีกสองป้ายแกถึงจะลงค่ะอีชา นี่มันชิ่งหนีกันชัดๆ


“เดี๋ยวสิอีชา ทำไมต้องศุกร์นี้” ฉันดึงแขนชาเอาไว้ แล้วถามชาเบาๆ


“แชทๆ” ชาตอบก่อนที่นางจะแทรกตัวเดินออกไป


“กูเชื่อว่ามีมากกว่ากินสุกี้ มีอะไร เล่ามาไอ้บอย” สายตาดุๆถูกส่งมาทันทีที่อีชาลงไปจากรถ ตอนนี้คนซาลงแล้ว ทำให้ฉัน
และพี่ยิมยืนอยู่ในระยะที่ห่างพอได้หายใจหายคอสะดวก


แต่ด้วยสายตาดุๆแบบนี้ มันก็อึดอัดเหมือนกันนะ


-___- เก๊กหน้านิ่ง ไม่ตอบ ไม่หือ ไม่อือ


ที่ฉันไม่ตอบ เพราะว่าฉันก็ไม่รู้เว้ย พี่ยิมควรไปถามอีชาเอาเอง เพราะฉันยังงงอยู่เลย


“หน้านิ่งๆแบบนี้ใช้กับกูไม่ได้ผล บอกมา”


-___-;;


“บอกมา ” เกลียดเสียงเข้มๆแบบนี้


-___-;;;


รอยยิ้มมุมปากฉายแว๊บนึงขึ้นมาบนหน้าของพี่ยิม


-___-;;;;;;;;;;


เกลียดที่รู้ว่าต้องแพ้แน่ๆ


“ไม่งั้น ” เกลียดที่เขาชอบยื่นหน้ามาใกล้ๆ


จับตูด”


-___-;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;


“จับบนรถนี่แหละ” เกลียดที่ชอบพูดเบาๆใกล้ๆหู


ก็จะให้ตอบอะไรล่ะ


ไม่มีอะไรจะตอบโว๊ยยยยยยยยยยยย!!!


-____-!!!!!!!!


“อย่ามาทะลิ่ง ไอ้พี่ยิ้ม!


“เออ ไม่บอกก็ไม่บอก เดี๋ยววันศุกร์นี้กูก็รู้เองใช่ไหม”


“ใช่ อย่าถามมาก”


“ยังไม่มีแฟนนะ”



อยากบอกเฉยๆน่ะ”



เผื่อว่าบอยอยากรู้”


จากที่อึดอัดอยู่แล้ว กลายเป็นว่า ทั้งฉันและพี่ยิมก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยตลอดทาง จนถึงป้ายเจิมสวัสดิ์


._______.



"นี่เฮียกลับเวลานี้ตลอดเลยหรอ" ฉันทนกับความอึดอัดแบบนี้ไม่ไหว จึงเอ่ยปากถามพี่ยิมระหว่างเดินเข้าซอยเจิมสวัสดิ์


แต่ว่าไม่คุ้นเลยแฮะเดินกลับกับไอ้พี่ยิมเนี่ย เพราะปกติฉันเดินกลับคนเดียวตลอด


จริงๆแล้วสมัยเรียนมัธยมฉันกับพี่ยิมก็เดินกลับด้วยกันบ่อยๆนะ แต่พอพี่ยิมเข้ามหาวิทยาลัย ก็เลยไม่ได้กลับบ้านพร้อมกันแบบเมื่อก่อนแค่นั้นเอง


"ก็ใช่"


"ไม่ร้อน ไม่เหนื่อยหรอ" แดดตอนห้าโมงเย็นนี่เป็นอะไรที่ทำร้ายผิวมาก เพราะอย่างนี้มั้ง พี่ยิมเลยผิวออกแทนหน่อยๆ


แต่ก็เข้ากันดีกับบุคลิกพี่เขา ดูสมกับเป็นผู้ชายดี (?)


"ก็ชินมั้ง ชอบกลับมานอนเอาแรงก่อน ตื่นมาจะได้ไปออกกำลัง แล้วก็จะได้มีเวลาอ่านหนังสือกับเขียนรายงาน"


"อืม งานหนักเนอะ"


"ก็เรื่อยๆแหละ ชินแล้ว แล้วเราล่ะทำไมกลับดึกตลอด ไม่กลัวหรอ"


"เรา?"


ทำไมรู้สึกแปลกๆ ที่ถูกเรียกแบบนั้น


-////-


"หมายถึงมึงนั่นแหละ ทำไมกลับดึก ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น เมาแดดหรอ"


หึ! นึกว่าจะมาสายซอฟต์ๆ


ฉันหวังมากไปเองแหละ


-__-;;;


"ก็กลัวดำนี่ อีกอย่างตอนเย็นๆรถเมล์คนน้อยดี"


"ไม่ชอบคนวุ่นวายว่างั้น"


"ก็ประมาณนั้น แถมตอนเย็นๆบอยชอบมีนัด"


"จ้าๆ กูลืมไปว่ารองเดือนทันตะปีนี้เขาคิวเยอะ"


"อย่ามาประชดนะไอ้พี่ยิม" ฉันแค่ได้เข้าร่วมประกวดเอง ไม่มีตำแหน่งซะหน่อย


อีพี่ยิมต่างหากที่ได้ตำแหน่งเดือนชั้นปีมา แถมได้รองเดือนของมหาวิทยาลัยด้วย แต่นางดันขอสละตำแหน่ง เพราะขี้เกียจไปออกงานในมหาวิทยาลัย เพียงเพราะช่วงนั้นนางติดเกมส์ปลูกผัก -___-^   


"แล้วทำไมวันนี้กลับเร็ว"


ฉันควรตอบว่าไงดี


แบบนี้ได้ปะ


ไปแอบดูเฮียอยู่กับผู้ชายอีกคน กำลังมุ้งมิ้งกันอยู่ แล้วตกใจทำอะไรไม่ถูก เลยรีบกลับหอนอน


ไม่ได้เนอะ -___-;;


"ไม่มีนัดไง" -___-;;


"รู้ตัวไหมเวลาไม่มั่นใจชอบทำหน้าแบบนี้" ไม่พูดเปล่า พี่ยิมยื่นหน้าเข้ามาจนใกล้พร้อมกับแสดงสีหน้าแบบนี้


-___-


ส่วนหน้าของฉัน


-___-!!


"ไอ้พี่ยิม!"


"ฮ่ะๆ ค่อยเหมือนไอ้บอยที่รู้จักหน่อย แว๊ดๆแบบนี้แหละชอบ"


"ชอบก็จีบสิ ปล่อยให้แห้งเหี่ยวอยู่ได้" ปากฉันไวไปใช่ไหม พี่ยิมถึงกับทำหน้าเหวอออกมา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์นิดๆ


"อย่าท้า"


"อย่าช้าสิ" ในจุดนี้ ต้องสตรอง!! ถึงจะรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดก็เถอะ ฮึบ!!


"เหอะ ไม่เอาว่ะ ยังไม่สนอะไรแปลกๆช่วงนี้"


เกลียดอีพี่ยิมโว้ย!!


"เออ!! อย่าหลวมตัวชอบแล้วกัน!!"


“หวังว่าจะไม่มีวันนั้น” ทำไมรู้สึกแปล๊บๆตอนได้ยินแบบนี้



“เอ๊า เงียบเฉย”


“เปล่าๆ ระวังตัวไว้เหอะพี่ยิม ใครๆก็หลงบอยทั้งนั้นแหละ” ฉันสะบัดไล่ความคิดในหัว แล้วยักคิ้วแบบกวนๆให้พี่ยิม


“เบื่อจะคุยกับตุ๊ดละ เจอที่หอนะเว้ย" พี่ยิมหัวเราะหึๆเบาๆ และยิ้มมุมปาก ก่อนจะออกตัววิ่งไปข้างหน้าที่เห็นทางเข้าหอ
อยู่ไม่ไกล


ส่วนฉันก็บ้าจี้วิ่งตาม พยายามให้ทันไอ้พี่ยิมที่สูงกว่าฉันสิบห้าเซนต์ได้


"ฮ่ะๆ ไอ้พี่ยิมรอด้วย"


"ตามมาให้ทันสิวะ ขาสั้นเอ้ย!"


...


“รอฉันด้วย!!


เพราะว่าฉันวิ่งตามพี่มาสี่ปีแล้วนะ


...



 

 
ปลคอมเมนต์ มาได้เรื่อยๆนะ เอาไว้เป็น กำลังใจ ในการแต่งเรื่องต่อๆไปครับผม




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #16 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 18:35
    อะไรคือสี่ปี
    #16
    1
    • #16-1 AmB-ByB (@amb-byb) (จากตอนที่ 4)
      8 กันยายน 2560 / 06:51
      สี่ปีที่น้องบอยของเราต้องคอยวิ่งตามพี่ยิมค่า อารมณ์แบบแอบชอบมานานสี่ปีแล้วนะอะไรแบบนี้
      #16-1