The plan menaces : แผนรักคุกคามใจยัยจอมโหด

ตอนที่ 3 : ● the plan1● up100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มิ.ย. 55







1

 

 

 

พวกเราๆ ยัยเพอร์ซ่ากับไอ้มินคู่รักประจำห้องเรามาแล้ว โห่กันหน่อยเร็ว ฮิ้ววว...

 

เสียงเด็กน้อยวัยประถมศึกษาปีที่2 ประมาณ4-5คน ดังจอแจเมื่อเห็นเพอร์ซ่ากับมินเดินมาด้วยกัน ทั้งคู่ถูกยกย่องให้เป็นคู่รักประจำห้องป.2/2 เพราะเพอร์ซ่าไม่ยอมคบใครเป็นเพื่อนเลยนอกจากมิน ส่วนมินก็พอมีเพื่อนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนิทชิดเชื้อเหมือนอย่างเพอร์ซ่าเลย เพราะเพื่อนคนนี้เธอเป็นคนพิเศษของมิน คนที่มินรู้สึกพิเศษด้วยเพียงคนเดียวเท่านั้น...

 

 

            “พวกนายอีกแล้วเหรอ วันๆไม่มีอะไรทำรึไง เที่ยวแซวคนอื่นเขาไปทั่ว นิสัยไม่ดีเลย -*-;”

 

 

            “หึ! ...ยังปากดีเหมือนเดิมเลยนะยัยเพอร์ซ่า คิดว่ามีไอ้มินอยู่ด้วยแล้วจะไม่โดนพวกเราแกล้งหรือไง หึๆ ฉันว่าเธอคิดผิด

            หนึ่งในพวกที่แซวเพอร์ซ่าน้อยในตอนแรกเริ่มฉายแววความร้ายกาจของตัวเองออกมา

 

 

            “ไปกันเถอะมิน อย่าไปยุ่งกับพวกนิสัยไม่ดี ไม่มีใครคบเลยเนอะ ^^”

            เพอร์ซ่าน้อยพูดจบก็หันไปยิ้มกับมิน ก่อนจะจูงมือมินให้ออกไปจากบริเวณนั้นด้วยกัน...

 

 

            “มาว่าพวกเราไม่มีใครคบเหรอ ใครกันแน่ที่เป็นแบบนั้น เฮ้! พวกเรา จัดการ !!!

            พวกเด็กป.2 ที่ตั้งแก๊งส์ของตัวเองขึ้น เพื่อจะบอกว่าแถวนี้พี่ใหญ่ (ฉายแววเกเรตั้งแต่เด็ก - -^) สี่คนเข้าไปจับมินเอาไว้ ส่วนไอ้คนที่สั่งคนอื่นราวกับว่าเป็นลูกน้องของมันพุ่งเข้าไปอัดมินน้อยอย่างจัง

 

 

            ผัวะ!

            มินที่ถูกอัดเข้าท้องจนตัวงอเริ่มแสดงออกทางสีหน้าว่าตัวเองรู้สึกเจ็บ แต่เขาพยายามเก็บความรู้สึกนี้ไว้ เพียงเพราะเหตุผลที่ว่า...ไม่อย่างให้เพอร์ซ่าเห็นว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ...

 

 

            “เฮ้ย! อย่ามาขวางทางสิ พวกเราไม่ทำผู้หญิงนะ”

            เพอร์ซ่าน้อยเห็นท่าไม่ดี เลยเอาตัวเองเข้าไปขวางเพื่อไม่ให้หมัดของพวกเกเรโดยมินอีก ในความคิดของเพอร์ซ่าน้อยขณะนี่เธอรู้สึกไม่ดีเลยที่มินถูกทำร้ายเพราะเธอ...

 

 

            พลั่ก!!

 

            โครม!!!

            หนึ่งในพวกนักเรียนเกเรนั่น ผลักเพอร์ซ่าน้อยเต็มแรงจนเด็กหญิงตัวน้อยเซไปชนกับถังขยะล้มลงเกลื่อนกราด เพียงเพราะเพอร์ซ่าเอาตัวเองเข้าไปขวาง เพื่อไม่ให้มินถูกทำร้าย...

 

 

            “ไอ้พวกบ้า ไอ้พวกหมาหมู่ ปล่อยมินนะ”

            เพอร์ซ่าน้อยลุกขึ้นปัดเศษสิ่งสกปรกตามตัวออก ก่อนจะวิ่งเข้าไปปกป้องมิน

 

 

            ผัวะ!!

            และแล้วมันน้อยๆของหนึ่งในพวกเด็กอันตพาลวัยป.2 ก็ตกลงมาที่หน้าของเพอร์ซ่าน้อยเต็มๆ จนเลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูกของเธอ

 

 

            “อื้อ...เจ็บจังเลย T^T”

 

 

            “เฮ้ย! เข้ามาขวางทำไมวะเนี่ย!!”

            เสียงหนึ่งในเด็กเกเรพวกนั้นพูดขึ้น ท่าทางคนที่ต่อยโดนเพอร์ซ่าตกใจไม่ใช่น้อยเพราะเป้าหมายในการประทุนร้ายที่แท้จริงนั้นไม่ใช่เพอร์ซ่าแต่เป็นมินต่างหาก

 

 

            “เพอร์ซ่า!!!

            เสียงมินน้อยดังตามมาติดๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเข้าไปดูอาการของเพอร์ซ่า

 

 

            มีเรื่องอะไรกัน!!!!

 

 

            “เฮ้ย...พวกเราครูมา เผ่นเร็ว!

            นับว่าโชคยังเข้าข้างเพอร์ซ่ากับมินที่ครูมาเห็นเหตุการณ์เสียก่อน เรื่องเลยไม่เลยเถิดไปกว่านี้

 

 

            “ซ่า...เป็นอะไรมากมั้ย!?”

            มินน้อยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

 

 

            “เจ็บตรงนี้! T^T”

            เพอร์ซ่าน้อยเอามือแตะที่บริเวณจมูกของตัวเอง ปลายนิ้วน้อยๆสัมผัสกับเลือดเหนียวๆที่ไหลออกมาทางรูจมูก...

 

 

            “เลือดออกด้วย!!

            มินพูดด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ!!

 

 

            “มินธร พีราภรณ์ ทั้งสองคนเป็นอะไรมากรึเปล่า ไอ้เด็กเกเรพวกนี้ นิสัยไม่ดีจริงๆชอบรังแกคนอื่น เห็นทีต้องจับมาลงโทษซะบ้างแล้ว!!

            คุณครูสาวสวยที่ดุเอาการสำหรับพวกเกเร แต่ใจดีกับเด็กดีๆ เข้ามาถามด้วยความห่วงใย

 

 

            “พีราภรณ์เลือดกำเดาไหลครับครู!!

            มินน้อยบอกครูสาว พีราภรณ์ก็คือชื่อของเพอร์ซ่าน้อย ส่วนมินธรคงไม่ต้องเดาให้เหนื่อยเพราะมันคือชื่อของมินน้อยนั่นเอง

 

 

            “จริงด้วย...ครูมัวแต่มองตามเด็กเกเรพวกนั้นจนลืมสังเกตไปเลย ไปๆเราไปห้องพยาบาลกันเถอะ พีราภรณ์แหงนหน้าขึ้นนะ เลือดจะได้หยุดไหล ส่วนมินธรจูงพีราภรณ์ไปด้วยนะ เดี๋ยวครูจะไปเอากุญแจห้องพยาบาลมา สองคนไปรอครูหน้าห้องก่อนได้เลย”

           

           

            “ครับ! เราไปกันเถอะซ่า อย่าลืมที่ครูบอกนะว่าให้แหงนหน้าขึ้นน่ะ มองฟ้าไปซ่าเดี๋ยวมินจะพาซ่าไปห้องพยาบาลเอง ^^”

            มินน้อยหันไปตอบครูเสร็จก็หันมาพูดกับเพอร์ซ่าก่อน ก่อนที่ทั้งจับมือของเพอร์ซ่าน้อย แล้วทั้งสองก็จูงมือเดินไปด้วยกัน...

 

 

            “มินนำทางดีๆล่ะ ซ่ากลัว

 

 

            “โอเคๆ”

            มินพูดพร้อมกับกระชับมือของตัวเองให้จับมือน้อยๆของเพอร์ซ่าให้แน่นขึ้น ก่อนที่จะพาเพอร์ซ่าน้อยเดินอย่างระมัดระวัง

 

 

            “เมื่อยคออ่ะ เราพักกันก่อนเถอะ TT”

 

 

            “ไม่ได้นะ ไปช้าเดียวเลือดก็ไหลออกหมดตัวกันพอดี เอางี้เดี๋ยวมินช่วยนวดต้นคอให้ จะได้เมื่อยน้อยลง”

            มินน้อยเสนอความคิดตามประสาเด็กๆ

 

 

            “โอเคๆ นวดเบาๆนะ”

 

 

            “ครับผม ซ่าลองเอามือแตะตรงที่เลือดออกดูสิว่ามันยังไหลอยู่รึเปล่า ^^?”

            มินน้อยพูด ส่วนเพอร์ซ่าก็ทำตามอย่างว่าง่าย

 

            “ยังไม่หยุดเลยอ่ะ ยังไหลอยู่นิดๆ ใกล้ถึงห้องพยาบาลยัง!?”

           

 

            “ใกล้แล้วๆ อีกนิดเดียวเอง ที่จริงถ้ามันหยุดไหล ซ่าก็ไม่ต้องแหงนหน้าขึ้นให้เมื่อยคอ -0-;;”

 

 

            “ทำไงได้อ่ะ ต้องโทษพวกเกเรพวกนั้น คอยดูซ่าจะไปเรียนเทควันโด แล้วจะกระโดดก้านคอมันให้ใส่เฝือกเลย!! ><”

 

 

            “ฮ่ะๆ ที่จริงมินสู้พวกนั้นได้นะ แต่มินไม่อยากมีเรื่อง อยากอยู่อย่างสงบสุขมากกว่า ซ่า! ยังเมื่อยคออยู่อีกไหม”

            มินพูดขณะที่ยังไม่ยอมเลิกนวดคอให้เพอร์ซ่าน้อย

 

 

            “เมื่อยสิ เมื่อยมากๆเลยด้วย TT”

 

 

            “งั้นพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวค่อยแหงนหน้าขึ้นใหม่ แหงนนานไปเดี๋ยวจะเป็นตะคริว ^^”

 

 

            “อื้มๆ ^^”

            เด็กหญิงตัวน้อยทำตามที่มินน้อยบอก

 

 

            “อะ เอานี้อุดรูจมูกไว้ก่อน”

            มินน้อยพูดพร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าสีดำผืนน้อยๆของตัวเองให้กับเพอร์ซ่า

 

 

            “ขอบใจนะมิน ^^”

 

 

            “อืม

 

 

            เด็กๆ รอครูนานมั้ย! พีราภรณ์...ไหนครูขอดูหน่อยสิว่าเลือดกำเดายังไหลอยู่รึเปล่า?”

            ครูสาวพูดพร้อมกับหายใจเร็วอย่างเหน็ดเหนื่อย เนื่องจากรีบมาหาเด็กน้อยทั้งสอง...

 

 

            “มันยังไหลอยู่นิดๆอ่ะครู เจ็บจมูกด้วย TT”

            เพอร์ซ่าน้อยพูด ส่วนมินในตอนนี้ได้แต่นิ่งเงียบมองเพื่อนคนสนิทด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ราวกับว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด

 

 

 

 

            [บ่าย3โมงเย็นของวันนี้]

 

            “มินไม่สบายรึเปล่า สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ?”

            เพอร์ซ่าน้อยถามมินพร้อมกับเอามือของตัวเองแตะหน้าผากคนตรงหน้า

 

 

            “มินไม่ได้เป็นอะไรหรอก”

 

 

            “แต่มินมีท่าทางแปลกๆตั้งแต่ตอนที่กลับมาจากห้องพยาบาลแล้วนะ ดูทำหน้าสิ! ทำหน้าทำตาแบบนี้มันต้องไม่สบายแน่ๆเลย เอางี้เดี๋ยวไปกินข้าวแล้วก็กินยาบ้านซ่านะ ตอนนี้แม่คงรอเราอยู่แล้ว ^^”

 

 

            “ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง...มินขอตัวนะ”

            มินน้อยพูดก่อนจะปลีกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เพอร์ซ่าน้อยตกอยู่ในอาการงุนงง

 

 

            มินเป็นอะไรไปนะ หรือว่าจะโกรธเรา แล้วโกรธเราเรื่องอะไรล่ะ...?

            เด็กหญิงตัวน้อยพูดกับตัวเองด้วยความสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น...

 

 

 

 

            [เช้าวันต่อมา...]

 

            เพอร์ซ่า...ตื่นได้แล้วลูก ได้เวลาไปเรียนแล้วนะจ้ะ!!!

            เสียงคุณแม่ของเด็กน้อยปลุกลูกของตัวเองในตอนเช้าอยู่หน้าประตูห้องนอน

 

 

            ไม่มีเสียงตอบรับจากเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนอยู่ภายในผ้าห่มแต่อย่างใด ทำให้คนเป็นแม่ต้องเข้าไปปลุกเธอถึงเตียงนอนแทนที่จะส่งเสียงเรียกอยู่หน้าห้องนอนของลูกสาวตัวน้อย...

 

 

            เพอร์ซ่าลูกแม่ ตื่นเถอะจ้ะ...ทำไมวันนี้มินถึงไม่มานะ!?

            คุณแม่ส่งเสียงเรียกลูกสาวตัวน้อยของตัวเองพร้อมกับเอามือเขย่าตัวคนที่นอนอยู่เบาๆ เพื่อปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา โดยที่คุณแม่ของเพอร์ซ่าหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังรอให้เพื่อนคนสนิทมาปลุกเธอให้ตื่นไปโรงเรียนพร้อมกันเหมือนเช่นทุกๆวันที่ผ่านมา...

 

 

            “มินไปไหนค่ะ ทำไมถึงไม่มา!!”

            เพียงแค่ได้ยินชื่อของเพื่อนชายคนสนิทเธอก็ตื่นขึ้นมาทันที

 

 

            “ทีแม่ปลุกกว่าจะตื่น แต่พอพูดถึงมินตื่นทันทีเลยนะ -*-;”

            คนเป็นแม่พูด...แอบน้อยใจนิดหน่อยที่เธอไม่สามารถปลุกลูกสาวตัวน้อยให้ตื่นขึ้นมาได้ง่ายๆเหมือนที่มินทำอยู่ทุกๆวัน ถึงแม่ว่าวันนี้มินจะไม่ได้มาก็เถอะ ดูจากท่าทางแล้วลูกสาวของเธอเริ่มติดเป็นนิสัยแล้วนะ นิสัยที่ว่าคือ การนอนรอให้เพื่อนชายคนสนิทอย่างมินมาปลุกในทุกๆเช้า แล้วก็ไปโรงเรียนด้วยกัน...

 

            “ทำไมมินไม่มาปลุกซ่าล่ะคะแม่ ?”

            เด็กหญิงตัวน้อยถามแม่ของตัวเอง ด้วยความสงสัยและรู้สึกผิดปกติ

 

 

            “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มินอาจจะไม่สบายก็ได้ เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวลูกรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วแม่จะไปส่งที่โรงเรียนนะจ้ะ ^^”

 

 

            “ถ้ามินไม่ไปเรียนเพราะไม่สบาย งั้นวันนี้ซ่าก็ขอไม่สบายด้วยละกัน ซ่าไม่อยากไปโรงเรียนคนเดียว ><”

            เพอร์ซ่าน้อยพูดพร้อมกับเอามือกอดอกอย่างเอาแต่ใจ

 

 

            “ไม่ได้นะจ้ะ ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ เอาเป็นว่าซ่าไปเรียนก่อนแล้วตอนเย็นเราค่อยไปเยี่ยมมินกัน ^^”

 

 

            “ไม่เอา มินไม่ไปเรียนซ่าก็จะไม่ไปเรียนด้วย การที่ไม่มีมินอยู่ใกล้มันมันเหงาอ่ะแม่ -*-;”

            เพอร์ซ่าน้อยพูดอย่างแก่แดดหน่อยๆ(ยังไม่เลิกทำท่าทางเอาแต่ใจ - -^) แต่นี่คือความรู้สึกจริงๆของเธอ...

 

 

            “ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าลูกไม่ไปเรียนแม่จะตัดเงินค่าขนม แล้วก็จะไม่พาไปเยี่ยมมินด้วย!

            เรื่องตัดค่าขนมเด็กน้อยอย่างเพอร์ซ่าไม่เดือดร้อนหรอกนะ เพราะเธอไม่ได้กินเยอะอะไรมากมาย แต่การที่แม่บอกว่าจะไม่พาไปเยี่ยมมินนี่สิ...แบบนี้เพอร์ซ่าน้อยยอมไม่ได้ เพราะตอนนี้เธออยากเจอมินเต็มทนแล้ว

 

 

            “ก็ได้ๆ วันนี้ซ่าไปเรียนคนเดียวก็ได้ แต่ตอนเย็นแม่ต้องพาซ่าไปหามินนะ ไม่รู้ว่ามินจะป่วยหนักรึเปล่า ปกติไม่เคยหายไปแบบนี้เลย ซ่าเป็นห่วงมิน ><”

            พอได้ยินคำพูดของลูกสาวทำเอาคุณแม่หน้าสวยถึงกับยิ้มกันเลยทีเดียว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเด็กป.2 อย่างลูกสาวของเธอจะแก่แดดแก่ลมได้ถึงขนาดนี้ แต่เธอก็เข้าใจอยู่ว่าการที่เพอร์ซ่าน้อยเป็นแบบนี้เพราะเธอไม่มีเพื่อนที่ไหนเลยนอกจากมินน้อย เพื่อนชายคนสนิทที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอเท่าไหร่

 

 

            “แก่แดดจริงๆเลยลูกสาวแม่ ตกลงตามนี้จ้าคุณลูกสาว รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะจ้ะเดี๋ยวแม่จะไปส่ง อีกอย่างอย่าลืมรูดซิบกระโปรงนะจ้ะ ^^”

 

 

            “แม่อ่ะ...ซ่าไม่ลืมหรอก อีกอย่างมินก็คอยเตือนซ่าอยู่แล้วน่า ถึงวันนี้จะไม่ได้มาก็เถอะ -*-”

            ไม่รู้ว่าจะถือเป็นเรื่องน่ารักๆตามประสาเด็กๆ หรือเรื่องน่าอายดีที่เพอร์ซ่าน้อยของเราชอบลืมรูดซิบกระโปรงบ่อยๆ จนมินน้อยต้องคอยสำรวจความเรียบร้อยของเพอร์ซ่าตลอดมา ก่อนที่ทั้งสองจะไปโรงเรียนด้วยกัน

 

 

            “ฮ่ะๆๆ รีบไปเตรียมตัวเถอะจะ แม่ดีใจนะที่ลูกแม่ทำสิ่งแบบนี้ด้วยตัวเองได้นะ เด็กบางคนยังให้พ่อแม่ช่วยอยู่เลย คริๆๆ”

            คุณแม่สุดสวยพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของลูกสาวตัวน้อยไป...

 

 

            มินนะมิน ทำไมวันนี้ไม่มาปลุกเรานะ คอยดู...จะงอนสักห้าวินาทีเลย -*-!

            เพอร์ซ่าน้อยพูดก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนอย่างเซ็งๆ

 

 

            ทำไม...ทำไมถึงไม่มานะ เฮ้อ! ช่างเถอะๆ อาบน้ำไปโรงเรียนดีกว่า เดี๋ยวเย็นนี้ก็ได้เจอมินแล้ว พอเจอจะถามให้รู้แล้วให้รู้รอดไปเลย ><

            เด็กหญิงตัวน้อยนั่งพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว...

 

 

 

 

            ตอนเย็นของวันนี้...

            หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักอย่างเพอร์ซ่าตั้งหน้าตั้งตารอคอยให้โรงเรียนเลิกเร็วๆ เพื่อที่เธอจะได้ไปหามินเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอสนิทสนมและรู้สึกพิเศษด้วย

 

 

            บรื้นนน...

            เสียงรถยนต์เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ ก่อนที่เสียงนั้นจะค่อยๆเงียบหายไป...

 

 

            “เพอร์ซ่าลูกแม่”

            ผู้เป็นแม่เรียกชื่อลูกสาวด้วยน้ำเสียงแสนเศร้าปนเครียด ราวกับว่าเธอกำลังมีเรื่องทุกข์ใจ ก่อนที่จะเข้าไปสวมกอดลูกสาวของตัวเอง

 

 

            “แม่คะ...เป็นอะไรรึเปล่า?”

            คนที่อยู่ในอ้อมกอดถามแม่ตัวเอง

 

 

            “เพอร์ซ่าลูกแม่ แม่มีเรื่องจะบอก...

 

 

            “เรื่องอะไรคะแม่!?”

            ด้วยความอยากรู้ของเด็กๆอย่างเธอ เพอร์ซ่าเลยรีบถามขึ้นมาโดยไม่รอให้แม่พูดจนจบ

 

 

            “คือว่า.. คือว่ามิน...

 

 

            “มิน! มินเป็นอะไรคะ??”

            พอพูดถึงชื่อนี้เพอร์ซ่าน้อยก็แสดงออกมาชัดเจนว่าตัวเองอย่างรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับมิน...

 

 

            “ทำใจให้ดีๆนะลูกแม่ ฟังแม่ให้ดีๆนะ...”

            แม่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ แววตาของคนเป็นแม่ที่มองลูกสาวของตัวเอง เธอไม่รู้จะบอกกับลูกสาวของตัวเองอย่างไรดี...ไม่รู้ว่าจะบอกอย่างไรให้เด็กน้อยอย่างเพอร์ซ่าเข้าใจในสิ่งที่เธอจะพูดออกไป...

 

 

            “พอดีว่าคุณมีนาป่วยหนัก...

 

 

            “...”

 

 

            “ครอบครัวของคุณมีนาเลยต้องพาคุณมีนาไปรักษาที่อเมริกา มินก็ต้องไปด้วย...

 

 

            “...”

            เพอร์ซ่าน้อยได้แต่ฟังอย่างเงียบๆ เธอไม่รู้หรอกนะว่าเมืองไทยกับอเมริกาจะไกลกันแต่ไหน แต่ที่ว่ามินต้องไปด้วยแสดงว่ามินจะไม่อยู่ที่นี่แล้วอย่างนั้นเหรอ!? แสดงว่าเธอจะไม่ได้เล่นกับมิน ไม่ได้ไปโรงเรียนพร้อมกับมิน และในทุกๆเช้าคงจะไม่มีมินมาคอยปลุกให้ตื่นแล้วใช่ไหม!!??? ...ความคิดพวกนี้เกิดขึ้นในหัวของเด็กหญิงตัวน้อยพร้อมๆกับความเศร้าที่เกิดขึ้นในใจของเธอ ก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกจากดวงตาคู่สวยของเพอร์ซ่าน้อย

 

 

            “ฮึก...มิน! มินไปวันไหนคะ

            เพอร์ซ่าน้อยพูดพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาของตัวเอง

 

 

            “วันนี้ แม่ว่ามันกะทันหันไป...”

            แม่พูดพร้อมกับเอามือเรียวสวยของตัวเองเช็ดน้ำตาให้ลูกสาวตัวน้อย

 

 

            “ฮึก ฮือออ ฮือๆๆ ทำไม! ทำไมมินถึงไม่บอกซ่า ทำไมๆ”

            เพอร์ซ่าน้อยเริ่มร้องไห้หนักขึ้น พร้อมกับดิ้นไปมาในอ้อมกอดของแม่

 

 

            “มินคงไม่กล้าบอกน่ะ เมื่อกี้คุณธารพ่อของมินโทรมาบอกว่าเขายังไม่ไป กำลังรอเราอยู่ คงอยากให้มินกับซ่าเจอกัน เราไปกันเถอะลูกแม่...”

 

 

            “ฮึก...”

            เพอร์ซ่าน้อยไม่พูดอะไร ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่ของตัวเอง เมื่อคนเป็นแม่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้า เธอก็ขึ้นรถไปประจำตรงที่ของเธอเช่นกัน พร้อมกับสตาร์ทรถยนต์แล้วขับออกไป...

 

 

            ในขณะที่นั่งบนรถ เพอร์ซ่าน้อยไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย เด็กหญิงตัวน้อยเอาแต่นั่งนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลเอ่อและล้นออกจากดวงตาคู่สวยของเธอเป็นทาง...

 

 

 

 

            [ที่บ้านของมิน...]

           

            พอถึงหน้าบ้านของเพื่อนชายคนสนิท เพอร์ซ่าน้อยรีบเปิดประตูลงจากรถโดยที่รถยังไม่ทันดับเครื่องยนต์เลยด้วยซ้ำ เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้าไปในบ้านอย่างเร่งรีบ

 

 

            มิน!!!

            เพอร์ซ่าน้อยเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้

 

 

            “เพอร์ซ่า...มาได้ยังไงกัน ?”

 

 

            “ทำไม! ทำไมมินไม่บอกซ่า!!!”

            เพอร์ซ่าน้อยพูดพลางเอามือปาดน้ำตาที่คลอเบ้าจนแทบจะมองไม่เห็นคนตรงหน้า

 

 

            “เอ่อ...

           

 

            “หรือเป็นเพราะว่ามินไม่อยากเป็นเพื่อนกับซ่าแล้ว...ใช่ไหม!!?”

           

 

            “เปล่า...มันไม่ใช่แบบนั้น ที่มินไม่บอกเพราะว่ามินไม่รู้จะบอกยังไง มันกะทันหันเกิดไป ขอโทษนะ”

            มินน้อยพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

 

 

            “ฮึก...แล้วจะหนีไปแบบนี้ ทิ้งซ่าไปคนเดียวแบบนี้ใช่ไหม!”

            เพอร์ซ่าน้อยพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เด็กน้อยเริ่มร้องไห้หนักอีกครั้ง

 

 

            “มินขอโทษนะ...”

            มินพูดก่อนที่จะเข้าไปสวมกอดเพอร์ซ่าด้วยความเศร้าเสียใจ

 

 

            ฮือๆๆ...

            เสียงเด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้อยู่ภายในอ้อมกอดของเพื่อนชาย การที่มินจากไปคราวนี้คงอีกนานแสนที่จะได้เจอกัน ชีวิตของเพอร์ซ่าคงต้องเปลี่ยนไป...ที่แน่ๆคนที่ไม่เคยคบใครเป็นเพื่อนอย่างเธอคงต้องอยู่คนเดียว มันต้องเหงาและโดดเดี่ยวมากแน่ๆ

 

 

            “ฮึก...มินจะกลับมาเมื่อไหร่?”

            เสียงเพอร์ซ่าดังขึ้นมาจากอ้อมกอดของเพื่อนชายตัวน้อย

 

 

            “ไม่รู้สินะ พ่อบอกว่าที่นั่นกับที่นี่มันไกลกันมาก ไม่รู้ว่ามินจะได้กลับมาหาซ่าบ่อยๆรึเปล่า แต่ที่แน่ๆมินสัญญาว่ามินจะกลับมาหาซ่าแน่ๆ”

            มินน้อยพูดพร้อมกับเอามือของตัวเองปาดน้ำตาบนใบหน้าของเพอร์ซ่าน้อยอย่างอ่อนโยน

 

 

            “มิน! เอาต้องไปกันแล้วนะลูก”

 

 

            “ครับพ่อ...ซ่า! ตอนที่เราไม่อยู่ซ่าต้องเข้มแข็งนะ อย่างให้ใครมารังแกซ่าได้นะ”

            มินน้อยพูดกับพ่อของตัวเองจบแล้วจึงหันมาพูดกับเพื่อนสาวตัวน้อย

           

 

            “มินไปแล้วนะ”

            มินพูดพร้อมกับคลายอ้อมกอดของตัวเองออกจากเพอร์ซ่าน้อย ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถที่พ่อของมินเป็นคนขับ ส่วนแม่ของมินก็นั่งอยู่ตรงเบาะข้างๆ

 

 

            “คุณพรีม พวกเราต้องไปกันแล้วครับใกล้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะครับหวังว่าเราคงมีโอกาสได้เจอกันอีก ขอบคุณที่ช่วยดูแลลูกชายของผม...”

 

 

            “รีบไปเถอะคะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ”

            สิ้นเสียงแม่ของเพอร์ซ่าน้อย พ่อของมินก็ค่อยๆขับรถออกจากบ้านของตัวเอง บ่อยให้เพอร์ซ่าน้อยมองตามด้วยแววตาเศร้าสร้อย น้ำตามากมายค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาของเด็กหญิงตัวน้อย...

 

 

            “มิน...อย่างไปเลยนะ มินอยู่ที่บ้านของซ่าก็ได้ อย่าไปเลย...

            เพอร์ซ่าน้อยพูดพร้อมกับวิ่งตามรถยนตร์ของมินไป

 

 

            ซ่าระวัง!!!

            เสียงแม่ของเพอร์ซ่าดังขึ้นด้วยความตื่นตกใจ

 

 

            โครม!!!!

            สิ้นเสียงรถยนต์ที่ชนกับสิ่งหนึ่งอย่างแรงทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ชาวบ้านแถวนั้นก็เริ่มออกมาดูเหตุการณ์ ส่วนรถของมินก็หยุดจอดกะทันหัน ก่อนที่พ่อของมินจะวิ่งลงมาดูเหตุการณ์เช่นกัน...

 

 

            คุณพรีม เพอร์ซ่า!!!

            ภาพตรงหน้าคือร่างของคนเป็นแม่ที่นอนกอดลูกสาวตัวน้อยอยู่ในอ้อมอกเพื่อปกป้องลูกสาวที่เธอรักจากอันตราย เลือดสีแดงค่อยๆไหลออกมาจากศรีษะของคนเป็นแม่ที่นอนสงบอยู่ พ่อของมินเห็นจึงรีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที...

 

 

 

 

            [ที่โรงพยาบาล]

 

            “ลูกสาวของคุณปลอดภัยแล้วครับ เพียงแต่ว่าศรีษะของเธอได้รับการกระทบกระเทือนจากการกระแทกเลยทำให้ความทรงจำบางส่วนของเธออาจเลือนหายไป หรือไม่ก็อาจต้องใช้เวลาในการที่เธอจะกลับมาจำทุกอย่างได้เหมือนเดิม...”

            หมอพูดพร้อมก่อนที่จะนิ่งเงียบไป

 

 

            “แล้วภรรยาผมละครับ เธอเป็นยังไงบ้างครับ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ!!”

 

            “เอ่อ...หมอขอแสดงความเสียใจด้วยครับ หมอพยายามช่วยเธออย่างเต็มความสามารถแล้วจริงๆ”

            คนเป็นหมอพูดพร้อมกับใช้มือบีบไหล่ของคนเป็นพ่อและเป็นสามีของแม่ของเพอร์ซ่าน้อยเบาๆ ก่อนที่หมอจะเดินจากไป

 

 

            หลังจากที่หมอจากไปได้เพียงไม่นาน พ่อของเพอร์ซ่าน้อยก็ทรุดลงกับพื้นด้วยความเศร้าเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาของลูกผู้ชายค่อยๆไหลออกมา คนที่เป็นทั้งพ่อคนและเป็นสามีของภรรยาอันเป็นที่รักที่เพิ่งจากไปร่ำไห้อย่างหนัก...

 

 

 

 

  ▐█  ▐█   ▐█ ▐█ ▌▌ ▐█   ▐█ ▐█ ▐█   ▐█   ▐█  ▐█   ▐█ ▐█ ▌▌

 

 

            อัพช้ามาก...เรารู้ตัว T^T ขอโทษนะๆ กว่าจะหาเวลาแต่งให้จบได้ เหอะๆๆ

ช่วงนี้ใกล้สอบกลางภาคอีกแล้ว คงต้องหยุดอัพไปชั่วคราวก่อนนะจ้ะ สอบเสร็จเดี๋ยวจะมาอัพต่อแน่ๆจร้า ^^

 

86 ความคิดเห็น

  1. #81 AuMZipPy YapYap (@aumsimsimi14) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 21:11
    มาอัพต่อเร็วๆ นะค่ะ แค่เริ่มเรื่องก็อยากอ่านต่อแล้วอ่ะค่ะ T^T
    #81
    0
  2. #39 Now (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 23:54
    กลับมาอัพเร็วๆๆๆๆนะ
    #39
    0