เกมรักพิทักษ์ดวงใจ

ตอนที่ 21 : บทที่ 10 : แผนการมัดมือชก 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    6 ก.ย. 59

บทที่ 10 

แผนการมัดมือชก


                         หญิงสาวร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าตัวเองหลุดพ้นจากเหตุการณ์ชวนให้ความดันในร่างกายขึ้นแล้ว ก่อนจะรีบพาตัวเองออกจากห้างสรรพสินค้าใหญ่ที่ดูเหมือนว่ามันจะแคบลงถนัดตาเมื่อต้องมาเจออริทางอารมณ์ถึงสองคน

                   “เฮ้อ! ไม่มีอารมณ์จะซื้ออะไรแล้ว...กลับบ้านดีกว่า” หญิงสาวบอกกับตัวเองหลังจากพาตัวเองออกจากวังวนอันน่าเวียนหัว แม้จะพยายามเดินสงบอารมณ์ก็ยังไม่มีกะจิตกะใจจะเลือกอะไรอยู่ดี

                   “อ้าว! ที่รักจ๋าจะรีบไปไหนล่ะ ผมอุตส่าห์เดินตามหาตั้งนาน” ธันวินร้องเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมทั้งเดินเข้ามาขวางทางทันที สายตาคมเพิ่งสังเกตว่าร่างบางตรงหน้าชุดกระโปรงสีหวานแปลกตาผิดกับภาพแม่ยิปซีสาวที่เขาเคยเห็นเป็นประจำตลอดหลายวันที่ผ่านมา

                   “นี่คุณ! ถอยไปเลยนะ ฉันจะรีบกลับบ้าน แล้วแม่นางแบบสาวสวยคนนั้นเธอปล่อยคุณมาได้ไงเนี่ย” ลันณราสั่งเสียงเข้มพลางมองหานางแบบสาวสวยทรงระเบิดที่ไม่น่าปล่อยคู่ควงชั้นดีแบบนี้หลุดรอดมาได้

                   “ก็คุณเล่นไปโยนระเบิดทิ้งไว้อย่างนั้น ผมคงมีอารมณ์ไปต่อกับเธอหรอก” ธันวินบอกอย่างไม่ค่อยสนใจนัก

                   หลังจากร่างบางตรงหน้าแกล้งทิ้งระเบิดลูกย่อมๆ เอาไว้ เขาก็พยายามอธิบาย ตามงอนง้อต่างๆ แต่อีกฝ่ายกลับดูหึงหวงแล้วยังแสดงความเป็นเจ้ามากเกินข้อตกลงกันไปหน่อย จนเขาเริ่มเบื่อก็เลยใช้ช่วงจังหวะนั้นเดินหนีออกมาเสียอย่างนั้น

                   ก็ไม่รู้นะว่าตอนนี้นางแบบสาวคนสวยจะเอาระเบิดไปปล่อยที่ไหน? หรือไม่ก็คงปล่อยกับพวกปาปารัชซี่ที่ตามติดมาตั้งแต่พวกเดินเข้าห้างมาแล้วก็ได้!

                   มีหรือที่นายธันวินคนนี้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนอะไร?...

                   “สมน้ำหน้า ก็คุณอยากไม่ช่วยฉันทำไมล่ะ” ลันณราบอกอย่างไม่ใส่ใจแถมยังสะใจเสียด้วยซ้ำ

                   “ก็คุณเล่นมาแบบไม่ให้ผมตั้งตัวอย่างนั้นใครเขาจะรับทัน” ชายหนุ่มพยายามแก้ต่างให้กับตัวเองทั้งที่ความจริงเขาออกจะรู้ดีด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายต้องการความช่วยเหลือ แต่จะให้เขาช่วยเลยตอนนั้นมันก็ไม่สนุกกันพอดีนะสิ!

                   “อ้อ! เหรอคะ นี่คุณจะบอกว่าฉันผิดงั้นสิ เหอะ” ร่างบางอดประชดให้กับความแกล้งไม่รู้ของอีกฝ่ายไม่ได้

                   “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เราก็มาเริ่มแสดงละครกันต่อดีไหมที่รักจ๋า ผมอุตส่าห์รีบมาง้อว่าที่เจ้าสาวของผมเลยนะครับเนี่ย” คนที่เกือบได้เป็นว่าที่เจ้าบ่าวหมาดๆ บอกด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทพร้อมทั้งยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาของตัวเองเข้าใกล้ร่างบางมากยิ่งขึ้น

                   “คุณธันวิน! วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับคุณหรอกนะ” หญิงสาวบอกอย่างจริงจังมือบางยกขึ้นกอดอกด้วยความหน่ายใจกับผู้ชายตรงหน้า แต่กริยานั้นก็ทำให้เธอดูเหมือนกำลังงอนมากกว่ารำคาญใจคนตรงหน้า

                   “คุณไม่มีอารมณ์ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ผมกำลัง... เฮ้ย! คุณหลบก่อนเร็ว” ยังไม่ทันที่ธันวินจะได้กวนประสาทแม่ยิปซีสาวของเขาแต่กลับต้องรีบลากร่างบางหลบเข้ามุมเสาต้นใหญ่เพื่อบังตัวเองจากคนบางกลุ่มที่กำลังเดินผ่านมาทางนี้เข้าพอดิบพอดี

                   “ทำบ้าอะไรของคุณกันเนี่ย!” ร่างบางร้องโวยวายทันทีเมื่อรู้สึกตัวว่าตัวเองถูกกระชากเข้าซบอกแกร่งโดยไม่ทันได้ตั้งตัว กลิ่นอาฟเตอร์เชฟอ่อนๆ ทำให้เธออดยอมรับไม่ได้ว่ามันรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเสียจนต้องเผลอไผลไปกับอ้อมกอดแกร่งนี้

                   “คุณดูนั่นสิ” ธันวินไม่สนใจท่าทางเอาเรื่องของหญิงสาวตรงหน้าแต่เขากลับชี้ให้อีกฝ่ายเห็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องกระชากร่างบางเข้าหา

                   “นั่นมันแม่คุณกับสองแม่ลูกจอมแหลโลกนี่ ให้ตายเหอะห้างมีตั้งเยอะทำไมถึงต้องมาเดินห้างนี้กันด้วย” ลันณราถึงกับบ่นด้วยความเซ็งที่ต้องมาเจอกับบุคคลที่เธอแสนจะรังเกียจ

                   “ถ้าอย่างนั้นเรามาเพิ่มความซวยให้ตัวเองกันดีกว่า” ชายหนุ่มก้มลงบอกพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังจับจ้องไปทั่วร่างบาง

                   “นี่คุณจะเล่นบ้าอะไร ฉันไม่เอาด้วยนะ” เธอถามพลางเตรียมพร้อมตั้งท่าหนีได้ทุกเมื่อ สายตาคู่คมตรงหน้าบอกได้อย่างดีว่าเขากำลังมีแผนการอะไรบางอย่างในใจและนั่นอาจจะนำความซวยมาให้เธอก็เป็นได้

                   “ผมไม่พาคุณไปให้สองแม่ลูกนั่นฆ่าหรอก เอาน่าถือซะว่าไปสืบราชการลับก็แล้วกันนะ” ธันวินบอกพลางจับจูงร่างบางให้เดินไปพร้อมกัน

                   “ไปก็ไปสิ แล้วคุณก็ควรปล่อยมือฉันด้วย” หญิงสาวบอกพลางยกข้อมือตัวเองที่มีมือหนาจับอยู่ด้วย

                   “จับมือไม่ได้...งั้นขอโอบเอวหน่อยแล้วกัน” ธันวินได้โอกาสรีบปล่อยมือนุ่มนิ่มแล้วเปลี่ยนไปเป็นโอบเอวบางเข้าหาตัวทันที

                   “จะจับมือหรือโอบเอวก็ไม่ได้ทั้งนั้น ปล่อยเลยนะ” ลันณราบอกด้วยความเหนื่อยหน่ายกับความกระล่อนของชายหนุ่ม

                   “โน้นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ดี ถ้าไม่จับมือหรือโอบกันบ้างแล้วใครจะเชื่อว่าเราเป็นแฟนกัน?”

                   “ทำไมฉันกับคุณต้องแสดงว่าเป็นแฟนกันด้วย”

                   “ก็มันจะไม่แปลกไปไงถ้าผมจะพาแฟนไปเลือกแหวนเพชรใส่เล่นสักวงแล้วบังเอิญเจอคุณแม่กับเพื่อนที่นั่นพอดี ไม่อย่างนั้นคนอื่นก็สงสัยกันหมดสิว่าทำไมจู่ผมถึงโผล่ไปที่นั่นได้!” มือหนายังคงจับเอวบางแน่นอย่างไม่ยอมปล่อยมือพร้อมทั้งอธิบายถึงเหตุผลไปด้วย แต่ทว่าสายตาก็ไม่อาจจะละไปจากเนินอกอิ่มที่เห็นอยู่รำไรซึ่งรับกับเอวบางคอดแล้วก็สะโพกพายได้รูปจนเขาต้องแอบเบือนหน้าหนีก่อนที่สมองมันจะคิดอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้!

                   แต่ให้ตายเหอะ! ผู้หญิงอะไรซ่อนรูปเป็นบ้า!

                   “อย่างนี้ค่อยฟังขึ้นหน่อย งั้นไปกันเลยสิจะมัวยืนอยู่ทำไม” เมื่อได้ฟังเหตุผลร่างบางก็ว่าง่ายขึ้นมาทันทีก่อนจะบอกร่างสูงที่อยู่ๆ ก็ยืนนิ่งไปเสียอย่างนั้น

                   “เอ้อ! คร๊าบๆ”

 

                  

                   คุณพิไลวรรณเดินนำคุณลัดดากับลูกสาวเข้าไปยังร้านเพชรชื่อดังภายในห้างสรรพสินค้าชั้นนำย่านใจกลางเมืองซึ่งเป็นหนึ่งในกิจการทั้งหมดของเครือธันเดอร์อันเป็นธุรกิจของตระกูลใหญ่อย่าง ธราเวศม์ด้วยการออกแบบรวมถึงเพชรน้ำงามจากแหล่งต่างๆ ทำให้ธุรกิจด้านอัญมณีภายใต้การดูแลของลูกชายฝาแฝดทั้งสองคนก้าวกระโดดไปมาก จึงทำให้คนเป็นแม่อย่างเธออดปลื้มใจไม่ได้ที่เห็นผลงานของลูกๆ ที่ได้สานต่อและสร้างสรรค์ธุรกิจต่อจากตระกูล

                   “อุ้ย! คุณวรรณมีอะไรให้พวกเรารับใช้คะ” ผู้จัดการร้านวัยกลางคนรีบเดินออกมาต้อนรับทันทีเมื่อเห็นลูกค้ากลุ่มใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาเป็นใคร

                   “วันนี้ดิฉันจะมาเลือกเครื่องเพชรของขวัญสักชุดสองชุดน่ะ คุณตรี ขอน้ำงามๆ หน่อยนะ” มาดามใหญ่แห่งธราเวศม์บอกสาวิตรีผู้จัดการซึ่งดูแลร้านสาขานี้มาเป็นเวลานาน และเป็นคนซื่อสัตย์มากคนหนึ่ง

                   “ได้ค่ะ คุณวรรณ ถ้าอย่างนั้นเชิญทางด้านนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะให้เด็กจัดของว่างมาให้” สาวิตรีเดินนำคนสำคัญทั้งสามไปยังห้องรับรอง

                   “คุณป้าวรรณ มาที่นี่ทำไมเหรอคะ?” ลลิตาแกล้งถามอย่างไม่เข้าใจ แต่ลึกๆ ก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าวันนี้เธออาจจะได้เครื่องเพชรกลับไปบ้านไปไว้ใส่เล่นสักชุดสองชุดก็เป็นได้...ก็นะคุณป้าวรรณออกจะร่ำรวยมหาศาลของแค่นี้คงไม่สะเทือนขนหน้าแข้งหรอก!

                   “ป้าก็แค่อยากหาอะไรให้หนูใส่ในวันงานก็เท่านั้นเองจ้ะ” คุณพิไลวรรณบอกอย่างเอ็นดูในความใสซื่อของหญิงสาวร่างบาง

                   “ก็ดีเหมือนกันนะคะคุณพี่ น้องลิลลี่จะได้ดูสวย สง่างามที่สุด หนูชอบเครื่องเพชรชุดไหนบอกคุณแม่เลยนะลูก วันนี้แม่จ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว” คุณหลัดดาเห็นดีด้วยกับความคิดของเพื่อนรุ่นพี่ก่อนจะหันมาบอกลูกสาวคนสวยอย่างสงวนท่าที

                   “อุ้ย! จ่ายอะไรกันคะ ถือเสียว่าเป็นของปลอบใจที่หนูต้องเจ็บตัววันก็แล้วกันนะ” มาดามคนดังรีบโบกมือปฏิเสธโดยไว แม้อาจจะเทียบไม่ได้กับความรู้ผิดที่ทำให้หญิงสาวผู้แสนดี ใสซื่อต้องมาเจ็บตัวที่บ้านของเธอแต่ก็ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กน้อย

                   “แต่คุณป้าคะ ลิลลี่เกรงใจแล้วอีกอย่างเราก็รู้ๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ว่าวันนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ” ลลิตาบอกอย่างหงอยๆ แววตาหวานซึ้งแปรเปลี่ยนเป็นเศร้าขึ้นมาทันใดเมื่อพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับชายในฝันของเธอ

“นั่นสิคะ คุณพี่ เครื่องเพชรแต่ละชุดราคาไม่ใช่น้อยๆ ดิฉันเกรงใจค่ะ” เมื่อเห็นคนเป็นลูกออกตัวไปอย่างนั้น คุณลัดดาก็รีบเสริมทับขึ้นมาทันที

   “เอาเถอะค่ะ คุณลัดดา หนูลิลลี่อย่าคิดมาก ป้าให้ด้วยความเต็มใจ อ๊ะ! นี่ไงมาแล้วสวยๆ ทั้งนั้นเลยนะลูก หนูลิลลี่ลองเลือกดูสิจ๊ะ” คุณหญิงพิไลวรรณบอกแก่คนทั้งสองให้สบายใจก่อนจะเห็นผู้จัดการเดินนำพนักงานอีกสามคนพร้อมกับชุดเครื่องเพชรน้ำงามหลากหลายชุดเข้ามา

                   “ถ้าอยากได้ชุดไหนเพิ่มเติมเรียกดิฉันได้นะคะ ส่วนนี่เป็นแคตตาล็อกทั้งหมดค่ะ” สาวิตรีทะยอยวางเครื่องเพชรนับสิบชุดลงบนโต๊ะรับแขกพร้อมแคตตาล็อกเล่มหนาที่มีแบบให้เลือกมากมายก่อนจะถอยออกมาเพื่อความเป็นส่วนตัว

                   “เอ๊ะ! นั่นมันคุณธาหรือคุณธันคะคุณพี่” คุณลัดดาเห็นหนึ่งในลูกชายฝาแฝดของคนตรงหน้าก็ร้องทักขึ้นทันที ยิ่งเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินควงแขนมากับหญิงสาวร่างบาง

“ไหนคะ อ้าวนั่นมันตาธันกับหนูลันนี่ ทำไมถึงได้มาเดินด้วยกันได้” คุณพิไลวรรณก็ตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นลูกชายจอมเจ้าชู้ของตัวเองเดินควงคู่มากับน้องสาวบุญธรรมของสันธนี เธอรู้จักเด็กคนนี้ไม่เพียงไม่นานแต่ก็นึกชมชอบในนิสัยใจคอไม่น้อยจึงอดเป็นห่วงไม่ได้

   “หรือว่าทั้งสองคนกำลังคบกันอยู่เหรอคะ” คุณลัดดาคาดเดา

   “พี่ว่าเรามาถามเจ้าตัวกันดีกว่า นั่นไงพากันเดินเข้ามาแล้ว” มาดามใหญ่คนดังมองตามหนุ่มสาวที่กำลังเดินเข้ามา

  

ธันวินพาร่างบางเดินเข้าไปยังร้านเพชรในเครือที่ตัวเองกับพี่ชายฝาแฝดเป็นผู้บริหารงานทั้งหมด พนักงานทุกคนก็เห็นหน้าเป็นประจำจนสนิทกันดี

“สวัสดีค่ะ คุณธันวิน เอ่อคุณ...” สาวิตรีรีบเดินเข้ามาทักทายผู้บริหารหนุ่มกับสาวสวยหน้าไม่คุ้น ด้วยปกติเจ้านายของเธอมักจะควงดารา นางแบบซึ่งทุกคนล้วนมีชื่อเสียง แต่ทว่าคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ช่างไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย

“สวัสดีครับคุณตรี นี่ลันณราคนรักผม ลันนี่คุณสาวิตรีผู้จัดการสาขา” คนเป็นเจ้านายยิ้มขำเมื่อเห็นดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นคู่นั้น ก็แน่ละ! เขาไม่เคยแนะนำผู้หญิงคนไหนว่าเป็น คนรักเลยสักคน เพราะพวกเธอเหล่านั้นมักคบหากันตามข้อตกลงที่แสนจะพอใจกันสองฝ่าย

 “สวัสดีค่ะ” แม้จะกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้างกับคำแนะนำนั้นพร้อมกับสายตาแปลกใจของผู้จัดการแต่เธอก็ต้องฝืนยิ้มสวยๆ เอาไว้

“คุณวรรณก็มาด้วยนะคะ”

“คุณแม่ก็มาด้วยเหรอ แล้วท่านอยู่ไหนครับ” ธันวินแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้วเต็มอก

“แม่อยู่นี่ตาธัน สวัสดีจ้ะหนูลัน มาทางนี้ดีกว่าลูก” คุณพิไลวรรณเอ่ยทักลูกชายก่อนจะหันมารับไหว้หญิงสาวที่ในวันนี้ดูสวยแปลกตากว่าทุกวันแล้วจูงมือบางให้เข้าไปยังด้านห้องรับรองด้วยกัน

“ถ้างั้นคุณตรีครับ ผมขอดูแหวนใส่เล่นสำหรับผู้หญิงหน่อยนะ”

“ได้ค่ะ”

“อ้อ! คุณตรีครับ แล้วคุณแม่ท่านได้แจ้งไว้หรือเปล่าครับว่า วันนี้ท่านต้องการอะไร”

“เห็นท่านบอกว่าจะเลือกเครื่องเพชรให้คุณหนูลิลลี่ใส่ในงานการกุศลที่จะถึง ดิฉันก็ทะยอยเอาเข้าไปให้ท่านเลือกแล้วค่ะ”

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวไปดูพวกท่านหน่อยดีกว่า” พูดจบร่างสูงก็รีบเดินเข้าไปยังห้องรับรองทันที

 

ธันวินเดินตามเข้ามาก็เห็นว่ามีคุณลัดดากับลูกสาวกำลังเลือกเครื่องเพชรกันอย่างมีความสุข หยิบชุดนั้น ชุดนี้มาลองโดยถ้าเดาไม่ผิดคนที่จะออกค่าใช้จ่ายให้คงหนีไม่พ้นแม่ของเขาอีกเป็นแน่

“สวัสดีครับ คุณลัดดา คุณลิลลี่” เขาเอ่ยทักก่อนจะเลือกนั่งข้างๆ ร่างบางบนโซฟาตัวสวย สายตาคมพยายามมองผ่านความสุขของสองแม่ลูกแล้วแทนที่ด้วยการลอบสังเกตอะไรบางอย่าง

“สวัสดีค่ะ คุณธัน”

“สวัสดีค่ะ พี่ธัน”

แม้ว่าสองแม่ลูกจะนึกแปลกใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มตอนนี้ แต่ทว่าเครื่องเพชรหลายสิบกระรัตรออยู่ตรงหน้าก็ทำให้ลืมเลือนข้อสงสัยเล็กๆ ที่อยู่ในใจไปได้

“แล้วลูกกับหนูลันไปสนิทกันตอนไหนจ๊ะ ทำไมถึงได้มาด้วยกันได้” คุณพิไลวรรณถามอย่างตรงไปตรงมากับความสัมพันธ์ของสองหนุ่มสาว

 “เราก็รู้จักกันมาสักพักก่อนจะมาเจอกันที่สมาคมของคุณแม่ แล้วผมก็ตามจีบลันตั้งนานกว่าเธอจะใจอ่อน” ธันวินตอบคำถามที่เพิ่งคิดคำตอบเดี๋ยวนั้นอย่างไม่มีพิรุจพร้อมทั้งโอวเอวบางเข้าหาตัวเพื่อแสดงความสนิทสนมให้เห็น

                   “นี่สรุปว่าลูกกับหนูลันเป็นแฟนกัน?”

                   “จะเรียกว่าอย่างนั้นก็ได้ครับแต่ผมว่าเรียกว่า คนรักกันน่าจะดีกว่า”

“นี่ตาธัน แม่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะ ห้ามทำหนูลันเสียใจเป็นอันขาด” คนเป็นแม่บอกอย่างคาดโทษเพราะรู้ดีถึงกิตติศัพท์ความเจ้าชู้ของลูกชาย

ความเจ้าชู้ กะล่อนจนปลาไหลเรียกพ่อได้ขนาดไหน แต่ก็ด้วยฐานะหน้าตาทางสังคมจึงทำให้ผู้หญิงมากมายไม่กลัวความเสียใจพร้อมเข้ามาลองเสี่ยงเพื่อหวังมัดใจ แต่ก็นั่นแหละท่านก็ยังไม่เห็นมีใครทำได้เสียที หรือหากทำได้ก็กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่ดีพอหรือหวังแค่เพียงจับลูกชายของเธอเท่านั้น!

                   “โอ้ย! ใครจะกล้าละครับ”

                   “กล้าหรือเปล่า ลันไม่ทราบหรอกค่ะ เพียงแต่เมื่อกี้ลันเพิ่งเจอกับกิ๊กคุณธัน เป็นนางแบบดังซะด้วย” ลันณราบอกด้วยความหมั้นไส้เป็นทุนเดิม พอเธอยอมเข้าให้หน่อยเล่นใหญ่เลยนะ ทั้งโอบ ทั้งจับมือมันออกจะเกินไปแล้ว

                   พลัน! มือไวเท่าความคิดจึงหยิกเข้าไปที่เอวสอบอย่างจงใจ แม้อีกฝ่ายจะเจ็บแต่ก็ไม่กล้าจะร้องออกมาอย่างแน่นอน...

   “คุณลันต้องทำใจหน่อยนะคะ ผู้หญิงในสต็อกของพี่ธันเขาเยอะจริงๆ ค่ะ” ลลิตาที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้น แม้จะโล่งใจได้บ้างว่าหญิงสาวอีกคนไม่ได้คิดเป็นศัตรูโดยตรงกับเธอ แต่เธอก็ต้องกดมันเอาไว้บ้างไม่อย่างตำแหน่งสะใภ้โปรดยังเป็นของเธอได้อีกเหรอ

“อุ้ย! เรื่องนั้นคุณลิลลี่ไม่ต้องเป็นห่วง ลันจัดการเทสต็อกพวกนั้นทิ้งไปหมดแล้วค่ะ แต่ถ้าวันหนึ่งคุณธันเขาไม่รักลันแล้ว ลันก็จะไม่ยื้อคนที่เขาไม่เราได้อีกค่ะ” ร่างบางตอบอย่างอดประชดไม่ได้ แต่มันก็มาจากส่วนลึกในจิตใจของเธอจริงๆ เช่นกัน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นราวกับต้องการตัดบทสนทนาก่อนหน้านี้ไปก่อนที่จะมันจะลามกลายเป็นการประชดประชันกันไปมาเสียใหญ่โต

“ขออนุญาตค่ะ คุณธันคะ พอดีเมื่อกี้ทางนายช่างใหญ่มาส่งเครื่องเพชรที่แก้เสร็จแล้วของคุณหญิงจันทร์วาดด้วยตัวเอง แต่พอรู้ว่าคุณธันอยู่ที่นี่ด้วยเลยฝากนี่ไว้ให้ค่ะ” สาวิตรีเดินเข้ามารายงานพร้อมกับส่งซองเอกสารให้กับผู้เป็นนาย

“ขอบคุณมากครับ คุณตรี แล้วเครื่องเพชรที่แก้เรียบร้อยดีใช่มั้ยครับ” ชายหนุ่มรับซองสีน้ำตาลเข้มมาพลางถามถึงความเรียบร้อยของชิ้นงานซึ่งได้รับการแก้ไขปรับเปลี่ยนเพื่อให้เป็นที่ต้องการของมากที่สุด

“เรียบร้อยดีค่ะ ดิฉันโทรฯ รายงานคุณหญิงท่านแล้ว และท่านจะให้คนมารับพรุ่งนี้ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมฝากด้วย”

“ยินดีค่ะ”

“เอกสารอะไรเหรอลูก” คุณพิไลวรรณถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นลูกชายรับมาถือไว้แต่ยังไม่ยอมเปิดขึ้นมาเสียที

“เครื่องเพชรชุดใหม่ครับ แต่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์นายธาเป็นคนออกแบบ แองเจิล ออฟ ธันเดอร์” มือหนาหยิบภาพถ่ายเครื่องเพชรชุดสวยซึ่งเป็นกำลังอยู่ในขั้นตอนการประกอบส่วนสำคัญ โดยทางนายช่างใหญ่จะส่งงานมาให้พวกเขาตรวจเป็นระยะ ไม่ว่าจะทั้งทางอีเมล์หรือรูปภาพแบบนี้ก็ตาม

“เครื่องเพชรชุดนี้สวยมาก ทำไมแม่ไม่เคยรู้เรื่องเลยตาธัน?” เธอเพ่งพิศไปยังรูปถ่ายขนาดเอสี่ที่ปรากฏภาพเพชรสีชมพูน้ำงามที่ล้อมรอบไปด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ประกอบกันเป็นรูปปีกนกคล้ายๆ กับปีกของนางฟ้า

“ผมกับนายธาเห็นว่ายังไม่เสร็จสมบูรณ์ก็เลยยังไม่ได้บอกใคร แล้วคิดว่าจะเอาไว้ประมูลในงานการกุศลของคุณแม่ด้วยไงครับ” ธันวินจำต้องอธิบายให้ผู้เป็นแม่ฟัง หากเขาก็ยังไม่ได้เอ่ยต่อว่าเครื่องเพชรชุดนี้ถูกพี่ชายคนโตสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อมอบให้แก่ภรรยาสุดรัก โดยใช้ช่วงเวลาประมูลของชิ้นสำคัญต่างๆ ในงานเป็นการเปิดตัวสะใภ้ใหญ่แห่งธราเวศม์อย่างเป็นทางการ

“ขอดิฉันดูหน่อยได้มั้ยคะ คุณพี่” คุณลัดดาละสายตาจากเครื่องเพชรทั้งหมดตรงหน้าก่อนจะหันไปมองด้วยความใคร่รู้

“นี่ค่ะ คุณลัดดา หนูลิลลี่”

“อุ้ย! สวยจังเลยค่ะคุณป้า ลิลลี่หลงรักเครื่องเพชรชุดนี้เข้าให้แล้วค่ะ” ลลิตามองด้วยสายตาเปล่งประกาย เพียงแค่รูปถ่ายยังดูงดงามขนาดนี้หากได้มาครอบครองคงเป็นเครื่องยืนยันสถานภาพของเธอกับตระกูลธราเวศม์ได้เป็นอย่างดี

“เมื่อกี้คุณธันบอกว่าจะใช้ประมูลเหรอคะ?” เมื่อเห็นแววตาของลูกสาวเธอก็พยายามคิดหาแผนการในใจเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ลูกต้องการ

“ใช่ครับ”

“ถ้าอย่างนั้น ลิลลี่ขอเป็นคนใส่ขึ้นประมูลได้มั้ยคะ คุณป้า ลิลลี่อยากใส่มันสักครั้งก็ยังดีค่ะ” ร่างบางหันมากอดแขนพลางอ้อนวอนอย่างมีความหวัง ขอแค่เพียงคนตรงหน้าอนุญาตเธอก็ไม่จำเป็นต้องสนใจใคร

“ได้สิจ๊ะ หนูลิลลี่ใส่แล้วต้องสวยมากแน่ๆ เลยจ้ะ” คุณพิไลวรรณตอบรับอย่างเต็มใจ เพราะไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะปฏิเสธคำร้องขอของอีกฝ่าย

หญิงสาวที่เธอเห็นแล้วว่าเหมาะกับ แองเจิล ออฟ ธันเดอร์มากที่สุด!

“แต่คุณแม่! เครื่องเพชรชุดนี้ไม่ใช่ใครจะใส่ก็ได้นะครับ นายธาออกแบบเอาไว้สำหรับคนที่จะมาเป็นสะใภ้ของธราเวศม์เท่านั้น!” ธันวินรีบบอกอย่างตกใจด้วยไม่คิดว่า แม่ของเขาจะยอมตอยรับคำขอของผู้หญิงคนนั้นง่ายดายขนาดนี้ แถมยังไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ!

“ลิลลี่ขอแค่ยืมใส่ออกงานขึ้นโชว์ประมูลเท่านั้นก็ได้ค่ะ เสร็จงานจะรีบคืนให้ทันทีเลยนะคะ หรือลิลลี่ไม่มีสิทธิ์นั้นเลยเหรอคะ คุณป้า” หญิงสาวบอกอย่างตัดพ้อ ดวงตาคู่สวยมีน้ำคลอจนเกือนล้นออกมา

“เอาเป็นว่าแม่ตัดสินใจแล้ว แม่จะให้หนูลิลลี่ใส่เครื่องเพชรชุดนี้แล้วก็จะให้ใส่ขึ้นประมูลด้วย” เพราะทนเห็นหญิงสาวที่เอ็นดูผิดหวังอีกต่อไปไม่ได้แล้ว เธอจึงต้องเอ่ยอย่างต้องตัดสินใจ เอาไว้ถึงวันงานหลังจากการประมูลก็ค่อยหาทางแก้ไขปัญหานี้ก็ยังไม่สาย แต่ ณ วันนี้เธออยากถนอมน้ำใจอีกฝ่ายให้มากที่สุด

 “ผู้หญิงที่ใส่ แองเจิล ออฟ ธันเดอร์ ก็เท่ากับประกาศตัวว่าเป็นสะใภ้ของธราเวศม์ไปครึ่งหนึ่งแล้วนะครับ ผมไม่อยากต้องตามแก้ข่าวกันให้วุ่นวาย” ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามที่จะอธิบายเพิ่มเติมให้แม่ได้รับรู้โดยไม่คิดจะไว้หน้าใครทั้งนั้น

“เอาเถอะ ที่เหลือแม่จัดการเอง ลูกก็เร่งให้ช่างทำงานให้เสร็จก็แล้วกัน” คนเป็นแม่บอกรวบรัดตัดความอย่างไม่ต้องการฟังข้ออธิบายใดๆ อีก

“แต่ว่า...เอาเถอะครับถ้าคุณแม่เห็นว่าดี ผมก็ไม่ขัด ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องขอตัวพาลันเขาไปดูหนังก่อนดีกว่า” ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไรต่อก็มีมือบางรั้งแขนของเขาเอาไว้เสียก่อน เมื่อหันกลับมาสบตาคู่หวานก็พบว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาหยุด

“แล้วไม่เลือกแหวนให้หนูลันแล้วเหรอ? จริงสิ! ป้าว่าหนูเลือกเครื่องเพชรพวกนี้ดีกว่า” คุณพิไลวรรณถามอย่างนึกขึ้นได้ก่อนจะหันไปกวาดสายตาเพื่อหาเครื่องเพชรที่เหมาะสมแก่คนรักของลูกชาย

   “ไม่เป็นไรค่ะ คุณป้า ลันยังไม่อยากได้ตอนนี้ เอาไว้ให้ลันเป็นลูกสะใภ้คุณป้าจริงๆ แล้วค่อยให้ก็ยังไม่สายนี่คะ” ลันณราบอกปฏิเสธอย่างสุภาพจนคนอยากให้ก็จนปัญญาที่จะค้านแต่มันกลับแทงใจใครบางคนอย่างจัง

   “เอาอย่างนั้นเหรอจ๊ะ หนูลัน”

   “คุณแม่อย่าเพิ่งให้ลันเขาเลยครับ เอาไว้ให้ผมตกลงกับลันให้เรียบร้อยแล้วผมจะรีบไปขอของรับขวัญลูกสะใภ้จากคุณแม่ทันที” ธันวินรีบออกปากช่วยหญิงสาวข้างกายอีกทาง

   “เอาอย่างนั้นก็ได้ จะตกลงอะไรก็รีบเข้าล่ะ อย่าปล่อยให้ผู้หญิงดีๆ อย่างหนูลันหลุดมือไปก่อนซะล่ะ”

   “ผมจะจับเอาไว้ให้แน่นเลยครับ รับรองว่าไม่หลุดแน่ ผมไปก่อนนะครับทุกคน” ไม่พูดเปล่าเขาก็รีบคว้ามือบางขึ้นมากุมเอาไว้อวดคนเป็นแม่ ก่อนจะพาร่างบางเดินออกมาด้วยสมองที่ยังคงคิดหาวิธีที่จะทำให้สามเสือพี่น้องของเขารุมกินโต๊ะเอาได้


...........................................................................................................................................


มาดึกอีกตามเคยค่ะ แหะๆ วันนี้ใครเชียร์บอลไทยบ้าง ไรต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ พอบอลจบก็ต่อด้วยพิษสวาท ยาวเลยค่ะ เพิ่งมีเวลาเปิดคอมก็ตอนนี้ แอบช้าแต่ก็มาเนอะ อิอิ 


แล้วก็ที่ลืมไม่ได้ทุกครั้งคือ ต้องขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ และยังคงคอมเมนต์ติชมให้ได้ตลอดนะคะ น้อมรับไปปรับปรุงแก้ไขจ้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

1,200 ความคิดเห็น

  1. #1088 ปลากระป๋อง (@plamaszaboh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 18:10
    ขัดใจจัง
    #1088
    0
  2. #972 Kan RT (@gunjung1987) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 20:15
    ขุ่นแม่ขาาาาเมื่อไรจะตาสว่างซะทีนะ
    #972
    0
  3. #971 ja_aey (@ja-aea) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 05:51
    เกลียดจริงเลยสองแม่ลูกนั้น ดักตบเลยได้ม่ะ
    #971
    0
  4. #970 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 04:48
    อิลิลลี่หน้าด้านมากขอแบบไม่อายปาก
    เฮียอย่ายอมเด็ดขาด
    #970
    0
  5. #969 mikomikojang (@mikomikojang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 01:17
    ชิ หมั่นไส้สองแม่ลูกจริงๆ
    #969
    0
  6. #870 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 23:15
    เตรียมสะใจค่ะ :))
    #870
    0
  7. #812 Nuttie-n (@nuttie-23) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 15:37
    โอ๊ยสะใจมาก แพนเลิศอ่ะ
    #812
    0
  8. #626 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 15:25
    รอดู2แม่-ลูก "หน้าแตก"
    #626
    0
  9. #624 กฤดาการ (@elizaliz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 15:30
    อยากรู้แล้วว่าเหตุการณ์จะเป็นยังไงต่อไป ลุ้นๆสาวแพนคนสวย รอติดตามอยู่นะคะคุณฝน รักษาสุขภาพดีๆนะคะ
    #624
    0
  10. #623 ตอง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 14:53
    ลุ้นเหตุการณ์ต่อไปที่จะเกิดขึ้นแล้ว รีบๆมาอัพต่อนะคะ
    #623
    0
  11. #341 kungnz (@kungnz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 12:09
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ  เนื้อเรื่องสนุกมากมาอัพเร็วๆนะคะ กำลังลุ้น สู้ๆ ^___^
    #341
    0
  12. #340 ₪ u и g o и e (@nung_Mstar) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 03:43
     ติดตามคะ
    #340
    0
  13. #339 sirynth (@sirynth) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 14:21
     good luck w/ schol, su su ja. 
    #339
    0
  14. #338 Liwporn (@lilly28) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2554 / 09:38
    รอเสมอค่ะ สนุกมากๆ
    #338
    0
  15. #337 tang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:55
    จะรออ่านต่อน่ะค่ะ สู้ๆ^^
    #337
    0
  16. #336 theiza (@theiza) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2554 / 06:43
    มารอค่ะ มารอ
    สู้ๆค่ะพี่ฝน ดีใจนะคะที่มาอัพให้อ่าน ยังรออยู่เสมอเน้อออ อ
    #336
    0
  17. วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 13:37
    สู้ๆค่ะ นศ.ป.โท
    นศ.ป.ตรีเป็นกำลังใจให้นะคะ อิอิ
    #335
    0
  18. #334 Yara (@J-piya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 12:50
    UP ฉลองวันแม่เลย อย่างวันนี้จะ UP จนครบได้รึเปล่าคะ
    สงสารคนอ่านเถอะค่ะรอมานานแล้วววววววว
    #334
    0
  19. #333 vee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 07:59
    รอมานานแล้ว ขอบคุณที่อัพให้อ่านอีก และไม่ผิดหวังที่รอคอย ชอบความเป็นคนเจ้าเล่ห์ของแพนของคุณสามีเจ้าขา เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยอีกคนนะจ๊ะ
    #333
    0
  20. #332 โซดาเองค่ะ (@hatepolice) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 07:43
    เป็นกำลังให้เรื่องเรียนนะคะ สู้ ๆ ค่ะ แต่เรื่องนี้รอนานม๊ากมากค่ะ นึกว่าจะไม่มาอัพต่อซะแล้วนะคะเนี่ย
    #332
    0