คำสัญญาของกุหลาบ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 วันพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.ย. 54

 ****************************************************************

สวัสดีคับ มาอัพอีกแล้ว เนื่องจากเห็นฝนตกพรำๆ อารมณ์มันครึกครื้น ฮ่าๆ

ท่านที่อ่านมาได้จนถึงตอนนี้ ผมขอบอกเลยว่า อย่าคิดว่าผมเป็นพวกแอบอะไรทำนองนั้นนา

เพราะคุณแม่ผมทักมาเลยว่า ใช้คำไม่สมกับเพศเลยนะลูก เหอๆ คงต้องตามใจท่านหน่อยแล้วล่ะ

จะพยายามปรับนะ...คะ 

อ่อแล้วก็เมื่อคืนพอลองนอนคิดๆดู ชื่อเรื่องเราน่าจะมีภาษาอังกฤษกะเขาบ้างนะ

ก็เลยเอาไปเข้ากูเกิล ได้ออกมาว่า the promise of a rose เลยขอตัดย่อๆเป็น

"Promise Of Rose" ครับผม เอ้ยย ค่ะ 


---------------------------------------------------------------------------------------


ตอนที่ 5 วันพิเศษ


----------------------------------------------------------------------------------------


ผ้าห่มผืนบางถูกตัดออกเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆหลายชิ้นจนกองเป็นพูนย่อม กล่องสี่เหลี่ยมขนาดพอเหมาะ
ถูกจัดวางไว้ในที่ที่อบอุ่น เธอขอร้องให้คุณเมลสันช่วยอุ้มลูกแมวน้อยใส่ลงในกล่องกระดาษ
แม่แมวดมกล่องอย่างไม่ไว้ใจแต่เมื่อเธอเอาของกินมาวางไว้ตรงหน้ามันก็ลดความกังวลไปได้บ้าง
ก่อนจะเข้าไปให้นมลูกอย่างสุขใจ เด็กหญิงมองดูมันสักพักก่อนจะกลับเข้าไปช่วยงานในร้านตามเดิม

เมื่อความมืดเข้าเยือนร้านเล็ก ร่างบอบบางปรากฏตัวขึ้นที่เวทีอีกครั้ง แต่คราวนี้มีเรื่องแปลกประหลาดคือ
ชายหนุ่มในมุมมืดเดินมาที่หน้าเวทีพร้อมกับยื่นโน๊ตเพลงให้ เธอรับมันมาอย่างงงงวย

“เอ่อ จะให้เล่นเพลงนี้เหรอคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิมโดยไม่พูดอะไร

เธอมองไปทางมาสเตอร์เขาผงกหัวเป็นสัญญาณว่าให้เธอตามใจลูกค้า เธอก้มลงมองโน้ตเพลงในมือ
แล้วถอนหายใจ เพลงนี้ยากเอาการ จังหวะการเล่นมีทั้งช้าและเร็ว เธอจะทำได้ไหมนะ เธอหันไปมอง
ลูกค้าในมุมมืดอีกครั้งแม้เธอจะไม่เห็นหน้าแต่ก็รู้ว่าเขากำลังตั้งใจรอฟังอย่างเต็มที่ เอาน่า เป็นไงเป็นกัน
เขาอุตส่าห์หามาให้เล่นแล้วนี่ สู้ๆแอนเซล

เสียงไวโอลินหวานดังขึ้นอย่างช้าๆ ท่วงทำนองที่ดูแปลกทำให้คนทั้งร้านหันมามองอย่างแปลกใจรวมถึง
ชายในมุมมืดด้วย

‘บทเพลงนี้เธอเล่นได้ดีขนาดนี้เชียวหรือ’ ชายหนุ่มคิดขณะที่ในหัวเกิดความหวังเลือนรางขึ้นอย่างช้าๆ

‘ถ้าเป็นเธอจริงๆล่ะก็ เขาจะได้...’ ปึด! เสียงสายไวโอลินขาดกระจายใบหน้านวลเล็กเกิดรอยแนวยาวขึ้น ผู้ชม
ส่งเสียงเอะอะเมื่อเห็นเลือดไหลเป็นทางยาวจากแก้มแดง มาสเตอร์รีบเข้าไปพูดให้บรรดาแขกสบายใจ
ก่อนจะโบกมือให้แอนเซลลงจากเวที แต่ชายในมุมมืดยื่นมือมาช่วยเข็ญรถคันเล็กไปอีกทาง

“เอ่อ เดี๋ยวค่ะ จะพาหนูไปไหนคะ ” ไม่มีเสียงตอบจากร่างนั้น แต่มืออีกข้างยื่นผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดตรงขอบ
มีลวดลายสีทอง เธอรับมาถือไว้เฉยๆ ขณะที่มือเล็กพยามยามหยุดล้อที่เคลื่อนที่

“หยุดก่อนค่ะ คุณลุงจะพาหนูไปไม่ได้นะคะ ถ้ามาสเตอร์ออกมาไม่เห็นหนูล่ะก็ หนูต้องตายแน่เลย”

รถเข็ญค่อยๆหยุดลงตรงหน้าปากซอย ชายในชุดเสื้อคลุมเดินมาคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาว มือขาวสะอาดเอื้อมมา
หยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือเธอแล้วลงมือเช็ดเลือดจากแก้มอย่างอ่อนโยน เด็กหญิงชะงักเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้เขา
เช็ดเลือดไปเรื่อยๆจนใบหน้าเหลือแต่รอยแดงจากสายไวโอลินที่ดีดใส่เธอ เขาลุกขึ้นยืนเมื่อรถหรูขับมาจอดข้างๆ
ชายผมขาวท่าทางเป็นคนขับเดินตรงมาทำความเคารพอย่างนอบน้อม
คุณลุง(ที่เธอเรียก)นั้นเปล่งเสียงเนิบออกมา

“เข้าไปที่ร้านแจ้งเจ้าของว่าทางเราขอโทษที่ทำให้นักดนตรีบาดเจ็บ เราจะจ่ายค่ารักษาทุกอย่างให้
แต่ขอยืมตัวเธอ 2-3 วัน” เด็กหญิงตาโตเมื่อคนขับรับคำเจ้านาย เธอร้องห้ามอย่างตกใจ

“เดี๋ยวค่ะ แผลแค่นี้เองไม่เป็นไรหรอก หนูทำแผลเองได้ แล้วจะพาหนูไปไหน หนูไม่มีหรอกเงินนะ ”
คนขับหยุดเดินแล้วส่งยิ้มมาให้เธอ

“คุณหนูไม่ต้องกลัว เราไม่ได้จะทำอะไรคุณหนู แค่เจ้านายลุงเขาอยากให้หนูทำอะไรให้บางอย่าง
แต่ทำที่นี่ไม่สะดวกเราจึงอยากให้ไปค้างที่โน่น ค่ากินค่าที่อยู่ไม่ต้องห่วง ทางเราจะดูแลเอง”

เธอผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เธอเคยเจอแบบนี้บ้าง บางทีก็มีคนมาขอร้องให้เธอช่วยไปเล่นไวโอลิน
ร่วมกับวงใหญ่ๆ แน่นอนเงินที่ได้ต้องถูกหักให้มาสเตอร์ครึ่งนึงฐานทำให้ร้านสูญเสียรายได้

“อ๋อ ค่ะ ได้เลย ถ้าบอกหนูสักนิดนึงก่อนหนูก็คงไม่โวยวายแบบนี้หรอก” เธอเหล่ไปมองร่างสูงที่ยังคงนิ่งเงียบ
และเมื่อคนขับรถเดินเข้าร้านไป ความเงียบก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เธอจึงลอบสังเกตชายตรงหน้า เขาคนนี้
เป็นคนสูงโปร่ง ดูท่าผมจะยาวด้วยเพราะเธอแอบเห็นปลายผมปลิวอยู่ที่ชายเสื้อคลุม แต่น่าเสียดายคนนี้
เป็นคืนเดือนมืดแถมไฟถนนก็มาเสียอีก เธอจึงมองอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว

เมื่อคนขับกลับมาในมือเขามีไวโอลินสีขาวที่สายขาดยับเยินติดมือมาด้วย เขาส่งให้เธอ เธอมองดูมันอย่างเศร้าๆ
ชายปริศนาก็พูดขึ้นว่า

“ขอโทษด้วย เราจะซ่อมให้กลับมาเหมือนเดิมเอง” ว่าเสร็จก็เดินมาอุ้มเธอ เด็กหญิงปิดปากกลัวเสียง ‘วี๊ด’
จะลอดออกมาอย่างตกใจ เขาจัดให้เธอนั่งเรียบร้อยแล้วเดินมานั่งอีกข้างของเบาะก่อนจะเงียบลงอีก

‘เงียบได้เงียบดีจริงๆ แต่ก็ช่างเถอะ คงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกมั้ง’ เธอกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะเงียบลงไปอีกคน

ความมืดบวกกับความหอมบางอย่างทำให้เธอตาปรือ เมื่อคืนเธอเป็นห่วงแมวมากเพราะหิมะตกหนัก
เธอเข็ญรถออกไปดูทุก 2 ชั่วโมงนั่นทำให้เธอดูเหมือนจะมีไข้เล็กๆนะ ในที่สุดร่างเล็กก็หลับผล็อยไป
ทั้งที่ยังกอดไวโอลินอยู่ มือหนาเอื้อมมือมาดึงออกก่อนจะคลี่ผ้าห่มคลุมร่างบางเพราะเด็กสาวใส่ชุด
ที่ดูจะบางมาก คนขับเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า

“ทางร้านเขาอนุญาตครับ แต่ทางเราต้องจ่ายค่าเสียหายที่เราเอานักดนตรีของเขามา แล้วก็เขาบอกอีกด้วยว่า
ทางเราต้องดูแลเธออย่างดีที่สุดครับ” เขาหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงขรึมว่า

“แต่ผมว่าทางร้านนั่นคงดูแลเธอไม่ดีเท่าไร พอผมถามว่าสัมภาระเธออยู่ที่ไหน เจ้าของแกส่ายหน้า
บอกว่าไม่มี ก่อนจะชี้ไปซอกหลีบของด้านหน้าร้าน แกบอกว่าเธอนอนที่นั่นครับ”
แววตาชายหนุ่มเปล่งความโกรธออกมาเล็กน้อยก่อนจะหายไปในทันที เขาพูดขึ้นช้าๆแต่หนักแน่นว่า

“งั้นเราต้องดูแลให้มากกว่าคำว่าที่สุดแล้วล่ะ คารอฟ”


-------------------------------------------------------------------------------------

แบบว่าชอบพระเอกที่เก๊กหล่อนิดๆอ่ะค่ะ ฮ่าๆ

ตอนหน้าพบกันใหม่วันพรุ่งนี้นะคะ 

7 ความคิดเห็น

  1. #2 vongolez (@vongolez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 22:44
    ภาษาสวยมากๆ เลยค่า

    น่าติดตามๆ

    ว่าแต่.. ทำไมตอนนึงสั้นจังคะ TT

    เข้าใจคนอ่านบ้างว่าค้างงง
    #2
    0