คำสัญญาของกุหลาบ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.ย. 54

**************************************************************

กลับมาทักทายกันแล้วครับ วันนี้ผู้เขียนไปทานข้าวกับครอบครัวมาล่ะ
นานๆจะได้ทานข้าวพร้อมกันแบบนี้ ผมเป็นปลื้มมากเลย เหอๆ

กลับมาอัพตอนที่ 3 อย่างตื่นเต้น หวังว่าพระเอกของเราคงจะถูกใจใครหลายๆคนนะคับ
โปรดจินตนาการเด็กหนุ่มที่หล่อที่สุดในชีวิตไว้นะคับ ฮ่าๆๆ

-------------------------------------------------------------------------------


ตอนที่ 3 ความทรงจำ


--------------------------------------------------------------------------------



เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มอ่อนแสงลงเสียงความวุ่นวายเริ่มกลับมาอีกครั้งและจะมีเรื่อยไปจนถึงเวลา
ของวันใหม่มาเยือน แอนเซลกำลังหั่นขนมปังหวานเป็นชิ้นเล็กๆแล้วห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์
เธอกล่าวขออนุญาตคุณเมลสันแล้วเข็ญรถคันเล็กออกไปหาแม่แมวทันที มันหันดวงตาสีฟ้ามาจ้องมองเธอ
อย่างระวัง แต่เมื่อเด็กหญิงเข้ามาใกล้กลิ่นหอมก็ลอยมาเตะจมูก มันสูดจมูกฟุดฟิดอย่างลืมตัว
เพราะเมื่อเช้ามันหาอาหารได้น้อยมันจึงหิวสุดๆ เมื่อสิ่งหอมมาวางตรงหน้าแล้ววัตถุสี่เหลี่ยมแปลกๆนั้น
เคลื่อนถอยไป มันก็ตัดสินใจพุ่งออกมากินอย่างรวดเร็วความหวานของขนมปังทำให้มันมีแรงขึ้น
เมื่อขนมตรงหน้าหมดมันก็ครางอย่างพอใจแล้วกลับเข้าโพรงของมันไป ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตา
ของเด็กหญิง นัยน์ตาสีเขียวส่องประกายความสุขอย่างปิดไม่อยู่

แต่สายตานั้นอยู่ได้ไม่นานความเศร้าก็เข้ามาเยือนตาคู่สวยนั่น "แม่" คำที่เธอไม่เคยเอ่ยออกมาตลอดชีวิต
เพราะบุคคลที่ควรให้เธอเรียกเธอก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคนคนนั้นเลย น้ำใสใสเริ่มเกาะที่ขอบตาอีกครั้ง
เธอปาดมันทิ้งทันทีแล้วรีบเข็ญรถกลับเข้าครัวไป

เมื่อแสงสปอร์ตไลส์สาดขึ้นบนเวทีเล็กร่างเด็กสาวที่นั่งบนรถเข็ญก็ปรากฏขึ้นพร้อมทั้งไวโอลินสีขาวที่อยู่ในมือ
เธอค้อมกายให้เสียงปรบมือแล้วหลับตาลงเพื่อเรียกสมาธิก่อนที่จะเริ่มแสดง ไม่นานเสียงดนตรีหวานก็ดังขึ้น
เสียงพูดคุยเบาๆกลับเงียบลงทันทีราวกับไม่ต้องการรบกวนเสียงอันไพเราะนั่น

ร่างบางส่องประกายประหลาดยามเมื่ออยู่บนเวที เส้นผมที่มักจะชี้ฟูกลับเรียบวาวผูกเป็นเปียสองข้างล้อม
ใบหน้ากลมแดง ตาเล็กๆหลับพริ้ม ชุดเดรสสีขาวแสนหวานที่มาสเตอร์อุตส่าห์หามาให้เพื่อการแสดง
โดยเฉพาะส่งผลให้เด็กหญิงน่ารักราวกับเทพธิดาตัวน้อย

นาฬิกาส่งเสียงบอกเวลาวันใหม่ เด็กหญิงจึงเล่นท่อนสุดท้ายก่อนจะโค้งตัวรับเสียงปรบมือเบาบาง
ถึงดนตรีของเธอจะน่าฟังแค่ไหนแต่เวลาดึกขนาดนี้ฤทธิ์สุราก็พาให้แขกส่วนใหญ่ลากลับกัน
แต่เธอไม่เคยกังวลกับเรื่องนี้อยู่แล้วเพราะมาดามเคยสอนเธอเมื่อนานมาแล้ว ว่า

"แอนเซล หนูชอบดนตรีไหมจ๊ะ"

"ชอบค่ะ ชอบมากที่สุดเลย อ๊ะแต่ชอบน้อยกว่ามาดามนะคะ" หญิงชราลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู แล้วเอ่ย
อย่างอ่อนโยนว่า

"ไม่ต้องชอบฉันมากกว่าหรอกแอนเซล เพราะความชอบในแต่ละอย่าง ไม่สามารถนำมาเปรียบกันได้
ยิ่งเป็นสิ่งสำคัญนั้น ยิ่งเปรียบเทียบกันไม่ได้เลย" เด็กหญิงขมวดคิ้วแล้วเอียงคออย่างน่ารัก เห็นดังนั้น
หญิงชราก็หัวเราะเบาๆ

"เด็กน้อยถึงตอนนี้จะยังไม่เข้าใจ แต่ขอให้จดจำคำของฉันไว้ ถ้าทำสิ่งที่เราชอบ เรามีความสุข โดยไม่ทำให้
ใครเดือดร้อน หนูจงทำด้วยความตั้งใจนะ"
ใช่แล้วคำพูดนี้เองที่ทำให้เวลา 3 ชั่วโมงที่เธอเล่นดนตรีเปรียบเสมือนเพื่อนที่สำคัญที่สุดของเธอ

เมื่อร่างเล็กๆลงจากเวทีไปแล้ว ร่างในมุมมืดก็สั่งเก็บเงินแล้วเดินออกจากร้านไป หิมะที่กองสุมอยู่ตาม
ซอกหลืบแลดูสกปรก แต่ที่ที่ชายคนนี้จะไปนั้นแตกต่างราวฟ้ากะเหว รถหรูจอดหน้าคฤหาสน์ใหญ่
คนขับรีบวิ่งมาเปิดประตูรถให้ชายในมุมมืดอย่างนอบน้อม หญิงชราสวมใส่กระโปรงยาวมีผ้ากันเปื้อ
นเดินออกมารับเสื้อคลุมกับกระเป๋า เมื่อไร้สิ่งปกปิดใบหน้าก็เผยให้เห็นถึงดวงตาสีน้ำเงินเข้มดูเคร่งขรึม
แถมทรงอำนาจ ร่างสูงผิวขาวผมสีดำสนิทส่งผลให้ใบหน้านั่นดูดีอย่างหน้าใจหายเมื่อฉากหลังเป็น
ดวงจันทร์เสี้ยวท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิด

ไม่หน้าเชื่อว่าเจ้าของใบหน้านั้นจะดูเหมือนเด็กหนุ่มที่อายุยังไม่ถึง 20 ปี เขาพูดบางอย่างกับหัวหน้าแม่บ้าน
แล้วเดินตรงขึ้นบันไดไป นางส่งเสื้อกับกระเป๋าของเจ้านายให้เด็กสาวที่ใส่ชุดเดียวกัน แล้วเดินไปปิดประตูรั้ว
ด้วยตนเองพร้อมกับพึมพำบางอย่างแสงสีขาวเป็นกลุ่มก้อนลอยออกมาจากฝ่ามือพุ่งตรงไปยังสัญลักษณ์
ประจำตระกูลที่เป็นรูปสิงโตมีปีกเป็นนกอยู่กลางหลัง

เมื่อแสงดับวูบไปสถานที่ข้างนอกก็เปลี่ยนไปด้วยจากบรรยากาศแสงไฟระยิบระยิบในเมืองใหญ่กลายเป็น
หุบเขาสุดลูกหูลูกตา จากเสียงอึกทึกกลายเป็นเสียงนกร้องที่เตรียมพร้อมตอนรับแสงแรกแห่งวันใหม่
ที่จะสาดส่องกระทบคฤหาสน์สีดำสนิทแห่งนี้ ‘เชนดาร์ค’ คฤหาสน์ในตำนาน  


---------------------------------------------------------------------------------

เป็นงายคับพระเอกของผมถูกใจอ๊ะป่าวเอ่ย อันที่จริงถ้าจะเขียนแนวพระเอกสนุกสนานก็ใช่ที่
เพราะนิยายผมค่อนข้างจะมาม่าช่วงแรก ก่อนที่จะจบลง 

ขอขอบคุณท่านที่ติดตามนะครับ ผมจะพัฒนาฝีมือต่อไป 

7 ความคิดเห็น

  1. #3 nasstu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2554 / 23:02
    สนุกดีค่ะ บรรยายได้ดี

    จะติดตามต่อไปนะคะ
    #3
    0