[os/sf seventeen] Coffee, Tears, Moonlight

ตอนที่ 8 : [os] What’s behind the wall || soonhoon special for #scrmk2018

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62








ข่าวว่าอาจารย์อีจีฮุนภาควิชาเคมีกับอาจารย์ควอนซูนยองภาควิชาไบโอเคมไม่ถูกกัน




ข่าวว่าอาจารย์ควอนเคยไปขออนุญาตห้องทดลองตั้งแต่หลายปีที่แล้ว แต่อาจารย์อีไม่ให้ อาจารย์ควอนเดินกระแทกเท้าตึงๆ ลงมาบ่นกับอาจารย์ภาควิชาเดียวกัน อาจารย์อีเดินตามมาพอดี เลยโป๊ะแตก กลายเป็นไม้เบื่อไม้เมาไม่จบไม่สิ้น


ข่าวว่ากระถางต้นไม้บนระเบียงห้องพักอาจารย์ควอนพังราบเป็นหน้ากลองเพราะอาจารย์อีถือแก้วน้ำร้อนขึ้นไปราดลงมาจากชั้น 5


ข่าวว่าอาจารย์อีเอาอาจารย์ควอนไปยกตัวอย่างในหัวข้อ 'สิ่งสกปรกในห้องแลป'


ที่เห็นชัดๆ กับตาคือตอนปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่เธอได้นั่งใกล้แถวอาจารย์ ตอนแรกเห็นอาจารย์อีนั่งนิ่งอยู่ จนกระทั่งอาจารย์ควอนมานั่งข้างๆ เจ้าตัวก็ปรายตามอง ก่อนลุกหนีไปเลยตอนที่อีกฝ่ายเขยิบเข้าหาเพื่อเว้นที่ให้อาจารย์อีกท่าน


"มาคุชิบ..."


เสียงกระซิบค่อยๆ จากเพื่อนของเธอหลังจากบังเอิญเดินผ่านคณะอาจารย์ที่มีสองคนนั่นอยู่ในกลุ่มด้วย อาจารย์อีเดินนำลิ่วๆ ขณะที่อาจารย์ควอนชวนคนอื่นคุยไปด้วยไม่ขาดปาก เป็นบรรยากาศเฮฮาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกชอบกล


"เฮ้ย คิดมากน่าแก"


เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องสนุกปากของทุกคนในมหาวิทยาลัย พอเล่าเมื่อไหร่ก็จะมีคนแจม ช่วยเสริมเติมแต่งปากต่อปาก จนฟังเหมือนสองคนนั้นใกล้จะฆ่ากันอยู่รอมร่อ


แต่ที่เธอใส่ใจคือ...อาจารย์อีจีฮุนที่ดุจนใครๆ ก็พากันขยาด ในสายตาเธอคือน่ารักม๊ากมากกกกกกกกก! กรี๊ดดดดด! คนอะไร๊ทั้งตัวเล็ก  ปุ๊กปิ๊กไซส์พกพา ยืนคุยกับอาจารย์คนอื่นคือตุ๊กตาตัวน้อยชัดๆ ทั้งผิวขาวเนียนแทบเรืองแสง ตากลมๆ ปากจิ้มลิ้ม แก้มดูนุ่มนิ่มราวกับจิ้มลงไปแล้วจะฟูเด้งกลับมา ฮือออ แม่ขา หนูอยากได้ 


"แก...แก!!"


"ฮะๆ? อะไรนะ?"


"น้ำลายจะหกแล้ว!"


ฮือ เผลอมองอาจารย์นานไปหน่อย จะโดนจับได้ไหมเนี่ย


เธอไถลตัวลงไปกับแขนที่เท้าคาง ยิ้มจนปากจะฉีกแล้ว อาจารย์อีที่ขยับดุ๊กดิ๊กชี้สไลด์หน้าห้องทำไมน่ารักขนาดนี้นะ! อยากจะกัดลิ้นตาย อาจารย์คะ! น่ารักให้มันมีลิมิตหน่อย! นักศึกษาจะหัวใจวายแล้ว!


เรื่องของเรื่องคือ เธอไม่ใช่นักศึกษาคณะสายวิทยาศาสตร์ เพราะฉะนั้นจะหาโอกาสเจออาจารย์คนน่ารักคือยากเวอร์ๆ ต้องทำตัวเป็นบ*ยสกล สวมรอยเข้ามาเรียนกับเพื่อนแล้วนั่งเขินบิดให้เพื่อนได้ด่า


คาบนี้ไม่ใช่วิชาสายวิทยาศาสตร์ แต่เป็นวิชาสายสังคมที่เชิญอาจารย์อีมาพูดแนะแนวประสบการณ์เท่านั้น เกี่ยวกับความรักในวัยเรียนหรืออะไรซักอย่าง บอกตรงๆ ว่าไม่ได้ฟัง แค่มองหน้าอาจารย์หนูก็รู้แล้วค่ะว่าอะไรคือความรัก คริๆ


"มีใครมีคำถามไหมครับ?"


สบโอกาสเธอก็ยกมือพรวดทันที 


"เชิญครับ"


"จูบแรกของอาจารย์อีเป็นยังไงคะ?"


"ฮิ้ววว~"


เสียงแซวดังตามมาได้ไม่ถึงครึ่งวินาทีก็เงียบกริบเพราะหน้าอาจารย์คนสอนไม่ได้ไปกับคำถามเลย


เอาแล้ว เอาแล้ว หน้าอาจารย์อีนิ่งสนิทมาก หนูจะโดนฆ่าไหมคะ แง แค่อยากเห็นแก้มแดงๆ ของอาจารย์ เอาไปเก็บไว้ในคอลเลกชัน '365 วันกับอีจีฮุน ♥️' เท่านั้นเอง หนูผิดอัลไล!!!?


อาจารย์ประจำวิชาตัวจริงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบออกปาก "เอ่อ อาจารย์ว่าคำถามนี้มันออกจะ..."


แต่อาจารย์อีกลับยกมือห้ามไว้ ท่ามกลางความประหลาดใจของคนทั้งคลาส


"ก็ตอนนั้นผมอยากจูบแฟน แล้วเค้าคงรู้ว่าผมอยากจูบ ก็เลย...จูบกัน"


"ฮิ้วววววววววววววว~"


คนข้างนอกคงนึกว่าเสียงกริ่งไฟไหม้แน่ๆ ถ้าเพื่อนไม่ช่วยตะปบปิดปากเธอไว้ได้ทัน


"พวกคุณเป็นเด็กสามขวบกันหรือไง เรื่องพวกนี้มันปกติในวัยคุณแล้วนะ แต่ที่ผมโฟกัสคือคุณจะบริหารจัดการความรู้สึกยังไงต่างหาก"


"แล้วตอนนั้นอาจารย์รู้สึกยังไงคะ?"


กรี๊ดดด! ขอบคุณหน่วยกล้าตายที่ช่วยถามสิ่งที่เธอข้องใจให้แล้ว


เห็นชัดๆ ว่าคนถูกถามชะงักเหมือนตอบไม่ถูก


"ก็...หวิวๆ แล้วก็...รู้สึกดี?"


ครืด...


เสียงบานประตูเลื่อนดึงดูดสายตาของทุกคน จากนั้นทั้งชั้นเรียนก็ค้างแข็งเป็นหินไปทันทีเมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นใคร


"เอ่อ..."


นาทีนี้คงไม่มีใครหน้าตึงเป็นผ้าเพิ่งรีดได้เท่าอาจารย์คนน่ารักที่ส่งสายตาคมกริบเหมือนฆ่าคนได้ใส่คนที่ยืนคาช่องประตู


"คลาสนี้เลิกสี่โมงตรง ถ้าคุณจะกรุณาเช็คเวลามาก่อน คุณควอน"


"ทราบแล้วครับ" อาจารย์ควอนที่ปกติตลกโปกฮาเป็นกันเองกับนักศึกษากลับตีหน้าเรียบเฉยไม่ต่างกัน กระชับสายเป้ที่พาดบ่า เหลือบมองอีกทีก่อนปิดประตูจากไป


ทั้งชั้นเรียนแทบถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เกือบได้ชมสงครามโลกแบบ full HD แล้วไง (ไม่ได้พูดเกินจริงเลย ถ้าเทียบกับวีรกรรมของสองคนนี้) เธอปล่อยลมหายใจพรืดพลางสบตากับเพื่อนข้างๆ ที่พยักหน้าให้แบบรู้กันดี คาบนี้โชคไม่ดีจริงๆ เห็นอาจารย์อีก้มหน้า มุมปากกดแน่นจนเป็นรอยบุ๋ม สองคนนี้ต้องเกลียดกันมากแน่ๆ เลย ฮือ











‘วันหลังออกจากห้องก็เช็คก่อนว่าไม่ลืมอะไร ช้าเลยเนี่ย'


"จ้า รู้แล้วจ้า บ่นอย่างกับเป็นแม่" นินทาจบก็รีบตัดสายอย่างรวดเร็วก่อนเสียงด่าของเพื่อนรักจะปรี๊ดตามมา


เธอเร่งฝีเท้ากระหืดกระหอบผ่านทางเดินปูหินที่ตัดผ่านสวนข้างอาคารเรียนพลางยกนาฬิกาขึ้นดู แต่แล้วฝีเท้าถี่ๆ ก็ต้องเบรคแทบไม่ทัน




เอ๊ะ?




เหมือนหางตาเห็นอะไรแวบๆ ก่อนจะรู้ตัว ขาทั้งสองก็พาตัวเองถอยพรวดมานั่งยองๆ หลังพุ่มไม้ ชะเง้อหาบางสิ่งที่ดูแปลกที่แปลกทาง


ผ่านรอยแยกของสุมทุมพุ่มไม้ ตรงช่องว่างระหว่างอาคารเก่าคร่ำจนราขึ้นผนังเป็นด่างดวง ใครบางคนที่หันหลังให้เธอกำลังดันร่างเล็กที่คุ้นตาเข้ากับผนัง แล้วก้มลงบดจูบเร่าร้อนไม่เกรงสายตาใคร




เอ๋!?


นั่น...อาจารย์อี!!




ใบหน้าขาวใสที่มักเคร่งขรึมถูกดันให้แหงนเงยไปตามท่วงทำนองสอดประสาน เหมือนเพียงไม่กี่วินาทีแรกที่คนตัวเล็กกว่าพยายามต่อต้านขัดขืน กำปั้นเล็กๆ ตะกุยทุบอีกฝ่ายอยู่สองสามครั้งก็มืออ่อนยอมเกาะเกี่ยวบ่าคนตรงหน้าไว้เพื่อพยุงตัวขณะเงยหน้ารับจูบอย่างเคลิบเคลิ้มเผลอไผล ในขณะที่อีกฝ่ายเอียงหน้าไปมา ปล้นเอาความหวานไปจากริมฝีปากนิ่มครั้งแล้วครั้งเล่า


เสียงครางในลำคอเบาๆ ด้วยความพึงพอใจลอยมากระทบหูเป็นระยะ มือแกร่งลูบไล้เรือนกายนุ่มมือจากนอกร่มผ้า และเลื่อนลงไปบีบขยำตามอำเภอใจจนได้ยินเสียงประท้วงอู้อี้ ซึ่งปราศไปทันทีที่อีกฝ่ายเดินหน้ารุกรานริมฝีปากบางเต็มกำลังอีกครั้ง หลอกล่อเจ้าตุ๊กตาตัวน้อยไว้ด้วยมนต์สะกดชั้นดี


นานจนคนแอบมองแทบขาแข็งเป็นหิน คนที่หันหลังให้เธอถึงได้ถอนจุมพิตโดยไม่ผละออกห่าง ได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนตัวเล็กเด่นชัดกลางความเงียบ สักพักเสียงกรุ้มกริ่มแฝงอารมณ์ยั่วเย้าก็ดังขึ้น...เสียงของอาจารย์ควอน


"หวานจัง ทำไมตอนพูดกับผมไม่เห็นหวานแบบนี้บ้างน้า?"


"อึก...ก็คุณเข้ามาตอนผมสอนอยู่นี่!"


"ก็คิดถึง ไม่ได้เหรอครับ?"


เห็นได้ชัดว่าแก้มเนียนที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งขึ้นเป็นริ้วแดงเถือกจนน่าตกใจ อาจารย์อีก้มหน้างุด ท่าทางขัดใจที่ตอบโต้ไม่ได้ เลยโดนจุ๊บหน้าผากไปหนึ่งทีด้วยความเอ็นดู 


"นี่!"


"ทำไมครับ?" ไม่เห็นหน้าก็รู้ว่าคนพูดต้องยิ้มเนียนกวนประสาทแค่ไหน "หรืออยากต่อ?"


"ต่อก็บ้าแล้ว...! อื้อ!"


ยังไม่ทันขาดคำก็ถูกคนตรงหน้าฉวยโอกาสประกบจูบอีกครั้ง ดูดดื่มและดุดันจนคนที่แทบไม่เคยเปลี่ยนสีหน้าหลับตาปี๋ ขยำเสื้อบริเวณหัวไหล่อีกฝ่ายจนยับยู่ยี่ กระทั่งเพิ่งรู้ตัวว่ามือของอีกคนเข้าใกล้จุดอันตรายจึงรีบคว้าไว้ 


"นี่!"


"หืม?"


"เราเพิ่งคบกันแค่...แค่สองอาทิตย์เองนะ!"


"แต่ผมก็จูบคุณไปไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้วเนอะ?"


"ไอ้บ้า!"


เพราะมัวแต่ระวังมือข้างที่อยู่ต่ำ ถึงไม่รู้ว่ากระดุมเสื้อถูกปลดไปตั้งแต่ตอนไหน สีหน้าอาจารย์อีรู้ตัวว่าพลาดท่าก็ตอนที่อีกฝ่ายเอียงหน้าอีกครั้ง และเปลี่ยนเป็นสีหน้าน่าอายเมื่อลาดไหล่ขาวละเอียดถูกเชยชิมราวกับของหวาน


"อะ...ไม่...ช้าหน่อย...อา..."


คราวนี้ได้ยินเสียงครางแผ่วๆ ชัดเจนไม่มีอะไรขวางกั้น แทบไม่ต้องการันตีว่าอาจารย์ควอนร้ายกาจแค่ไหนเรื่องจัดการคนเจ้าระเบียบให้เหลือเพียงเสียงกระเส่าและสายตาหรี่ปรือที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา


คนตัวสูงกว่าประทับกลิ่นอายของตนลงบนผิวกายอมชมพูผุดผ่องวับแวมพ้นเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไปได้เพียงนิดเดียวก็วกกลับมาจูบปากที่ดูเหมือนจะชอบที่สุด ดูดเบาๆ เป็นเชิงให้รู้ตัวก่อนเปิดฉากรุกเร้าคลึงเคล้านัวเนีย ยกขาข้างนึงของอีกฝ่ายขึ้นมาเกี่ยวเอวตัวเองและแทรกร่างเข้าหา จังหวะนี้ล่อแหลมจนคนมองเผลอสูดปาก จนกระทั่งอีกฝ่ายแข้งขาอ่อนใกล้ขาดใจจึงยอมรามือ ปาดนิ้วโป้งบนริมฝีปากฉ่ำน้ำที่เผยอหอบหายใจชวนให้ย่ำยี


"อย่าเป็นลมไปเหมือนจูบแรกของคุณแล้วกัน..."


กรีดนิ้วไปตามช่องว่างของสาบเสื้อ...ข่วนแผ่นอกขาวเล่นๆ ให้พอขึ้นรอยแดงชวนมอง


"เพราะถ้าคุณเป็นลมขึ้นมา...ผมไม่รับประกันแล้วนะว่าผมจะอดใจไว้ได้แบบครั้งก่อน"


"ควอนซูนยอง!"


พรืด!


เสียงดังขัดจังหวะทำให้คนทั้งคู่หันขวับมาทางต้นกำเนิดเสียง เธออ้าปากค้าง มองเท้าตัวเองที่ลื่นจมโคลนครึ่งนึงแล้วตาลีตาเหลือกหันหลังวิ่งไม่คิดชีวิต วิ่ง...วิ่ง...วิ่ง...กระทั่งห่างจากตึกคณะหลายกิโลเมตรได้แล้วถึงหยุดวิ่ง เกาะกำแพงหอบแฮ่กเป็นหมา


เอ๋ เอ๋ เอ๋!!?


มือล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแบบแทบไม่ต้องคิด สไลด์หน้าจอกดโทรหาเพื่อนอย่างไว


"แก..."


"ว่า?"


“ฉันว่าฉันเจอจูบแรกของอาจารย์อีแล้วว่ะ"





















#ฟิคไม่มีเหตุผล

_________________________________________


ยินดีต้อนรับขึ้นเรือซูนฮุนนะคะน้อง อิอิ

เรื่องนี้เราทำเป็นฟรีเปเปอร์ไปแจกงานตลาดนัดสวนแครอทนะ ยังมีอยู่หน่อยนึง อยากจับฟรีเปเปอร์ของจริงนัดรับได้นะ เลาไม่ดุ บริการทั่วไทย เห้อ ขายตรงเก่ง5555


ฝาก #คุณกลิ่นนมผมกลิ่นกาแฟ นะคะ เป็นโปรเจคซูนฮุนโคกับพี่ไรท์เตอร์อีกคน เรื่องอยู่ในแท็กเลย ~

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #171 youthisyours (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:31
    กาี๊ดดดดานแหสหวหาหรหา อะไรกันคะเนี่ย??!!,!! แงงง
    #171
    0
  2. #170 youthisyours (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:31
    กาี๊ดดดดานแหสหวหาหรหา อะไรกันคะเนี่ย??!!,!! แงงง
    #170
    0
  3. #140 fernfern_br (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 23:31
    กี้สสสสสสสสสสนสสนนนนนนนนนสสสสสสสสสส
    #140
    0
  4. #106 อองอองเอง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 02:21
    อมกๆๆๆๆๆๆ หวกทฟวหมงหมฟงฟาหบกวหนกฟวสห มันเกินไปแล้วนะคะอาจารย์ควอน!!! //กระโดดเข้าพุ่มไม้ มือหงิกแบบไม่ไหวแล้ว ร้าย ร้ายกาจมากๆ อาจารย์อีก็ตัวแค่นั้นเอง อาจารย์ควอนไม่เบามือหน่อยเลยเหรอคะ!!!!
    #106
    0
  5. #84 Zantax_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 10:21
    อาจารย์ควอนเพนแซ่บๆ!!!!กี้ส!!!!
    #84
    0
  6. #44 -mppp- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 23:20
    อะฮ้อยๆๆๆๆ อยากให้ขยายความ!
    ไม่ถูกกันแล้วมาเป็นแฟนกัน มาแอบจูบกับแบบนี้ได้งุย! ฮึ้ยยยย
    #44
    0
  7. #39 ariyahax (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:50
    หายใจเกือบไม่ทันเลบค่ะ แหง๊กฟๆๆ
    #39
    0
  8. #35 theAce95 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 01:12
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ตื่นเต้นตอนอ่านด้วย อาจารย์อีน่ารัก จารย์ควอนแซ่บจีง
    #35
    0
  9. #34 pimchansfwok (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 22:45
    นึกภาพตามออกเลยยย ฮือเขิน อาจารย์อีต้องน่ารักมากๆๆๆๆๆๆแน่ๆ แง้ ภาษาดีเหมือนเดิมจริงๆค่ะ ปลื้มใจจ U/////U

    /ตอนที่แล้วยังไม่กล้าอ่านเลยค่ะ กลัวอ่า ,__,)
    #34
    0
  10. #33 Jaccy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 11:17
    โอ้ยยย น่ารักมากกก555555
    #33
    0
  11. #32 p_eachhy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:30
    ฮื่อออ คือเขินมากกกก
    #32
    0
  12. #31 PanKunMuMiEiEi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:13

    ทั้งเขินทั้งขำ ฮื้ออออ5555555

    #31
    0